Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2009

ΤΕΤΡΑΔΙΟ ΤΩΝ ΕΡΩΤΩΝ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΕΟΝΤΗΣ

Οι περισσότεροι άνθρωποι που ευτύχησα να γνωρίσω αγάπησαν και ερωτεύθηκαν με τον Μάνο Χατζιδάκι. Οι δικές μου περιηγήσεις στα απόκρυφα δεν ευτύχησαν να συναντήσουν τον Χατζιδάκι παρά μόνο πολύ αργά, και όχι από έρωτα. Απλά δεν έτυχε, δεν ήτανε γραφτό, κι ούτε και χαίρομαι γι’ αυτό, για την αισθηματική και αισθητική μου άγνοια. Κάθε κομμάτι της συναισθηματικής πραγματικότητας που δεν σκαμπάζουμε είναι ένα κομμάτι χαμένο του εαυτού μας.

Απ’ την άλλη, η ατομική περιήγηση στα σάουντρακ του έρωτα στάθηκε τυχερότερη στη συνάντησή της με δύο άλλους μεγάλους του ελληνικού τραγουδιού: τον Σταύρο Κουγιουμτζή και τον Χρήστο Λεοντή. Ο πρώτος, πρόωρα χαμένος, θα μας συντροφέψει σε επόμενες αναρτήσεις. Το έχουμε υποσχεθεί μεταξύ μας με τον Δημήτρη Κατσιάνο, ότι κάποτε θα βάλουμε σε λόγια ό,τι σήμαινε ο Κουγιουμτζής για την κοινή, παιδική, μουσική μας ηλικία και για την αντίληψη της γυναίκας και του έρωτα. Καθόλου εύκολη δουλειά αυτή...

Μέχρι τότε, δυο-τρεις σκόρπιες κουβέντες για τον Χρήστο Λεοντή, επ’ ευκαιρία και της πρόσφατης, πρώτης παρουσίασης του έργου του «Πρωινό Άστρο» (σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου) στο Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι. Κουβέντες που δεν πηγάζουν από την οποιαδήποτε επιπόλαια γνωριμία μαζί του, αλλά από τον ρόλο που οι νότες του έπαιξαν στη διαμόρφωση των περί έρωτα αναπαραστάσεών μου. Αναπαραστάσεων; Μονάχα αναπαράσταση ο έρωτας; Όχι πραγματικότητα; Όχι. Γιατί, βεβαίως, ο έρωτας δεν ζει, παρά μονάχα παραμονεύει. Και όταν συναντηθούμε, είμαστε κιόλας νεκροί. «Αβάσταχτο να σ’ αγαπώ έτσι όπως σ’ αγαπάω», έτσι ορίζει την ερωτική κατάσταση ο Λεοντής. Μανώλης Μητσιάς από το Ηρώδειο, σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση του ποιητή Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, σε μετάφραση Λευτέρη Παπαδόπουλου.

Ακούστε τώρα την ιστορία του νιου αφέντη από το Ντούνεζι. Τη διηγείται η Ιωάννα Φόρτη, σπάνιων ικανοτήτων λυρική τραγουδίστρια και φορέας μιας αρχαίας, μεσογειακής ομορφιάς. Δίπλα της, σκιρτά η φυσαρμόνικα του Μάνου Αβαράκη, του κορυφαίου Έλληνα φυσαρμονικίστα και μόνιμου συνοδοιπόρου του Λεοντή. «Το στρείδι και το μαργαριτάρι», πάλι του Λόρκα:

Ο έρωτας του Λεοντή δεν πουλάει με το κιλό την ευαισθησία για ψυχές πνιγμένες στη φοβισμένη εσωστρέφεια. Δεν είναι νάρκισσος, δεν κάνει τα δάκρυα του παράσημα αυταρέσκειας. Ο έρωτας του Λεοντή είναι παιδικός, χωρίς συνείδηση του εαυτού του, χωρίς να κοιτάζεται μονίμως στον καθρέφτη, χωρίς φτιασιδώματα. Ο έρωτας του Λεοντή είναι αρχάγγελος:

Κλαίτε με τραγούδια; Τέσσερα τραγούδια - ασκήσεις δακρύων συνάντησα μέχρι σήμερα: «Ο Ντικ» του Θάνου Μικρούτσικου, «Χάρε σαν έρθεις» του Χατζηνάσιου, «Φταίω» της Αθηναϊκής Κομπανίας, και το «Νανούρισμα» του Λεοντή. Μη ρωτήσεις πώς και γιατί. Δεν υπάρχει τίποτε, εκτός από τον λυγμό της Τσανακλίδου.


Για το τέλος, «Λούζεται η αγάπη μου». Ή αλλιώς, το απόλυτο ερωτικό ελληνικό τραγούδι. Τι να λέμε, τώρα, και τι να γράφουμε… Κύριε Λεοντή, ένα μεγάλο ευχαριστώ για τις μελωδίες σας και για την παιδική, ατόφια τρυφερότητά τους. Χάρις στα τραγούδια αυτά (και τόσα άλλα) συγχωρούμαστε όλοι, ένας-ένας.
ηρ.οικ.
(για το καζολίν)

2 σχόλια:

το Άρωμα του Τραγουδιού είπε...

Σκέτη απόλαυση να διαβάζω (και) τέτοια κείμενα εδώ!

καλημέρα

Μουσικά Προάστια είπε...

Φίλε μου Μάκη, σύμφωνα με τον Χατζιδάκι η σύνθεση του Μεγάλου Ερωτικού στη δικτατορία ήταν μια πράξη αντίστασης. Νομίζω ότι σε καιρούς δύσκολους όπου η πολιτική εξελίσσεται σε φάρσα, ο έρωτας παραμένει αιτούμενο και ανεξερεύνητο όπλο.

Χαιρετισμούς, ηρ.