Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010

ΑΠΟΡΙΕΣ...

Ακολουθεί μήνυμα που έφθασε ηλεκτρονικά στα "Μουσικά Προάστια" από αγαπημένο φίλο. Το μεταφέρουμε αυτολεξί. Μ.Π.

"Που λες, ποιος καλλιτέχνης της ηλεκτρονικής μας εποχής να έχει την έμπνευση και την ευαισθησία να γράψει κάτι σαν κι αυτό:




και, κυρίως, ΣΕ ΠΟΙΟ ΚΟΙΝΟ ΝΑ ΑΠΕΥΘΥΝΘΕΙ;"

5 σχόλια:

BOSKO είπε...

Πειράζει, φίλε Ηρακλή, που εν έτει 2010 κόβω φλέβες με Λίνο Κόκοτο; Ναι, μπορεί να' χει γράψει μερικά καλά τραγούδια, αλλά σε καμία περίπτωση δε συγκρίνεται με άλλους συναδέλφους του που αφουγκράστηκαν τις αλλαγές των εποχών. Επίσης, Πουλόπουλος, Κυρανα και Δουράκη- ειδικά η τελευταία μετά τις εθνοπατριωτικές κορώνες της σε ιδιωτικά χουντοκάναλα- ούτε για πλάκα δεν ακούγονται πλέον. Εξαιρείται ο Γκαϊφύλλιας, που είναι μιαν άλλη ιστορία από μόνος του. Να σ' το πω αλλιώς, καταλαβαίνοντας επίσης πως ο Κόκοτος έχει αφήσει μερικές όμορφες μελοποιήσεις, δίσκοι σαν κι αυτόν μου μυρίζουν ακόμη χούντα ή αυτό που έλεγε ο Πανούσης πολύ πετυχημένα: Τότε που μαζευόμασταν στις μπουάτ πέντε- έξι άτομα και κάναμε κέφι!
Κάθε εποχή έχει τα καλά της και σήμερα υπάρχουν εξαιρετικοί ηλεκτρονικοί συνθέτες με χρήση πολύ ποιητικών στίχων.

Μιχάλης Τσαντίλας είπε...

Καλημέρα σε όλους! Ομολογώ ότι δεν θυμάμαι να έχω ακούσει ξανά το συγκεκριμένο τραγούδι. Διαβάζοντας το σχόλιο από τον φίλο περίμενα να ακούσω κάτι εξαιρετικό - δυστυχώς ψιλοαπογοητεύτηκα... Υποθέτω ότι σε περιπτώσεις σαν κι αυτή, αυτό που μπορεί να σε κάνει να αγαπάς ή να θαυμάζεις ένα τέτοιο τραγούδι είναι η νοσταλγία για μια άλλη εποχή - τον καταλαβαίνω... Αλλά από 'κει και πέρα, δεν ακούω κάτι άλλο...

Οδυσσέας Ξένος είπε...

Σχόλιο στο φίλο Bosko: ένα τραγούδι, και ακόμα περισσότερο μια συλλογή τραγουδιών σε έναν δίσκο δεν χαρακτηρίζεται τόσο από τον ερμηνευτή αλλά από τους 2 δημιουργούς, που είναι ο συνθέτης και ο στιχουργός. Ο Κόκοτος είναι ένας αρκετά αθόρυβος δημιουργός που συνεργάστηκε αργότερα και με τον Ελύτη στο θαλασσινό τριφύλλι. Ο Άκος Δασκαλόπουλος, με σαφείς αριστερές καταβολές, έγραψε κυρίως ερωτικά τραγούδια, αλλά και άλλα με κοινωνικό περιεχόμενο. Επειδή "Ο κήπος" γράφτηκε το 1971 πρέπει να μυρίζει χούντα; Πολύ απογοητευτικά "δημοσιογραφίστικο-επιπόλαια" προσέγγιση αγαπητέ Bosko.

Νερένια είπε...

Τραγούδια τέτοια δε βρίσκουν κοινό σήμερα παρά εμάς τους παλιούς που τ' αγαπήσαμε.

Ο Λίνος Κόκοτος για μένα είναι εξαιρετικός δημιουργός. Κι όπως λέει παραπάνω κι ο Οδυσσέας Ξένος, υπήρξε αθόρυβος.

Αλίμονο αν στα χρόνια της χούντας δεν είχαμε μουσική παραγωγή! Πού θα έβρισκε παρηγοριά κι έκφραση ο φιμωμένος λαός; Και βέβαια σε μια τέτοια εποχή που βασίλευε η λογοκρισία τα τραγούδια (όχι βέβαια όλα) κατέφευγαν στον υπαινιγμό ή στον ποιητικό λόγο.

Ο Πουλόπουλος που "ούτε για πλάκα δεν ακούγεται πλέον" τραγούδησε σε πρώτη εκτέλεση και 19 μόλις χρόνων Μίκη Θεοδωράκη ("Το ψωμί είναι στο τραπέζι", "Στρώσε το στρώμα σου για δυο", κ. ά.). Αργότερα τραγούδησε Λόρκα και τον Εμιλιάνο Ζαπάτα.

Προσωπικά μιλώντας θα πω πως η ηλεκτρονική μουσική όσο κι αν καταφεύγει στον ποιητικό λόγο ελάχιστα με αγγίζει. Δε μου αρέσει σαν άκουσμα. Αν υπάρχουν κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν κατορθώνουν να την ανυψώσουν (την ηλεκτρονική μουσική) στην εκτίμησή μου.

Μουσικά Προάστια είπε...

@ Bosko:
Όχι βρε Αντώνη μου, γιατί να πειράζει που κόβεις φλέβες με τον Κόκοτο; Ούτε αμφισβητεί κανείς τα επιτεύγματα των ηλεκτρονικών συνθετών. Επειδή έχω κάνει συζητήσεις επί συζητήσεων μαζί του, ο συγκεκριμένος φίλος αυτό που αμφισβητεί είναι η έλλειψη αμεσότητας της συγγραφής μουσικής σε έναν υπολογιστή και η απουσία της αλληλεπίδρασης μεταξύ συνθέτη, ερμηνευτή και μουσικών που συναντάμε στο στούντιο και που πρέπει να διαπλάθει το τελικό μουσικό αποτέλεσμα.

Αυτό που εμένα πειράζει σε ό,τι γράφεις είναι τα περί "μυρωδιάς χούντας". Δεν εξαρτάται η μοίρα ενός έργου μόνο από τη - δυσάρεστη είναι η αλήθεια - τηλεοπτική παρουσία μιας εκ των ερμηνευτριών του. Δηλαδή τον Δασκαλόπουλο που τον βάζεις; Όσο για τον Πουλόπουλο και την Κυρανά, τους ακούω ακόμα συχνά, και χωρίς ίχνος πλάκας. Δηλαδή στα "12 τραγούδια του Λόρκα" με τους δυο τους στις ερμηνείες, πρέπει να οσμίζομαι χούντα στο "Κεφαλοδέσι" και τη "Κόρντοβα" επειδή εκδόθηκαν το 1969;

@ Μιχάλης Τσαντίλας:
Γεια σου Μιχάλη! Λίγο δύσκολο να νοσταλγεί ο συγκεκριμένος φίλος τη συγκεκριμένη εποχή του τραγουδιού, καθότι δεν την έζησε - λόγω ηλικίας. Αλλά υπάρχουν τόσες και τόσες περασμένες μουσικές και τραγούδια που ακούμε και συγκινούμαστε... είναι άραγε όλες αυτές περιπτώσεις νοσταλγίας; Δεν μπορεί απλά ένα τραγούδι περασμένων εποχών να ακουμπά κάποιον ακροατή και αυτόνομα, χωρίς συνειρμούς αναπόλησης και νοσταλγίας;