Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2010

ΣΤΟ ΚΑΛΟ...


Ανεξαρτητοποιήθηκαν οι τέσσερις βουλευτές της Ανανεωτικής Πτέρυγας. Για την ιστορία, είναι οι Φώτης Κουβέλης, Θανάσης Λεβέντης, Νίκος Τσούκαλης και Γρηγόρης Ψαριανός. Αποστάτες; Μπα, όχι καλέ, τι ξεπερασμένοι όροι... Απλά ανανεωτές!

Ανεξαρτητοποιήθηκαν και δεν παραιτήθηκαν του βουλευτιλικίου, εφόσον οι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο κόσμος τους ψήφισε για τα ονόματά τους, και όχι για το κόμμα στο οποίο ανήκουν, και με το ψηφοδέλτιο του οποίου εκλέχθηκαν. Αυτή είναι η "ανανεωτική" ηθική που αυτοί οι κύριοι επεδίωξαν εδώ και χρόνια να εισάγουν στην Αριστερά: παραγοντιλίκι μέχρις εσχάτων, προσωπολατρεία χειρότερη και από του Στάλιν, ποδοπάτημα κάθε έννοιας κομματικής αλληλεγγύης και πειθαρχίας. Βεβαίως, βρήκαν και τα κάνανε, σε ένα κόμμα χωρίς διακριτές δομές, χωρίς καταστατικές διαδικασίες, χωρίς πίστη. Γιατί, αν δέχεσαι με χειραψίες και χαμόγελα την εκ των έσω υπόσκαψη του κόμματός σου, αν δέχεσαι μέχρι και τη συγκατοίκηση των αποχωρήσαντων στο ίδιο κτίριο μαζί σου, τότε προφανώς και δεν έχεις πίστη σε ό,τι είσαι, σε ό,τι πρεσβεύεις.

Η περίφημη "αριστερή πλειοψηφία" στον Συνασπισμό ανεχόταν εδώ και χρόνια τη συνύπαρξη με το ΠΑΣΟΚ Νο 2, ε, συγνώμη, την Ανανεωτική Πτέρυγα ήθελα να πω, γιατί δεν ήθελε να φανεί αυτή διασπαστής, και γιατί φοβόταν για την ίδια την επιβίωση του κόμματος. Τι έχετε να πείτε τώρα σύντροφοι ηγέτες της "αριστερής πλειοψηφίας" που σας την έφεραν πισώπλατα οι μέχρι πρότινος ανανεωτές συνομιλητές σας; Εσείς δεν λέγατε κάποτε στα απλά μέλη ότι τους θεωρούσατε αυτούς τους κυρίους κομμάτι του ΣΥΝ ανεξάρτητα από τα λόγια και τις πράξεις τους; Τι έγινε τώρα που οι ίδιοι δεν θεωρούν εαυτόν κομμάτι του κόμματος; Τι θα πείτε στους χιλιάδες συντρόφων που ασχολήθηκαν με το ΣΥΝ και το ΣΥΡΙΖΑ μόνο και μόνο για να βλέπουν κάθε μέρα έναν Χατζησωκράτη, έναν Κουβέλη, έναν Μαργαρίτη να τσαλαπατά με χέρια και με πόδια το καταστατικό και το πρόγραμμα του κόμματος, και εσάς να τους υπερασπίζεστε στο όνομα της κομματικής ενότητας;

Ποιός επέτρεπε στον Χατζησωκράτη να γράφει ύμνους για τον Ευρωστρατό; Ποιός επέτρεπε στον Κουβέλη να προτείνει στήριξη μιας κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ; Ποιός επέτρεπε στον Μαργαρίτη να μονοπωλεί τα προεκλογικά πάνελ στα κανάλια από το πρωί μέχρι το βράδυ; Ποιός επέτρεπε σε μέλη του ΣΥΝ να προτείνουν ψήφο στους Οικολόγους Πράσινους; Ποιός επέτρεπε στους ανανεωτές βουλευτές του ΣΥΝ να ψηφίζουν παρών στη ψηφοφορία για τη Συνθήκη της Λισσαβόνας, γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια τις συλλογικές αποφάσεις; Ποιός επέτρεπε σε μέλη του ΣΥΝ να συνεργάζονται με το ΠΑΣΟΚ στους καθηγητές μέσα στα πανεπιστήμια χωρίς να ανοίξει μύτη; Ποιός μοίραζε αυταπάτες για τη δήθεν ενότητα, για τη δήθεν αριστερή στροφή, για το δήθεν σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία; Σοσιαλισμό με ποιούς; Τους χειρότερους εκπροσώπους των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, του ακαδημαϊκού και γραφειοκρατικού κατεστημένου, της "κοινωνίας των πολιτών" και των γνωστών-άγνωστων κονδυλίων γραμματειών, υπουργείων και άλλων αγαθών θεσμών; Με ποιούς θα οικοδομούσες το σοσιαλισμό σύντροφε Λαφαζάνη, σύντροφε Δραγασάκη, σύντροφε Αλαβάνο (καλά, εσύ έφυγες νωρίς...); Με αυτούς που κάθε ώρα και στιγμή διατράνωναν την πίστη τους στην οικονομία της αγοράς, στη σοσιαλδημοκρατία, στην πολιτική ενοποίηση της πιο στυγνής, νεοφιλελεύθερης Ευρώπης;

