Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2009

"ΕΝΩ ΕΜΕΝΑ ΠΛΗΓΗ ΜΕ ΕΚΑΝΕ" - ΓΙΑ ΤΗ ΝΑΤΑΣΑ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ

Πρόσφατα, ο Μίκης Θεοδωράκης παρουσίασε κάποια από τα πιο γνωστά ερωτικά τραγούδια του με τη φωνή της Νατάσας Θεοδωρίδου, σε σειρά συναυλιών στη Θεσσαλονίκη, όπως είχε γίνει και πέρυσι το καλοκαίρι με την ορχήστρα «Μίκης Θεοδωράκης». Η επιλογή αυτή ξεσήκωσε ποικίλες αντιδράσεις, σε ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα ενημέρωσης. Η χρονική σύμπτωση είναι λοιπόν ιδανική για να ξεκαθαρίσουμε δύο-τρία πραγματάκια, όχι μόνο σχετικά με τη συγκεκριμένη ερμηνεύτρια, αλλά και για τον τρόπο που μια μεγάλη μερίδα ακροατών έχει συνηθίσει να αντιμετωπίζει την «άλλη όχθη» του τραγουδιού.

Όπως είπε σε πρόσφατη κουβέντα μας ο «προαστιακός» συνοδοιπόρος Δημήτρης Κ., η Νατάσα Θεοδωρίδου είναι το σημερινό ισοδύναμο της Ρίτας Σακελλαρίου: μια πολύ καλή και αυθεντική λαϊκή φωνή, με ένα τρομερά άνισο ρεπερτόριο. Και όπως η Σακελλαρίου τραγούδησε μερικά κορυφαία τραγούδια παράλληλα με μια πληθώρα ατυχέστατων επιλογών, έτσι και η Θεοδωρίδου έχει ερμηνεύσει κάποια – λίγα - τραγούδια που προσωπικά τα θεωρώ σημαντικές εκφάνσεις του σημερινού λαϊκού τραγουδιού, πλάι σε τραγούδια του σωρού και της μιας νύχτας. Ένα τραγούδι που ξεχωρίζω από το ρεπερτόριο της Θεοδωρίδου για τη χορευτική του ώθηση, παρά τις ενορχηστρωτικές ευκολίες του, είναι και το ακόλουθο:






Στην αρχή, είχα μπερδευτεί με τον στίχο της Δρούτσα: «ενώ εμένα πληγή με έκανε», και το πήρα στην πλάκα. «Τι θέλει να πει ο ποιητής;», σκέφτηκα; Μία εκδοχή ήταν ότι εννοεί «ενώ εμένα πληγή μου έκανε» αλλά αντί για «μου» βάζει «με». Αμέσως όμως αυτή η εκδοχή εγκαταλείφθηκε, το σενάριο φαινόταν πολύ τραβηγμένη τόση ασχετοσύνη. Μετά σκέφτηκα ότι ο πρώην φίλος την έκανε πληγή την ίδια την ηρωίδα του τραγουδιού. Αυτό όμως θα ήταν όχι μόνο τελείως παράλογο αλλά και μακάβριο. Τελικά, κατάλαβα ότι ο στίχος παραπέμπει στην πληγή ως γενεσιουργό αιτία: η πληγή έκανε την ερμηνεύτρια, η οποία αντιπαραβάλλει αυτή την πληγή και την έντασή της στην πραγματικότητα του «από αγάπη / κανείς δεν πέθανε». Όχι, δεν είναι αστείο. Αλλά περισσότερα γι' αυτό σε λίγο.

Ένα άλλο τραγούδι της Θεοδωρίδου που συγκαταλέγω στα πολύ μεγάλα λαϊκά τραγούδια της είναι το «Δεν επιτρέπεται». Περιγράφει με αμεσότητα μια κατάσταση τόσο οικεία, αλλά και τόσο ιδιαίτερη: μια γυναίκα υπενθυμίζει στον πρώην σύντροφό της ότι δεν επιτρέπεται πια να συμπεριφέρεται αυτός σε αυτήν ωσάν να ήταν ακόμα ζευγάρι. Οι αποχρώσεις που αντανακλούν οι στίχοι είναι εξαιρετικά λεπτές, ενώ η συγκεκριμένη πρόταση ηθικής που εκπροσωπείται εδώ δεν έχει καμία σχέση με τα κυρίαρχα μοντέλα ηθικής και συμπεριφοράς ("σε θέλω, με θέλεις") της τρέχουσας λαϊκο-ποπ δισκογραφίας. Μουσικά, ομολογώ ότι τα ντραμς που κοπανάνε σε κάθε μέτρο μου κάθονται λίγο στο λαιμό, όχι όμως στο βαθμό που με ενόχλησαν τα ντραμς που άκουσα σε συναυλία γνωστού καλλιτεχνικού ζευγαριού του έντεχνου τραγουδιού, φέτος το χειμώνα σέ μαγαζί της Λεωφόρου Συγγρού. Ενώ είχα βρεθεί εκεί για να θαυμάσω μελοποιημένα στολίδια της αρχαίας ελληνικής λυρικής ποίησης, στην πρώτη ώρα μέσα τέθηκα εκτός μάχης με πονοκέφαλο λόγω ντράμερ! Και επειδή ίδια είναι τα κρουστά, λαϊκά και έντεχνα (κατά το γνωστο σύνθημα "ίδια είν' τ' αφεντικά, δεξιά κι αριστερά"), ας ακούσουμε προσεκτικά αυτό το πολύ ωραίο ζεϊμπέκικο της Θεοδωρίδου, σε στίχους-μουσική Γιώργου Μουκίδη.




Υπόδειγμα ερμηνείας συνιστά και το ντουέτο της με τον Πασχάλη Τερζή στο πασίγνωστο «Δεν θέλω τέτοιους φίλους». H δεύτερη φωνή της Θεοδωρίδου είναι ολόσωστη και πεντακάθαρη από την αρχή μέχρι το τέλος, ενώ στο δεύτερο μέρος σπάει ηχεία, βοηθούμενη και από την γλυκιά αλλαγή της ορχήστρας στη μέση του τραγουδιού. Ένα από τα πιο δυνατά ζεϊμπέκικα των 1990s.




Για τη συνέχεια, δύο πολύ ωραία χασάπικα με τη φωνή της Θεοδωρίδου. Το ένα είναι μία από τις πρώτες επιτυχίες της (χμμμ… η αρχή του οποίου μοιάζει επικίνδυνα με το «Δεν μετανιώνω» του Αντρέα Μικρούτσικου, που τραγούδησε το ντουέτο της Σοφίας Βόσσου με τον Μανώλη Λιδάκη). Όπως και αυτό, το «Δε σ’ αδικώ» είναι ένα μελωδικότατο τραγούδι που αρθρώνει σε γλώσσα απλή την απόγνωση του έρωτα.




Το δεύτερο είναι ένα από τα λιγοστά τραγούδια του Φοίβου που άκουσα τη στιγμή που βγήκε, και μπορώ να ακούσω ακόμα με μια σχετική ανοχή, αν όχι ευχαρίστηση. Η Θεοδωρίδου συναντάει τη Γαρμπή, σε ένα συμπαθητικό χασάπικο, με στίχους άκρως φεμινιστικούς και παραδόξως με νόημα - αν εξαιρέσουμε το μιλιταριστικό παραλήρημα για το φαντάρο που ντροπιάζει τη στολή του... Το παντελώς αδιάφορο βιντεάκι (μα καλά, δεν ζαλίστηκαν τα κορίτσια να γυρνάνε γύρω-γύρω μία ώρα;) ανεβαίνει εδώ μόνο και μόνο για να ακουστεί συγκριτικά η Θεοδωρίδου με μια άλλη, καθιερωμένη τραγουδίστρια του λαϊκο-ποπ. Και η σύγκριση είναι ισοπεδωτικά υπέρ της Θεοδωρίδου, σε βαθμό που μας επιτρέπει να θέσουμε τη συγκεκριμένη ερμηνεύτρια πάνω από το μέσο όρο του μουσικού είδους που την ανέδειξε. Σε μια στιγμή βαθιάς αντίφασης, η Θεοδωρίδου εδώ μοιάζει ερμηνευτικά να βγαίνει πέρα και πάνω από το τραγούδι που υπηρετεί.



Εκεί, στην κορυφή του λαϊκο-ποπ, τη βρήκε τη Θεοδωρίδου η Ευανθία Ρεμπούτσικα. Και, μέσα από τις διαπλανητικές μελωδίες της, έδειξε ότι η τέχνη δεν χωράει πάντα στα καλούπια που φτιάχνουμε γι’ αυτήν. Και τα καλούπια χρήσιμα είναι, καθώς έχουν μια παιδευτική λειτουργία και διευκολύνουν τη συνεννόηση των ανθρώπων. Όταν όμως τα καλούπια γίνονται πρόφαση για αποκλεισμούς και για τη διασπορά ενός feel-good αισθήματος αυταρέσκειας ανάμεσα στους λίγους και εκλεκτούς «μυημένους», τότε καλό είναι αυτά να σπάνε. Η συνεργασία Ρεμπούτσικα – Θεοδωρίδου, πρώτα στην «Πολίτικη Κουζίνα» και μετά στον δίσκο «Έρωτα δεν ξέρεις ν’ αγαπάς», πήρε αυτά τα καλούπια και τα έκανε θρύψαλα.




