Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2008

1982: ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΥΡΙΑΝΟΣ - "ΕΡΗΜΗ ΠΟΛΗ"

Η ‘Έρημη Πόλη’ του Γιώργου Σταυριανού ανήκει στα διαλεχτά έργα του ελληνικού τραγουδιού. Ηχογραφημένος το 1982, ο δίσκος συμπυκνώνει αιώνες συναισθημάτων, παραπέμποντας σε μια διάσταση εξωπραγματική, στον κόσμο δέκα χιλιάδες χρόνια μετά. Μπορεί να σας ακούγονται κάπως υπερβολικά όλα αυτά, κάπως ασυνάρτητα και χαζά, αλλά ανταποκρίνονται πλήρως στην υποκειμενική αποδοχή αυτού του οριακού δημιουργήματος. Ο συνθέτης και στιχουργός του γράφει:

Σε γύρεψα πίσω απ’ τις φανταχτερές προθήκες των καταστημάτων, αναζητώντας τη φυσιογνωμία σου ανάμεσα στα τελευταία μοντέλα της Σέικο, σκαλισμένα πάνω στ’ ατσάλι. Στρίβοντας στη γωνία του δρόμου, πάνω κει, στο μισό μέτρο πεζοδρόμιο, πλάι στις μισοφωτισμένες γρίλλιες των υπερυψωμένων ισογείων.
Αναζήτησα τους καϋμούς που βίαια σου πήραν και τους μεταμόρφωσαν σε πολύχρωμους και αιωρούμενους τραβεστί, κράχτες φωτεινούς πάνω στα θλιβερά στέκια των παραλιακών λεωφόρων.
Σε γύρεψα ανάμεσα στους τσιμεντένιους σκελετούς που ορθώνονταν κι έπνιγαν τα λιγότερο ευνοούμενα προάστια, σαν κρεματόρια της φύσης…
Στα καταστήματα φωτιστικών και τα γραφεία τελετών που αφθονούν σ’ αυτή τη χώρα, στα κορνιζάδικα με την πραμάτεια στιβαγμένη στα πεζοδρόμια.
Μέσ’ τ’ αποπνιχτικά καλοκαιριάτικα απομεσήμερα, στο βραδυνό παζάρι της Κυριακής, στα τσαλακωμένα κουτιά των αναψυκτικών, στο εμπριμέ φουστάνι του ηλιοκαμμένου κοριτσιού που μύριζε βαρύ αποσμητικό και τσίχλα, στη χιλιάρα μηχανή που ξαπόσταινε πλάι στ’ αλουμινένιο μεγαθήριο και σου πλήγωνε τα μάτια.
Σε γύρεψα πέρα απ’ την ένοχη συνείδησή μου, ανάμεσα στα πλαστικά μπαλκόνια και τη σαγρέ ομοιομορφία των προσόψεων, στα πανάκριβα ρετιρέ απ’ όπου ακούγονταν οι αφιερώσεις των ραδιοπειρατών, στις απομιμήσεις του πορτραίτου σου, σε γύρευα…, κι ας ήξερα πως σ’ είχα για πάντα χάσει.
Έτσι και γώ, παιδί βγαλμένο απ’ την αρρώστια σου και απ’ τα χτυπήματα που σου δώσανε οι δολοφόνοι, άλλη γλώσσα δεν έμαθα απ’ αυτή που σου γράφω, τώρα που η μνήμη γίνηκε μουσική και πήρε τη μορφή σου.


Γιώργος Σταυριανός
-----

(φωτογραφία: www.musiccorner.gr)
Το τραγούδι που έμεινε διαχρονικά και τραγουδιέται ακόμα είναι το γνωστό «Ήσουνα φεγγάρι» σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου. Αργότερα ηχογραφήθηκε και με τη φωνή του Γιώργου Νταλάρα –χωρίς κάποια εμφανή καλλιτεχνική σκοπιμότητα- καθώς η ερμηνεία της Μαρίας Δημητριάδη παραμένει αξεπέραστη μέχρι σήμερα.

Ήσουνα φεγγάρι

Πράσινο σκοτάδι απ’ τα μάτια σου βαμμένο
χίμιξε κι απόψε να με βρει
κι έγινε το σπίτι ένα δάσος πετρωμένο
που έμοιαζαν τα δέντρα του σταυροί.

Έρημο τραγούδι από αίμα κι από χιόνι
κλαίει στα παλιά μου τα χαρτιά
όπως το φτωχό μου το κορμί που δεν παλιώνει
για να το πετάξω στη φωτιά.

Ήσουνα φεγγάρι κι ήμουνα πουλί
πέταξα για να σε φτάσω
κι όταν σ’ είχα φτάσει μέχρι το φιλί
σ’ έσβησε η ανατολή.
-----

Η ενορχήστρωση παραπέμπει σε μεγέθη τα οποία το ελληνικό τραγούδι έχει εδώ και καιρό ξεχάσει. Μιλάμε για μια κανονική ορχήστρα, που θα έκανε έναν σημερινό διευθυντή εταιρείας να τρέμει, να βλέπει αστράκια και να μετράει χαμένα Ευρουλάκια για κάθε επιπλέον όργανο που συμμετέχει. Άλλαξαν βλέπετε οι καιροί, άλλαξαν και τα ήθη. Η «Έρημη Πόλη» ηχογραφήθηκε με 33 όργανα – και, προσοχή, μιλάμε για παραγωγή σε στούντιο, και όχι λάιβ από κάποιο μέγαρο μουσικής. Πολλά και πασίγνωστα ονόματα της δεξιοτεχνίας, της σύνθεσης, μέχρι και του ραδιοφώνου:

Χρήστος Αργυρόπουλος - όμποε, κορ αγκλαί
Βαγγέλης Βέκιος - ντραμς, κρουστά
Αλέξανδρος Ζουγανέλης - τρομπέτα
Βασίλης Ηλιάδης - μπουζούκι, μπαγλαμά, τζουρά, ούτι, δωδεκάχορδη και ακουστική κιθάρα
Γιώργος Καραγιάννης – μπάσο κλαρίνο, κλαρίνο
Γιώργος Κινδύνης – βιόλα
Δημήτρης Λέκκας – κανονάκι, σαξόφωνο, ακορντεόν, πιάνο, φλάουτο με ράμφος, ζίλια, ντέφι
Ελίζαμπεθ Μάλλορ – κλαρίνο
Πέτρος Μιχαήλ – κόρνο
Δημήτρης Παπαδημητρίου – τσανάνγκο, κλασσική κιθάρα
Θύμιος Παπαδόπουλος – κλασσική και ακουστική κιθάρα
Μαρία Ρεμπούτσικα – βιολί
Πλούταρχος Ρεμπούτσικας – βιολοντσέλο
Ανδρέας Ροδουσάκης - κοντραμπάσο
Θόδωρος Τρύφωνας – φυσαρμόνικα, ντιβάν σαζ

Η πληθώρα οργάνων δεν σημαίνει αδυναμία επίτευξης μιας λιτής και ουσιαστικής ενορχήστρωσης· το αντίθετο. Η μουσική ατμόσφαιρα συμβαδίζει με το στιχουργικό περιεχόμενο, και κορυφώνεται σε δύο βαθιά μελαγχολικά τραγούδια με τη φωνή της Μαρίας Δημητριάδη: «Καϋμός της φυσαρμόνικας» και «Ώρα πικρή». Στο δεύτερο τραγούδι, δεύτερη φωνή κάνει ο Αντρέας Μικρούτσικος. Η μελαγχολία μεταφέρεται με ακρίβεια, χωρίς λεκτικούς ακροβατισμούς και νεολογισμούς. Είναι μελαγχολία που δεν ντρέπεται, που δεν φτιασιδώνεται, που έχει όνομα και αιτία.

Καϋμός της φυσαρμόνικας

Όνειρο που φεύγει ειν’ η ζωή
μέσα στ’ όνειρό μου είσαι κι εσύ

Έρχεσαι πάντα το βράδυ μελαγχολικά
σαν το στερνό το τρένο του χειμώνα
η καρδιά μου χιονισμένη στέπα ερημική
προσμένει τον καημό σου και σε καρτερεί

Έρχεσαι και δε σωπαίνεις μέσα από τη στάχτη
μια φωτιά γυρεύεις κι όλο φεύγεις
τριγυρνάς μέσα στη νύχτα φάντασμα ωχρό
της προσμονής μου μαύρο πουλί ερημικό.

Όνειρο που φεύγει ειν η ζωή
μέσα στ’ όνειρό μου είσαι κι εσύ

Έρχεσαι και δε σωπαίνεις μέσα από τη στάχτη
μια φωτιά γυρεύεις κι όλο φεύγεις
τριγυρνάς μέσα στη νύχτα φάντασμα ωχρό
της προσμονής μου μαύρο πουλί ερημικό.

Κι όπως έρχεσαι έτσι φεύγεις έτσι απρόσμενα
αγαπάς, μισείς, ξεχνάς, πλάνες μαζεύεις
μα η καρδιά μου χιονισμένη στέπα ερημική
προσμένει τον καημό σου, πάντα καρτερεί.

Όνειρο που φεύγει ειν η ζωή
μέσα στ’ όνειρό μου είσαι κι εσύ
-----

Ώρα πικρή

Ώρα πικρή, σύννεφα θολά,
ώρα σε περιμένω
μάτια γλυκά, μάτια μου γλυκά,
πουλί ξενιτεμένο.

Φυσά βοριάς, πέφτει βροχή
και δεν υπάρχει τρένο
έπεσε ομίχλη, που να σταθώ
και πως να περιμένω.

Μες στο σταθμό μια προσμονή
κι ένα κομμάτι χιόνι
έγινε η αγάπη μου πουλί
κι αρχίζει και παγώνει.

Φυσά βοριάς, πέφτει βροχή
και δεν υπάρχει τρένο
έπεσε ομίχλη, που να σε βρω
και πως να περιμένω.


Μαζί με τη μελαγχολία της ποίησης, η «Έρημη Πόλη» μεταφέρει και την αισιοδοξία της πράξης. Μιλάμε για μια περίοδο όπου η πληροφορία, η γνώση και η αλήθεια μεταφερόταν από στόμα σε στόμα –όπως θα έλεγε και ο Μπρεχτ- και όχι με ψευτο-προοδευτικά άρθρα διανοουμένων-διαφημιστών. Μιλάμε για μια περίοδο όπου η συμμετοχή στην πορεία δεν ήταν ντροπή, αλλά ανάγκη. Και αυτή την αίσθηση ο Σταυριανός τη μεταφέρει χωρίς φετιχισμούς και επαναστατικές υμνολογίες. Οι ήρωες της «Έρημης Πόλης» έχουν αδυναμίες, είναι υποκείμενα ατελή και γι’ αυτό βαθιά επαναστατικά. Δεν έχουν βγει μέσα από μικροαστικές ονειρώξεις, αλλά από την κλίμακα της ζωής.

Πορεία

Πάνω στα πλακάτ «θα νικήσει ο λαός»
τα κλάξον δυναμώνουν γύρω
πολύχρωμες επιγραφές άρχισαν να ανάβουν
ετούτη η πορεία δε λέει να τελειώσει
κι εγώ τυχαία σ’ ακολούθησα
ήξερα πως δουλεύεις στο διπλανό παντοπωλείο
τα νιάτα σου μαραίνονταν ζυγίζοντας πατάτες, ρύζι, λαχανικά
το στόμα σου ανοιγόκλεινε για μερικά συνθήματα
αλλά το βλέμμα σου μηχανικά σε αποσπούσε
σε μια παραφορτωμένη βιτρίνα με στερεοφωνικά συγκροτήματα
στεκόμουν λίγο παράμερα
έτσι που τα καλογυαλισμένα σου μαλλιά γυάλιζαν
κάτω από το δυνατό φως του ηλεκτρικού που έπεφτε πάνω μας
δεν ήξερα καν το όνομά σου
κι όμως απόψε θα σε πλησίαζα
γιατί βρεθήκαμε σε τούτη εδώ την πορεία
εσύ γιατί την πίστευες
κι εγώ λίγο τυχαία. Κομβικής σημασίας για την κατανόηση των αισθητικών αρχών που διέπουν το έργο είναι το σημείωμα του ενορχηστρωτή Δημήτρη Λέκκα:

Ανέλαβα το έργο να μεταγράψω τις ευαίσθητες και βαθιές μουσικές ελεγείες του Γιώργου Σταυριανού, συμπληρώνοντας τις με αντίστιξη και σπάνιους ήχους οργάνων, δηλαδή χρώμα, αέρα και νερό. Και θέλησα έτσι να ξεγυμνώσω μιαν από τις όψεις τηε γενιάς μου που σπατάλησε την εφηβεία της στους προθαλάμους, που σκίστηκε στη μέση από το χάσμα των γενεών και την πολιτική ασυναρτησία, που σφάχτηκε στο Παρίσι, στο Πολυτεχνείο, στο Κεντ Στέιτ και σε αμέτρητους πολέμους, που αναγκάστηκε να μετονομάσει την απουσία σε παρουσία για να κρατηθεί.
Έτσι ελπίζω να αποδειχτούν ορισμένα πράγματα σ’ αυτούς που χρόνια τώρα μονοπωλούν τη νεοελληνική ευαισθησία. Σ’ αυτούς που μας αγκάλιασαν ευνουχίζοντας μας, που μας βάφτισαν ανύπαρχτους προσπαθώντας να ξορκίσουν την ύπαρξή μας, που μας κατηγόρησαν για έξαλλους όταν καινοτομήσαμε, που μας είπαν χυδαίους όταν αγγίζαμε τη γη, που μας συκοφάντησαν ατάλαντους και οπισθοδρομικούς όταν στραφήκαμε με ευλάβεια στην παράδοσή μας, αγνοώντας επίτηδες ότι εμείς παράδοση εννοούμε όλη την Ευρώπη και την Ασία και φυσικά αυτούς τους ίδιους. Όλοι αυτοί οι επίσημοι και ανεπίσημοι παράγοντες, εταιρείες πατρόνες και κοινό, έχουν αλλοιώσει απελπιστικά τη πολιτιστική ζωή του τόπου μας, για διαιωνίσουν τη δική τους άποψη ενός ιδιοφυούς ερασιτεχνισμού. Μιάν άποψη, κάποτε γοητευτική και επαναστατική, μα τώρα πια αντιδραστική και κατεστημένη.
Εμείς λοιπόν που γράφουμε μουσική το 1980, και όχι το 1960, γνωρίζουμε τις πληγές μας, και γι’ αυτό βρισκόμαστε μαθητές ξανά μπροστά στον καινούργιο κόσμο που κινείται γύρω μας, παρά να διαλέξουμε τον εύκολο δρόμο του ισόβιου δάσκαλου. Προς Θεού, να μην εκληφθεί ο ήχος της Έρημης Πόλης σαν ένα μανιφέστο του σύγχρονου ελληνικού ήχου. Είναι μία ταφόπετρα πάνω στις θαμμένες ευαισθησίες μας, ένα μνημόσυνο στην δική μας αίσθηση της αξίας και της ομορφιάς, όπως δεν την συνέλαβαν οι δυνάστες της αγοράς και των μέσων. Είναι το άκουσμα που έψαξαν και δε βρήκαν. Είναι τα τρόφιμα που απέκρυψαν. Είναι η ήττα τους μέσα στο δικό τους γήπεδο.
Και ο Σταυριανός έχει την ψυχική ευγένεια να τα μοιρολογήσει όλα αυτά, γυρνώντας σαν τη νυχτερίδα μέσα σε μία, έρημη πόλη, σα να ’ναι τέσσερις το πρωί, σα να χτυπήθηκε από βόμβα Νετρονίων.
Εγώ πάντως δεν χαλαλίζω σε ηγέτες και οπαδούς το ήθος και το κάλλος. Τα κλειδώνω στο ντουλάπι μου ή τα χαρίζω στο φίλο Γιώργο.
Τα διαγράφω όλα και κατεβαίνω τα σκαλιά μιας υπόγειας ντισκοτέκ, όπου κάτω απ’ τα πόδια μου, χτυπάει η καρδιά της καινούργιας πόλης που γεννιέται, όποια κι αν είναι.


Δημήτρης Λέκκας
-----

Σημειώστε ότι την «Έρημη Πόλη» επισκέφθηκαν και ο Κώστας Θωμαΐδης με τον Αντρέα Μικρούτσικο ερμηνεύοντας τον «Χορό της ματαιότητας» και «Μια παλιά μουσική» αντίστοιχα. Και οι δυο τους υπήρξαν άξια τέκνα των 80s, ακολουθώντας όμως αργότερα τελείως διαφορετικές πορείες. Ο πρώτος παρέδωσε μαθήματα ερμηνείας πλάι σε συνθέτες όπως ο Θάνος Μικρούτσικος, και μαθήματα ραδιοφώνου με τις πασίγνωστες παραγωγές του. Ο δεύτερος παρέδωσε δυστυχώς μαθήματα τηλεοπτικής έκθεσης και κατάδυσης. Ίδιες εποχές, άλλες πορείες, και η ατομική ευθύνη δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από αναφορές σε χρόνια που πέρασαν.

