Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΤΗΣ 7 ΝΟΕΜΒΡΗ

Παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ να πείσει για το αντίθετο, τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών ήταν ένα σαφές μήνυμα καταδίκης της πολιτικής της, της πολιτικής του Μνημονίου ΕΕ-ΔΝΤ και των αντιλαϊκών μέτρων. Όση «δημιουργική λογιστική» κι αν επιστρατεύουν τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, η απώλεια 1.200.000 ψηφοφόρων, σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές του 2009, δεν κρύβεται. Όσο κι αν προσπαθούν να ερμηνεύσουν την αυξημένη αποχή ως «παθητική συναίνεση», γνωρίζουν πολύ καλά ότι, παρά τους πρωθυπουργικούς εκβιασμούς, το «μήνυμα» είναι σαφές: η πολιτική του Μνημονίου, η πολιτική που βυθίζει το λαό στη φτώχεια και την ανεργία, η αναίρεση εργατικών κατακτήσεων στο βωμό του να βγει το κεφάλαιο αλώβητο από την κρίση του, είναι καταδικασμένα στη συνείδηση της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Είναι ακριβώς το ίδιο μήνυμα που στέλνουν από πέρσι οι απεργίες, οι εργατικές συνελεύσεις και πορείες, οι απεργίες, οι κλαδικοί αγώνες, οι αντιστάσεις στις γειτονιές, οι αντιρατσιστικές κινητοποιήσεις.

Η καταδίκη της κυβέρνησης αντανακλά βαθύτερες πολιτικές μετατοπίσεις στους εργαζόμενους και το λαό. Σημαντικά τμήματα της κοινωνίας έχουν συνειδητοποιήσει ότι η κυβέρνηση δεν θέλει «να σώσει την χώρα», αλλά τις Τράπεζες, τους Έλληνες και ξένους δανειστές τοκογλύφους. Ότι το «ξεπέρασμα της κρίσης» του καπιταλισμού, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ευρώπη, γίνεται με καύσιμο τα λαϊκά δικαιώματα. Ότι η κυβερνητική πολιτική οδηγεί έτσι και αλλιώς σε μια «προγραμματισμένη χρεωκοπία». Ότι η ΕΕ είναι πρωτοπόρος στην επίθεση και όχι αρωγός για «το ξεπέρασμα της κρίσης». Η καταδίκη της κυβέρνησης και η πολιτική της κόπωση αντανακλά την απονομιμοποίηση της κυβερνητικής προπαγάνδας, την υπονόμευση του «μονόδρομου» που προσπαθούν και ιδεολογικά να επιβάλλουν. Πιστεύουμε ότι οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και πολλοί αγωνιστές, με την τεκμηριωμένη κριτική και τις θέσεις τους, έχουν συμβάλλει σημαντικά σε αυτή την απονομιμοποίηση.

Μετά από τέτοια σαφή καταδίκη, είναι προκλητικές οι δηλώσεις Παπανδρέου και άλλων στελεχών ότι «επιβραβεύτηκε η πολιτική τους» και ότι θα συνεχίσουν στον ίδιο δρόμο γιατί είναι ο μόνος που μπορεί να «σώσει» τη χώρα από την κρίση! Επιβεβαιώνεται ότι η αστική στρατηγική σήμερα στην Ελλάδα έχει χαράξει έναν «μονόδρομο» για την έξοδό της από την κρίση, που περνά μέσα από τη συντριβή κάθε εργατικού και λαϊκού δικαιώματος. Ήδη από την επαύριο των εκλογών έχουν αρχίσει να συζητιούνται τα νέα μέτρα που θα αποφασιστούν με την έλευση της Τρόικα στις 15/11: μισθοί κάτω από τα όρια της (εξευτελιστικής) συλλογικής σύμβασης, ξεπούλημα κάθε δημόσιου αγαθού, νέα αφαίμαξη μισθωτών και συνταξιούχων, οικονομικός στραγγαλισμός της δημόσιας εκπαίδευσης, υγείας, ασφάλισης, κόψιμο κοινωνικών παροχών, απολύσεις και από τον δημόσιο τομέα. Η εφαρμογή του Καλλικράτη ήδη σημαίνει χιλιάδες απολύσεις στους Δήμους, οικονομικό στραγγαλισμό και υποβάθμιση κάθε κοινωνικής παροχής (παιδικοί σταθμοί, Κέντρα Υγείας, ΚΑΠΗ κ.λπ.). Το ξεπούλημα της ΔΕΗ και το ξεθεμελίωμα του δημόσιου πανεπιστημίου βρίσκεται στην προμετωπίδα των αλλαγών που θα επιχειρήσει η κυβέρνηση το επόμενο διάστημα. Ο μόνος τρόπος για να τους εμποδίσουμε είναι οι μαζικοί ανυποχώρητοι αγώνες.