Πίσω στο θέμα μας τώρα, μετά από αυτή τη σύντομη περιδιάβαση στις καλύτερες στιγμές της Θεοδωρίδου. Αναφορικά με την περίπτωση Θεοδωράκη, το έργο του είναι τέτοιο που καμιά εφήμερη επιλογή δεν μπορεί να το υποβαθμίσει / αναβαθμίσει. Μιλάμε για καλλιτεχνικά μεγέθη πολύ μεγάλα, θεόρατα, και κάθε αποτίμηση των τωρινών επιλογών πρέπει αυτό να το λαμβάνει υπόψη. Διαφωνώ ολοκληρωτικά με τη σημερινή διαχείριση του έργου του Θεοδωράκη, παρόλο που σέβομαι την – καταστροφική ίσως - αγάπη της κόρης προς τον πατέρα. Δυστυχώς, η τρομερή δίψα για αναγνώριση και επιβεβαίωση που κάθε δημιουργός κρύβει σε κάποιο βαθμό μέσα του, σε συνδυασμό με την ενθάρρυνση προσώπων του άμεσου οικογενειακού περιβάλλοντος, έχουν οδηγήσει σε επιλογές που δεν προσέθεσαν και δεν προσθέτουν κάτι στην κληρονομιά του συνθέτη. Το καλύτερο που έχει να κάνει ο οποιοσδήποτε διαχειριστής του έργου του Θεοδωράκη είναι να αφήσει το έργο να μιλήσει από μόνο του, με ηρεμία και χωρίς βεβιασμένες κινήσεις. Υπό αυτό το πρίσμα και μόνο, η επανεκτέλεση έργων του με τη Θεοδωρίδου δεν προσφέρει τίποτα στη διαχρονικότητα των τραγουδιών του Θεοδωράκη, όπως δεν πρόσφεραν και οι προηγούμενες, πρόσφατες επανεκτελέσεις με άλλους καλλιτέχνες. Το μόνο που πετυχαίνει αυτή η συνεχής φιλολογία γύρω από το αν ακούγεται ή όχι ο Θεοδωράκης, αν έχει βραβευτεί αρκετά ή όχι, αν περνάει στις επόμενες γενιές ή όχι, κλπ. κλπ. είναι να αναπτύσσεται ένας κορεσμός, δηλαδή το ακριβώς αντίθετο από που θέλουν να πετύχουν οι εκφραστές αυτής της φιλολογίας.

Αναφορικά με την περίπτωση Θεοδωρίδου, τα πράγματα είναι πιο απλά. Το αν έχει κάνει πλαστική η Θεοδωρίδου δεν αφορά κανέναν παρά μόνο την ίδια, και κάνα-δυο κουτσομπολίστικα περιοδικά. Από πότε βασίζεται η αποτίμηση ενός καλλιτέχνη στο αν έχει κάνει πλαστική ή όχι; Πολύ χυδαίο μου φαίνεται αυτό, στα όρια του εμετικού. Το ζήτημα της εμφάνισης και της προσωπικής ζωής της Θεοδωρίδου αφορά μόνο όσους συνδέονται σε προσωπικό επίπεδο μ’ αυτήν, και όχι τους ακροατές της. Επίσης, το αν οι προθέσεις της Θεοδωρίδου είναι «έτσι» ή «γιουβέτσι», πάλι δεν αφορά κανέναν, εφόσον αυτή είναι μια απλή ερμηνεύτρια και δεν συμμετέχει στη διαδικασία της δημιουργίας. Το αν τραγουδάς καλά ή όχι, αν έχεις φωνή ή όχι, σπάνια εμπίπτει στη δικαιοδοσία των προθέσεων. Το ζήτημα της σύνδεσης της Θεοδωρίδου με το έργο του Θεοδωράκη επίσης δεν με αφορά, εφόσον αποτελεί επιλογή του ίδιου του συνθέτη. Ορθότερα, με αφορά μόνο σε σχέση με το τελικό αισθητικό αποτέλεσμα, το οποίο δεν είχα τη δυνατότητα να ακούσω, εκεί στην όμορφη Θεσσαλονίκη. Πολύ πιθανόν να μη γραφτεί το όνομα της Θεοδωρίδου με χρυσά γράμματα στην ιστορία των ερμηνευτριών του Θεοδωράκη, δεν ισχυρίζομαι το αντίθετο. Όμως, το ότι η Θεοδωρίδου τραγουδάει Θεοδωράκη δεν μπορεί να αποτελεί αιτία εκ των προτέρων κριτικής της ίδιας της Θεοδωρίδου.

Το ότι έχουμε γεμίσει επανεκτελέσεις, ναι, αυτό μου τη σπάει και πολύ μάλιστα, αλλά δεν νομίζω ότι φταίει η Θεοδωρίδου γι’ αυτό. Αντίθετα, είναι πιθανό να μπορεί να ερμηνεύσει Θεοδωράκη πολύ καλύτερα απ’ ότι κάποιοι άλλοι ερμήνευσαν στο πρόσφατο παρελθόν Βαμβακάρη και Τσιτσάνη, στο Μέγαρο κι αυτοί, και για τους οποίους δεν άνοιξε ούτε μύτη! Για την ακρίβεια, όχι μόνο δεν άνοιξε μύτη, αλλά αντίθετα το λιβάνισμα ανήλθε σε τέτοια ύψη ώστε να έχει καταστεί πλέον μόνιμη η παρουσία στο Μέγαρο του εθνικού επανεκτελεστή των ρεμπέτικων τραγουδιών. Γιατί άραγε όσοι έσπευσαν να λιθοβολήσουν δημοσίως - ορθά ίσως! -τις επανεκτελέσεις του Θεοδωράκη δεν είναι εξίσου ομιλητικοί και σε άλλες περιπτώσεις επανεκτελέσεων; Θέλετε να βάλουμε κάτω όλους τους δίσκους των γνωστότερων "έντεχνων" τραγουδιστών και τραγουδιστριών τα τελευταία 15 χρόνια, και να μετρήσουμε πόσοι απ' αυτούς ήταν ζωντανές ή στουντιακές επανεκτελέσεις παλαιότερων τραγουδιών; Τι γράφτηκε σχετικά με αυτή τη βιομηχανία αναμασήματος από τα έτοιμα; Ή μήπως το προνόμιο αυτού του αναμασήματος το έχουν κάποιοι επιλεκτικά, και κάποιοι άλλοι όχι;

Επίσης, προφανώς δεν θα σπεύσω να ζητήσω από τη Θεοδωρίδου πιστοποιητικό τραγουδιστικών φρονημάτων, επειδή στο παρελθόν της έδωσε τραγούδια ο Χατζηγιάννης και ο Θεοφάνους. Με αυτή τη λογική, ούτε ο Νταλάρας και η Γαλάνη της μετα-Χατζηγιάννη εποχής, ούτε η Αλεξίου της μετά-Θεοφάνους εποχής, πρέπει να ξανατραγουδήσουν Θεοδωράκη. Εκτός φυσικά και εάν η μνήμη μας έχει γίνει άκρως επιλεκτική… By the way, με τον Μαζωνάκη, που εμφανίζεται φέτος επί σκηνής η Θεοδωρίδου, έχει συνεργαστεί παλαιότερα και ο Κραουνάκης, και δεν θυμάμαι να θεωρήθηκε αυτό επιλήψιμο από κανέναν.

Αυτό που πραγματικά με αφορά είναι εκείνος ο συνδυασμός ατομικής ευθύνης και συλλογικής παρακμής που κρατάει φωνές σαν τη Νατάσα Θεοδωρίδου εγκλωβισμένες σε ένα ρεπερτόριο συντριπτικά κατώτερο των δυνατοτήτων τους, και τις ανάγει σε φορείς ενός τρόπου διασκέδασης και ζωής που δεν συμβαδίζει ούτε με την καλλιτεχνία, ούτε με την αγωγή της ψυχής. Αυτό που με αφορά είναι ο Μότσαρτ που λαγοκοιμάται πλάι στις λουλουδούδες κάθε βράδυ στην Πειραιώς. Προπάντων, αυτό που με αφορά στη Θεοδωρίδου είναι η «πληγή που την έκανε», και που κάνει κι εμάς: η πληγή ενός πλέγματος πολιτικών, οικονομικών και πολιτισμικών σχέσεων και εξουσιών που αναπαράγουν ευτελείς πολιτισμικές πρακτικές και καταδικάζουν τον λαϊκό πολιτισμό στη στρέβλωση και την παρακμή. Στιγμές-στιγμές, τυχαίνει και ακούω κάποιο τραγούδι μαγικό, σαν το επόμενο, και φαντάζομαι ότι αυτή η πληγή μπορεί κάποτε και να κλείσει. Μας το εύχομαι.


ηρ.οικ.


12 σχόλια:

Μιχάλης Τσαντίλας είπε...