Αυτά τα λίγα λοιπόν, για ένα δίσκο που ευτυχώς επανακυκλοφορεί, και τον οποίον αγόρασα για μόλις εφτά ευρώ σε κεντρικό δισκοπωλείο της Αθήνας. Έναν δίσκο-σύμβολο της ομορφιάς του ελληνικού τραγουδιού και της ουσιαστικής μουσικής επανάστασης της δεκαετίας του ’80 που μένει να ξανά - ανακαλυφθεί, μαζί με το υπόλοιπο έργο του Γιώργου Σταυριανού και της Μαρίας Δημητριάδη.

Μ.Π.


10 σχόλια:

το Άρωμα του Τραγουδιού είπε...

Δίσκος που δεν πρέπει να λείπει από καμία δισκοθήκη!
Η «Έρημη πόλη» δίνει ένα μάθημα αισθητικής που ξεφεύγει από το χώρο του τραγουδιού και βρίσκει εφαρμογή στην ίδια την καθημερινότητά μας.
Το μόνο που μένει σε μας είναι να έχουμε ορθάνοιχτα αυτιά και κυρίως, ψυχή.

Ευχαριστούμε που μας τη θυμίσατε.

ένας στρατολάτης είπε...

Συμφωνώ απόλυτα σε όλα. Είναι ένας υπέροχος δίσκος με καταπληκτική ενορχήστρωση. Έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στον "Καϋμό της φυσαρμόνικας".
Σας ευχαριστώ γιατί έχετε πάντα κάτι ενδιαφέρον να γράψετε αναφορικά με το ελληνικό τραγούδι.
Σας ευχαριστώ και για την πληροφορία της επανακυκλοφορίας του δίσκου.
Μπας και επανακυκλοφόρησε και η "Μυθολογία του Σαββάτου" του Τρανουδάκη;

Μουσικά Προάστια είπε...

Μάκη, για να επικροτείς και εσύ το συγκεκριμένο έργο σημαίνει ότι μάλλον είναι οκ η παρουσίαση του στα ΜΠ.

Στρατολάτη, σε διαβάζω κι εγώ, πολύ εύστοχα και καυστικά τα κείμενά σου, και βεβαίως ως Νεοσμυρνιώτης προσυπογράφω την κριτική σου για τα ζόμπι που μπούκαραν στα καινούργια πολυκαταστήματα της Συγγρού. Για το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης...δεν λέμε καλύτερα για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης;;;

Μια διευκρίνιση για την Έρημη Πόλη, εννοώ ότι βρήκα το CD, όχι δίσκο LP (σε περίπτωση που είσαι συλλέκτης). Ο "Καϋμός της Φυσαρμόνικας" είναι και δικό μου αγαπημένο.

Για την ιστορική "Μυθολογία του Σαββάτου", δεν την έχω μπροστά μου τώρα αλλά είχα ακούσει και εγώ ότι είχε αποσυρθεί, αν και η ιστοσελίδα του Σείριου δείχνει ένδειξη "ενεργός" σε κυκλοφορία από 1995 (?).

Ο Αντώνης από τα "Άσματα και Μιάσματα" και ο Μάκης από το "Άρωμα του Τραγουδιού" ξέρουν σίγουρα κατιτίς παραπάνω, και παρακαλώ να ενημερώσουν αν διαβάσουν το σχόλιο.

Για τον Τρανουδάκη θα αναφερθούμε διεξοδικά σε επόμενες αναρτήσεις, καθότι η Ποδηλάτισσά του - και όχι μόνο - έχει στοιχειώσει ουκ ολίγα μουσικά όνειρα μας.
Γεια και χαρά, Ηρ.

το Άρωμα του Τραγουδιού είπε...

Καλησπέρα
Έχω την εντύπωση (χωρίς όμως να είμαι 100% σίγουρος), ότι η «Μυθολογία του Σαββάτου» δεν κυκλοφορεί εδώ και κάποια χρόνια στα δισκοπωλεία. Είδα όμως το τελευταίο διάστημα ότι κάποιοι δίσκοι του Σείριου που είχαν χρόνια να φανούν στα ράφια, επανακυκλοφορούν (πχ η «Παρέλαση» του Δεληβοριά και τα «Καπέλα» του Τάσου Καρακατσάνη). Απ’ όσο ξέρω, τη διανομή του Σείριου την έχει επί χρόνια η MBI η οποία αγοράστηκε (και αυτή) από τον Γιαννίκο (μα καλά! αυτό το παιδί πια, όλα τα αγόρασε?…). Υπάρχει λοιπόν μια ελπίδα, εφ’ όσον δεν κυκλοφορεί, να επανεκδοθεί κάποια στιγμή (φυσικά με …αλλαγμένο εξώφυλλο και όλα τα εικαστικά… με αλλαγμένα “τα φώτα”, δηλαδή).
Περνάω τη σκυτάλη στον Bosko, που σίγουρα θα έχει περισσότερα να μας πει για την «Μυθολογία του Σαββάτου». Παρεμπιπτόντως: εξαιρετικός δίσκος!!

BOSKO είπε...

Όχι, απ' όσο ξέρω η "Μυθολογία του Σαββάτου" δεν έχει επανεκδοθεί σε cd. Μέχρι και το 1988- 89, όλες οι πρώτες παραγωγές του Σείριου ήταν εξ ημισείας με την ΕΜΙ. Μετά, έγινε η συνεργασία με την ΜΒΙ, απ' όπου και τελικά επανεκδίδονται σήμερα αρκετοί δίσκοι του Σείριου (από τη Legend, πλέον, εφόσον και η ΜΒΙ έχει περάσει στα χέρια του Γιαννίκου). Ξέρω, ας πούμε, ότι πρόσφατα επανακυκλοφόρησε σε cd ο πρώτος προσωπικός δίσκος του Βασίλη Γισδάκη (Ο "Δρομέας" του 1991 σε μουσική Νίκου Δανίκα και στίχους Λευτέρη Τηλιγάδα). Πιστεύω, πάντως, πως οι τότε παραγωγές του Σείριου στην ΕΜΙ, δεν ξαναβγήκαν ποτέ σε ψηφιακή μορφή (μεταξύ αυτών, τα "Μελωδόνια" του Πέτρου Περάκη, ο "Οδυσσέας στο ποτάμι" του Μιχάλη Γρηγορίου κ.α.)

το Άρωμα του Τραγουδιού είπε...

Τα «Μελωδόνια» τα έψαχνα για χρόνια και τα βρήκα πέρσι σε cd, αν δεν κάνω λάθος στις επανεκδόσεις που είχε αποκλειστικά το Metropolis. Ο «Οδυσσέας στο ποτάμι» είχε εκδοθεί παλιότερα σε cd για μικρό χρονικό διάστημα (ευτυχώς, κι αυτό το πρόλαβα!) και από τότε δεν επανακυκλοφόρησε. Νομίζω ότι οι περισσότεροι (όχι όλοι) οι δίσκοι του Σείριου, κάποια στιγμή βγήκαν σε cd αλλά για μικρό χρονικό διάστημα (περίπου στα μέσα του ’90), κι όποιος πρόλαβε …πρόλαβε.

ένας στρατολάτης είπε...

Σας ευχαριστώ όλους για τις ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τη "Μυθολογία του Σαββάτου", τον δε οικοδεσπότη και για τα ευγενικά του λόγια. Το cd μου κάνει μια χαρά, αύριο κιόλας τρέχω να το πάρω. Θα περιμένω ανυπόμονα να διαβάσω τις αναφορές στον Τρανουδάκη.

ένας στρατολάτης είπε...

Το πήρα! Βρήκα και τους "Φόβους του μεσημεριού".

Μουσικά Προάστια είπε...

Μωρέ τις περισσότερες φορές τα cd εκεί είναι, στο ράφι πάνω. Η παιδεία και η αισθητική μας δεν είναι εκεί, και έτσι επικρατούν μουσικές χωρίς καλλιτεχνική αξία και βάθος. Και έτσι πάντως, τα καλά τραγούδια βρίσκουν πάντα το δρόμο για να πάρουν την εκδίκησή τους.

Για την εύρεση δίσκων που έχουν αποσυρθεί από τις εταιρείες, υπάρχει φυσικά και η γκαγκάν ιστοσελίδα της Μουσικής Κιβωτού.
Τα λέμε!

Anastasios είπε...

Ο καημός της φυσαρμόνικας με ακολουθεί τα τελευταία τουλάχιστον 20 χρόνια. Ευχαριστώ τον Γ. Σταυριανό για αυτό. Συγχαρητήρια και σε εσάς για την παρουσίαση του δίσκου.