Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

ΣΗΜΕΡΑ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΚΔΟΧΗ ΤΟΥ "ΠΑΘΟΥΣ"

Ό,τι δημοσιεύεται στη Musicpaper (www.musicpaper.gr) θα αργεί πολύ να βγει στα Μ.Π. για ευνόητους λόγους - στόχος είναι η ενδυνάμωση της νέας αυτής πρωτοβουλίας, όχι η διάρρηξή της. Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα, μόνο και μόνο για να αναφερθούμε σε μία σημαντική παράσταση που ολοκληρώνεται απόψε Τετάρτη. Μην τη χάσετε.
ηρ.οικ.
-----


Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΑΜΗΣ ΚΑΙ ΤΟ «ΠΑΘΟΣ» ΣΤΟ BETON 7
Ο Δημήτρης Μαραμής είναι μία ιδιάζουσα περίπτωση δημιουργού. Καταρχήν, παρότι αρκετοί συνάδελφοί του εντάχθηκαν με ευκολία στο μοντέλο του τραγουδοποιού, αυτός επιμένει να περιορίζεται στο ρόλο στον οποίο τάχθηκε εξαρχής: σε εκείνον του συνθέτη. Και σε μία περίοδο όπου η ευκρινής, συμπαγής και διακριτή μελωδία τείνει να γίνει είδος προς εξαφάνιση, αυτός επιμένει στην παραγωγή μιας μουσικής πλημμυρισμένης από μελωδία, που δεν φοβάται το συναίσθημα αλλά και δεν γίνεται μελό. Σταθερός σύμμαχός του σε αυτή την κατεύθυνση είναι ο λόγος ποιητών όπως ο Λόρκα, ο Τριβιζάς, η Πολυδούρη, ο Ασλάνογλου, ο Λαπαθιώτης, ο Γκανάς. Δεν χρησιμοποιεί όμως ο Μαραμής το λόγο ως πρόφαση αποφυγής της μελωδίας, δεν τον σερβίρει ως κύριο πιάτο με γαρνιτούρα τη μουσική, αλλά συνενώνει διαλεκτικά λόγο και μουσική σε ένα εντελώς προσωπικό αισθητικό σύνολο.
Όλα αυτά τα στοιχεία είναι γνωστά και φυσικά παρόντα στο χώρο Beton 7 και στην παράσταση ΠΑΘΟΣ. Τι προσθέτει το live; Καταρχήν, την ευχέρεια του Μαραμή ως πιανίστα με αποκορύφωμα το καταιγιστικό «Αυτοσχεδιασμό», ένα πιανιστικό σόλο απαιτήσεων. Επίσης, μία νέα ενορχηστρωτική οπτική, με τη χρήση του βιολιού του Λαέρτη Κοκολάνη.  Επιπλέον, η παράσταση τεστάρει και επικυρώνει τη λειτουργία των τραγουδιών ως τέτοιων, καθώς ο κλειστός και μικρός «θεατρικός» χώρος του Beton 7 δεν επιτρέπει τις υπεκφυγές μιας μεγάλης μουσικής σκηνής. Εδώ, το τραγούδι μπορεί είτε να κερδίσει ολότελα τον ακροατή, είτε να πλανηθεί εφιαλτικά μέσα στο χώρο· και κάνει σαφώς το πρώτο. Tο live καταδεικνύει την «εικαστική» λειτουργία των τραγουδιών και ορχηστρικών, τις πολλαπλές εικόνες που παράγουν, την κινηματογραφική και θεατρική τους διάσταση· έτσι, τα θεατρικά εμβόλιμα με την Κατερίνα Σαβράνη και τον Σταυριανό Κιναλόπουλο εντάσσονται με ευκολία στο μουσικό σύμπαν. Τέλος, προσφέρονται νέες ερμηνευτικές εκδοχές στο ήδη δισκογραφημένο έργο του Μαραμή, παρουσιάζοντας παράλληλα και δέκα ανέκδοτα τραγούδια.

Η Κορίνα Λεγάκη, μετά τη δυναμική της είσοδο στη δισκογραφία με το «Χορό με τη βροχή» που περιείχε και τέσσερα εξαιρετικά τραγούδια του Μαραμή, ξεδιπλώνει ζωντανά τις πλούσιες ερμηνευτικές της δυνατότητες. Και το κάνει χωρίς το όποιο άγχος ή τη συστολή που επέβαλλε η πρώτη επίσκεψη στο στούντιο. Η Λεγάκη εμφανίζεται εδώ «χειραφετημένη», με πλήρη έλεγχο της ερμηνευτικής της φαρέτρας, και εν πλήρη αρμονία με το ιδιόμορφο σύμπαν του Μαραμή.

Ο Θανάσης Χουλιαράς, βασικός τραγουδιστής του σχήματος KollektivA, ερμηνεύει μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια του Μαραμή - ιδιαίτερα όσα προέρχονται από τις «Σκηνές από Βουβή Ταινία». Όταν εκδόθηκε ο συγκεκριμένος δίσκος, είχα την αίσθηση ότι οι ερμηνείες του Κληρονόμου συνιστούσαν μία διπλή κατάφαση και εν τέλει μία άρνηση, τονίζοντας το λυρικό στοιχείο μιας ήδη έντονα «ρομαντικής» μουσικής. Στο live, ο Χουλιαράς υιοθετεί ορθά μία πιο αποστασιοποιημένη ερμηνευτική προσέγγιση, που εισάγει τον ακροατή στον πυρήνα του Μαραμικού συναισθήματος χωρίς περιττούς λυρικούς τονισμούς.

Τέλος, ο Λαέρτης Κοκολάνης αφήνει για λίγο την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών και παραδίδει μαθήματα βιολιού στο ακροατήριο, με τρυφερά πιτσικάτι, έμφαση στις σιωπές, τις παύσεις και το χαμηλόφωνο παίξιμο, και λιγοστά αλλά εκρηκτικά κρεσέντα. Η φιγούρα του - χαμένη στο ημίφως καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης - ο τρόπος παιξίματος, ακόμα και η υπόκλισή του στο τέλος, προδίδουν όχι μόνο έναν έμπειρο σολίστα, αλλά και ένα σεμνό άνθρωπο.

Συμπερασματικά, το ΠΑΘΟΣ είναι μία μουσική παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε. Το ερωτικό συναίσθημα, το παιχνίδι του έρωτα και του θανάτου, το γαϊτανάκι της αγάπης και του μίσους, διαχέεται αβίαστα, χωρίς υπερβολές και με εξαιρετική λιτότητα. Επίσης, νοιώθει κανείς ότι το σημείο αναφοράς της παράστασης και των νέων σε ηλικία συντελεστών της δεν είναι κάποιο τιμημένο παρελθόν, αλλά ένα κατεκτημένο παρόν και ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον. Την Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου πέφτει η αυλαία. Όσοι πιστοί - στον έρωτα, στο πάθος, ή απλά στο κατασυκοφαντημένο αλλά ζωντανό έντεχνο τραγούδι - προσέλθετε!

Πήγαμε: Τετάρτη 22 Δεκεμβρίου 2010

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Τελευταία παράσταση:
Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2010, 21.15
Beton 7, Πύδνας 7, Βοτανικός
210-7512625
MUSICPAPER: WWW.MUSICPAPER.GR
ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

Δεν υπάρχουν σχόλια: