Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2011

ΑΝΤΙΟ ΔΕΚΑΟΧΤΟΥΡΙΤΣΑ!


Η δεκαοχτούρα που μάζεψα προχθές από το δρόμο δεν τα κατάφερε τελικά. Μάλλον θα είχε πέσει από καμιά φωλιά, και προσγειώθηκε σαν χαμένη πλάι στα αμάξια στη μέση της πλατείας. Ακίνητη, καθόταν στο κράσπεδο του πεζοδρομίου, πλάι στα βρωμόνερα. Την φόρτωσα σε μία χαρτόκουτα από τα σκουπίδια, και μετακόμισε στη μπανιέρα. Όχι για πολύ, όμως. Δεν περπατούσε, δεν έτρωγε, δεν έπινε, τσούκου-τσούκου μόνο με τη σύριγγα, ήταν και μια σταλιά, την έκανε γι' αλλού. Ας είναι. Καλά δεκαοχτουροταξίδια...
Με αφορμή αυτή τη σύντομη συνάντηση, ένα αγαπημένο τραγούδι του Σταύρου Κουγιουμτζή.
ηρ.οικ.

5 σχόλια:

Τάσος Καραντής είπε...

Μπράβο βρε Ηρακλή! Με έφτιαξες βραδιάτικα!
Σπουδαίος δίσκος, σπουδαίο τραγούδι, εμ Κουγιουμτζής είναι αυτός κι ο Καλατζής ανεπανάληπτος!
Όποτε το ακούω στο αμάξι, το ακούω τέρμα γκάζια! Και μια φορά σταματάει δίπλα μου με το αμάξι του ένας νεαρός και με ρωτάει : Ποιος είναι αυτός ο τραγουδιστής; Καλατζής, του είπα. Που να τον ήξερε ο πιτσιρικάς ...
Τελικά, με τέτοια τραγούδια, συνθέτες και τραγουδιστές που μεγαλώσαμε, εμείς της γενιάς του'70(επειδή- είναι θέμα τύχης - και παίζει το ρόλο της η χρονική συγκυρία) είμαστε(με συγχωρείς για τη λέξη) "κωλόφαρδοι"!

BOSKO είπε...

Πολλά χρόνια πριν, στις δύο τα ξημερώματα, γυρνώντας απ' έξω, βρήκα δίπλα στο περίπτερο της γειτονιάς μία δεκαοχτούρα στο έδαφος μισοπεθαμένη. Την έβαλα κι εγώ σ' ένα χαρτόκουτο κι έτρεξα, χαράματα Κυριακής, να βρω εφημερεύοντα κτηνίατρο. Βρήκα πράγματι έναν, όχι στο ιατρείο του, αλλά στο σπίτι του (είχε κολλημένο χαρτάκι με το τηλ. του), τον ξύπνησα με τα σώβρακα, αλλά ο άνθρωπος ήρθε στο ιατρείο και μάλιστα πρόθυμα. Έκανε μια αντιβιοτική ένεση στο πτηνό, αυτό άνοιξε με μιάς τα φτερά του και πετάχθηκαν δεκάδες μυγάκια, τα οποία προφανώς είχαν φωλιάσει στο δέρμα του και τρέφονταν με το αίμα του, μολύνοντας το. Μου έδωσε μια κίτρινη σκόνη, θυμάμαι, να του τη δίνω με νερό τρεις φορές ημερησίως κι έφυγα με την κούτα για το σπίτι. Τα ίδια κι εγώ κι εκεί: η δεκαοχτούρα μέσα στη μπανιέρα, προσπαθώντας ταυτόχρονα να διώξω τη γάτα μου, η οποία έβλεπε το πτηνό στην καλύτερη ως παιχνίδι και στη χειρότερη ως μεζέ. Της χάιδευα το κεφάλι και της μιλούσα. Το πρωί, όμως, η δεκαοχτούρα...κόκκαλο! Με κλάματα - ναι, τ' ομολογώ - την πήρα και την πέταξα σε κάδο σκουπιδιών. Σα ν' άκουγα τον κτηνίατρο να μου λέει: Κάναμε ότι μπορούσαμε...
Γενικώς, Ηρακλή, είναι πολύ ευπαθείς οργανισμοί τα πουλιά και θέλουν εξαιρετικά ειδικές συνθήκες για ν' αναρρώσουν και να επιβιώσουν. Ενώ οι γάτες...Μία στην Κέρκυρα, την δάγκωσε οχιά, γύρισε στ' "αφεντικό" της με το πίσω πόδι τούμπανο, αργοπέθαινε για δυο μέρες και την τρίτη όρθια πάλι και πάει και το δάγκωμα κι η οχιά και όλα.
R.I.P., λοιπόν, στις δεκαοχτούρες μας! Θα τις θυμόμαστε για πάντα!

Τάσος Καραντής είπε...

Μια απαραιτητη εξήγηση, γιατί έμεινα μόνο στο τραγούδι κι όχι στην καημένη τη δεκαοχτούρα.
Έχω μεγαλώσει σε σπίτι με μεγάλη αυλή, με κότες, πάπιες, γαλοπούλες, κουνέλια, γάτες, σκύλους, περιστέρια, μέχρι και χελώνες. Κι αυτό το ευαίσθητο γεγονός που αναφέρατε, για μένα ήταν η καθημερινότητα στα παιδικά μου χρόνια.
Πάντως - αν και θα χαλάσω λίγο τον ρομαντισμό των πράξεων σας και των κειμένων σας - πρέπει να σας πω - γιατί μικρός παρατηρούσα τις συμπεριφορές όλων των παραπάνω ζωντανών που είχαμε - ότι ο κόσμος των ζώων δεν έχει καμιά σχέση με τις δικές μας ευαισθησίες. Πέρα, από το μητρικό ένστικτο, αγάπη, αλληλεγγύη, βοήθεια, οίκτος, έλεος, δεν υπάρχουν ... Λειτουργούν με το ένστικτο της επιβίωσης, χωρίς κανένα ηθικό φραγμό. Είναι η διαφορά, νομίζω, του ανθρώπου από τα ζώα και δεν το λέω μεταφυσικά.
Πολλές φορές είχα σώσει μικρά περιστεράκια, που, αν έκαναν το λάθος να βγουν από τη φωλιά τους και να πάνε στη διπλανή, η άλλη μάνα τα τσιμπούσε στο κεφάλι μετά μανίας μέχρι να τους τρυπήσει το κρανίο! Είχα περιποιηθεί πληγές ...
Αλλά ξεφύγαμε από τη μουσική ...

Τάσος Καραντής είπε...

Κι ένας σχετικός στίχος του Ρίτσου :

"Κάθε που φεύγει ένα πουλί κερδίζει ένα άστρο ο ουρανός".

Μουσικά Προάστια είπε...

@ Τάσος:
Ευχαριστώ για τη συμπαράσταση! Ο Κουγιουμτζής... όπως το είπες... τέρμα τα γκάζια.

@ Αντώνης:
Με έκανες και γέλασα (RIP κλπ)! Δυστυχώς ο κτηνίατρος εδώ ειδικεύεται μόνο στις γάτες μου, δεν χαμπαριάζει από πετούμενα.