Αγαπητέ Ηρακλή, κολοσσιαίο το κείμενό σου! Επίτρεψέ μου κάποια σχόλια.
Α) Γιατί δε σου αρέσουν τα ντραμς; :) Εντάξει, στο συγκεκριμένο κομμάτι ίσως είναι λίγο πιο πάνω στη μίξη απ' ό,τι έπρεπε...
Βου) Με συγχωρείς αλλά από τα τραγούδια της Θεοδωρίδου που ξεχώρισες, μόνο στα "Δεν Επιτρέπεται" και "Στα Λιμάνια Ανάψανε Φωτιές" βρίσκω μουσικό ενδιαφέρον. Συγχώρα με... Βεβαίως έχει πολύ καλή, λαϊκή φωνή. Όσο για την επικράτησή της απέναντι στην Γαρμπή (δική μου ένοχη απόλαυση) εντάξει, δεν αναμετρήθηκε και με τη Κάλλας... :)
Γου) Συμφωνώ ότι πρέπει να κρίνονται τέτοιες συνεργασίες από το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα και όχι από το... ένοχο παρελθόν της μίας ή της άλλης πλευράς. Δικαίωμά του τού Μίκη και της φαμίλιας του να διαχειριστούν το (κατάτι κοντύτερο του... "θεόρατου" κατά τη γνώμη μου) έργο του όπως νομίζουν και δικαίωμα (και υποχρέωση προς τον εαυτό της) της Θεοδωρίδου να προσπαθήσει κάτι διαφορετικό.
Δου) Δε σου άρεσαν οι ερμηνείες του Νταλάρα στα παλιά ρεμπέτικα; Ιεροσυλία! :) Αστειεύομαι βέβαια!
Όπως και να 'χει, εξαιρετικό το κείμενό σου και χαίρομαι ιδιαιτέρως για τις ακομπλεξάριστες απόψεις σου!

Μουσικά Προάστια είπε...

Γεια σου Μιχάλη,
ώστε δεν σου αρέσουν όλα τα τραγούδια της ανάρτησης; Σε συγχωρώ! (αστειεύομαι...)

Εντάξει, δεν εννοώ ότι το ελληνικό τραγούδι αρχίζει και τελειώνει στη Θεοδωρίδου, το αντίθετο μάλιστα! Εννοώ απλά ότι η φωνή της αποδεδειγμένα μπορεί να λειτουργήσει, όταν υπάρχει κάποιο τραγούδι που να στέκεται ελαφρώς.

Κατά τα άλλα, προφανώς και όλη αυτή η ιστορία με τις επανεκτελέσεις του Θεοδωράκη και το "πέρασμα στις επόμενες γενιές" έχει καταντήσει ανέκδοτο. Απλά, δεν μου φταίει η Θεοδωρίδου σε τίποτα, και θεωρώ τις λογής ειρωνείες που διάβασα εδώ κι εκεί τελείως άδικες! Όπως λες κι εσύ, είναι μια καλή λαϊκή φωνή, σε κάποιους θα αρέσει και σε κάποιους δεν θα αρέσει.

Θα μου επιτρέψεις όμως με τη σειρά μου να μη δεχτώ τον όρο "ακομπλεξάριστες απόψεις" που αναφέρεις ( σε ευχαριστώ πάντως), γιατί έχω διαβάσει και αντίθετες άποψεις από τη δική μου, οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να θεωρηθούν ως "κομπλεξαρισμένες". Απλά διαφορετικές, και εξίσου σεβαστές.
Σε χαιρετώ, τα ξαναλέμε. ηρ.

Θεοδώρα είπε...

Επιτέλους διάβασα ένα αντικειμενικό κείμενο,όσο αφορά την επιλογή της Νατάσας για τις ερμηνείες των τραγουδιών του κ.Μίκη Θεοδωράκη στις συγκεκριμένες εμφανίσεις...
Και δεν θα πάρω θέση γιατί εγώ λατρεύω την Νατάσα και σίγουρα δεν θα είμαι τόσο πολύ αντικειμενική όσο εσύ...
Απλά θα ήθελα να σας παραθέσω τα link από τα videos που έχω ανεβάσει στο youtube από την εμφάνιση της στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και από εκεί και πέρα μπορείτε να σχηματίσετε μόνοι σας γνώμη σχετικά με την καλή ή μη επανεκτέλεση των τραγουδιών!

http://www.youtube.com/watch?v=k8r2tfH4hCM

http://www.youtube.com/watch?v=D6533XCBnS8

http://www.youtube.com/watch?v=bi1D-m3dxpM

Christophoros είπε...

Tha simfoniso k ego sta pio polla!
Kai vevea simfono k me tin Theodora!!!

Osoi vrethikame ekei apolausame polu xehoristes ermineies.. xoris na simenei auto oti dn mporoume na apolausoume exisou omorfes ermineies k ston Votaniko opou emfanizete i Natasa!

Μουσικά Προάστια είπε...

Γεια σου Θεοδώρα, άκουσα με προσοχή τα βίντεάκια (πολύ καλοτραβηγμένα, παρεπιπτόντως, λες και είχες στήσει κάμερα κανονικά!).

