Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2009

ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2009: Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΑΝΤΙΦΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Το κείμενο που ακολουθεί είναι ενυπόγραφο, αυστηρά προσωπικό και σε καμία περίπτωση δεν αντανακλά τις απόψεις των συνεργατών και συμβούλων των "Μουσικών Προαστίων".

Η τραγική αντίφαση της ελληνικής αριστεράς

Θα περίμενε κανείς ότι, σε μια περίοδο κρίσης του καπιταλισμού, η Αριστερά (εννοώντας την, πέραν της σoσιαλ-φιλελεύθερης συναίνεσης, ριζοσπαστική Αριστερά) θα βρισκόταν ωφελημένη πολιτικά και εκλογικά. Οι Ευρωεκλογές έδειξαν πόσο μακριά απέχει αυτή η μηχανιστική ιδέα από την πραγματικότητα. Επίσης, θα περίμενε κανείς μετά τις Ευρωεκλογές ότι αυτή η εκλογική στασιμότητα – ή μάλλον πτώση - της Αριστεράς θα οδηγούσε σε κάποια περίσκεψη, σε κάποιες ανακατατάξεις, σε μια δημιουργική περίοδο ανασυνθέσεων για την καλύτερη οργανωτική, προγραμματική και ιδεολογική διάρθρωση αυτού του χώρου. Πόσο γελασμένοι ήμασταν όλοι εμείς που περιμέναμε κάτι τέτοιο…

Στο ΚΚΕ ανακάλυψαν ότι η πτώση της δύναμης τους κατά 150.000 ψήφους συνιστά επιτυχία. Αντί να αναρωτηθούν για τους λόγους για τους οποίους το κόμμα αδυνατεί να εκφράσει τη διαμαρτυρία του κόσμου και το διάχυτο αίσθημα ότι «κάτι δεν πάει καλά», αντί να κοιτάξει να εξηγήσει καλύτερα τι είναι αυτό που δεν πάει καλά και πώς θα πάει καλύτερα, έσπευσε να προλάβει τις επικριτικές φωνές μέσα στα σπλάχνα του – και ξέρω από πρώτο χέρι ότι αυτές οι φωνές ολοένα και αυξάνουν – και να τις φιμώσει με αστειότητες του τύπου «εμείς καλά τα λέμε, αλλά δεν ακούγεται η φωνή μας» κλπ. κλπ. Κουβέντα για την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, κουβέντα για την πολιτική συμμαχιών του, κουβέντα για το τι κοινωνία θέλουν να φτιάξουν, κουβέντα για τα φλέγοντα ζητήματα εσω-κομματικής δημοκρατίας. Μόνο κατεβατά για τις επιτυχίες του Στάλιν και μύδρους για τους ρεφορμιστές και τους οπορτουνιστές έχει το μενού. Κρίμα, για ένα κόμμα που στο παρελθόν έγραψε μερικές από τις πιο λαμπρές σελίδες της ελληνικής ιστορίας και που σήμερα συμβιβάζεται με μια αμυντική, φοβική λογική.

Στον ΣΥΡΙΖΑ πάλι ανακάλυψαν ότι αυτό που καίει τον κόσμο της εργασίας και των κινημάτων είναι αν την εκπροσώπηση της συμμαχίας θα έχει ο Τσίπρας ή ο Αλαβάνος. Ναι, πραγματικά, αυτός είναι ο λόγος που χιλιάδες ανέργων, μεταναστών, εργατών, πιτσαδόρων και καθαριστριών σαν την Κούνεβα – την ξεχάσαμε αυτή… - δεν μπορούν να κοιμηθούν το βράδυ. Ο εκφυλισμός ενός πολλά υποσχόμενου εγχειρήματος και η μετατροπή του σε μια καρικατούρα αστικής πολιτικής, παρασκηνίου και γραφείων είναι ένα έργο που δεν θέλω να δω. Ο Σαββόπουλος λέει σε ένα τραγούδι του: «Κι έρχεται η στιγμή / για ν’ αποφασίσεις / με ποιους θα πας / και ποιους θ’ αφήσεις». Το κόμμα του Συνασπισμού μπροστά στον – εντελώς λανθασμένο – φόβο της συρρίκνωσης επέλεξε να κρατήσει στα δικά του σπλάχνα μια Ανανεωτική Πτέρυγα της οποίας μόνο μέλημά τα τελευταία χρόνια είναι η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και η συμπόρευση με το ΠΑΣΟΚ σε έναν εντελώς συμβατό με το σύστημα πολιτικό δρόμο. Οι επιλογές έγιναν, και η ιστορία έγραψε στο μεγάλο της βιβλίο, για άλλη μια φορά, πόσο ανεπαρκείς είναι όσοι θέλουν να αυτό-αποκαλούνται «ηγέτες» της σύγχρονης ριζοσπαστικής Αριστεράς. Τελικά, η γοητεία του βαρελιού με το μέλι είναι μεγαλύτερη από τη γοητεία των μεγάλων και καθαρών αποφάσεων. Χρωστάω μια μεγάλη συγνώμη σε φίλους και γνωστούς επειδή άργησα να καταλάβω πόσο ελλειμματική είναι η σχέση του Συνασπισμού με τις αξίες και την ιδεολογία της ριζοσπαστικής αριστεράς. Κρίμα, για ένα κόμμα και μια παράταξη που έβγαλαν από τα σπίτια τους χιλιάδες ανένταχτων αριστερών, μόνο και μόνο για να τους ξαναστείλουν σπίτια τους ακόμα πιο απογοητευμένους από το τσίρκο που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας τους τελευταίους μήνες.

Στις προηγούμενες εκλογές κατέβηκε για πρώτη φορά ένας εκλογικός συνδυασμός με το όνομα ΑΝΤΑΡΣΥΑ (ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή). Πίσω από αυτόν τον πομπώδη τίτλο βρίσκονται μια σειρά πολύ μικρών κομμάτων και οργανώσεων αυτού που επικαλείται «εξωκοινοβουλευτική Αριστερά» - που δεν είναι και τόσο εξωκοινοβουλευτική εφόσον γουστάρει να μπει στο Κοινοβούλιο. Ωραίες οι λέξεις και τα συνθήματα, αλλά η αλήθεια είναι ότι αυτός ο χώρος δεν μπόρεσε ποτέ να αντιπαλέψει δύο καίρια προβλήματα: α) την πολύ μικρή κοινωνική και πολιτική επιρροή του στη νεολαία και στα λαϊκά στρώματα και β) την παράδοση και την αίσθηση της «γκρούπας» που καταδίκασε τον χώρο σε χιλιάδες διασπάσεις και που επέβαλλε ένα «φίλαθλο» πνεύμα πολιτικού ανταγωνισμού ανάμεσα σε οργανωσούλες που έλεγαν πάνω-κάτω τα ίδια πράγματα και που αποτελούντο από τριμελείς επιτροπές των τεσσάρων-πέντε ατόμων, που θα έλεγε και ο μέγας Βαμβακούλας.

Το σενάριο της εξαφάνισης της Αριστεράς ως συλλογικότητα και ως ιδεολογία, το σενάριο που ζούμε στις Η.Π.Α και στη Βόρεια Ευρώπη, το σενάριο μιας μονοδιάστατης κοινωνίας χωρίς κριτική πολιτική σκέψη και ριζοσπαστική πολιτική αντιπροσώπευση, είναι ένα εφιαλτικό σενάριο που ισοδυναμεί με βαρβαρότητα χρόνων Ρωμαϊκών, Μεσαιωνικών, και περασμένων. Είναι γελασμένοι αν νομίζουν οι του ΚΚΕ, οι του ΣΥΡΙΖΑ, οι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ότι μπορούν μόνοι τους να αποτρέψουν την επέλαση αυτής της βαρβαρότητας. Και οι τρεις τους βρίσκονται μπροστά σε μια τραγική αντίφαση. Μόνο ένας εκλογικός καταποντισμός μπορεί να ξυπνήσει διαδικασίες γόνιμες για το προχώρημα ενός ριζοσπαστικού σχεδίου μετασχηματισμού της κοινωνίας. Μόνο ένας καταποντισμός του ΚΚΕ μπορεί να ξυπνήσει τη βάση του ώστε να ξεφορτωθεί τα απολιθώματα της ηγεσίας του. Μόνο ένας καταποντισμός του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να οδηγήσει στο ξεκαθάρισμα των γραμμών του από το «μακρύ χέρι» του ΠΑΣΟΚ και των «ανανεωτών» μέσα σ’ αυτό. Μόνο ένας καταποντισμός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να τους δείξει πόσο επείγουσα είναι η υπέρβαση της λογικής της σέκτας και η πλατιά οργανωτική ανασυγκρότηση της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Με λίγα λόγια, αυτό που συνιστά επικύρωση της βαρβαρότητας (δηλαδή η εκλογική πτώση της Αριστεράς) αποτελεί ταυτόχρονα και προϋπόθεση της αντιστροφής της. Η αναγέννηση του αριστερού προτάγματος στην Ελλάδα περνάει μέσα από την οργαντική υπέρβαση των υπάρχοντων εκλογικών και κομματικών σχηματισμών της Αριστεράς.

