Τρίτη, 11 Μαρτίου 2008

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ

(φωτο: www.poiein.gr)



Την Κατερίνα Γώγου (1940-1993) τη συνάντησα αργά και από απόσταση, όταν έψαχνα να βάλω λέξεις πλάι στη μοναξιά και ανακάλυψα ότι αυτή το είχε κάνει από πριν και καλύτερα απ’ όλους.

-----
Η ΜΟΝΑΞΙΑ

Η μοναξιά...
δεν έχει το θλιμένο χρώμα στα μάτια
της συννεφένιας γκόμενας.
Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα
κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών
και στα παγωμένα μουσεία.
Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών "καλών" καιρών
και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς
μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.
Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια
βοιδίσο βλέμα κοφτούς αναστεναγμούς
κι ασορτί εσώρουχα.
Η μοναξιά.
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά
και μετριέται πιάτο-πιάτο
μαζί με τα κομμάτια τους
στον πάτο του φωταγωγού.
Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά
Μπουρνάζι - Αγ. Βαρβάρα – Κοκκινιά
Τούμπα - Σταυρούπολη – Καλαμαριά
Κάτω από όλους τους καιρούς
με ιδρωμένο κεφάλι.
Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας κατεβάζει μ’ αλυσίδες τα τζάμια
κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής
βάζει μπουρλότο στην ιδιοχτησία
είναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές
ίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτες
πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα
στα σκλαβοπάζαρα της γής - εδώ κοντά είναι η Κοτζιά
ξυπνήστε πρωί.
Ξυπνήστε να τη δείτε.
Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα
το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους
και τα τελευταία
ατελείωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ-ΚΕΝΤΡΟΝ
στα γατζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.
Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο
που ξεπουλάν τη φάρα της
χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικο
κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της
ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.
Η μοναξιά
η μοναξιά μας λέω. Για τη δική μας λέω
είναι τσεκούρι στα χέρια μας
που πάνω από τα κεφάλια σας γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει.

Κατερίνα Γώγου
-----

Εκτός από τη μοναξιά όμως, υπάρχει και το τραγούδι. Η Γώγου κράτησε συντροφιά και σ' αυτό. Πρώτα με τον Κυριάκο Σφέτσα και το δίσκο "Στο δρόμο". (Αν και εκτός αγοράς, ο δίσκος είναι διαθέσιμος ΕΔΩ φυλαγμένος στη "Μουσική Κιβωτό"). Και πιο πρόσφατα, με τον Απόστολο Μπουλασίκη και το πραγματικά οριακό τραγούδι του "Στην Κατερίνα" από το δίσκο "Της πόλης ξωτικό".

ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ

(αφιερωμένο στη μνήμη της Κατερίνας Γώγου)

Στίχοι-μουσική-ερμηνεία: Απόστολος Μπουλασίκης

Στα μάτια σου το χρώμα του ’78
σ’ ένα ασπρόμαυρο εξώφυλλο στη Σίνα
σαν τις παλιές σου τις ταινίες τις ρετρό
μόνο που τώρα η ματιά σου στάζει κρίμα

Ματώνει ο κόσμος σα βελόνας κεφαλή
σαν άδεια φλέβα που δε βρίσκεις
σαν τροπάριο Κασσιανής
αργοπεθαίνεις, λειώνει η ανάσα στο γυαλί
κι αυτό το πάθος θα σε σπάσει
σαν μπαλόνι σε γιορτή

Κάπου στη μέση του βιβλίου η φωνή
ναι, τη θυμάμαι βράδυ στο Μεταξουργείο
σ’ ένα τσιγάρο να ρουφάει τη στιγμή
που προαισθάνεται της λύτρωσης το θείο

Μια ζωή σα θρήνος, σα ρεμπέτικο παλιό
ή σα ροκάδικο δισκάκι
ή σαν ξύλινο παλτό
γυάλινα μάτια, ήχος βίας στο κενό
η Κατερίνα έχει φύγει
και δε μένει πια εδώ

Τα σινεμά, τα στρας, τα φώτα τα λαμέ
ένα Νταχάου κρεματόριο οδύνης
μα νάσου οι λέξεις και την παίρνουν αγκαζέ
μεταμορφώνοντας σε κύκνο την ψυχή της

Όμως ο κόμπος της ζωής διπλογυρνάει
κι η ηρωίδα της ταινίας
στο φινάλε ξεψυχά
κλείνω την πόρτα
βάζω δίσκο στο πικάπ
ν’ ακούσω πάλι την μπαλάντα
τρία κλικ αριστερά
-----

Αφήνω στο τέρμα το τραγούδι να μιλήσει για την ηρωίδα της ταινίας και τον κόσμο που ματώνει. Αφήνω τη φωνή του Μπουλασίκη και το βιολί της Κωνσταντίνας Κυριαζή να στοιχειώσουν διαδρομές υπόγειες και νύχτες λειψές. Και ονειρεύομαι ελεύθερες πολιτείες, με ξυπόλητα κορίτσια να ταξιδεύουν πάνω σε καράβια με άσπρα πανιά.


ΥΓ: Έγραψαν για την Κατερίνα Γώγου (ενδεικτικά):
uzuburu-buru

4 σχόλια:

nikos είπε...

Και να φανταστεί κανείς ότι αυτή η οργισμένη, απελπισμένη γυναίκα ήταν το κοριτσάκι που έπαιζε την ψυχοκόρη στις ασπρόμαυρες ταινίες του'60.. Δίκαια την είπαν "Μαγιακόφσκυ των Εξαρχείων". Πραγματικά ανατριχιάζω κάθε φορά που διαβάζω στίχους της. Στίχοι κοφτεροί σα λεπίδι, ωμές αλήθειες που σοκάρουν, αλλά και αφυπνίζουν. Αλλά πάντοτε αυτοί οι άνθρωποι φεύγουν νωρίς και ως συνήθως, η αναγνώριση έρχεται μετά θάνατον..

Μουσικά Προάστια είπε...

Έχεις δίκιο Νίκο. Άσε που για κάποιους, τους πιο σιωπηλούς, τους πιο συνεπείς, η αναγνώριση δεν έρχεται ποτέ. Και μένει χρέος σε μας να τους ανακαλύψουμε.

Lost Child είπε...

Αξίζει ν' ακούσει κανείς και τη μελωποιημένο ποίημα της γώγου "εμένα οι φίλοι μου" από magic de spell, υπάρχει στο youtube...

"Ποτέ δεν σημαδεύουνε στα πόδια. στο μυαλό είναι ο στόχος, το νου σου ε;"

Μουσικά Προάστια είπε...

Χαμένο Παιδί, πόσο επίκαιρος έγινε ο στίχος αυτός ξαφνικά...