Ομολογώ ότι αυτό που άκουσα δεν με συγκίνησε, αν και δεν μπορώ να κρίνω από μια τέτοια ηχογράφηση χωρίς μηχανήματα κλπ. Είδα πολύ τρακ, και το ότι διαβάζει τους στίχους φαίνεται στον τρόπο ερμηνείας της. Γενικότερα, δεν ταιριάζει η θεοδωρίδου σε τραγούδια όπως το "Νύχτα μαγικιά", δεν εκπέμπει στην ίδια συχνότητα η κοπέλα, δεν εκφέρει την απαραίτητη μυσταγωγία. Αντίθετα, το "Παράπονο" και η "Μαργαρίτα Μαργαρώ" ακούγονται καλά, και με λίγη δουλίτσα ακόμα θα ακούγονταν καλύτερα. Σίγουρα πάντως, δεν είναι ο χειρότερος Θεοδωράκης που έχω ακούσει, και δεν δικαιολογεί αυτό που άκουσα τον παλλαϊκό ξεσηκωμό εναντίον της Θεοδωρίδου.

Αν μου επιτρέπεις, μια ευρύτερη παρατήρηση - συμβουλή, καθώς είδα ότι είσαι σε fan club. Ως fan club, νομίζω ότι ο καλύτερος τρόπος εκδήλωσης της αγάπης σας προς την Θεοδωρίδου - και προς οποιονδήποτε άλλον - είναι να διεκδικείτε την εξέλιξη και τη βελτίωση του καλλιτέχνη που αγαπάτε. Δεν πρέπει να ακολουθείτε τυφλά τις κινήσεις και τα βήματά του, αλλά να βάζετε ερωτηματικά και να έχετε τις κεραίες σας ανοιχτές στην άλλη άποψη.

Δεν σου ζητάω να απορρίψεις τη Θεοδωρίδου, αλλά να μη χάσεις την ικανότητα κρίσης και διεκδίκησης. Επιπλέον, προσπάθησε να αποκτήσεις / διατηρήσεις επαφή με καλλιτέχνες και τραγούδια που δεν σχετίζονται με το ρεύμα που εκπροσωπεί η Θεοδωρίδου. Ας πούμε, η σύμπραξη της Θεοδωρίδου με τον Θεοδωράκη είναι μια πρώτης τάξης ευκαιρία για σένα και για το fan club σας να σκύψετε στο έργο του Θεοδωράκη, να ακούσετε τα τραγούδια στις original εκτελέσεις τους, και να εμβαθύνετε τη γνώση σας για αυτό το είδος τραγουδιού και για την περίοδο που το γέννησε.

Ελπίζω να μην ακουστούν πατερναλιστικά αυτά που σου γράφω.

Σε χαιρετώ, ηρακλής

Μουσικά Προάστια είπε...

Χριστόφορε, δεν είναι θέμα χώρου (Βοτανικός v. Μέγαρο). Το κρίσιμο είναι τα τραγούδια, το καλλιτεχνικό περιεχόμενο αυτού που βλέπεις στον έναν και στον άλλο χώρο από την ίδια ερμηνεύτρια. Δυστυχώς, το 90% του ρεπερτορίου της Θεοδωρίδου έρχεται στιχουργικά και μουσικά σε αντιπαράθεση με αυτό που εξέφρασε ιστορικά ο Θεοδωράκης. Και έχω πολύ σοβαρές αμφιβολίες ότι μπορείς να ακούσεις Θεοδωράκη σε ένα χώρο όπου κυριαρχεί ο λουλουδοπόλεμος. Ακόμα κι αν ακούσεις ένα τραγούδι του, αυτό ακυρώνεται από τα υπόλοιπα και από την ατμόσφαιρα που αυτά δημιουργούν.

Μην μπερδεύεσαι λοιπόν. Ο Θεοδωράκης είναι ένα πράγμα, ο Βοτανικός είναι κάτι άλλο, και δυστυχώς τα χωρίζει άβυσσος. Το ότι η Θεοδωρίδου μπορεί να είναι καλή τραγουδίστρια δεν αναιρεί το γεγονός ότι το ρεπερτόριό της δεν έχει σχέση με τα τραγούδια και τα νοήματα και τα μηνύματα και τις αναφορές του Θεοδωράκη. Όχι απλά δεν έχει σχέση, αλλά είναι υποδεέστερο αισθητικά.

Για τα υπόλοιπα, ισχύει η απάντησή μου στη Θεοδώρα.
Φιλικά, ηρ.

Θεοδώρα είπε...

Καλημέρα και σε ευχαριστώ για την απάντησή σου!
Καταρχήν θεωρώ φυσιολογικό το να έχει τρακ η Νατάσα στο Μέγαρο,καθώς είναι κάτι για το οποίο όλοι την περιμέναν από έξω για να την «πετροβολήσουν»(πολύ άδικα όπως ανέφερες και εσύ)...