Στις εκλογές του Οκτώβρη θεωρώ ως λιγότερο κακό την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Τίποτε δεν μου λέει ότι αυτό το μόρφωμα έχει – ή θα - απαλλαγεί από τα δύο μεγάλα μικρόβια, την έλλειψη κοινωνικών αναφορών και τη λογική της γκρούπας, που τόσο ωραία περιέγραψαν οι Monty Pythons στο Life of Brian. Μια τέτοια επιλογή είναι προσωρινή, καθώς περιμένει να δει βαθιές αλλαγές στη λειτουργία του εγχειρήματος, και κυρίως την υπέρβαση αυτών των περίπου ανύπαρκτων μορφωμάτων που την αποτελούν, προς κάτι οργανωτικά ενιαίο και μεγάλο. Είναι επιλογή διαμαρτυρίας απέναντι στα χάλια του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, που ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλον στο ποιος θα ακολουθήσει την πιο αδιέξοδη και χρεωκοπημένη πολιτική διαδρομή. Είναι επιλογή απελπισίας, καθώς δεν θέλω μετεκλογικά να βρεθώ με τη ψήφο μου αγκαλιά με MEGAλους καθεστωτικούς αστέρες τύπου Χατζησωκράτη και Μαργαρίτη, ή με παλαιοντολογικά ευρήματα τύπου Γόντικα και Μαΐλη. Τέλος, είναι επιλογή μιας ελάχιστης, αμυδρής προοπτικής, στο βαθμό που η Αριστερά είτε θα είναι ενωτική και πραγματικά ριζοσπαστική, δηλαδή αντι-καπιταλιστική, είτε απλά θα πάψει να υπάρχει.
ηρ.οικ.

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

θεωρω πως δεν ειναι σωστο να αναθεωρηθει η συμφωνια μπουργκας αλεξανδρουπολη σε μια περιοδο
που η θρακη και η ελλαδα χρειαζονται αυτα τα χρηματα οσο ποτε αλλοτε για να γεμισουν τα ταμεια του κρατους
εξαλλου η αναθεωρηση οφελει μονον
την χωρα που βρισκεται στην αντιπερα οχθη του ατλαντικου
ενω η τουρκια το παιζει σε διπλο ταμπλο γιατι η ελλαδα να μην το παιζει σε τριπλο΄΄΄΄[αμερικη, ρωσια, ευρωπη]

εξαλλου τα ταμεια ειναι αδεια
και ας ρωταει ο καραμανλης τον παπανδρεου που θα βρει τα 4 δις

τα 40 δις που χαλασαν για αυτες τις εκλογες απο που τα βρηκαν΄΄΄΄


www.arelis.gr
περιεχει το μεταφυσικο θεατρικο εργο μεταξυ ενδοκοσμικου και υπερβατικου και σειρα αρθρων τεχνης για νεους ελληνες καλλιτεχνες

Ανώνυμος είπε...

Ας μου επιτραπεί να επιμένω ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι σίγουρο ότι έγιναν πολλά λάθη.
Ομως δεν θέλω να τους αφήσω τώρα.

nikos είπε...

Κι εμένα ας μου επιτρέψει ο σ/φος να επιμείνω ΚΚΕ, στο κάτω-κάτω απ'τους 3 (ΚΚΕ,ΣΥΡΙΖΑ,ΑΝΤΑΡΣΥΑ) το θεωρώ το πιο συνεπές τόσο στα λόγια όσο και στις πράξεις!