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΣΥΝ είχαν αποκτήσει μία δυναμική και τραβούσαν μαζί τους κόσμο που έβγαινε για πρώτη φορά από το σπίτι του, οι κύριοι που τώρα αποχωρούν δήθεν απογοητευμένοι για να κάνουν παρεούλα στον Γιωργάκη και στην παρέα του ήταν αυτοί που κατέβαλλαν κάθε δυνατή προσπάθεια για να υποσκάψουν το εγχείρημα μιας ενιαίας ριζοσπαστικής αριστεράς. Όταν ο κόσμος ζητούσε πρόγραμμα, οργάνωση, θεωρία και πράξη, αυτοί οι κύριοι συνομωτούσαν εναντίον εκείνων που τους ψήφισαν, εναντίον του ίδιου τους του κόμματος. Και επειδή το ίδιο τους το κόμμα φαίνεται ότι δεν βρίσκει λόγια να αρθρώσει τώρα που οι ανανεωτές τράβηξαν για άλλες πολιτείες, επειδή ο μέχρι πρόσφατα αρχηγός τους Αλέξης Τσίπρας ούτε μία στοιχειώδη οργή δεν μπορεί να ψελλίσει εξαιτίας των ενοχικών του συνδρόμων και της πάντα cool αντιμετώπισης των πάντων, επιτρέψτε μου:

"Ανανεωτές", όταν ένα κόμμα σας φιλοξενεί σε ένα ψηφοδέλτιό του και σε εκλέγει με αυτό, η ελάχιστη πολιτική εντιμότητα - για την οποία κάποιοι έδωσαν και τη ζωή τους σε άλλα χρόνια - επιβάλλει να αποχωριστείτε τα οφίτσιά σας και να πάτε σπίτι σας. Αλλά τι λέω! Ανέκαθεν στα μάτια σας, η βουλευτική αποζημίωση φάνταζε πειστικότερη της όποιας σοσιαλιστικής ηθικής. Στο καλό! Όλο και κάποιο υπουργείο ή κάποια θέση στην Κομισιόν θα είναι διαθέσιμα στις επόμενες εκλογές. Όσο για την ιστορία, αυτή έχει ήδη φροντίσει για τη μελλοντική σας χωροθέτηση.
ηρ.οικ. (ένας πρώην που όμως δεν ξεχνά)
ΥΓ: Στο τέλος-τέλος, ποιόν αφορούν όλα αυτά; Θα έρθουν νέα κόμματα, νέες συλλογικότητες, να πουν τα επόμενα και να προτείνουν δρόμους μετασχηματισμού του παρόντος. Με τα υλικά του παρελθόντος δεν χτίζεται το μέλλον. Η σημερινή κομματική έκφραση της Αριστεράς, είτε αυτή λέγεται ΚΚΕ, είτε αυτή λέγεται ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ, είτε αυτή λέγεται ΑΝΤΑΡΣΥΑ, έχει πεθάνει και απλά δεν το ξέρει. Ή ίσως το ξέρει, και δεν θέλει να το αποδεχθεί.

2 σχόλια:

Termite είπε...

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς αυτό το συγκεκριμένο post αναρτάται σε μία "μουσική εφημερίδα".

Νομίζω κύριε Οικονόμου (σας παρακολουθώ ανελειπώς εδώ και καιρό μεσω rss feeds), πως έχει παραγίνει το κακό με τις πολιτικές αναρτήσεις σε αυτό το blog.

Μουσικά Προάστια είπε...

Αγαπητέ Τερμίτη,
μην ανησυχείτε, ο μουσικός προσανατολισμός του blog είναι αδιαπραγμάτευτος. Αλλά όπως κάθε εφημερίδα τοίχου, έτσι και τα Μ.Π. σχολιάζουν και άλλα θέματα.

Ειδικά στις μέρες που ζούμε, όπου "πράγματι έχει παραγίνει το κακό", μερικές σποραδικές αναφορές σε εξωμουσικά θέματα δε βλάπτουν. Εξάλλου, και η τέχνη πολιτική δεν είναι;