Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2009

ΕΛΕΝΗ ΒΙΤΑΛΗ: "ΖΩΝΤΑΝΟ ΚΥΤΤΑΡΟ"


ΕΛΕΝΗ ΒΙΤΑΛΗ, HAIG YAZDJIAN, ΑΡΕΤΗ ΚΕΤΙΜΕ
ΖΩΝΤΑΝΟ ΚΥΤΤΑΡΟ
LEGEND

Η Ελένη Βιτάλη είναι όχι μόνο μια από τις μεγαλύτερες γυναικείες φωνές του ελληνικού τραγουδιού, αλλά και μια συνεπέστατη παρουσία στο πεδίο των ζωντανών ηχογραφήσεων. Από το λαϊκών δρόμων «Χορέψτε γιατί χανόμαστε» μέχρι το ιστορικό «Δρόμοι που αγάπησα» και το «Προσκήνιο», κάθε δισκογραφημένο LIVE της Βιτάλη χαρακτηριζόταν από τη γοητεία του κλασικού και την τόλμη της καινοτομίας. Τα ίδια στοιχεία παρουσιάζονται και στον καινούργιο ζωντανό, διπλό cd «Ζωντανό Κύτταρο» που συμπυκνώνει τις εμφανίσεις της Βιτάλη, του Χάιγκ Γιατζιτζιάν και της Αρετής Κετιμέ στο Κύτταρο. Στα 29 τραγούδια του δίσκου ακούμε μια Βιτάλη εξαιρετικά ώριμη αλλά και κεφάτη, εκφραστική και συνάμα απλή, πάντα ροκ μέσα στη λαϊκότητά της. Σύμμαχός της πολύτιμος ο Γιατζιτζιάν που ερμηνεύει μοναδικά τα παραδοσιακά από την Αρμενία και το Ιράκ, και προσφέρει με το ούτι και τις ενορχηστρώσεις του ένα σημείο συνάντησης Ανατολής και Δύσης που βρίσκεται πολύ μακριά από τις λογής «έθνικ» ευκολίες. Η ορχήστρα, η Αρετή Κετιμέ (σαντούρι), ο Γιάννης Κυριμκυρίδης (πιάνο), ο Κώστας Μερετάκης (κρουστά) και ο Tigran Sargsyan (πνευστά) στέκονται πολύτιμοι σύμμαχοι στο χτίσιμο αυτού του σημείου συνάντησης δύο γεωγραφικών και μουσικών τόπων.

Κύρια ένστασή μου σε έναν κατά τα άλλα εξαιρετικό δίσκο είναι η παρουσία υπερβολικά πολλών τραγουδιών (έξι τον αριθμό) από τον πρόσφατο προσωπικό δίσκο της ερμηνεύτριας «7 και να προσέχεις», καθώς και τραγουδιών που η Βιτάλη έχει ερμηνεύσει πάλι ζωντανά στο παρελθόν. Εύλογη συνέπεια αυτών των μάλλον πρόχειρων επιλογών είναι η παράλληλη απουσία «κρυμμένων» τραγουδιών από την προσωπική δισκογραφία της Βιτάλη. Επίσης, η παρουσία της Αρετής Κετιμέ περνάει μάλλον ανεκμετάλλευτη ερμηνευτικά, με δύο μόνο τραγούδια. Το γεγονός ότι μια 20χρονη υπερ-ταλαντούχα ερμηνεύτρια και οργανοπαίκτρια θεωρείται ακόμα ως «το νινί μας», όπως φωνάζει χαϊδευτικά η Βιτάλη, δείχνει όλη την παθογένεια του ελληνικού τραγουδιού σήμερα. Ευτυχώς που στην ηχογράφηση το σαντούρι της Κετιμέ ακούγεται περισσότερο από ότι στις ζωντανές εμφανίσεις, όπου είχε δυστυχώς «θαφτεί» από την ηχοληψία. Η ερμηνεία της Κετιμέ στο «Αϊ γαρούφαλλό μου» είναι συγκλονιστική∙ ακούστε την παρακαλώ τη νύχτα και δίχως φώτα. Τέτοιες ερμηνείες ξεγυμνώνουν την παντελή ανικανότητα του σημερινού σταρ-σύστεμ να εκτιμήσει και να προωθήσεις τις νέες και ιδιαίτερα ελπιδοφόρες μονάδες του τραγουδιού μας. Αλήθεια, τι περιμένουν οι φωστήρες των δισκογραφικών εταιρειών για να δώσουν τη δυνατότητα στο κορίτσι αυτό να τραγουδήσει και να παίξει το σαντούρι του σε έναν προσωπικό δίσκο; Τόση πια έλλειψη φαντασίας και δημιουργικότητας στους γραφειοκράτες της Μεσογείων;

ηρ.οικ.

(Εφημερίδα ΕΠΟΧΗ - "Οι ακροάσεις της Εποχής")

ΥΓ: Και μια παρέκβαση. «Δεν έχω τόπο, δεν έχω ελπίδα…» τραγουδάει η Βιτάλη. Πόσο αλήθεια ταιριάζει ο στίχος του Τσακνή στην καθ’ ημάς Αριστερά και στα τέκνα της… Κάποιοι ανακαλύπτουν ακόμα την κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας και της σοσιαλδημοκρατίας – αλλά εγώ τι φταίω να τους ακούω να μιλούν εξ’ ονόματός μου; Κάποιοι άλλοι τσακώνονται για γραφεία και αξιώματα. Και κάποιοι τελευταίοι αναπαράγουν στα σοβαρά τις συκοφαντίες του κάθε δημοσιογράφου-απολογητή της αστικής τάξης, και μετά λένε ότι μας κάνουν και χάρη ώστε να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας από αυτές… Περαστικά μας, σύντροφοι, και αντίο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: