Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

"...ΠΑΕΙ ΩΡΑ ΠΟΥ ΣΕ ΚΥΝΗΓΟΥΣΑ ΑΠΟ ΓΩΝΙΑ ΣΕ ΓΩΝΙΑ"

"Επιστροφή στο Ρέθυμνο", επειδή η ζωή μετριέται με αυθόρμητες καλημέρες και λεωφόρους του φεγγαριού. Ο Γιώργος Σταυριανός, αυτός ο εξαίσιος και τόσο υποτιμημένος μελωδός του νέου ελληνικού τραγουδιού, καταθέτει το σάουντρακ των ονείρων σου. 1993 η χρονιά, "Καθαρός Ουρανός" ο τίτλος του δίσκου. Η Κάτια Δανδουλάκη υπερβαίνει τον εαυτό της και παραδίδει ένα συγκλονιστικό, γυμνό ψίθυρο, δίχως στολίδια και ψευτο-ρομαντικό μελό.
Παρέκβαση: Το τραγούδι αυτό διαψεύδει την ιδέα ότι το έντεχνο τραγούδι υπήρξε μόνο ύπνος, κουπλέ και ρεφραίν. Οι απαγγελίες που μας προσφέρονται το έτος 2011, παρά τις φανταχτερές ενορχηστρώσεις, τις ευφυείς ερμηνείες και τα ουσιώδη ποιητικά νοήματα, παρά τις καλές τους προθέσεις εν τέλει, είναι ξαναζεσταμένο φαγητό και δεν αγγίζουν ούτε για αστείο τη συγκινησιακή φόρτιση στιγμών όπως αυτή. Γιατί; Γιατί το τραγούδι απαιτεί μελωδία, στους αιώνες των αιώνων.
Για κάποιους ήταν Ρέθυμνο, Σκόπελος, Μόναχο και Νανσί. Για άλλους ήταν Νίκαια, Νάξος, Ερμούπολη και Βαρκελώνη. Ένας σκέφτεται το Μεσολόγγι, άλλος σκέφτεται τη Μυτιλήνη, άλλος τη Γάνδη κι άλλος τη Σέριφο. Τα ονόματα να αλλάζουν όσο θέλουν, μόνο μην καταδεχτείς όσα αρνήθηκες παιδί. ηρ.οικ.
-----

κανάλι  του youtube
-----

Επιστροφή στο Ρέθυμνο
Στίχοι - Μουσική: Γιώργος Σταυριανός
Απαγγελία: Κάτια Δανδουλάκη
Δίσκος: "Καθαρός Ουρανός",

Ρέθυμνο, καλοκαίρι του 1992:
Η πόλη αργοξυπνούσε, έτσι καθώς ανηφόριζα από την παραλία.
Περπάταγες ακριβώς δίπλα μου κι αυθόρμητα σου είπα καλημέρα”.
Μακριά, το πρώτο φως έσκαγε στη βουνοκορφή
κι ο ουρανός δεν είχε ίχνος σύννεφο.

Βιέννη, Χριστούγεννα του 1991:
Στη Rauenstraße ο ουρανός είχε σχεδόν καθίσει πάνω στα σπίτια,
λίγο πριν αρχίσει να διαλύεται σε κομμάτια
που έπεφταν επάνω μου και με κατάπιναν.
Πάει ώρα που σε κυνηγούσα από γωνία σε γωνία,
μέσα στην αδηφάγα λαιμαργία της πόλης που μ' εξαφάνιζε.
Ανάμεσα στα δαιδαλώδη της σχήματα, τις γωνίες και τις τεθλασμένες,
το μόνο που δεν είχε σχήμα ήταν ο ουρανός.

Μόναχο, πρωτοχρονιά του 1992:
Πελώριες οι σάλπιγγες αντηχούσανε στην κεντρική πλατεία,
κάτω από έναν καθαρό, αλλά παγωμένο ουρανό.
Το μάτι μου σε πήρε ανάμεσα στο πλήθος,
αλλά τα πόδια μου ήταν βαριά, από την κούραση και την ορθοστασία.
Σε λίγο είχες χαθεί.

Σκόπελος, καλοκαίρι του 1990:
Θάλασσα και ουρανός είχανε γίνει ένα.
Ο ήλιος βυθιζότανε στην άκρη ενός γαλάζιου τοπίου
κι εγώ ονειρευόμουνα τη λεωφόρο του φεγγαριού.

Νανσί, φθινόπωρο του 1991:
Ποιος θα περίμενε ποτέ να βρεθεί σ' ένα δρόμο,
που να ονομάζεται 'Οδός της Ερημιάς μου';
Η προοπτική του χανότανε στον ουρανό.
Έμεινα εκεί ώρα πολλή, χωρίς να περιμένω απολύτως τίποτα.

Ρέθυμνο, τέλη καλοκαιριού 1992:
Ξαναγυρίζω. Δεν είχα άλλη επιλογή.
Πάντα θα ξαναγυρίζω.
Δεν είναι απλά ένας τόπος όπου πηγαίνεις, αλλά απ' όπου επιστρέφεις.
Με τα μάτια γεμάτα ουρανό.
Μόνο ουρανό. Τίποτ' άλλο από έναν βαθύ, καταγάλανο και καθαρό ουρανό.
Και κατάλαβα πως αυτός ο ίδιος ο ουρανός, θα μ' ακολουθούσε για πάντα

2 σχόλια:

το Άρωμα του Τραγουδιού είπε...

Τι είναι αυτό που βρήκες???
Δεν το γνώριζα αυτό το διαμάντι!
Μήπως ξέρεις αν κυκλοφορεί ακόμα στο εμπόριο?




ΥΓ: πάντως να ξέρεις, το έπιασα το υπονοούμενο… για μία απ΄ τις πόλεις, λέω… “Δεν είναι απλά ένας τόπος όπου πηγαίνεις, αλλά απ' όπου επιστρέφεις”.
Υπέροχο!!!

Μουσικά Προάστια είπε...

Όλα τα πιάνεις εσύ!

Το cd το πήρα από Μοναστηράκι μεταχειρισμένο, 2 Ευρώ, μαζί με τα "απλά τραγούδια" της Πρωτοψάλτη. Δεν ξέρω αν κυκλοφορούν αυτά τα διαμάντια στο εμπόριο, σίγουρα όμως μας λείπουν! Φιλιά, ηρ.