Τώρα όσον αφορά την περίφημη ενότητα της Αριστεράς, δε νομίζω ότι διαφωνεί κανείς, αλλά το θέμα είναι σε ποια βάση ενότητα. Στη βάση της ταξικής πάλης ή του συμβιβασμού με την αστικοκοινοβουλευτική τάξη. Αν το πρώτο θεωρείται-ας πούμε-ξεπερασμένο και παλαιολιθικό, πάμε στο δεύτερο. Θέλουμε δηλαδή μια Αριστερά που θα διαφωνεί με μέτρα τύπου ιδωτικά πανεπιστήμια, ιδιωτικοποιήσεις εταιρειών, φορολόγηση χαμηλόμισθων, ενδοτική εξωτερική πολιτική, αλλά θα συμφωνεί π.χ. με φοροαπαλλαγές μικρομεσαίων, ενίσχυση παιδείας και υγείας κτλ.κτλ. Κοινώς, εγγυημένη συνταγή απορρόφησής της απ'τον "συγγενέστερο" ιδεολογικά χώρο (βλ.ΠΑΣΟΚ για τη χώρα μας). Πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί επιμένουμε να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε τα πανομοιότυπα παραδείγματα σε πάμπολλες χώρες της Ευρώπης όπου έχουν συμβεί τέτοια γεγονότα. Εκτός κι αν θεωρούμε αυτάρεσκα ότι εδώ θα γίνουν αλλιώς!

Επίσης, δεν καταλαβαίνω γιατί επιμένουμε να θεωρούμε ότι όταν διεκδικείς εγγυημένο ελάχιστο εισόδημα, σταθερή εργασία και κοινωνική ασφάλιση, πραγματικά ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική - ακόμα κι αν αυτό σημαίνει σύγκρουση με ΕΕ και ΝΑΤΟ-είσαι παλαιολιθικός. Εκτός κι αν φοβόμαστε ότι θα μας..βομβαρδίσουνε - ήμαρτον, δεν είμαστε πια Ψωροκώσταινα!

Το ζήτημα δεν είναι η διατήρηση της ύπαρξης της Αριστεράς σαν αυτοσκοπός. Η Αριστερά είναι το στήριγμα των μη προνομιούχων, ο μοχλός πίεσης προς το κεφάλαιο κι έτσι πρέπει να μείνει. Ας ξεκαθαρίσουν πρώτα στο κεφάλι τους όλοι αυτοί που έχουν "κάπως" στο μυαλό τους τί εστί Αριστερά κι ας μας το πουν κι εμάς, να ξέρουμε βρε αδερφέ τί στο καλό ψηφίζουμε! Γιατί ειλικρινά, εγώ δεν έχω καταλάβει. Όλο μας φταίει η Αριστερά που δεν καταλαβαίνει. Τί ακριβώς δεν καταλαβαίνει; Ποια είναι τα αιτήματα του κόσμου ή το πώς πρέπει να τα διεκδικήσει; Περιμένω κάποια στιγμή να ακούσω ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ πράγματα.

Μέχρι νεωτέρας, σταθερά βαθύ κόκκινο, εγώ άλλη λύση ειλικρινά δε βλέπω...

Stepas είπε...

Καταρχήν ειλικρινά χαίρομαι που καταθέτεις ενυπογράφως και ξακάθαρα τις σκέψεις σου πάνω στην πολιτική κατάσταση και ειδικά στο καυτό θέμα της ελληνικής Αριστεράς. Πράγμα σπάνιο και - ας μου επιτραπεί η έκφραση - θαραλλέο στις μέρες μας. Όσο κι αν διαφωνώ σε πολλά από αυτά που γράφεις, θεωρώ το κείμενό σου - πέρα από θαρραλέο και ελικιρινές - καλών προθέσεων και ως έκφραση αγωνίας για το θέμα με το οποίο καταπιάνεται, πράγματα και τα δύο εξαιρετικά μεγάλης αξίας και σημασίας.

Προσωπικά θα στηρίξω και πάλι το Κ.Κ.Ε. για τους λόγους που ανέφερε και ο nikos. Είναι ένα κόμμα που, όσο αν διαφωνώ σε κάποια επιμέρους μαζί του, διακατέχεται αν μη τι άλλο από συνέπεια λόγων και έργων. Ακόμη πιο σημαντική ίσως η δράση του στους χώρους δουλιάς και τα πράγματα που έχει πετύχει με αυτήν, κι ας επιμένετε εσείς οι εκτός ΚΚΕ αριστεροί ότι δρα "απομονωμένα" και "διασπαστικά" ή "φοβικά". Τουλάχιστον δρα...

Θα συμφωνήσω σε αρκετά από αυτά που αναφέρει ο nikos και δεν θα τα επαναλάβω. Επίσης δεν έχω το χρόνο τώρα να σχολιάσω ένα προς ένα τα μέρη του κειμένου σου με τα οποία διαφωνώ.

Θα συνοψίσω τις διαφωνίες μου στο εξής: έχεις μια ελικρινή αγωνία για το πού πάει η Αριστερά σήμερα και προτείνεις υπέρβαση των σημερινών δομών της με σκοπό την ένωσή της στο άμεσο μέλλον σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. ΟΚ, ας συμφωνήσουμε ότι η θεωρούμενη ως "Αριστερά" σήμερα πρέπει κάποια στιγμή να ενωθεί για να παλέψει από καλύτερες θέσεις. Απορρίπτεις με την επιχειρηματολογία σου τη σημερινή Αριστερά, αλλά έχω την αίσθηση ότι δεν προτείνεις κάτι διαφορετικό, παρά γενικολογίες τύπου "ριζοσπαστική", "αντικαπιταλιστική".

Να το κάνω πιο λιανό. Έστω ότι κάποιος συμφωνεί μαζί σου ότι το ΚΚΕ είναι χάλια, ο ΣΥΡΙΖΑ χάλια και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σχεδόν χάλια και ότι πρέπει να φτιάξουμε κάτι καινούριο. Αυτό το ενωμένο καινούριο τι θα είναι ακριβώς; Τι θα παλεύει; Αυτό δεν αποσαφηνίζεις. Δηλ δεν γουστάρεις τη φάτσα του Μαϊλη (ούτε κι εγώ), αλλά στην ουσία του πράγματος, στο ότι το ΚΚΕ κάνει λόγο για ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού με τη Μ-Λ έννοια, τι λες; H Αριστερά πρέπει να παλεύει για κάτι τέτοιο ή να παλεύει για έναν ανθρώπινο καπιταλισμό όπως σε γενικές γραμμές λέει ο ΣΥΡΙΖΑ; Διότι αν ξεχάσει κανείς τη χαοτική αυτή διαφορά ανάμεσα στο ένα αριστερό κόμμα και το άλλο, τότε κάνει μία τρύπα στο νερό. Προς ποιά κατεύθυνση πρέπει λοιπόν να παλεύει η Αριστερά ακόμη και αν είναι ενωμένη; Νομίζω ότι αν δεν λυθεί αυτό δεν γίνεται τίποτα. Τα προγράμματα του ΣΥΝ και του ΚΚΕ αν τα βάλεις κάτω τώρα θα δεις ότι η όποια συνεργασία είναι σχεδόν αδύνατη. Παλεύουν για σχεδόν αντικρουόμενους στόχους στρατηγικά. Τα υπόλοιπα, περί Τσίπρα, Αλαβάνου, Γόντικα κλπ είναι δευτερεύοντα κατά τη γνώμη μου.

ΥΓ: Θα επιμείνω στο ότι το "αντι-καπιταλιστική αριστερά" είναι γενικολογία ακριβώς επειδή είναι σκέτο "αντί". Σαφώς και όλοι οι αριστεροί συμφωνούμε στην πάλη ενάντια στον καπιταλισμό, αλλά το θέμα είναι με ποιά προοπτική, με ποιό στόχο.

Με εκτίμηση
Stepas

Μουσικά Προάστια είπε...

Νικος, Στέπας,
Πουθενά δε μιλάει το κείμενο για ένωση κάποιων πολιτικών σχηματισμών, αλλά για ένωση των υγιών τους δυνάμεων που μπορεί να επιτευχθεί μόνο μετά την οργανωτική υπέρβαση αυτών των σχηματισμών. Και ως προς το προγραμματικό λόγο, δεν είναι δική μου δουλειά να τον προτείνω, αλλά των αριστερών σχημάτων, και ο λόγος που αυτά τα σχήματα έχουν τελειώσει είναι ακριβώς επειδή δεν μπορούν να αρθρώσουν έναν τέτοιο πειστικό όσο και οραματικό λόγο. Χαιρετισμούς, ηρ.