Πέμπτη, 4 Μαρτίου 2010

ΘΑ ΒΑΛΩ ΡΟΥΧΟ ΔΑΝΕΙΚΟ...


Η ζούγκλα είναι εδώ και δεν αστειεύεται. Τα ερπετά του δάσους βγήκαν παγανιά, γυρεύοντας φρέσκο αίμα. Ό,τι ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας έχει ένα και μόνο όνομα: ταξική πάλη. Όχι από τη μεριά του εκμεταλλευόμενου, αλλά από τη μεριά του εκμεταλλευτή. Αυτοί που κοιμίσαν γενιές και γενιές με το όνειρο του διορισμού στο δημόσιο, με το όνειρο της "ισχυρής Ελλάδας", με το όνειρο του "κυρίαρχου" (δηλαδή του βολεμένου) "λαού", με το όνειρο της λαμογιάς και της κονόμας, οι ίδιοι τώρα ζητάνε θυσίες. Ναι, οι ίδιοι, που καλόφαγαν με την Ολυμπιάδα, που χώνεψαν με τη Ζίμενς, που άγιασαν με το Βατοπαίδι, που ξεπούλησαν ότι υπήρχε ακόμη όρθιο στο ελληνικό κράτος, αυτοί οι ίδιοι ζητούν θυσίες.

Θυσίες λοιπόν, και από ποιούς θα ζητήσουν να τις κάνουν; Μήπως από τις τράπεζες; Όχι, γιατί οι τραπεζίτες μας είναι απαραίτητοι για να παίρνουν τα λεφτά από τον εργάτη και να τα πηγαίνουν στην τσέπη του βιομηχάνου. Μήπως από την εκκλησία; Όχι, γιατί οι σεβάσμιοι ιερείς είναι απαραίτητοι για να κοιμόμαστε ήσυχα τα βράδια. Μήπως από το στράτευμα; Όχι, γιατί τα στρατά μας είναι απαραίτητα ώστε να ταΐζουμε την Boeing και την EADS. Μήπως από τις κερδοφόρες βιομηχανίες; Όχι, γιατί οι μεγαλοκαρχαρίες είναι απαραίτητοι για την ανταγωνιστικότητα της χώρας, δηλαδή της τσέπης τους (καθότι, όπου τσέπη και πατρίς). Μήπως από τους δικαστές; Όχι, γιατί αυτοί είναι απαραίτητοι για να αποδίδουν τυφλή δικαιοσύνη, σε απεργίες παράνομες και καταχρηστικές, και σε οτιδήποτε "αντισυνταγματικό" τολμά να θίξει την ιδιοκτησία και τα δικαιώματα των λίγων και εκλεκτών. Μήπως από τις ορδές των ΜΑΤ που εργάζονται σκληρά πίνοντας φραπεδιές σε κάθε γωνία της Αθήνας; Όχι, γιατί αυτοί είναι απαραίτητοι για να ανοίξουν τα κεφάλια των απολυμένων και των απλήρωτων, μόλις αυτοί βγουν στους δρόμους. Ποιός μένει; Μα φυσικά ο συνήθης ύποπτος: Η μισθωτή εργασία. Ναι καλέ, η εργατική τάξη. Στρατιές κοινωνιολόγων και οικονομολόγων βάλθηκαν απ' το '89 και μετά να μας πείσουν για το τέλος της, το περίφημο "τέλος της εργατικής τάξης", κι εμείς τους πιστέψαμε. Χα! Πριτς!

Και τώρα τι; Μόνη λύση, να ανακαλύψουμε τη χαμένη μας συλλογικότητα. Να δούμε στα μάτια του άλλου τον αδερφό, τον φίλο, το σύντροφο. Να νικήσουμε το φόβο και τη συνήθεια, και να γευτούμε την αισιοδοξία της πράξης. Να βάλουμε "ρούχο δανεικό και δαχτυλίδι ξένο". Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Όχι, υπάρχει: ο δρόμος της ιδιώτευσης, δηλαδή της ηλιθιότητας. "Ρούχο δανεικό", λοιπόν, κι ας λένε αυτοί ότι "δεν μπορείς να ζεις μια ζωή με δανεικά".



Ο Κώστας Σμοκοβίτης σε ένα από τα ωραιότερα και - ω τι έκπληξις! - παντελώς άγνωστα τραγούδια του Κουγιουμτζή. Αν ακούγαμε τραγούδια - και όχι τραγουδιστές - αυτό το τραγούδι θα βρισκόταν τώρα στα στόματα των πολλών και θα το άκουγες και σε καμιά συναυλία, σε κάνα live, σε κάνα Μέγαρο και σε κάνα Παλλάς. Το βίντεο παρμένο από το κανάλι του καλού μας τραγουδιστή στο youtube (ksmokovitis). Το είδα και συγκινήθηκα. Τη νύχτα των περικοπών 30%, του ΦΠΑ 21%, και της εισφοράς των πλουσίων 1% (με το μαλακό, να μην χρεωκοπήσουν κιόλας οι άνθρωποι), βρήκα και ένα συναίσθημα 100%, ατόφιο, δυνατό, αυτό που μόνο ο Κουγιουμτζής ξέρει να γεννά. Ένα συναίσθημα κόντρα σε όλα τους τα νούμερα, τις μετοχές, τα επιτόκια, την υποκρισία, την "πραγματική σύγκλιση" και τη νέα βαρβαρότητα που ξεπηδά από παντού. Ένα συναίσθημα που κανένα ΔΝΤ, καμία ΕΕ και καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να σου στερήσει.

ΥΓ: Στους σημερινούς καιρούς, όταν οι μάσκες πέφτουν, η τέχνη γενικά και το τραγούδι ειδικότερα δεν μπορούν πλέον να κάνουν τη στρουθοκάμηλο και να μας μιλάνε με λάιφστάιλ καλαμπουράκια ή με έντεχνες αοριστίες της δεκάρας. Οι νέες κεραίες μεταδίδουν τις παλιές βλακείες: "Είμαι εδώ" και "I am here", ελληνόφωνος και αγγλόφωνος αυτισμός, προγλωσσικός ναρκισσισμός, λες και δεν υπάρχει διπλανός, λες και δεν υπάρχει κοινωνία, λες και δεν μας απασχολεί τίποτε πέραν του αβυσσαλέου μας ΕΓΩ. Λες κι ο καλλιτέχνης έχει στηθεί μπροστά στον καθρέφτη και δεν την κουνάει ρούπι από εκεί. Μήπως ήρθε η ώρα να ξεβολευτεί κι αυτός; Μήπως; ηρ.οικ.

2 σχόλια:

ένας στρατολάτης είπε...

Τελικά στο YouTube βρίσκεις κρυμμένους θησαυρούς. Το τραγούδι αυτό και πολλά άλλα το ανακάλυψα προχθές ψάχνοντας το Σαντιάγο του Μίκη με το Μουστακί (το οποίο δεν βρήκα).
Κατά τα λοιπά προσυπογράφω αν και είμαι απαισιόδοξος για τα αντανακλαστικά του λαού. Βλέπεις αυτά είναι προσηλωμένα στα κάλλη της Τζούλιας.

Μουσικά Προάστια είπε...

Γεια σου Στρατολάτη! Πράγματι, το Σαντιάγκο μάλλον δεν υπάρχει με τον Μουστακί στο youtube, βρίσκεις όμως άλλες εκτελέσεις, και της Φριντζήλα την πρόσφατη... τι ωραίο τραγούδι.
Όσο για τα κάλλη της Τζούλιας, δεν αρκούν για να πληρώσουν δάνεια, να βρουν δουλειά, και να ταΐσουν στόματα, με ό,τι συνέπειες μπορεί να έχει αυτή η αδυναμία. Γι' αυτό, να είσαι σίγουρος.