Παράλληλα προσπαθώ να είμαι όσο πιο αντικειμενική μπορώ...δυστυχώς δεν μπορώ πάρα πολύ,γιατί έχω μεγαλώσει με Νατάσα και όταν λατρεύεις τόσο κάποιον είναι αρκετά δύσκολο,όμως μετά από τόσα χρονιά και με την εξέλιξη που έχω παρατηρήσει στις ερμηνείες της,πραγματικά πιστεύω πως μπορεί να τραγουδήσει αξιοπρεπέστατα τα πάντα!Ίσως να μην καταφέρει να τα «απογειώσει» όλα ερμηνευτικά,αλλά σίγουρα μπορεί να τα τραγουδήσει καθαρά,δυναμικά και με σωστή άρθρωση...κάτι που δεν έχω παρατηρήσει σε όλες τις επανεκτελέσεις τραγουδιών τέτοιου είδους!
Επίσης λόγω της αγάπης μου και λόγω του ότι κατά καιρούς στα προγράμματά της προσθέτει πολλά παλιά,υπέροχα τραγούδια,μεγάλων σε μέγεθος ερμηνευτών να είσαι σίγουρος ότι πάντα ψάχνω και ακούω την πρώτη τους εκτέλεση,καθώς υπάρχουν πολλά τραγούδια που δεν τα ήξερα καν και τα έχω μάθει λόγω της Νατάσας!
Σίγουρα αυτό δεν θα με κάνει ξαφνικά να ξεκινήσω να ακούω πολύ Θεοδωράκη,όμως από αρκετά μικρή με έκανε να μάθω μεγάλο μέρος της ιστορίας της Μοσχολιού,της Μαρινέλλας,του Μητροπάνου,του Καζαντζίδη,του Μπιθικώτση,της Βάνου και πάρα πολλών άλλων!
Και φυσικά κανείς δεν μπορεί να πει πως μια δεύτερη εκτέλεση είναι καλύτερη από την πρώτη,ειδικά όταν μιλάμε για τέτοια θηρία του ελληνικού τραγουδιού,όμως σε μια εποχή που ο καθένας παίρνει ένα μικρόφωνο και τραγουδάει ότι θέλει,ακόμα και αποτυχημένα,θεωρώ πως οι ερμηνίες της Νατάσας είναι από τις καλύτερες που υπάρχουν στη μουσική σκηνή της Ελλάδας!Τουλάχιστον είναι σωστές,με γυρίσματα,αλλά και συναίσθημα(κάτι που θεωρώ πολύ βασικό σε έναν τραγουδιστή)!

Από εκεί και πέρα γνώμη μου είναι πώς από τα έντεκα δισκογραφημένα χρόνια της,αν κάποιος μπει στη διαδικασία να τα ακούσει με προσοχή,σίγουρα θα βρει πάρα πολλά ακόμα αξιόλογα τραγούδια!
Και δεν μιλάω συγκριτικά με Θεοδωράκη,μιλάω συγκριτικά με τα τραγούδια που γράφονται στην εποχή μας...
Και είμαι σίγουρη πως αν κάποια στίγμη κάποιος δημιουργός της κλάσεως Θεοδωράκη έδινε κάποιο νέο παιδί του στη Νατάσα,θα το απογείωνε!!

Τέλος,να σου πω πως είμαι πάντα ανοιχτή στις διαφορετικές από τις δικές μου απόψεις και δεν έχω την απαίτηση να αρέσει σε όλους η δική μου αγαπημένη Νατάσα,αρκεί όμως αυτά που ακούω να είναι επίσης αντικειμενικά και τεκμηριωμένα και όχι να ακούω παραλληλισμούς και συγκρίσεις των ερμηνευτικών δυνατοτήτων της με τις προσωπικές της επιλογές...

Και οφείλω να ομολογήσω πως οι δικές σου απόψεις είναι από τις πιο αντικειμενικές που έχω διαβάσει το τελευταίο διάστημα,ακόμα και αν δεν συμφωνώ σε όλα...

Φιλικά,Θεοδώρα

Μουσικά Προάστια είπε...

"αρκεί όμως αυτά που ακούω να είναι επίσης αντικειμενικά και τεκμηριωμένα και όχι να ακούω παραλληλισμούς και συγκρίσεις των ερμηνευτικών δυνατοτήτων της με τις προσωπικές της επιλογές..."

Συμφωνώ, και αυτή τη λογική είχε η συγκεκριμένη ανάρτηση, να διαμαρτυρηθεί για το ανακάτεμα που περιγράφεις. Τα ξαναλέμε! ηρ.

Christophoros είπε...

Enoeitai oti den einai thema xorou.. Anaferthika stous duo xorous simperilamvanontas to ''kallitexniko periexomeno'' tous... Apla ithela na toniso oti i Natassa, mporei -simfona me ti diki m tapeini apopsi- exisou kala na ermineusei kai tis duo (i perissoteres) ''katigories''... Kati pou den mporoun oi perissoteroi apo tous sugxronous kallitexnes.. Toulaxiston oxi epitiximena! I Natasa einai mia laiki tragoudistria kai laika itan kai ta kommatia pou ermineuse kai erminevei...

Auto pou akousa ego den prosevale oute tin akoi mou, oute tin aisthitiki mou.. Auto vevea san aplos akroatis..

Euxaristo polu gia to xrono sas.

nikos είπε...

Η αλήθεια είναι - εξ' όσων παρατηρώ - ότι ο Θεοδωράκης αρέσκεται σε τέτοιους πειραματισμούς. Το'χει ξανακάνει παλιότερα με τον Ρέμο ή τον Μπάση (της εποχής των "Ψιθύρων καρδιάς"), Θυμηθείτε άλλωστε τί ρεπερτόριο τραγούδαγε ο Μπιθικώτσης, πριν αναδειχτεί το μεγαλείο της Φωνής του (σκόπιμα κεφαλαίο Φ!) με τον "Επιτάφιο" και την "Ρωμιοσύνη", ή ακόμα κι ο Καζαντζίδης που τον χρησιμοποίησε ο Μίκης για πολλά εκ των τραγουδιών του. Πιστεύω ότι ο Μίκης στέκεται περισσότερο στις δυνατότητες μιας φωνής, παρά στο ρεπερόριο καθεαυτό του τραγουδιστή. Γι' αυτό και είναι 2 φορές κρίμα για πολλούς λεγόμενους "εμπορικούς" τραγουδιστές που σπαταλούν τη φωνή τους σ' ένα αμφιβόλλου ποιότητας και αισθητικής τραγούδι...

BOSKO είπε...

είδες όταν ανεβάζεις εμπορικές αναρτήσεις περί Θεοδωρίδου Νατάσσας πως αυξάνονται οι επισκέπτες σου; ενώ αν έγραφες για εκατοστή φορά περί "Καπνισμένου Τσουκαλιού" ο Μάκης, ο Βάκης κι εγώ το πολύ να σου αφήναμε σχόλια!
την άποψη μου την ξέρεις για το θέμα, είναι λίγο κομπλεξική- το παραδέχομαι, και έχω κάνει παλιότερα σχετικό ποστ.
όσο για τη στιχουργό Εύη Δρούτσα, ένα είναι το ρεζουμέ της υπόθεσης:
Εύη Δρούτσα, μας ζάλισες την π......
(με το συμπάθειο)

κανόνισε να με λογοκρίνεις, θα μου το πληρώσεις!

Μουσικά Προάστια είπε...

Γκουχ, γκουχ... τιμώντας τις δημοκρατικές μας παραδόσεις δεν λογοκρίνω τίποτα!

Δεν παρακολουθώ ποιοι και πόσοι είναι οι επισκέπτες, δεν έχω μηχανάκι παρακολούθησης. Όμως, πιστεύω ότι το καλό τραγούδι είναι -εν δυνάμει- αίτημα και κτήμα των πολλών, και όχι των λίγων και φωτισμένων. Το αντίθετο είναι ελιτισμός. Ο Βάκης, ο Μάκης, ο Μπόσκο δεν θα υπήρχαν αν από πίσω δεν ακολουθούσε ένα κοινό που επιμένει να παρακολουθεί και να ακούει σοβαρή μουσική και καλό τραγούδι.

Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι το καλό τραγούδι αρχίζει και σταματά στο Καπνισμένο Τσουκάλι! Διαφωνώ όμως με την εκτίμηση αυτού του είδους τραγουδιού ως κάτι το ξεπερασμένο και μουσειακό. Κάθε τι κλείνει τον κύκλο του, και στην τέχνη και στην ιστορία, και νέα ρεύματα ακολουθούν. Τα επόμενα όμως δεν απαξιώνουν τα προηγούμενα.

Γενικά, πρέπει να πάμε πέρα από τα στερεότυπα: ο πάντα "εμβατηριακός" Θεοδωράκης, ο πάντα διαχρονικός και ευαίσθητος Χατζιδάκις, το πάντα "ξεπερασμένο" πολιτικό τραγούδι. Ακόμα και τον Ρίτσο, δεν πρόκειται να τον χαρίσω σε καμία καρικατούρα "Σπιτιού του Λαού" και "γιαγιάς που καθαρίζει φρέσκα φασολάκια". Όχι λόγω κολλήματος και προγονολατρίας, αλλά επειδή πιστεύω ότι μπορούμε κάλλιστα να είμαστε ΚΑΙ με τον Πανούση ΚΑΙ με τον Νταλάρα, ΚΑΙ με τον Χατζιδάκι ΚΑΙ με τον Θεοδωράκη, ΚΑΙ με τον Ρίτσο ΚΑΙ με τον Κοκτώ. Η θέση δημιουργεί αντίθεση, αλλά το μεγάλο στοίχημα είναι πάντα η σύνθεση, σε ένα διαλεκτικά ανώτερο επίπεδο.

Ειλικρινά δικός σου,
Ηρακλής