Η δημαγωγική καταδίκη του Μνημονίου από τη ΝΔ δεν έπεισε τον λαό. Όσο κι αν προσπαθεί η ηγεσία της να πείσει ότι δεν έχει καμία σχέση με το κυβερνητικό παρελθόν της αντιλαϊκής λαίλαπας, όσες κορώνες κι αν εκτοξεύει ενάντια στο Μνημόνιο, είναι σαφές ότι η ΝΔ στοιχίζεται πίσω από την ίδια πολιτική της επίθεσης στους εργαζόμενους, των ιδιωτικοποιήσεων, των απολύσεων και του αυταρχισμού. Γι’ αυτό συνέχισε την ελεύθερη πτώση που ξεκίνησε στις βουλευτικές του 2009, χάνοντας επιπλέον 560.000 ψηφοφόρους. Η τακτική καταψήφισης του Μνημονίου δεν είναι παρά μια αντιπολιτευτική τακτική, που συνοδεύεται από την υπερψήφιση όλων των μέτρων που το συνοδεύουν και την κριτική στην κυβέρνηση για «ατολμία στις μεταρρυθμίσεις»! Ούτε τα ακροδεξιά δεκανίκια της πολιτικής του Μνημονίου δεν κατάφεραν να καρπωθούν την «υπεύθυνη» στάση στήριξης της κυβέρνησης. Αντιθέτως, η πτώση του ποσοστού του ΛΑΟΣ και η απώλεια 170.000 ψήφων, ακόμα και εκεί που είχε αυξημένες δυνάμεις όπως στην Μακεδονία, δείχνουν ότι το μπλοκ του Μνημονίου χάνει όλο και περισσότερο τα στηρίγματά του. Είναι οι πρώτες εκλογές στην Ευρώπη όπου η ακροδεξιά καταγράφει σημαντική υποχώρηση! Ωστόσο, η κρίση του ΛΑΟΣ αναγκάζει το σύστημα σε στήριξη και «νομιμοποίηση» μιας άλλης ακροδεξιάς, πολύ πιο επικίνδυνης και επιθετικής, που επωάζεται εδώ και χρόνια στους σκοτεινούς μηχανισμούς του κράτους. Αυτό εκφράζει το ποσοστό του ψηφοδελτίου της φασιστικής Χρυσής Αυγής και η εκλογή Μιχαλολιάκου στο Δήμο της Αθήνας, παρότι στο «φούσκωμα» του ποσοστού συνέβαλε και η στήριξη του ΛΑΟΣ στη φθαρμένη υποψηφιότητα Κακλαμάνη. Η μάχη για να πετάξουμε τους φασίστες έξω από τα συμβούλια και τους δρόμους αναβαθμίζεται και μπορεί να κερδηθεί στηριγμένη στον κοινό αγώνα ντόπιων και μεταναστών και την κοινή δράση όλης της Αριστεράς.  Συνολικά, οι δυνάμεις του καθεστωτικού τόξου και του Μνημονίου σημείωσαν αισθητή υποχώρηση.

Η αύξηση της αποχής, του λευκού και του άκυρου αντανακλά την αυξανόμενη απαξίωση και απόρριψη ενός πολιτικού σκηνικού σε κρίση και αντιδραστική μετάλλαξη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τέτοιες εκλογικές συμπεριφορές δεν εμπεριέχουν και στοιχεία αδιεξόδου και αποπολιτικοποίησης. Την αποχή πρέπει να την αφουγκραστεί και η Αριστερά, αφού σε ένα βαθμό αποτυπώνει και την απογοήτευση εξαιτίας της αδυναμίας της Αριστεράς να συγκροτήσει εναλλακτική αντικαπιταλιστική λύση.  Η πολιτική αστάθεια για την κυρίαρχη τάξη θα συνεχιστεί και το επόμενο διάστημα, ειδικά στο έδαφος των τεράστιων προβλημάτων που δημιουργεί η κρίση και η αντίσταση του κινήματος από τα κάτω. Γι αυτό συζητούνται σενάρια με στόχο την σταθερότητα του συστήματος και της κλιμάκωσης της επίθεσής του, μέσα από κυβερνήσεις «προσωπικοτήτων», «εθνικής ενότητας», ή άλλες παρόμοιες εκδοχές.

