Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

ΠΡΩΤΟΣ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΣ; ΔΕΝ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ

Διαβάζοντας κανείς αυτές τις μέρες τις εφημερίδες του ευγενούς μας καθεστώτος νομίζει ότι βρίσκεται σε ομαδική συνεδρία ψυχοθεραπείας. Στα κείμενα των μεγάλων στοχαστών - αρθρογράφων, με αφορμή την επέλαση του ΔΝΤ και της ΕΕ, συναντούμε φράσεις με συνεχή χρήση του πρώτου πληθυντικού αριθμού, όπως: "το αξίζαμε", "καλά να πάθουμε", "ας προσέχαμε", "φταίμε όλοι", "πρέπει να σοβαρευτούμε", "είναι στο χέρι μας". Το κόλπο είναι σαφές: να γεμίσει ο λαός με ενοχές, με τύψεις, να το ρίξει στο αυτο-μαστίγωμα ώστε να περάσουν τα αντεργατικά μέτρα των τραπεζιτών χωρίς να ανοίξει ούτε μύτη. Εντέχνως, και κυρίως με τη μανιώδη χρήση του πρώτου πληθυντικού, καλλιεργείται η αίσθηση κοινότητας συμφερόντων και ευθυνών ανάμεσα στον ωρομίσθιο εκπαιδευτικό των 150 Ευρώ και τον μεγαλοκαρχαρία της μίζας και της λαμογιάς.
Απορία: Σε τι φταίει ο απλός εργαζόμενος των 700 Ευρώ; Μήπως αυτός πήρε τις μίζες από τη Siemens; Μήπως αυτός όρισε να αιμορραγεί η χώρα με άχρηστα όπλα; Μήπως αυτός έμαθε ποτέ το λογαριασμό από τους Ολυμπιακούς Αγώνες που του πασάρανε ως εθνικό στόχο; Μήπως αυτός τσίμπησε τα πακέτα των δισεκατομμυρίων για να σωθούν οι τράπεζες από τα θαλασσοδάνειά τους; Μήπως αυτός ιδιωτικοποίησε τα λιμάνια και ό,τι άλλο ζωντανό και παραγωγικό διαθέτει η χώρα; Μήπως αυτός μείωσε την φορολογία των επιχειρήσεων;
Σε ένα πράγμα φταίει ο λαός: στο ότι μέχρι τώρα έχει επικυρώσει με την ψήφο και τη σιωπή του την εκμετάλλευση και τη βαρβαρότητα. Τα υπόλοιπα είναι φλυαρίες του καθεστώτος και των θλιβερών υποκειμένων του για να μας ψυχαναγκάσει να κάτσουμε στον καναπέ. Αλλά αφού τόσο πολύ οι δημοσιογράφοι μας θέλουν συστράτευση του έθνους, ιδού και ο δικός μου πρώτος πληθυντικός: Δεν μασάμε ρεεε!!!
Απέναντι στον πρώτο πληθυντικό των εκμεταλλευτών, οι εργατικές τάξεις παλιές και νέες (είτε είναι στο λιμάνι, είτε στο γραφείο, είτε στη χαλυβουργική, είτε στο ταμείο της τράπεζας, είτε στο δημόσιο, είτε στο ιδιωτικό) πρέπει να ανακαλύψουν τον δικό τους πληθυντικό αριθμό. Με λέξεις που θα φωτίζουν τις ευθύνες της πολιτικο-οικονομικής ελίτ και τη βαρβαρότητα των συμφερόντων τους, και θα ανοίγουν δρόμους για την χειραφέτησή μας. ηρ. οικ.
ΥΓ: Βεβαίως, η προπαγάνδα εκτός από υπόγειες διόδους κινητοποίησης του σαδομαζοχιστικού ενστίκτου, έχει και πιο μπρουτάλ μορφές, όπως π.χ. το βαρυσήμαντο ρεπορτάζ που διάβασα σήμερα σε καθημερινή εφημερίδα, απόσπασμα του οποίου σας μεταφέρω ευθύς αμέσως: "Το περίφημο κανό, με το οποίο έκοβε βόλτες στο πέρασμα Ύδρα - Ερμιόνη το Πάσχα, παρέμενε για εβδομάδες στον ουρανό του τζιπ της οικογένειας. Δεν πρόλαβε έκτοτε να το χρησιμοποιήσει. Έτσι, βρίσκει διέξοδο στα γυμναστήρια και κυρίως εκείνο του "Χίλτον" (...) Γιατί, βασικά, η καθημερινή γυμναστική για τον Γιώργο είναι μια ανάγκη για να ξεφύγει από το στρες. Κάνει διάδρομο και ακούει μουσική με τα ακουστικά. Κάνει βάρη, αλλά και πιλάτες. Κυρίως όμως σκέφτεται".
Τσ, τσ, τσ, τι λες βρε παιδί μου. Και πιλάτες ε;

2 σχόλια:

Μιχάλης Τσαντίλας είπε...

Καλημέρα Ηρακλή! Θυμάσαι την ταινία Υπάρχει Και Φιλότιμο; Είναι παραγωγής 1965. Αν την έχεις δει, θα ξέρεις ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα στη ζωή του τόπου μας από τότε. Το ότι υπήρχε φαγοπότι όλα αυτά τα χρόνια ήταν γνωστό σε όλους και το συζητούσαμε σχεδόν καθημερινά. Τώρα ξαφνικά μένουμε εμβρόντητοι... Εγώ δεν θα πω ότι ξέρω ποια είναι η πιο συμφέρουσα για τον λαό λύση γιατί θα ήταν ψέματα. Αλλά ούτε μπορώ να δεχτώ ότι το σάπιο πολιτικό σύστημα δεν είναι χαρακτηριστικό και κομμάτι της ίδιας της κοινωνίας μας...

Μουσικά Προάστια είπε...

Ότι είναι χαρακτηριστικό της κοινωνίας μας, είναι και παραείναι... Αλλά η ευθύνη δεν επιμερίζεται εξίσου. Το άτομο είναι φορέας των κοινωνικών του σχέσεων, οι οποίες όμως διαμορφώνονται κυρίως από τους εξουσιάζοντες και τα κυρίαρχα, κάθε φορά, ταξικά υποκείμενα. Αυτοί έχουν την πρωτοβουλία, αυτοί ορίζουν - πρωταρχικά - τους στόχους και τους μηχανισμούς του φαγοποτιού. Φιλιά, ηρ.