Σε τέτοια σενάρια και λογικές εντάσσει τον εαυτό της και η Δημοκρατική Αριστερά, που  σε αυτές τις εκλογές απέδειξε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τη διάθεσή της να επιτελέσει συμπληρωματικό προς το ΠΑΣΟΚ ρόλο. Με τη στήριξη κοινών υποψηφίων με το ΠΑΣΟΚ, αλλά και την ανοιχτή στήριξη Σγουρού στο δεύτερο γύρο, δείχνει ότι βασική της προτεραιότητα είναι η ένταξή της στις εφεδρείες που αναζητά το σύστημα για τα σενάρια της επόμενης μέρας, μαζί με το νέο κόμμα της Ντ. Μπακογιάννη. Συμπληρωματικό ρόλο στο σκηνικό έχουν και οι Οικολόγοι Πράσινοι, με την ενσωμάτωση της αριστερόστροφης ψήφου σε πιο ανώδυνα και φιλικά προς κυβερνητικές λύσεις πλαίσια.

Ελπιδοφόρο μήνυμα ήταν ότι οι εκλογές υπήρξαν αριστερόστροφες: με τη συνολική άνοδο των ποσοστών της Αριστεράς –και κυρίως τη σημαντική ενίσχυση των ποσοστών της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Η άνοδος αυτή είναι δείγμα ότι υπάρχουν βαθύτερες διαθέσεις στους εργαζόμενους και την νεολαία για ένα νέο γύρο αναμέτρησης με την κυρίαρχη πολιτική.

Η άνοδος του ποσοστού και των ψήφων του ΚΚΕ εκφράζει τη διάθεση ενός κόσμου που παλεύει και αναζητά καθαρές θέσεις ενάντια σε κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ, ρήξη με τον υποταγμένο συνδικαλισμό και αντιπαράθεση με το πολιτικό σύστημα. Η διάθεση αυτού του κόσμου μπορεί να βρει θετική διέξοδο μέσα από την κοινή δράση στον δρόμο, στα Σωματεία, στις συνελεύσεις, για την οικοδόμηση ενός ενωτικού εργατικού και λαϊκού κινήματος, την κοινή δράση της αριστεράς, το διάλογο των μαχόμενων δυνάμεων για την ανατροπή αυτής της πολιτικής στο σήμερα χωρίς να παραπέμπει τα πάντα στη λαϊκή εξουσία του αύριο, ανάγκες που όμως παραγνωρίζει ή στέκεται αντίθετη η ηγεσία του ΚΚΕ.

Η επιλογή της ηγεσίας του ΣΥΝ για «άνοιγμα στον σοσιαλιστικό χώρο» δεν έπεισε τον κόσμο της Αριστεράς, ούτε όμως και τη βάση του ΠΑΣΟΚ, όπως φάνηκε από τη στασιμότητα του αποτελέσματος. Η θολή αντιμνημονιακή ενότητα από τα πάνω, με παράγοντες από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ που καλούν την κυβέρνηση να αλλάξει πολιτική, με εμμονή στις αυταπάτες για τον χαρακτήρα του ευρώ και της ΕΕ, με μοναδικό όραμα το «κράτος πρόνοιας» και το «σοσιαλδημοκρατικό συμβόλαιο του ’80», χωρίς αναφορές και γείωση στο εργατικό και λαϊκό κίνημα, με επικέντρωση στα πρόσωπα και στα δημοσκοπικά ποσοστά, δεν μπορεί να αποτελεί τη μάχιμη απάντηση της Αριστεράς σήμερα. Η ηγεσία του ΣΥΝ, ακόμη και μετά το εκλογικό αποτέλεσμα, επιμένει στον ίδιο δρόμο, μιας πιο ανοιχτά σοσιαλδημοκρατικής φυσιογνωμίας με όχημα το «άνοιγμα στον σοσιαλιστικό χώρο» αναιρώντας τις όποιες ριζοσπαστικές κατακτήσεις του ρεύματος αυτού, θυσιάζοντας ακόμη και το ίδιο το μέτωπο του ΣΥΡΙΖΑ και απογοητεύοντας το ριζοσπαστικό δυναμικό που είχε στοιχηθεί στο εγχείρημα αυτό.

Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής δεν κατάφερε να πείσει, για παρόμοιους λόγους: η θολή αντιμνημονιακή ή αντινεοφιλεύθερη ενότητα, η έμφαση στα πρόσωπα και όχι στις συλλογικές διαδικασίες, ο βερμπαλισμός στις εξαγγελίες χωρίς πραγματική τομή στο πολιτικό πρόγραμμα προς την κατεύθυνση ρήξης με την ΕΕ ή με τις μεταρρυθμιστικές προτάσεις εντός του συστήματος (π.χ. αναδιάρθρωση του χρέους), η απουσία σαφούς αντικαπιταλιστικού προτάγματος σε συνθήκες παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού, και η συνακόλουθη αδυναμία να αιτιολογηθούν οι  διάφορες πολιτικές του επιλογές είναι εμφανές ότι δεν εξυπηρετούν την αναγκαία απεύθυνση της Αριστεράς.

Τα αντικαπιταλιστικά ψηφοδέλτια, που στήριξαν οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς καθώς και εκατοντάδες αγωνιστές, κατέγραψαν σημαντικά ποσοστά στις 11 περιφέρειες που κατέβηκαν. Πανελλαδικά έφτασαν κοντά στις 100.000 ψήφους και ποσοστό περίπου 2%, καταγράφοντας άνοδο κατά 75.000 ψήφους περίπου (σε σχέση με τις 24.700 ψήφους των βουλευτικών εκλογών του 2009). Κερδίζουν έδρες σε 7 από τις 11 Περιφέρειες που κατέβηκαν ενώ αντίστοιχα θετικά αποτελέσματα κατέγραψαν και δεκάδες αντικαπιταλιστικά και ριζοσπαστικά αριστερά δημοτικά σχήματα σε όλη την Ελλάδα, κάτι που αποτυπώνεται και στην εκλογή δημοτικών συμβούλων σε περισσότερους από 12 Δήμους της χώρας. Τα αποτελέσματα αυτά, αλλά και οι εκατοντάδες αγωνιστές που στρατεύτηκαν στο εγχείρημα σε κάθε γωνιά της χώρας, δείχνουν ότι δημιουργείται ένα αριστερό αντικαπιταλιστικό πολιτικό ρεύμα σε όλη την Ελλάδα, ένας υπαρκτός και υπολογίσιμος πόλος στην κοινωνία και την Αριστερά.

Οι απόψεις που επιμένουν στην αντικαπιταλιστική ανατροπή του σφαγείου κυβέρνησης-ΕΕ- ΔΝΤ, που διαλέγουν το δρόμο του ανυποχώρητου αγώνα, που επιδιώκουν σε αυτήν τη βάση την κοινή δράση της αριστεράς, που αρνούνται τις λογικές της συναλλαγής, κερδίζουν έδαφος μέσα στην κοινωνία. Το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα που επιμένει με σαφήνεια στην παύση πληρωμών και τη διαγραφή του ληστρικού χρέους, την έξοδο από το ευρώ και τη ρήξη με την ΟΝΕ-ΕΕ, την εθνικοποίηση των Τραπεζών με εργατικό έλεγχο, την αναδιανομή του πλούτου σε βάρος του κεφαλαίου, την υποστήριξη των δικαιωμάτων των μεταναστών και των προσφύγων, την συνολική κριτική στον καπιταλισμό από τη σκοπιά της προοπτικής της εξουσίας των εργαζομένων, μπόρεσε να συναντηθεί με τις αγωνίες μισθωτών, εργατών, νέων, ανέργων, συνταξιούχων, αγωνιστών της αριστεράς, όλων εκείνων που αναζητούν μια διαφορετική διέξοδο από αυτή που τους προσφέρει η κρίση του συστήματος –αποδεικνύοντας ότι η αναζήτηση για την αντικαπιταλιστική αριστερά που απαιτεί η εποχή μας είναι όσο ποτέ επίκαιρη. Κατάφερε να εκφράσει ένα σημαντικό δυναμικό των αγώνων, ένα σημαντικό τμήμα της βάσης του ΠΑΣΟΚ που αναζητούσε μια ριζική κριτική στην κυβέρνηση, αλλά και τις αναζητήσεις εξίσου σημαντικών τμημάτων της βάσης της Αριστεράς ανεξάρτητα από το αν αυτές εκφράστηκαν με πληρότητα στις εκλογές. Με αυτή την έννοια το αποτέλεσμα των εκλογών αποτελεί δικαίωση του ενωτικού εγχειρήματος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δικαίωση των φυσιογνωμικών χαρακτηριστικών και της ίδιας της επιλογής συγκρότησής της.

Χαιρετίζουμε όλους και όλες τους συντρόφους και συντρόφισσες μέσα κι έξω από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ που έδωσαν και την εκλογική μάχη με αποφασιστικότητα και ζωντάνια την εκλογική μάχη. Μαζί ξεπεράσαμε όλα τα εμπόδια και τις δυσκολίες της «Καλλικράτειας» γραφειοκρατίας και των οικονομικών φραγμών. Μαζί απευθυνθήκαμε σε χιλιάδες εργαζόμενους και νεολαίους από την βάση του ΠΑΣΟΚ και της Αριστεράς, ανθρώπους με τους οποίους βρεθήκαμε μαζί και στις μάχες ενάντια στο σφαγείο κυβέρνησης –ΕΕ-ΔΝΤ.

Η εμπιστοσύνη που έδειξε ο κόσμος της αριστεράς και του κινήματος, αλλά και ευρύτερα οι εργαζόμενοι και οι νέοι στα ψηφοδέλτια της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς σε αυτές τις εκλογές, μας γεμίζει ευθύνες. Έχουμε συναίσθηση των αδυναμιών, των παραλείψεων και των αντιφάσεών μας και θέλουμε να τις ξεπεράσουμε μαζί με τον κόσμο που μας εμπιστεύτηκε, στην προοπτική της δημιουργίας μιας μεγάλης αντικαπιταλιστικής κι επαναστατικής αριστεράς. Έχουμε βαθιά συναίσθηση του γεγονότος ότι οι 100.000 ψήφοι αποτελούν περισσότερο μια «ευκαιρία» και μια δυνατότητα για να συνεχίσουμε από καλύτερη θέση αυτήν την προσπάθεια.

Ξέρουμε ότι η εμπιστοσύνη αυτή μπορεί να βαθύνει και να γίνει συστράτευση με την προϋπόθεση όλοι και όλες μαζί να μπορέσουμε την επόμενη μέρα:

- Να συμβάλλουμε στην οικοδόμηση κινήματος ανατροπής αυτής της πολιτικής, να αποδείξουμε στην πράξη την διαφορετική παρουσία μας μέσα στους χώρους δουλειάς, σε άρρηκτη σχέση με τους  εργαζόμενους, σε ρήξη με την συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Να συμβάλουμε στους αγώνες της νεολαίας. Να συμβάλλουμε στις μάχες ενάντια στον ρατσισμό και τη φασιστική απειλή. Στους αγώνες μέσα στα τοπικά κινήματα και τις γειτονιές, υποτάσσοντας σε αυτό το σκοπό και την παρουσία μας στα Δημοτικά και τα Περιφερειακά Συμβούλια.

- Να συμβάλλουμε στην ανατρεπτική κοινή δράση της Αριστεράς στο κίνημα, αλλά και στην ανάπτυξη μορφών διαλόγου με κάθε αγωνιστή ή ρεύμα που θέλει να συμβάλλει στην συγκρότηση μιας σύγχρονης αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

- Να συμβάλουμε στην ενίσχυση και την ανάπτυξη των αντικαπιταλιστικών και ριζοσπαστικών σχημάτων στους χώρους δουλείάς, στα πανεπιστήμια, στις γειτονιές, τόσο όσων προϋπήρχαν όσο και όσων δημιουργήθηκαν τώρα, να συμβάλουμε στην ενδυνάμωση της αντικαπιταλιστικής τους κατεύθυνσης με σεβασμό στην αυτοτέλειά τους.

- Να ανοίξουμε ακόμα περισσότερο την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και να κερδίσουμε χιλιάδες νέα μέλη στις γραμμές της, με στόχο το ρίζωμα και την ενίσχυση των δικτύων της αντίστασης και της κλιμάκωσης των αγώνων μέσα σε κάθε γειτονιά πανελλαδικά, μέσα στους χώρους δουλειάς και τη νεολαία.

- Να επιμείνουμε στην αναζήτηση της επαναστατικής θεωρίας και πράξης που απαιτεί η εποχή μας στην πορεία οικοδόμησης μιας άλλης κοινωνίας, της νέας σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής προοπτικής.

Όλα τα παραπάνω περνούν σε σημαντικό βαθμό μέσα από το βάθεμα της δημοκρατικής συζήτησης και συγκρότησης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με τα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να έχουν τον πρώτο λόγο για το βάθεμα των συμφωνιών, το πλάτεμα της απεύθυνσης, με κάλεσμα σε όσους κοιτούν με ενδιαφέρον το εγχείρημα να συνδιαμορφώσουν την κατεύθυνση και τη δράση μας το επόμενο διάστημα μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες σύνθεσης. Αυτός είναι και ο καλύτερος δρόμος για να ξεπεραστούν προς τα μπρος τα σοβαρά προβλήματα που αναδείχτηκαν στην προεκλογική περίοδο.

Η επόμενη μέρα των εκλογών δεν είναι ίδια για το κίνημα και την Αριστερά. Ανεβάζει τον πήχη για τη συνέχιση και κλιμάκωση του αγώνα για την ανατροπή του Μνημονίου και συνολικά του σφαγείου κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ.

Με πρώτο σταθμό τον εορτασμό του Πολυτεχνείου, που φέτος αποκτά μια διαφορετική επικαιρότητα με την έλευση της Τρόικα στις 15/11 και το νέο γύρο αντιλαϊκών μέτρων που θα αναγγελθεί.
(...)
Ο δεύτερος γύρος θα δοθεί στους αγώνες!

Εκεί δίνουμε το ραντεβού σε όσους και όσες στήριξαν την αντικαπιταλιστική αριστερά, αλλά και σε όλο το λαό. Στο δεύτερο γύρο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών καλούμε να μαυριστούν ξανά οι πολιτικοί εκφραστές του Μνημονίου κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ και του Καλλικράτη, δηλαδή οι υποψήφιοι ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και τα δεξιά ή αριστερά δεκανίκια τους. Η πολιτική τους θα ανατραπεί στους δρόμους, με ανυποχώρητους αγώνες που έδειξαν ότι μπορούν να νικάνε.

Σε εκείνους τους Δήμους όπου στον δεύτερο γύρο των εκλογών υπάρχουν συνδυασμοί από το χώρο της Αριστεράς (ΚΚΕ ή ΣΥΡΙΖΑ), η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζει κριτικά εκείνους τους συνδυασμούς, που με το πρόγραμμα και τη δράση τους, και παρά τις αντιφάσεις, έχουν δείξει ότι τοποθετούνται ενάντια στην πολιτική του Μνημονίου κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ και αντιπαλεύουν τα μικρά ή μεγάλα τοπικά συμφέροντα του κεφαλαίου. Η κριτική στήριξη δεν αναιρεί την πεποίθησή μας ότι στο πλαίσιο του Μνημονίου και του Καλλικράτη δεν υπάρχουν περιθώρια για εναλλακτικές εκδοχές φιλο-λαϊκής διαχείρισης στους Δήμους, ούτε για μετατροπή τους σε θεσμούς λαϊκής αυτοδιαχείρισης. Με την επιλογή μας αυτή επιδιώκουμε, πάνω από όλα, να συμβάλουμε στην κοινή δράση της Αριστεράς στο μαζικό-λαϊκό κίνημα για την ανατροπή της πολιτικής της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ.Ούτως ή άλλως η απάντηση είναι στους αγώνες: τόσο οι αιρετοί εκπρόσωποι όσο και οι υπόλοιποι και υπόλοιπες αγωνιστές και αγωνίστριες της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς θα βρεθούμε απέναντι σε κάθε επιλογή τοπικών αρχών για απολύσεις, περικοπές, ιδιωτικοποιήσεις ή εμπορευματοποίηση δημόσιου χώρου, απ’ όπου κι αν προέρχονται

Το Συντονιστικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, 11 Νοέμβρη 2010

Δεν υπάρχουν σχόλια: