Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2011

Μιχάλης Γρηγορίου: "Βίος Παράλληλος" (1)



ΒΙΟΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΣ
Ανέκδοτες ημερολογιακές σημειώσεις του συνθέτη Μιχάλη Γρηγορίου
Ενότητα: Εσυ, ο χρονος, ο θανατος κι’ εγω
Επεισόδιο 1ο



Σαββατο 16/5/2009
Ο καθενας μας πιστευει πως ειναι το κεντρο του συμπαντος και το μονο που διαφερει ειναι ο βαθμος συνθετοτητας αυτου του φανταστικου συμπαντος, που εξαρταται απο τον βαθμο αναπτυξης και συγκροτησης της προσωπικοτητας μας. Οι απλοϊκοι ανθρωποι πιστευουν πως ειναι το κεντρο του δικου τους απλοϊκου συμπαντος, ενω οι πιο συνθετοι και καλλιεργημενοι και “ψαγμενοι” φανταζονται πως βρισκονται στο κεντρο ενος περισσοτερο συνθετου συμπαντος που εχουν κατασκευασει μεσα στο μυαλο τους. Αυτο ισχυει και για μενα που συνομιλω με φανταστικο τροπο μαζι σου, αλλα και για καθε εναν απο τους 88 χιλιαδες νεκρους απο τον περσινο σεισμο στην Κινα και για τους πανω απο 250 χιλιαδες νεκρους του προπερσινου τσουναμι στην Ταϋλανδη.

Αυτο που αποτελει για τον καθενα μας το “περιβαλλον” μεσα στο οποιο ζουμε, νοιωθουμε, σκεφτομαστε και δρουμε δεν περιοριζεται μονο στο εξωτερικο φυσικο περιβαλλον. Περιλαμβανει   και τους συμβολικους κοσμους που εχουμε –και που μας εχουν-  κατασκευασει μεσα στο μυαλο μας. Συνηθως το περιβαλλον των φυσικων μας αισθησεων, το “χαρντγουερικο” περιβαλλον εχει καποια προτεραιοτητα. Εχει μεγαλη σημασια το εαν κρυωνουμε ή εαν ζεσταινομαστε, το εαν ποναμε, διψαμε, νυσταζουμε, εχουμε πυρετο ή πονοδοντο, κλπ. Ολα τουτα καθοριζουν τους βασικους τροπους λειτουργιας του μηχανηματος κι’η καθοριστικη τους σημασια φαινεται οταν υπαρχουν διαταραχες αυτης της λειτουργιας. Οταν πασχει το harware πασχει το συνολικο μηχανημα. Οταν χαλασει βεβαια το hardware, απλως πεθαινουμε και τελειωνει η υποθεση. Ομως, ζουμε και σε ενα περιβαλλον συμβολικων νοηματων, τα οποια μπορουν επισης να εχουν τη δικηα τους καθοριστικη σημασια, που περιλαμβανει και την επιβιωση αυτου καθαυτου του hardware. Τι θα πεις π.χ για ενα φανατικο θρησκοληπτο που ειναι ετοιμος να αυτοπυρποληθει για την πιστη του ;  Τι θα ελεγες σε καποιο αριστερο της Κατοχης που δεχτηκε να στηθει στο εκτελεστικο αποσπασμα, χαριν καποιων αϋλων εννοιων περι “πατριδας”, “ιδεολογικης συνεπειας”, κλπ, κλπ ;  Οι εννοιες, οι σημασιες, οι αξιες, τα συμβολικα νοηματα δεν υπαρχουν στη φυση κι’ ομως, υπαρχουν στη συνολικη φυση μεσα στην οποια ζουμε ως ανθρωποι. Ετσι λοιπον, εκτος απο ενα “χαρντουερικο” περιβαλλον εξωτερικων ερεθισματων, ενεργειων και αλληλεπιδρασεων, ζουμε και μεσα σε ενα “σοφτγουερικο” περιβαλλον συμβολικων νοηματων. Ο βαθμος προτεραιοτητας που αποκτα μεσα μας καθενα απ’ αυτα τα δυο περιβαλλοντα καθοριζει και τη μορφη του φανταστικου συμπαντος, στο κεντρο του οποιου πιστευουμε πως βρισκομαστε εμεις. Και τουτο ειναι κατι που μας διαφοροποιει μεταξυ μας.
Γιατι, τελικα, υπαρχουν πολλες “ρατσες” ανθρωπων κι’ οι διαφορες τους δεν περιοριζονται στα φυλετικα τους χαρακτηριστικα, αλλα και στις μορφες αυτων των φανταστικων συμπαντων μεσα στα οποια ζουν, νοιωθουν, σκεφτονται και δρουν. Κι’ οπως  οι μορφες κι’ οι τροποι συμπεριφορας των ζωων διαφορετικης ρατσας καθοριζονται απο το φυσικο περιβαλλον τους, ετσι κι’ οι διαφορετικες ρατσες των ανθρωπων καθοριζονται απο το συμβολικο τους περιβαλλον. Και βεβαια, οπως, οταν κατεβαινουμε στα επιπεδα παρατηρησης, διαπιστωνουμε πως η βιολογικη μας υποσταση -αλλα κι’ η ιδια η συνειδητοτητα μας- εξαρτωνται απο κυτταρικες και νευρολογικες λειτουργιες που εχουν συστημικο χαρακτηρα, ετσι, οταν ανεβαινουμε στα επιπεδα παρατηρησης, διαπιστωνουμε επισης πως κι’ η συνειδησιακη μας υποσταση κι’ οι διαφορες πνευματικες μας κατακτησεις εξαρτωνται απο συμβολικες και δικτυακες λειτουργιες της ανθρωπινης ομαδας, που εχουν επισης συστημικο χαρακτηρα.


Κι’οταν ανεβοκατεβουμε σε τετοια επιπεδα παρατηρησης και στρογγυλοκαθησουμε πανω τους, τοτε διαπιστωνουμε πως εχουν χαθει τα νοηματα που μας αφορουν. Βεβαιως μπορουμε να μιλουμε για “κβαντικους αφρους” και για “πεδια” και γιαυπερχορδες και “υποατομικα σωματιδια” και για ατομα και μορια και για κυτταρα και οργανελες και για οργανα και οργανισμους, και για καθολικες χαρτογραφησεις και για μνημη και επανεισοδο και για συμβολικα συστηματα και κωδικες και για πρωτογενη συνειδηση και για συνειδηση “ανωτερης ταξης” και ουτω καθεξης. Εχουμε βρει τροπους να περιγραφουμε τα φαινομενα, ή τουλαχιστον, αυτα που θεωρουμε ως φαινομενα, ακομα κι’ οταν  αυτα δεν φαινονται δια γυμνου οφθαλμου. Ομως, απλως τα περιγραφουμε. Δεν μπορουμε να τα νοιωσουμε και να τα μεταβαλουμε και να αισθανθουμε πως βρισκομαστε στο σπιτι μας.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου 2011

Νέο ΕΑΜ ή βαρβαρότητα


70 χρόνια συμπληρώθηκαν χθες από την ίδρυση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου. Πόλεμο με στρατεύματα και εισβολείς με οπλοπολυβόλα μπορεί σήμερα να μην έχουμε, αλλά έχουμε απ' τα υπόλοιπα: μαυραγορίτες που ψωνίζουν όσο-όσο τα δαχτυλίδια της γιαγιάς, κατάλυση κάθε έννοιας κρατικής κυριαρχίας, ένα χρεοκοπημένο και απο-νομιμοποιημένο πολιτικό προσωπικό, τρομακτικές διεθνείς αντιθέσεις που ξεσπούν με ορμή σε μεμονωμένες χώρες, αρπαγή των πλουτοπαραγωγικών πηγών και κρίσιμων παραγωγικών συντελεστών, και πάει λέγοντας. Όλα αυτά όμως, γίνονται με τον μανδύα της κανονικότητας και της αναγκαιότητας. Δεν υπάρχει Γοργοπόταμος ούτε Δίστομο, ούτε ηρωισμός, ούτε τρομοκρατία, παρά μόνο ο μπαμπούλας της πτώχευσης και η πάλη της καθημερινής επιβίωσης.

Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση,  οι εν δυνάμει οργανωμένοι φορείς ενός μετώπου που με άλλους φυσικά όρους και άλλα μέσα σε σχέση με το παλαιό ΕΑΜ θα αναλάμβανε να προωθήσει την λαϊκή χειραφέτηση - με ταξικούς, πρωτίστως, και εθνικούς όρους - κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου. Σεχταρισμός από τη μία, οπορτουνισμός από την άλλη, και όλα πάνε θαυμάσια για τους κομματικούς σχηματισμούς της αριστεράς. Καμία από τις μεγαλο-στελεγχάρες δεν αναρωτιέται γιατί περνάει το ένα μέτρο μετά το άλλο χωρίς αντίσταση από πουθενά, και κανένας δεν μπορεί να φανταστεί ότι το πρόβλημα δεν είναι στον κόσμο, αλλά στις εναλλακτικές που (δεν) του σερβίρονται. Όμως, η ιστορία λειτουργεί με ασυνέχειες, με αλληλοδιαδοχή ρήξεων και στασιμοτήτων, δεν είναι ούτε γραμμική ούτε προβλέψιμη. Και αυτό που σήμερα φαντάζει αδύνατο στη σφαίρα της συνείδησης - κυρίως γιατί ακόμα αυτά που έχουν να χαθούν είναι πολλά και αξιοσημείωτα - αύριο μπορεί να θεωρείται αναγκαίο.

Το πραγματικά ανησυχητικό είναι ότι αφενός, μία πληθώρα ριζικών κοινωνικών μεταβολών στην παγκόσμια ιστορία απαίτησαν εμπόλεμη κατάσταση, και ότι αφετέρου, ο πόλεμος αποτελεί μία κάποια λύση στα προβλήματα που θέτει η κρίση υπερσυσσώρευσης του καπιταλισμού. Με άλλα λόγια, δεν ξέρω αν οι ρίζες του παλαιού ΕΑΜ στον πόλεμο είναι απλώς ένα ιστορικό γεγονός, ή μία ανάμνηση από το ζοφερό μέλλον. Δεν ξέρω αν ένα νέο ΕΑΜ θα μπορούσε να αποτελέσει αντίβαρο προς τη βαρβαρότητα, ή ιστορικό προϊόν της.
ηρ.οικ.

Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου 2011

Από την Ιαπωνία με αγάπη - Δεν περιγράφω άλλο




Από την Ιαπωνία με αγάπη. Ο τύπος με την πυραμίδα στο κεφάλι είναι όλα τα λεφτά. Αλλά και το ελεφαντάκι στην αγκαλιά της γιαπωνεζούλας δεν πάει πίσω... Ένα δωράκι που μας έστειλε η Ανναλύν από τη Γάνδη. ΤΡ-ΕΛΛΑΣ.

Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2011

Για τα λαϊκά πνευστά των Κυκλάδων




ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΛΑΪΚΩΝ ΠΝΕΥΣΤΩΝ & ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΝΕΩΝ ΝΟΤΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ, 30 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ – 3 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011
 

Η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου διοργανώνει στη Σαντορίνη (30 Σεπτεμβρίου & 1-2-3 Οκτωβρίου 2011) την πρώτη σε επίπεδο Περιφέρειας “Μουσική Συνάντηση Λαϊκών Πνευστών & Μουσική Συνάντηση Νέων Νοτίου Αιγαίου”.


Φέτος, περισσότεροι από 200 μουσικοί πνευστών και 100 νέοι οργανοπαίκτες από 18 νησιά του Νοτίου Αιγαίου, θα συμμετάσχουν σε αυτή την μεγάλης εμβέλειας μουσική συνάντηση της Περιφέρειας.


Η πρωτοβουλία αυτή συνενώνει και επεκτείνει δύο επιτυχημένους θεσμούς που λειτούργησαν και καθιερώθηκαν τις περασμένες χρονιές με τη γενική ευθύνη και τον σχεδιασμό της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Κυκλάδων:


- Την “Παγκυκλαδική Μουσική Συνάντηση Λαϊκών Πνευστών”, που διοργανώθηκε επί 8 συνεχή χρόνια (2002-2010) σε διάφορα νησιά των Κυκλάδων (Κέα, Κύθνος, Άνδρος, Μύκονος, Νάξος, Πάρος, Σύρος) και

- Την “Παγκυκλαδική Συνάντηση Παραδοσιακής Μουσικής Νέων”, που πραγματοποιήθηκε επί 6 χρόνια (2004-2010) στη Σύρο και άλλα νησιά των Κυκλάδων.


Στόχος της “Μουσικής Συνάντησης Λαϊκών Πνευστών” είναι να εντοπίσει, να καταγράψει και ν’ αναδείξει τους λαϊκούς οργανοπαίκτες που παίζουν τα παραδοσιακά πνευστά μουσικά όργανα (τσαμπούνα και σουραύλι). Τα όργανα αυτά έχουν μακραίωνη παρουσία στο χώρο του Αιγαίου, ήδη από την προϊστορική εποχή του Κυκλαδικού Πολιτισμού, και θεωρείται ότι αποτελούν τη μήτρα της νησιωτικής μουσικής παράδοσης. Παρόλ’ αυτά, απειλούνται με εξαφάνιση, λόγω της επικράτησης του βιολιού και του μοντέρνου “νησιώτικου” ρεπερτορίου.


Έτσι, οι Μουσικές Συναντήσεις επιδιώκουν να φέρουν σε επικοινωνία τους, συχνά αγνοημένους, οργανοπαίκτες-θεματοφύλακες του παραδοσιακού ύφους και ήθους των νησιών, να τους δώσουν την ευκαιρία ν’ ανταλλάξουν γνώσεις και εμπειρίες, να επιδείξουν τη δεξιοτεχνία τους και ν’ αποκτήσουν κίνητρα για τη διάδοση και συνέχιση της παράδοσής τους.


Για το σκοπό αυτό, ήδη από την πρώτη Συνάντηση, πραγματοποιείται συστηματική καταγραφή (ηχογράφηση, κινηματογράφηση και συνεντεύξεις) όλων των συμμετεχόντων και δημιουργία σχετικού αρχείου, σε συνεργασία με το Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων Φοίβου Ανωγειανάκη και με ομάδα νέων εθνομουσικολόγων τους οποίους συντονίζει ο καθηγητής Λάμπρος Λιάβας.


Αντιπροσωπευτικά δείγματα από τα πολύτιμα αυτά ντοκουμέντα περιλαμβάνονται ήδη στην ταινία - ντοκυμανταίρ “Λαϊκά Πνευστά του Αιγαίου” σε σκηνοθεσία Πάνου Καρκανεβάτου, καθώς και σε αδημοσίευτο κινηματογραφικό υλικό άλλων δημιουργών. Το υλικό αυτό μαζί με τα επιλεγμένα ηχητικά ντοκουμέντα, θα επιδιωχθεί να περιληφθεί σε ειδική έκδοση, με ενσωματωμένο βιβλίο-μελέτη για τα όργανα και τους μουσικούς.


Κάθε χρόνο ο αριθμός των μουσικών λαϊκών πνευστών που συμμετέχουν στις συναντήσεις αυξάνεται, ξεπερνώντας - μόνο από τις Κυκλάδες - τους 160 οργανοπαίκτες, ενώ ιδιαίτερα ελπιδοφόρα είναι και η αυξανόμενη συμμετοχή των παιδιών και των νέων.


Το γεγονός αυτό οδήγησε, το 2004, στην καθιέρωση μιας ξεχωριστής “Συνάντησης Παραδοσιακής Μουσικής Νέων”, με πρωτοβουλία του Πολιτιστικού Συλλόγου Φοίνικα Σύρου. Η Συνάντηση αυτή συγκεντρώνει και προβάλει τους νέους 6-20 ετών που παίζουν τα παραδοσιακά μουσικά όργανα (λαϊκά πνευστά, βιολί, λαούτο, λύρα και σαντούρι). Έτσι, τους δίνει κίνητρα για τη συνέχιση και εξέλιξη της μουσικής τους παράδοσης.

Από φέτος, με τη συνένωση των δύο Συναντήσεων στη Σαντορίνη, η δράση αυτή αναδεικνύεται σε κορυφαίο πολιτιστικό γεγονός - θεσμό για την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου. Οι νέοι μουσικοί από τις Κυκλάδες και τα Δωδεκάνησα θα έχουν την ευκαιρία να ακούσουν τους παλαιότερους οργανοπαίκτες, να μιλήσουν μαζί τους και να μαθητέψουν κοντά τους, καθώς και να μυηθούν στον πλούτο και την ποικιλία της αυθεντικής μουσικής παράδοσης του Αιγαίου.


Διοργάνωση:
Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου
Τμήμα Κοιν. Αλληλεγγύης Κυκλάδων - Δράσεις Πολιτισμού.

Σε συνεργασία με
τον Δήμο Θήρας
και το Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων Φοίβου Ανωγειανάκη

Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2011

Για το "Στης μνήμης το κλαδί" του Νίκου Ανδρουλάκη




Νίκος Ανδρουλάκης - Χαρούλα Βερίγου
Στης μνήμης το κλαδί
ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ


Ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι ένας ικανότατος τραγουδιστής με μία αξιοζήλευτη ερμηνευτική ευχέρεια και ένα μεγάλο εύρος ρεπερτορίου που έχει αγκαλιάσει τόσο το «έντεχνο» όσο και το παραδοσιακό τραγούδι, το γνωρίζαμε ήδη. Αυτό που δεν γνωρίζαμε είναι το - όχι πλέον - κρυφό συνθετικό του ταλέντο. Με το δίσκο «Στης μνήμης το κλαδί» αποκαλύπτεται κι αυτό, με όχημα τους στίχους της Χαρούλας Βερίγου.

Στίχοι απλοί, λιτοί, με άξονα το ερωτικό συναίσθημα και τη μνήμη του. Θα προτιμούσα, είναι η αλήθεια, μία μεγαλύτερη δόση υπαινιγμού και αποστασιοποίησης αντί για τη συνεχή ονομαστική επίκληση του έρωτα· από τα 11 τραγούδια που παραδίδει η Βερίγου (συν το «Ερωτικό αλφάβητο» με παραδοσιακούς στίχους), στα 10 αναφέρονται τουλάχιστον μία φορά οι λέξεις «έρωτας» και/ή «αγάπη». Επίσης, εδώ κι εκεί μένει μία αίσθηση ότι «αυτό κάπου το έχω ξανακούσει», όπως η «άγια φωλιάζει η νοσταλγία». Όμως, συναντάμε και ωραίες εικόνες [«το πλοίο έφευγε απόβραδο για Μήλο», «άρωμα είσαι απ’ Αγιορείτικο ανθόμελο»], σωστές δόσεις τρυφερότητας και μελαγχολίας, καθώς και κάποιες δυνατές παραδοχές για τη ζωή στο τραγούδι «Μονάχα να πετώ».

Από τα τραγούδια, ύστερα από την πρώτη ακρόαση, έβαλα ενστικτωδώς στο repeat τα τρία πρώτα: «Γελά ο χρόνος», «Αγάπη σιωπηλή» και «Σε μεθάω ψυχή»· στο τελευταίο χόρεψα κιόλας νοερά. Δεν είναι απλώς τα τρία ρυθμικότερα τραγούδια του δίσκου, αλλά και εκείνα με την πιο πρωτότυπη, την πιο ανεξερεύνητη μελωδική γραμμή στην οποία η παράδοση - και όχι παραδοσιοπληξία - σμίγει με νεότερα αισθητικά αιτήματα. Δεν σημαίνει αυτό ότι κάποια από τα υπόλοιπα τραγούδια δεν κρύβουν συγκινήσεις, αλλά ότι δεν κομίζουν την αίσθηση του πηγαίου στον ίδιο βαθμό με τα τρία πραγματικά εξαιρετικά αυτά τραγούδια, που υπό άλλες συνθήκες - (με ζωντανή την αγορά του cd, με ζωντανούς τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς, με, με…) - θα βρίσκονταν ήδη στα χείλη των πολλών.

Η συμβολή του Γιάννη Παπαζαχαριάκη στο τελικό αποτέλεσμα είναι εμφανής. Όλα όσα τον έχουν αναδείξει σε έναν εκ των κορυφαίων ενορχηστρωτών του ελληνικού τραγουδιού τα συναντάμε κι εδώ: ο γνώριμος κρυστάλλινος ήχος του, το κάθε όργανο βαλμένο με πειστικότητα στη θέση του, δίχως περιττές φιοριτούρες, και μία μοναδική αίσθηση του ρυθμού που δεν έχει ανάγκη από το συνεχές κοπάνημα των ντραμς αλλά που μπορεί να αποδοθεί ακόμα και από μία ακουστική κιθάρα. Κομβικές για την τελική ατμόσφαιρα είναι οι πινελιές του Πάνου Δημητρακόπουλου στο κανονάκι και του Διονύση Κορνηλάκη στη λύρα. Πάντως, η ενορχήστρωση σέβεται τη διαφορετικότητα του ύφους που ο Ανδρουλάκης έχει εμφυσήσει στο δίσκο του· άλλο το ενορχηστρωτικό μενού που σερβίρεται με τη σύγχρονη μπαλάντα «Σφυρίζει ο άνεμος», άλλο με το θαλασσινό «Μονάχα να πετώ», και άλλο με το ελαφρολαϊκό «Χαμόγελο πρώτο» - που παραπέμπει στις προ εικοσιπενταετίας μεγάλες επιτυχίες του Γιάννη Πάριου.

Συμπερασματικά, το «Στης μνήμης το κλαδί» είναι ένας δίσκος που, παρά την κάποια ανισότητα στις στιγμές του, συνιστά ένα αξιοπρόσεκτο συνθετικό ντεμπούτο του Νίκο Ανδρουλάκη. Οι μνήμες του από την Κρήτη και τα ευρύτατα ακούσματά και βιώματά του από τη σφαίρα της παράδοσης συναντούν μία σύγχρονη αντίληψη περί τραγουδιού. Δεν είναι μυστικό ότι αυτή η απόπειρα παραγωγής ενός νέο-παραδοσιακού ήχου γιγαντώθηκε προς τα τέλη των 1990s, ούτε όμως είναι κακό να γευόμαστε νέους καρπούς από το ίδιο δέντρο.

Ηρακλής Οικονόμου




Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2011

Το τρίπτυχο Γύθειο-Σπάρτη-Καλαμάτα

Σταύρος Τσιώλης, "Έρωτας στη χουρμαδιά", 1990.

ΤΟ ΤΡΙΠΤΥΧΟ ΓΥΘΕΙΟΝ - ΣΠΑΡΤΗ - ΚΑΛΑΜΑΤΑ
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.
Μία μοναδική προσφορά για όλους τους αναγνώστες. Ο διάλογος της πιο σουρεαλιστικής σκηνής στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. "Έρωτας στη χουρμαδιά", Σταύρος Τσιώλης, και κάπου στο ημίφως να αχνοφέγγει η φιγούρα του πολυαγαπημένου μας, εδώ στα Προάστια, Αργύρη Μπακιρτζή. Ο Δημήτρης Κ. ανακάλυψε τη σκηνή, αυτός τη δίδαξε, και σε αυτόν επιστρέφει αφιερωμένη. ηρ.οικ.
-----


- Λάκη. Τελευταία λέξη. Νίκη του ανθρώπου.
- Καίει με πυρηνική ενέργεια…
- …με πυρηνικές ταμπλέτες. Κρατάνε ένα χρόνο αλλά είναι ακόμα ακριβές. Συνιστώ στους πελάτες μου να χρησιμοποιούν προς το παρόν ηλεκτρισμό έως ότου οι Ιάπωνες χαμηλώσουν το κόστος.
- Εάν έχουμε διακοπή ρεύματος…
- …εάν έχουμε διακοπή ρεύματος ή εν πάση περιπτώσει καταστροφές του δικτύου από πολέμους ή σεισμούς, αυτό το θαύμα της τεχνολογίας καίει: με πετρέλαιο, με υγραέριο,
- Πω, πω!
- Δεν τελείωσε δεσποινίς Ναυσικά…
- …αγαπητοί φίλοι. Κι αν λείψει από την ανθρωπότητα το υγραέριο ή το πετρέλαιο, τότε καίει με ξύλα. Με κοινά ξύλα του δάσους. Καταλαβαίνω τη συγκίνησή σας. Έρχονται στιγμές που οι προσπάθειές μου ως πλασιέ να δώσω στους ανθρώπους κάτι ανώτερο δικαιώνονται. Με κατηγορούν οι αντίπαλοί μου, πολλές φορές με αποκαλούν αριβίστα, εξτρεμιστή, αυτοί βαδίζουν στα σίγουρα.
- Τους συγχωρούμε.
- …τους συγχωρώ. Και ήρθε η στιγμή δεσποινίς Ναυσικά, σεβαστοί κύριοι, που πρέπει να αντέξετε την τελική αποκάλυψη. Εάν στη γη πάψουν να υπάρχουν οι οιεσδήποτε πηγές ενεργείας, εάν πάψουν να κελαηδούν τα πουλιά και πάψουν να ανθίζουν τα δέντρα, οι άνθρωποι τις βαριές νύχτες του χειμώνα δεν θα μείνουν χωρίς θέρμανση και χωρίς θαλπωρή. Γιατί αυτή η σόμπα...
- …με μικρές μετατροπές βέβαια...
- …καίει και με χώμα. Με απλό χώμα της γης.
- Τα συγχαρητήριά μου κύριε.
- Σας ευχαριστώ κύριε. Δεσποινίς Ναυσικά, κάθε νέα εξόρμηση την ξεκινώ από την πόλη σας, εσείς το ξέρετε. Το τρίπτυχο Γύθειο - Σπάρτη - Καλαμάτα είναι το κρίσιμο σημείο της Ελλάδος. Εάν αυτό δεχτεί τις νέες ανακαλύψεις, όλη η Ελλάδα θα ακολουθήσει.
- Γιατί οι Θεσσαλοί είναι αδιάφοροι, οι Μακεδόνες δύσπιστοι, οι Θράκες και οι Ηπειρώτες διστακτικοί, και οι Νησιώτες κλειστοί στο καινούργιο.
- Θα κάνουμε μπάνιο και θα κοιμηθούμε. Θα ξεκινήσουμε νωρίς. Αύριο το Γύθειον θα επιβραβεύσει με εκατοντάδες αγορές την πιο τολμηρή κατάκτηση του ανθρώπου. Σας ευχαριστώ.
- Σας ευχαριστούμε.
- Λάκη.

Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου 2011

Μια σερενάτα από τ' άστρα






The Steve Miller Band
Serenade
1976
Είδες τα φώτα
καθώς έπεφταν παντού γύρω σου;
Άκουσες τη μουσική;
Μια σερενάτα από τ' άστρα.


Ξύπνα, ξύπνα,
ξύπνα και δες γύρω σου.
Είμαστε χαμένοι στο διάστημα
και ο χρόνος είναι δικός μας


Ένιωσες τον άνεμο
καθώς φυσούσε παντού γύρω σου;
Ένιωσες την αγάπη
που ήταν στον αέρα;


Ξύπνα, ξύπνα
ξύπνα και δες γύρω σου.
Είμαστε χαμένοι στο διάστημα
και ο χρόνος είναι δικός μας.


Ο ήλιος ανατέλλει
και λάμπει παντού γύρω σου
Είσαι χαμένος στο διάστημα
και η γη είναι δική σου.

Για το Carmina Graeca του Σαράντη Κασσάρα σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου




Με τον γενικό τίτλο Carmina Graeca, ο συνθέτης Σαράντης Κασσάρας παρουσιάζει μελοποιημένα αποσπάσματα από το ποίημα Πρωινό Άστρο του Γιάννη Ρίτσου. Ο ποιητής έγραψε το Πρωινό Άστρο, Μικρή εγκυκλοπαίδεια υποκοριστικών για την κορούλα μου το 1955, όταν γεννήθηκε η κόρη του Έρη. Πρόκειται για ένα ποίημα-ισχυρή απόδειξη της πανανθρώπινης φιλοσοφίας του ποιητή και ίσως το μοναδικό με καθαρά εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Μπροστά στο γεγονός της γέννησης ενός νέου ανθρώπου, ο πατέρας-ποιητής πλημμυρίζει από τα αισθήματα της τρυφερότητας, της στοργής, της φροντίδας, και πάνω από όλα της αισιοδοξίας για έναν καλύτερο κόσμο. Εδώ είναι εμφανές το όραμα και η αγωνία του ποιητή για ένα καλύτερο αύριο, γι' αυτό και δίνει την κοινωνική διάσταση που έχει η ανατροφή του παιδιού. Η ουσία του ποιήματος βρίσκεται στην παραίνεση των στίχων: Άλλη χαρά / δεν είναι πιο μεγάλη / απ' τη χαρά που δίνεις / Να το θυμάσαι, κοριτσάκι. Ο τίτλος του έργου είναι εννοιολογικά η ολοκληρωμένη μορφή του μουσικού εγχειρήματος και οι ονομασίες των τραγουδιών αποτελούν ενότητες που πραγματεύονται σημαντικές έννοιες για κοινωνικά και ατομικά ζητήματα.

Ο συνθέτης Σαράντης Κασσάρας προσεγγίζει με ιδιαίτερη ευαισθησία το ποιητικό έργο και αποδίδει έννοιες και αισθήματα με ένα υψηλής ποιότητας συνθετικό έργο. Ένα μουσικό έργο που ανταποκρίνεται απόλυτα και στην αισθητική του ποιήματος. Είχε τη χαρά και την τιμή να το παρουσιάσει ενώπιον του ποιητή το 1978. Αργότερα, κατόπιν προσωπικής επιθυμίας του Γιάννη Ρίτσου, η εργασία του Σαράντη Κασσάρα ξαναπαίχτηκε το Μάιο του 1989 στην τελευταία εκδήλωση που έγινε προς τιμήν του ποιητή με μεγάλη επιτυχία.

Ο Γιάννης Ρίτσος αγάπησε και τραγούδησε την Καισαριανή. Μεταξύ άλλων, απήγγειλε ποιήματά του στο Μνημείο της Εθνικής Αντίστασης (1964) και κατέθεσε στεφάνι στο Σκοπευτήριο (1977) μαζί με το Γάλλο ποιητή Λουί Αραγκόν.

Τον ποιητή και το έργο του τιμά η Καισαριανή. Το "Αιολικό", Πνευματικό και Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Καισαριανής, με στόχο την υψηλής αισθητικής ψυχαγωγία και την ολοκλήρωση του Πανελλήνιου Μουσείου της Εθνικής Αντίστασης, μου ανέθεσε την παρούσα παραγωγή, η οποία, χωρίς την αφιλοκερδή συμμετοχή όλων των συντελεστών, δε θα ήταν δυνατή.

Ευχαριστώ θερμά το δήμαρχο Καισαριανής Σπύρο Τζόκα και την αντιδήμαρχο Πολιτισμού και Πρόεδρο του Πνευματικού Κέντρου Μίνα Χειμώνα που με εμπιστεύτηκαν. Επίσης την κυρία Ζήνα Ραζή, δημοτική σύμβουλο και αντιπρόεδρο του Πνευματικού Κέντρου, για την πολύτιμη στήριξή της στο φιλόδοξο αυτό εγχείρημα.

Λιάνα Μαλανδρενιώτη

Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου 2011

Μαμά πάω για ψώνια


Γίνεται χαμός, κοινωνικός και ταξικός, αλλά λίγο πριν αρχίσουν οι ανταποκρίσεις από τους δρόμους επιτρέψτε μου να σας απασχολήσω με λίγη ακόμα κατινιά. Ναι, το βρήκατε, στη διαδικτυακή μουσική δημοσιογραφία αναφέρομαι.

Έχω, βλέπετε, αρχίσει να χάνω τα αυγά και τα πασχάλια με συμπεριφορές μανατζερίστικες και ψωνισμένες, που ευτελίζουν κάθε ιδέα δημοσιογραφικής ή ερευνητικής ενασχόλησης με τη μουσική και το τραγούδι. Από τα πολλά μεγάλα ΕΓΩ έχει αρχίσει να κρύβεται ο ήλιος, σκοτείνιασε! Και το χειρότερο είναι ότι μ' αυτά και μ' αυτά κοινωνικοποιείται στο ναρκισσισμό και στην αυτο-αναφορικότητα μία νεότερη γενιά αναγνωστών, τη στιγμή που παιδαγωγικά έχει ανάγκη το ακριβώς αντίθετο. Πας να διαβάσεις ένα κείμενο, μία συνέντευξη, μία δισκοκριτική, και τελικά καταλήγεις να διαβάζεις την αυτοβιογραφία του εκάστοτε υπογράφοντα. Τελικά ποιος τη γράφει τη μουσική βρε παιδιά, ο συνθέτης ή ο δισκοκριτικός; Μιλάμε ότι έχει χαθεί η μπάλα: απόψεις, οδηγίες, εντολές, συστάσεις, ο δρόμος προς τη δόξα είναι γραμμένος από διαδικτυακούς - και δικτυωμένους! Κάνε στη άκρη άνθρωπέ μου, μπας και ακούσουμε και λίγο μουσική, μπας και πάρουμε χαμπάρι το έργο και το μήνυμα. Δε λέω, θες να το παίζεις μεσάζοντας, ας το παίξεις, δικαίωμά σου. Μία χώρα που έχει μάθει στους μεσάζοντες πάντα και παντού, φαίνεται ότι τους έχει συνηθίσει και στη μουσική, αντί να τους αποβάλλει δια της φυσιολογικής οδού και να τραβήξει και το καζανάκι. Δικαίωμά σου, λοιπόν, να είσαι ο μεσάζοντας. Αλλά μη μας κάνεις να σιχαθούμε και τη μουσική ολάκερη.

Ηθικό δίδαγμα - πρώτα απ' όλα προς τον εαυτό μου: καλέ μου άνθρωπε, οι τραγουδιστές, οι συνθέτες και οι στιχουργοί θα υπήρχαν και χωρίς εσένα, δόξα τω θεώ της μουσικής. Θα υπήρχαν και δίχως το blog σου, την ιστοσελίδα σου, το περιοδικό σου, τη στήλη σου. Σου το εγγυώμαι, θα υπήρχαν, όπως υπήρξε ο Λιστ και ο Σκαλκώτας και ο Ρότα, κι ας μην είχαν διαδίκτυο και χορηγούς. Θα υπήρχαν, επειδή η δημιουργία υπάρχει πριν τη διαμεσολάβηση.

Εσύ, αλήθεια, δίχως αυτούς, θα υπήρχες; Ως τι;
ηρ.οικ.

Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου 2011

250.000 ευρώ; Και λίγα είναι




Έπεσαν όλοι να τον φάνε τον Σταμάτη Κραουνάκη. Πω, πω, και τι δεν διάβασα αυτές τις μέρες. Τόλμησε, λέει, να πάρει λεφτά για τη Σπείρα-Σπείρα από επιδοτήσεις για ανέργους. Πάντως, εμένα και λίγα μου φαίνονται τα 250.000 Ευρώ. Σε οποιαδήποτε χώρα της Βόρειας Ευρώπης, το σκάνδαλο θα ήταν που ένας συνθέτης της κλάσης του Κραουνάκη δεν πήρε περισσότερα. Μιλάμε για τον μόνο έλληνα συνθέτη που συνεχίζει να γράφει Τραγούδια, (με "Τ" κεφαλαίο). Δεν σας πείθω, το ξέρω. Χρεοκοπούμε, το ξέρω. Τουλάχιστον, χρεοκοπούμε τραγουδώντας. Αλήθεια, πόσο κοστολογούνται τα ακόλουθα αγαθά και υπηρεσίες; Ή αλλιώς, ιδού που πήγαν τα λεφτά μας! Και όχι, δεν πήρα τη μίζα μου (ακόμα).
ηρ.οικ.

http://www.youtube.com/watch?v=XqwaKnFTp2A
http://www.youtube.com/watch?v=4AoZaTN67nU
http://www.youtube.com/watch?v=ytkL_6a0Gk8
http://www.youtube.com/watch?v=93WonWyGgs8
http://www.youtube.com/watch?v=ol5WcwFFokA
http://www.youtube.com/watch?v=-wcuqRtqwpk
http://www.youtube.com/watch?v=XVyxOUfWbqY
http://www.youtube.com/watch?v=4-dvoj51ln4
http://www.youtube.com/watch?v=08qEA1XBsHg
http://www.youtube.com/watch?v=1kW7J_r2kh4
http://www.youtube.com/watch?v=ERDlyXW4qKo
http://www.youtube.com/watch?v=HJquTeTG1N8

Ο Κώστας Τριπολίτης για τα "Σκουριασμένα Χείλια"






"Υπάρχουν τραγούδια που σε κάνουν να θυμάσαι και εκείνα που σε κάνουν να ξεχνιέσαι. Αυτή για μένα είναι μια θεμελιώδης διάκριση των τραγουδιών. Φοβάμαι ότι για λόγους έξω από εμάς, και ανεξάρτητους από τη θέλησή μας, τα ερωτικά τραγούδια «χρησιμεύουν» για να μας κάνουν να ξεχνιόμαστε, να αυταπατώμαστε, να αυτοϊκανοποιούμαστε, να γινόμαστε περισσότερο αυτάρεσκοι… Για μένα, που δεν αντιλήφθηκα ποτέ το τραγούδι ως εξωτερίκευση ερωτικού συναισθήματος ή ως αμιγή διασκέδαση, αυτή η δουλειά ήταν μια ευχάριστη παρένθεση. Εντάξει, έχει και κάποια νοσταλγικότητα το πράγμα και βέβαια δύο ή τρία κομμάτια από τα Σκουριασμένα Χείλια ενδεχομένως να τα έγραφα ακόμη και σήμερα έτσι. Στο Κόκκινο Κουμπί και στο Έξω οι φωνές από την άποψη της στιχουργικής φόρμας δεν θα ’βαζα τίποτα. Εξακολουθούν να είναι έγκυρα, έχουν ένα δυναμισμό μέσα τους και δεν είναι απλώς κομμάτια που επιζητούν τη νοσταλγία μας.
Όταν - μετά από πρόταση του Γιώργου Μακράκη - γνώρισα τον Σταμάτη Κραουνάκη, είχα ορισμένες αντιλήψεις για το τι είναι και τι κάνει ένας συνθέτης. Ο Κραουνάκης σαφώς και ήταν μιας άλλης σχόλης. Ίσως αυτή η αντίστιξη χαρακτήρων, ψυχοσυνθέσεων, ιδεολογικών τάσεων, αυτή η υφέρπουσα «αντιπαλότητα», να έκανε ακόμη δελεαστικότερα τα τραγούδια. Από πλευράς μου πάντως έφτιαξα ερωτικά κομμάτια που προσπαθούν όχι να προτυποποιήσουν την ερωτική συμπεριφορά αλλά να κατανοήσουν τα νέα ερωτικά πρότυπα της εποχής εκείνης. Εκ των υστέρων ίσως είναι λογικό αυτός ο δίσκος να θεωρείται περισσότερο του Κραουνάκη, γιατί ο Κραουνάκης συνέχισε να γράφει σ’ αυτά τα πλαίσια. Πιο εύκολα θα πίστευες σήμερα ότι αυτά τα κομμάτια είναι της Νικολακοπούλου γιατί εκ των υστέρων η Λίνα ακολουθεί αυτό το επιτυχημένο πείραμα· και δεν το λέω καθόλου μειωτικά. Ίσως αυτό της δίνει ένα στίγμα, μια ώθηση, μια κατεύθυνση και έχει πια το περιθώριο και την άνεση να επαναλάβει το πείραμα, να το εκλεπτύνει, να το λειάνει περισσότερο και να το προεκτείνει στον χρόνο. Είναι μια κατεύθυνση την οποία εγώ δεν ακολουθώ ούτως ή άλλως".
Κώστας Τριπολίτης
«Σκουριασμένα Χείλια», ένθετο cd, Δίφωνο, αρ. 44, 1999.

Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2011

Συνέντευξη του Αλέξη Βάκη στο e-tetradio



ΑΛΕΞΗΣ ΒΑΚΗΣ: ΤΟ ΚΤΗΝΩΔΕΣ PLAYLIST

Συνέντευξη στον Στυλιανό Τζιρίτα

Δημοσιεύτηκε στο e-Tetradio (www.e-tetradio.gr), 16 Μαρτίου 2011
Τον Αλέξη Βάκη τον γνώριζα μόνο εξ ακοής (μουσικής και λεκτικής) ένεκα είτε της εμπλοκής του σε παιξίματα και ενορχηστρώσεις πολλών αξιολογότατων δίσκων της ελληνικής δισκογραφίας είτε ως ραδιοφωνική φωνή από το Κόκκινο 105,5 FM. Όταν μπήκα στις τάξεις του Κόκκινου και εγώ, τον πετύχαινα σε κάτι μυστήρια εξ επαφής συναπαντήματα κάποιες Κυριακές απόγευμα που όπως πάντα πέρναγα να πάρω το μισό μου σπιτικό που είχα ξεχάσει κατά τις προηγούμενες ημέρες στο σταθμό. Με χαιρετούσε και του το ανταπόδιδα και ομολογώ και δημοσίως ότι εξ αρχής δεν είχα κρίνει ότι μπορώ να συγχρωτιστώ μαζί του. Συγκρουστήκαμε σε επίπεδο ιδεολογικό, αισθητικό αλλά κατά περίεργο τρόπο συμφωνούσαμε σε μουσικά επίπεδα (φαντάζομαι ότι και γι αυτόν ήταν μία έκπληξη κατά κάποιον τρόπο). Είχα λάθος όμως μιας και ο Αλέξης Βάκης εκτός του ότι απεδείχθη δεινός γνώστης του ελληνικού πενταγράμμου (όχι πως ποτέ αμφέβαλλα για κάτι τέτοιο)ήταν και πρόθυμος να μοιραστεί γνώσεις, υλικό και εμπειρίες. Το τελευταίο είναι από τα σπάνια γνωρίσματα ανθρώπων σε μια κοινωνία αρκούντως ανταγωνιστική και είναι από τα πράγματα που εκτιμώ αφάνταστα σε ανθρώπους και συνεργάτες. Τη συνέντευξη την παρακάτω την έκανα λοιπόν λόγω της συνεκτικότητας και όχι της συνεργασίας στα ίδια λημέρια. Σ.Τ.


Κύριε Βάκη, ποια θεωρείτε ότι ήταν η δυσκολότερη ραδιοφωνική στιγμή που είχατε; Εννοώ είτε σε επίπεδο λάθους, είτε σε επίπεδο αναγγελίας κάποιας τραγικής (μουσικής ή όχι) είδησης.

Οι πραγματικά δύσκολες ραδιοφωνικές στιγμές που θυμάμαι ήταν δύο, συνέβησαν τα τελευταία χρόνια που βρίσκομαι ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ και ήταν και οι δύο κοινωνικο-πολιτικής φύσεως: η πρώτη συνέβη πριν λίγο καιρό, στις αρχές Φλεβάρη, όταν μαζί με τον διευθυντή του σταθμού Γιώργο Ανανδρανιστάκη- βρέθηκα μπροστά στο μικρόφωνο το βράδυ που εξελίσσονταν οι διαπραγματεύσεις για την μεταφορά των 300 μεταναστών από τη Νομική Σχολή στο κτίριο Υπατία και ενώ το έξω κλίμα ήταν βαρύ, είχε διακοπεί η κυκλοφορία πολλά τετράγωνα μακριά από την «επικίνδυνη ζώνη» και ο κίνδυνος για επέμβαση των ΜΑΤ φάνταζε υπαρκτός. Η δεύτερη ήταν το φθινόπωρο του 2009, παραμονές βουλευτικών εκλογών, όταν έκανα εκπομπή την ίδια στιγμή (μεσημέρι Κυριακής) που εξελίσσονταν η κρίσιμη σύνοδος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του Συνασπισμού από την οποία θα εξαρτιόταν η εκλογική ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς στην ουσία να έχω ενημέρωση γι αυτήν και ενώ δεκάδες ακροατές του σταθμού τηλεφωνούσαν αγωνιώντας για τα τεκταινόμενα. Και τις δύο φορές λοιπόν αισθάνθηκα την υποχρέωση να συνταχθώ με την κοινή διάχυτη αγωνία και να «προσαρμόσω» την εκπομπή στο πολιτικό αλλά και συναισθηματικό- πρόταγμα της ημέρας.
Φαντάζομαι ότι έχετε συνηθίσει, όντας ραδιοφωνατζής χρόνων, το απρόοπτο και το αναπάντεχο, ένεκα του live χαρακτήρα της εκπομπής σας. Αν και γνωρίζω επίσης πολύ καλά ότι είστε τελειομανής. Θυμάστε κάποιο τέτοιο επεισόδιο;

Δεν είμαι δα και ο διαπρύσιος κήρυκας των live ραδιοφωνικών εκπομπών. Κι αυτό διότι θεωρώ αυτή τη μόδα (μιλάω βεβαίως γενικά, και όχι, ας πούμε, για τις ενημερωτικές εκπομπές που ασφαλώς και πρέπει να είναι ζωντανές) ως μία περίπου υποχρεωτική και εμφανώς φτηνότερη ως προς το κόστος παραγωγής- συνθήκη, από την έλευση της ιδιωτικής ραδιοφωνίας και μετά τουλάχιστον. Χωρίς κατ ανάγκην ευτυχέστερα αποτελέσματα σε ότι φτάνει στ αυτιά μας, εφ όσον η προχειρότητα συνήθως βασιλεύει. Δεν θα «συγχωρήσω» ποτέ π.χ. έναν νεοφώτιστο δημοσιογράφο του παλιού 902 ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΑ FM που διέκοψε κακήν κακώς, το καλοκαίρι του 1989, ένα ζωντανό νυχτερινό αφιέρωμα στον George Brassens, προκειμένου να πληροφορήσει τους ακροατές ότι .προσγειώθηκε το αεροπλάνο που μετέφερε τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ σε κάποιο θέρετρο της Κριμαίας.
Ποιο είναι κατά τη γνώμη σας το προφίλ των ακροατών σας; Με τη μετακίνησή σας από το Σ/Κ στην καθημερινή ζώνη παρατηρήσατε κάποιες αλλαγές;

Ειλικρινά, δεν έχω ιδέα σχετικά με το πώς μπορεί να εντοπιστεί με ακρίβεια αυτό το περιβόητο «προφίλ» των ακροατών που λέτε. Σε κάθε περίπτωση όμως, υποθέτω πως οι ακροατές που με ακούνε, είτε τώρα στην καθημερινή ζώνη είτε παλιότερα στο Σ/Κ, είναι περίπου αυτοί στους οποίους γενικά απευθύνομαι: δηλαδή άνθρωποι ανεξαρτήτως ηλικίας (εφόσον δεν έχω το παραμικρό άγχος να «στοχεύσω» κυρίως σε αμιγώς νεανικά ακροατήρια) που τους αρέσει η μουσική, την οποία και αντιλαμβάνονται ως μία, ομοούσιο και αδιαίρετη δεξαμενή επεξεργασμένων ακουσμάτων. Πέρα από είδη, αλλά ταυτόχρονα με κάποιες κοινές αισθητικές προτεραιότητες που ξεπερνάνε το ισοπεδωτικό, όσο και πολυφορεμένο τα τελευταία χρόνια, σλόγκαν «ακούμε τα πάντα, χωρίς προκαταλήψεις». Σε ό,τι με αφορά, δεν ακούω τα πάντα, παρά μόνον όσα επιλέγω να ακούσω. Δεν θεωρώ δηλαδή την αέναη και εν πολλοίς άκριτη- κατανάλωση μουσικής ως κάτι που πρέπει υποχρεωτικά, ως επαγγελματίας, να κάνω.
Συμφωνείτε με την άποψη ότι το έντεχνο έχει κλείσει πια έναν κύκλο και ως εκ τούτου οι συνθέτες και ερμηνευτές ψάχνονται προς άλλες κατευθύνσεις, γι αυτό και τα τελευταία δύο χρόνια ακούμε ακόμα πιο ενδιαφέροντες δίσκους στην ελληνική δισκογραφία;


Θεωρώ υπεραπλουστευτική την παραπάνω άποψη, ιδίως όταν διατυπώνεται με έναν όχι και τόσο «αθώο» τρόπο, επιτρέψτε μου. Διότι το θέμα είναι να έχουμε καλή μουσική συνολικά και όχι απλώς καλό έντεχνο, ροκ, λαϊκό ή, ξέρω γω, hip hop. Αν και φοβάμαι πως το κυρίως ερώτημα είναι αν η μουσική -εννοούμενη φυσικά ως Όλον και εκλαμβάνοντάς την σε παγκόσμιο επίπεδο- παραμένει στις μέρες μας μια ζωντανή τέχνη, κάτι για το οποίο, όσο κι αν συνεχίζουν να βγαίνουν πολύ καλοί δίσκοι, δεν είμαι και τόσο σίγουρος πια. Ιδίως σε σχέση με άλλες τέχνες (το σινεμά π.χ.) που φαντάζουν ασύγκριτα πιο ζωντανές και ακμαίες. Αλλά αυτό είναι μάλλον το αντικείμενο μιας άλλης συζήτησης.

Από τους νεότερους δισκογραφούντες έχετε ξεχωρίσει κάποιους;


Αρκετούς, και ευτυχώς. Ενδεικτικά και μόνον, θα σας αναφέρω τον J, Kriste (Master of Disguise), την Δανάη Παναγιωτοπούλου, το συγκρότημα GoJam, την Μάρθα Μαυροειδή, το συγκρότημα Ματ σε δύο υφέσεις, τον Λεωνίδα Μαριδάκη, την Sugahspank, την Άντα Πίτσου, τον Στέλιο Μποτωνάκη, την Άννα Σωτηριάδη, τον Χρίστο Θεοδώρου, την Βικτωρία Ταγκούλη, τον Βασίλη Μασσαλά, τον Θοδωρή Κουέλη, την Σοφία Νάτσιου, την Μαρία Παπαλεοντίου, το συγκρότημα Encardia, την Ελένη και τη Σουζάνα Βουγιουκλή, το συγκρότημα Λαβύρυθμος, την Εύα Λουκάτου, τον Θέμο Σκανδάμη, την Μαρία Καναβάκη, τον Χρήστο Παύλη και κάμποσους ακόμα, οι οποίοι ελπίζω να με συγχωρήσουν που τους παρέλειψα. Δεν γνωρίζω βέβαια τι τύχη θα έχουν μέσα σ αυτό το θολό μουσικό τοπίο, το ταλέντο πάντως δεν τους λείπει.

Ποια είναι η σημερινή συντεταγμένη στα ραδιοφωνικά πράγματα που σας ανησυχεί;

Στη φλύαρη ραδιοφωνική πραγματικότητα που βιώνουμε δεν υπάρχει καθόλου σχεδόν χώρος για το απρόβλεπτο. Το επικρατούν ιδεολόγημα είναι «δεν έχει σημασία ποια είναι η άποψή σου, πες την όμως γρήγορα για να πέσει το επόμενο τραγουδάκι», με το εν λόγω τραγουδάκι να προέρχεται εννιά στις δέκα φορές από το κτηνώδες playlist. Ε, δεν είναι και για να πανηγυρίζουμε κιόλας!

Μέσα στην καθημερινότητά σας, πόσο ασχολείστε (ακόμα και πέραν της κλασικής προετοιμασίας) με την εκπομπή σας; Ασχολείστε με την ανανέωση της ίδιας της ραδιοφωνικής σας εικόνας ή πιστεύετε ότι αυτό πρέπει να γίνεται με μακροπρόθεσμους σχεδιασμούς;

Ο αυτοσχεδιασμός δεν είναι γενικά η θεότητά μου στη μουσική, εν τούτοις είναι η μόνη σταθερά που έχω, νομίζω, στο ραδιόφωνο. Με την έννοια πως καμμία επιμελής «ραδιοφωνική εικόνα» δεν με απασχολεί, εφόσον προτιμώ να είμαι όσο γίνεται πιο αβίαστα και χωρίς το άγχος μήπως «εκτεθώ»- ο εαυτός μου μπροστά στο μικρόφωνο, είτε όταν παρουσιάζω μουσικά θέματα, είτε θέματα που άπτονται άλλων περιοχών, πολιτικά, κοινωνικά, ακόμα και αθλητικά. Συχνά ασχολούμαι πολλές ώρες με την προετοιμασία και το στήσιμο μιας εκπομπής, ιδίως όταν αυτή η εκπομπή αφορά σε κάποιο πρόσωπο του ένδοξου παρελθόντος που του έχω ήδη πάρει συνέντευξη και που αυτή η συνέντευξη πρέπει να μονταριστεί και να «δεθεί» με τις κατάλληλες μουσικές. Η όλη διαδικασία που μου φαίνεται αρκετά «κινηματογραφική», παρεμπιπτόντως- με εξιτάρει τόσο ώστε να μη σκέφτομαι ποτέ τις εργατοώρες οι οποίες απαιτούνται για την τελική υλοποίηση του concept. Είναι κάτι που εύχομαι να μην αλλάξει με τα χρόνια.


Eνα μικρό βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1961 στην Αθήνα. Σπούδασε θεωρητικά της μουσικής με την Κλέλια Φωτοπούλου και τον Αμάραντο Αμαραντίδη. Συνθέτης και ενορχηστρωτής. Με την πρώτη του ιδιότητα, το 1999 κυκλοφόρησε τον δίσκο "Λείπουν όλα κι είναι εδώ" με ερμηνεύτρια την Γεωργία Γρηγοριάδου), επίσης έχει συνθέσει πρωτότυπη μουσική για θεατρικά έργα, ταινίες μικρού μήκους και τηλεοπτικά ντοκυμανταίρ. Με τη δεύτερη έχει υπογράψει αρκετές ενορχηστρώσεις σε δίσκους των Βαγγέλη Κορακάκη, Λάκη Χαλκιά, Πέτρου Βαγιόπουλου, Μανώλη Ρασούλη, Αφεντούλας Ραζέλη, Γιάννη Γερογιάννη, Ηλία Κατσούλη, Γιώργου Τζώρτζη, Γεράσιμου Ανδρεάτου, Διονύση Καρατζά κ.α. Εργάστηκε ως καθηγητής θεωρητικών της μουσικής, ως παραγωγός ραδιοφώνου (902 ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΑ FM, ΜΕΛΩΔΙΑ FM 100, ΣΤΑΘΜΟΣ 101,3 κ.α.), αλλά και ως μουσικός, σε πάλκα και συναυλίες. Το 1993 ίδρυσε με τον αδελφό του Δημήτρη Βάκη την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία ΤΡΟΧΟΣ. Από το 2002 συνεργάζεται ως αρθρογράφος με τα περιοδικά ΔΙΦΩΝΟ και ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ και από το 2006 ως παραγωγός με τον ραδιοφωνικό σταθμό 105,5 ΣΤΟ KOKKINO.


http://www.e-tetradio.gr/ar4830el_aleksisvakistoktinwdesplaylist.html

Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου 2011

Ο Μίκης για το Ελληνικό



Συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη
Απόψε 16/9 στις 8 το βράδυ
Στο Πρώην Δυτικό Αεροδρόμιο, Ξιφασκία
Με τη συμμετοχή της Λαϊκής Ορχήστρας "Μίκης Θεοδωράκης" και πλήθους καλλιτεχνών.
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου 2011

40 μέρες χωρίς τον Φώτη Σαρρή

(Φώτης Σαρρής, Φορτηγά, 1959)

Έφυγε, δυστυχώς, και ο Φώτης Σαρρής. Μεγάλος ζωγράφος και μεγάλος άνθρωπος, όπως μαρτυρούν τα έργα του, τα κείμενά του, οι δικοί του άνθρωποι. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1937 και πέθανε φέτος το καλοκαίρι, στις 10 Αυγούστου, σε ηλικία 74 ετών. Ταγμένος με συνέπεια στους αγώνες για έναν καλύτερο κόσμο, εξέφρασε τα ιδανικά της αριστεράς πάνω στο μουσαμά, αλλά και μέσα από τη διαχείριση του έργου του, συμμετέχοντας σε πρωτοποριακές συλλογικότητες και καλλιτεχνικούς πυρήνες. Σύντροφος στη ζωή και στην τέχνη του στάθηκε η επίσης άξια εικαστικός Λυδία Σαρρή, στην οποία πηγαίνουν η σκέψη και τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια. Το μνημόσυνο για τις σαράντα ημέρες χωρίς τον Φώτη Σαρρή θα γίνει αυτό το Σάββατο στις 10 το πρωί, στο Α' Νεκροταφείο της Αθήνας.
ηρ.οικ.
ΥΓ: Ντρέπομαι ειλικρινά που έμαθα τόσο καθυστερημένα την απώλεια ενός από τους στενότερους φίλους του πατέρα μου. Πρέπει να οργίασαν στις φάρσες και στα αστεία μαζί με τους υπόλοιπους φοιτητές, στο εργαστήρι ζωγραφικής του Πάνου Σαραφιανού, τέλη του '50, προετοιμαζόμενοι για την ΑΣΚΤ. Δεν ήταν εύκολα τότε τα χρόνια. Ο Σαρρής γράφει: "Έτσι βρέθηκα στην οδό Ιθάκης 85 να ζωγραφίζω κεφάλια με πολύ σκοτεινές προοπτικές για το μέλλον. Έπρεπε το Σεπτέμβρη να περάσω οπωσδήποτε στις εξετάσεις. Ο πατέρας μου, που ήθελε να γίνω δικηγόρος και όχι ζωγράφος - πίστευε ότι θα 'δυστυχούσα' - δεν μπορούσε να μου πληρώσει περισσότερους από 3 μήνες στο φροντιστήριο".

Έκκληση της εφημερίδας "Η εποχή"





Η «Εποχή» χρειάζεται τη βοήθεια όλων μας

Κάθε φορά που στο δρόμο της βρίσκει μικρές ή μεγάλες δυσκολίες η «Εποχή», δεν έχει πού αλλού να στραφεί παρά μόνο στους φίλους της. Και οι πιο καλοί και πιστοί φίλοι της είναι οι αναγνώστες και οι αναγνώστριές της.

Αυτή την περίοδο βρίσκεται μπροστά σε σημαντικά οικονομικά προβλήματα. Και τα προβλήματα αυτά αποκτούν μεγαλύτερη βαρύτητα, γιατί σήμερα οι απαιτήσεις του αναγνωστικού κοινού είναι πολύ μεγαλύτερες και το έργο της «Εποχής» ακόμη πιο σημαντικό σε μια περίοδο που η Αριστερά αναζητά το δρόμο της ενότητας και της κοινής δράσης.
Τα έσοδα  της εφημερίδας μας έχουν σημειώσει σημαντική πτώση, ιδίως το τελευταίο εξάμηνο, αν και υπήρχαν προμηνύματα ήδη από το 2010.

Γιατί μειώθηκαν τα έσοδα
 Οι δυο βασικοί λόγοι μείωσης των εσόδων είναι η αισθητή μείωση της κυκλοφορίας που πλήττει όλα τα έντυπα μέσα και ιδίως της Αριστεράς, και η ακόμα πιο αισθητή περικοπή των καταχωρήσεων.
Η μείωση της κυκλοφορίας εκτιμάμε ότι οφείλεται όχι μόνο στον περιορισμό των οικονομικών δυνατοτήτων που επέφερε σε όλους μας η διαρκής  οικονομική κρίση και οι επίμονες επιθέσεις εναντίον του διαθέσιμου λαϊκού εισοδήματος. Την κυκλοφορία της «Εποχής» έχει επηρεάσει και η είσοδος στη νέα  εποχή της διαδικτυακής πληροφόρησης. Όμως, παρότι ο ιστότοπος της «Εποχής» δέχεται χιλιάδες επισκέψεις κάθε εβδομάδα, οι πολύτιμες για την αναγνωσιμότητα της εφημερίδας μας επισκέψεις δεν αποφέρουν, για την ώρα, κάποιο έσοδο.
Είναι πιθανό, όμως, η κυκλοφορία μας να έχει επηρεαστεί και από τις αδυναμίες μας να ανταποκριθούμε πλήρως στις απαιτήσεις των αναγνωστών και των αναγνωστριών μας,  να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες τους και τις προσδοκίες τους από την «Εποχή».
Γι’ αυτό τον τελευταίο λόγο έχουμε χρέος να κάνουμε και θα κάνουμε ό,τι μπορούμε, γιατί αυτό περνάει από το χέρι μας. Αν και σ’ αυτή την προσπάθεια η δική σας συμβολή είναι πολύτιμη. Με τις δικές σας γνώμες, υποδείξεις, κριτικές και προτάσεις η «Εποχή» μπορεί να γίνει καλύτερη, επαρκέστερη, να πλησιάσει περισσότερο τις προσδοκίες και τις απαιτήσεις σας.
Τι μπορούμε να κάνουμε
Τις άλλες πηγές, όμως, των οικονομικών προβλημάτων, θα πρέπει να τις αντιμετωπίσουμε με λύσεις που αποτιμώνται άμεσα οικονομικά.
Ήδη έχουμε αποφασίσει να κάνουμε περικοπές στις δαπάνες που αφορούν το κόστος του χαρτιού και της εκτύπωσης, καθώς και τα πάγια έξοδά μας (ενοίκια, κοινόχρηστα, λογαριασμοί ρεύματος, τηλεφώνου κ.λπ.)
Όμως αυτά δεν αρκούν. Γι’ αυτό σκεφτόμαστε - και σας προτείνουμε να συζητήσουμε - και άλλα μέτρα, που μπορούν να αυξήσουν τα έσοδα της «Εποχής»:
• Να ζητήσουμε από τους φίλους της «Εποχής», που έχουν την οικονομική δυνατότητα, μια έκτακτη ή μια τακτική οικονομική συνδρομή, ανάλογη με τις δυνατότητές τους.
• Να κυκλοφορήσουμε δύο ή τρεις φορές το χρόνο ειδικά τεύχη (που θα προαναγγέλλονται), τα οποία θα πωλούνται σε ειδική τιμή, για  παράδειγμα 5 ευρώ.
• Να αυξήσουμε την τιμή του φύλλου κατά 0,50 ή κατά 1 ευρώ.
Να θεσμοθετήσουμε μια ελάχιστη συνδρομή για την επίσκεψη του ιστότοπου της «Εποχής».
Θέλουμε τη δική σας γνώμη
Περιμένουμε –με τηλεομοιοτυπία, ηλεκτρονικό ή παραδοσιακό ταχυδρομείο– τη συμβολή σας σ’ αυτή τη συζήτηση.
Θα επικοινωνήσουμε, έτσι κι αλλιώς, και πάλι από τις στήλες της «Εποχής», παρέχοντας, αν χρειαστεί, και πιο συγκεκριμένα στοιχεία για τις οικονομικές της ανάγκες και για τις λύσεις που προτείνουμε ή που θα προτείνετε εσείς.
Αυτό που πρέπει να κρατήσουμε, είναι ότι σύντομα θα πρέπει να πάρουμε τις ορθότερες αποφάσεις και να δράσουμε με βάση αυτές. Γιατί δεν έχουμε όλο το χρόνο δικό μας.
 -Όποιος και όποια επιθυμεί, μπορεί να καταθέσει στο λογαριασμό (116-470219-03 Εθνική Τράπεζα) ή μέσω της ηλεκτρονικής και απόλυτα ασφαλούς διαδικασίας όπως περιγράφεται στο site της «Εποχής¨:  http://www.epohi.gr/portal/ . Και εμείς υποσχόμαστε ότι θα κάνουμε την «Εποχή» μας –την «Εποχή» σας– καλύτερη.
«Ε»

Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου 2011

Άρης


Αδέλφια, Έλληνες και Ελληνίδες της Λαμίας και της περιοχής της!
Από μέρους του Γενικού Στρατηγείου του Ε.Λ.Α.Σ, σας φέρω τους πιο θερμούς χαιρετισμούς.
Όπως βλέπετε, πρόκειται «να βγάλω λόγο». Μα ο λόγος μου αυτός δεν θα μοιάζει καθόλου με τους λόγους που γνωρίσατε μέχρι σήμερα. Δεν πρόκειται να σας υποσχεθώ ούτε πως θα σας φτιάξω γεφύρια ή ποτάμια, όπως σας υποσχόντουσαν πως θα σας φέρουν οι παλιοί κομματάρχες. Ούτε και θα σας τάξω λαγούς με πετραχήλια. Δεν επιδιώκω ν' αποσπάσω επαίνους για τη ρητορική μου δεινότητα. Επιδιώκω απλώς ν' ακούσετε αυτά που θα σας πω. Προσέξτε. Θ' αρχίσω σαν τα παραμύθια:
Κάποτε η γωνιά αυτή της γης που πατάμε και λέγεται Ελλάδα ήτανε δοξασμένη κι ευτυχισμένη κι είχε ένα πολιτισμό, οπού επί 2 1/2 χιλιάδες χρόνια συνεχίζει να παραμένει και να θαυμάζεται απ' όλο τον κόσμο. Κανένας σοφός η άσοφος δεν μπορεί μέχρι σήμερα να γράψει ούτε μια λέξη, αν δεν αναφερθεί στα έργα που άφησαν οι δημιουργοί αυτού του πολιτισμού, που λέγεται αρχαίος ελληνικός πολιτισμός.
Κάποτε, λοιπόν, η χώρα μας ήτανε δοξασμένη, μα αργότερα την υποδούλωσαν κι έχασε την παλιά της αυτή δόξα. Μα ύστερα από κάμποσα χρόνια η χώρα μας σηκώθηκε στο πόδι κι ύστερα από σκληρούς αγώνες ενάντια στη σκλαβιά, πάλι λευτερώθηκε.
Στην εποχή της σκλαβιάς πέρασε σκληρά, μαύρα χρόνια και πολλοί «έξυπνοι», αναμεσα στους οποίους και κάποιος Φαλμεράγιερ, ισχυρίστηκαν πως η ελληνική φυλή έσβησε κι ότι αυτή διασταυρώθηκε μ' άλλες φυλές, που δεν έχουν τίποτα το κοινό με την αρχαία ελληνική φυλή.
Μα ότι κι αν πούνε, αυτό δεν έχει καμία αξία. Την ελληνικότητα μας την αποδείξαμε. Γεγονός είναι ότι η χώρα μας ξεσηκώθηκε και ξαναγένηκε πάλι λεύτερη.
Αυτό κάνεις δεν το ήθελε. Ούτε οι ξένοι βασιλιάδες, ούτε οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες. Οι ξένοι δεν το θέλανε, γιατί φοβισμένοι από τη γαλλική επανάσταση, χτυπούσαν όλες τις εξεγέρσεις και δημιούργησαν γι' αυτό μεταξύ τους την Ιερή Συμμαχία. Οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες γιατί τα είχανε καλά με τους Τούρκους και ξεζουμίζανε το λαό.
Μα ο ελληνικός λαός δεν θάτανε αυτός ο λαός, ο λαός δηλαδή της χώρας της λευτεριάς και του πολιτισμού, αλλά λαός ζούγκλας, αν δεν έβγαζε μέσα από τα σπλάχνα του τους αρχηγούς εκείνους, που θα οδηγούσανε στη λευτεριά του. Όπως βλέπετε, λοιπόν, όλοι - ξένοι και ντόπιοι - πάλεψαν για να μην ξεσηκωθεί ο λαός κι αποχτήσει τη λευτεριά του.
Μέσα στα χρόνια της σκλαβιάς δε σταμάτησαν οι αγώνες. Μικροί ή μεγάλοι. Ένοπλοι ή όχι. Κι ύστερα μέσα απ' αυτό το λαό ξεπήδησε ο μεγάλος βάρδος της επανάστασης, πού ύμνησε με τα τραγούδια του την ιδέα της εξέγερσης του έθνους, ο πρόδρομος της Φιλικής Εταιρίας: ο Ρήγας. Η αντίδραση τον σκότωσε, πριν προλάβει να φέρει σε πέρας τις αρχές του. Μα ο σπόρος που έσπειρε βλάστησε σύντομα.
Σε λίγο, η Φιλική Εταιρία έγινε κι αγκάλιασε χιλιάδες Έλληνες.
Ας ούρλιαζε η αντίδραση. Ας υπόγραφε άτιμα χαρτιά, σαν αυτό πού υπογράφηκε στη διάσκεψη της Βιέννης στα 1815, κάτω από το όποιο έβαλε την υπογραφή του κι ο πολύς Γιάννης Καποδίστριας και που διαλάμβανε, ότι όχι μόνο δε θα ευνοηθεί και επιτραπεί ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα στην Ελλάδα, μα και θα πνιγεί στο αίμα αν ξεσπάσει.
Ο Γιάννης Καποδίστριας, που μας τον παρουσιάζουν στα σχολειά σαν μεγάλο και τρανό, με προτομές και πορτραίτα, είναι ο πρώτος καταστροφέας της Ελλάδας. Μα ότι έκανε, δεν το έκανε σαν Καποδίστριας, μα σαν εκπρόσωπος όλης της ελληνικής αντίδρασης. Ας ούρλιαζε λοιπόν, μαζί με τη διεθνή και η ντόπια αντίδραση. Κι ας υπογράφανε άτιμα χαρτιά.
Τίποτα δεν ήτανε ικανό να συγκρατήσει τη φλόγα για τη λευτεριά, που έκαιγε μέσα στις καρδιές του λαού μας. Έτσι, στα 1821, ύστερα από κόπους και θυσίες και χάρη στον ενθουσιασμό και τη φλόγα του Παπαφλέσσα, που χρησιμοποίησε όλα τα μέσα, ακόμα και την ψευτιά, κηρύσσοντας την εξέγερση, ξεσηκώθηκε πρώτος ο Μοριάς. Από δω, από το Μοριά, άρχισε η επανάσταση του 1821.
Στο άκουσμα της εξέγερσης όλοι οι ισχυροί της γης, ξένοι και ντόπιοι, τρόμαξαν. Οι κοτζαμπάσηδες, όμως, βλέποντας ότι δεν τους ήτανε δυνατό να συγκρατήσουν το λαό και φοβούμενοι την οργή του, αναγκάστηκαν να κόψουν τη συνεργασία τους με τους καταχτητές και για να ευνουχίσουν το λαϊκό απελευθερωτικό κίνημα, πήρανε όλοι μέρος στην επανάσταση κι έτσι αυτή πήρε χαραχτήρα πανεθνικό.
Οι τρανοί της γης τρόμαξαν και, χρησιμοποιώντας όλα τα τερτίπια, προσπάθησαν να πνίξουν την επανάσταση. Μα γελάστηκαν. Επί 7 ολόκληρα χρόνια πάλεψαν οι προπάτορες μας, παρά το γεγονός ότι η ελληνική αντίδραση, δυο φορές, το 1823 και 1825, οργάνωσε τον εμφύλιο πόλεμο για να σπάσει ακριβώς τους αγώνες αυτούς. Έτσι οι πρόγονοι μας ανάγκασαν όλους τους εχθρούς μας να γλύψουν εκεί που έφτυσαν και ν' αναγνωρίσουν τους αγώνες μας και την ανεξαρτησία μας.
Κανείς δεν πίστευε προηγούμενα σ' αυτό το θαύμα, που συντελέστηκε από τις ίδιες τις δυνάμεις και τα μέσα του λαού. Άλλοι περίμεναν να τους έλθει η λευτεριά από τη Ρωσία κι άλλοι από τη μεγαλοψυχία των βασιλιάδων της Ευρώπης. Μα η επανάσταση απόδειξε, ότι αυτή μόνη της χάρισε τη λευτεριά της πατρίδας μας. Τα παραμύθια του φιλελληνισμού, χάρη στον οποίο αποκτήσαμε δήθεν τη λευτεριά μας, εφευρέθηκαν μόνο και μόνο για να γίνει πιστευτό, ότι η πατρίδα μας λευτερώθηκε, όχι από τις ίδιες της τις δυνάμεις, μα από τους ξένους. Υπήρξαν βέβαια φιλέλληνες, που αγωνίστηκαν, πολέμησαν κι έχυσαν το αίμα τους για τη λευτεριά της πατρίδας μας. Τιμή και δόξα σ' αυτούς κι αιώνια ας είναι η ευγνωμοσύνη του έθνους. Μα αυτοί υπήρξαν μεμονωμένα άτομα μονάχα. Η θεωρία του οργανωμένου φιλελληνισμού είναι καθαρό παραμύθι.
Με την επικράτηση της επανάστασης αμέσως οι δικοί μας κοτζαμπάσηδες επιβλήθηκαν πάνω στη χώρα μας. Η αντίδραση, ντόπια και ξένη, για να ευνουχίσει το λαϊκό χαραχτήρα του κινήματος και να επιβάλει νέα σκλαβιά, χρησιμοποίησε όλα τα μέσα. Και στο τέλος το πέτυχε. Η αρχή έγινε κολλώντας στο σβέρκο της πατρίδας μας αυτόν που σας είπα πρωτύτερα:
Τον Καποδίστρια. Ο Γιάννης Καποδίστριας από την ανασύσταση του ελληνικού κράτους άρχισε την καταστροφή της χώρας μας, κι ένας άλλος Γιάννης, ο Μεταξάς, έβαλε σ' αυτήν το καπάκι.
Ο λαός νόμιζε, ότι μια που πέτυχε πια η επανάσταση, θα επακολουθούσαν τα χρόνια της ευτυχίας του, ότι όλη η ανθρωπότητα θάτανε στο πλευρό της χώρας μας και πως η χώρα μας, για μια ακόμα φορά, θα βρισκότανε σε θέση να ξαναπάρει, όπως και παλιότερα, ολόκληρη την ανθρωπότητα από το χέρι και να της δείξει καινούργιους δρόμους πολιτισμού και προόδου. Μα στη θέση αυτών η ντόπια και ξένη αντίδραση επιβλήθηκαν και φέρανε τον Καποδίστρια, τη Βαυαρική δυναστεία με τον Όθωνα.
Χρόνια και χρόνια απάτης και ρεμούλας μας κράτησαν μακριά από την ευτυχία και τον πολιτισμό και μας ρίξανε μέσα στην εξαθλίωση, την πείνα, την κακομοιριά και τη δυστυχία. Έτσι η Ελλάδα που υπήρξε κάποτε η πηγή των φώτων και του πολιτισμού, κατάντησε να βρίσκεται στο πιο χαμηλό επίπεδο οικονομικής, κοινωνικής και εκπολιτιστικής ανάπτυξης, όχι μόνο έναντι των λαών της Ευρώπης, αλλά και των Βαλκανίων.
Η ουσία αυτού βρίσκεται στο γεγονός, ότι αντίδραση σκεφτόταν μόνο πώς να εκμεταλλευτεί, να βασανίσει, και να ξεζουμίσει το λαό, οργανώνοντας κινήματα κάθε τόσο και καλλιεργώντας τις φαγωμάρες, προπαγανδίζοντας και πείθοντας το λαό ότι είναι απαραίτητο να ζει φτωχός και κακομοιριασμένος.
Χαρακτηριστικό είναι ότι πιάνοντας μια λέξη του Κολοκοτρώνη, που ονόμασε κάποτε τη χώρα μας Ψωροκώσταινα, κατάφερε να πείσει το λαό ότι το ελληνικό κράτος δε μπορεί να ορθοποδήσει μόνο του κι ότι θα έπρεπε να μας κυβερνήσουν οι ξένοι, ονομάζοντας γι αυτό και τα πολιτικά κόμματα ρωσικά, αγγλικά και γαλλικά. Σ' αυτό το σημείο μας φέρανε οι κορυφές που διοικούσαν τον τόπο μας. Κάποτε φτάσαμε και στη δημοκρατία. Μα αυτό έμοιαζε με την παροιμία που έλεγε ο λαός: Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς.
Μυρίστηκαν οι έξυπνοι ψητό από τη μοναρχία και βρίσκοντας ότι «έφταιγε» η δημοκρατία για τη δυστυχία του λαού, ξαναφέρανε το βασιλιά. Και τότε άρχισαν πιο ξετσίπωτα ακόμα να ξεζουμίζουν και να καταπιέζουν το λαό. Και για να μπορούν να πνίγουν τις κραυγές του, βάλανε στο κεφάλι μας το Μεταξά, που ήτανε πάντα πράχτορας του ΙΙ γραφείου του γερμανικού επιτελείου, από τον καιρό που σπούδαζε στη στρατιωτική σχολή της Γερμανίας.
Έτσι, ύστερα από 120 χρόνια, ξαναπέσαμε πάλι στη σκλαβιά, γιατί έτσι κακά μας κυβερνήσανε στο διάστημα αυτό.
Σ' αυτή την κατάσταση βρεθήκαμε, όταν ξέσπασε η πολεμική λαίλαπα και η σύγκρουση μεταξύ των κολοσσών. Μα κανένας απ' αυτούς δε σκέφτηκε ελληνικά και να δει πώς θα ξέφευγε η χώρα μας τη λαίλαπα αυτή. Με την επίγνωση ότι η χώρα μας θα τραβούσε στην καταστροφή μπήκανε στον πόλεμο.
Έχουμε ντοκουμέντα στα χέρια μας, πού μας αποδείχνουν, ότι οι άνθρωποι αυτοί είχανε σκοπό να ρίξουνε μόνο τρεις τουφεκιές στο Αλβανικό μέτωπο κι ύστερα να μας παραδώσουν στους φασίστες. Υπάρχουν ντοκουμέντα που μας πείθουν ότι το Νοέμβρη προς το Δεκέμβρη του 1940 μπορούσαμε να πετάξουμε τους Ιταλούς στη θάλασσα. Μα αυτοί συγκρατούσαν το στρατό μέχρι που να λύσει το στρατιωτικό της πρόβλημα, η Γερμανία στην Ευρώπη κι ύστερα να δικαιολογηθούν ότι δε μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα με δυο κολοσσούς. Δεν πίστευαν στις δόξες του στρατού μας, στο θάρρος, στην τόλμη, στην αυταπάρνηση και τον ηρωισμό του, που πολεμούσε με φλόγα ενάντια στο φασισμό, νηστικός και ξυπόλυτος πάνω στα βουνό της Αλβανίας με τη βοήθεια όλου του ελληνικού λάου. Αυτοί δεν πίστευαν σ' αυτά και περιμένανε πως θα καμφθεί. Γι' αυτό το έπος της Αλβανίας είναι ολοκληρωτικά έργο του λαού. Είναι έργο του λαού που το πραγματοποίησε με το μένος που είχε ενάντια στο φασισμό και το ζυγό του Μεταξά, με θυσίες και ηρωισμούς.
Έτσι, μας ξαναδέσανε στη σκλαβιά.
Μα ο λαός μας δεν ήτανε σε θέση να συνεχίσει το έργο του αυτό. Όσο φλογερά κι αν ήτανε τα στήθη του, η φλόγα αυτή δεν θα άντεχε στα σιδερόφρακτα μεγαθήρια των φασιστών, μια που είχε μέσα του και την προδοσία των ηγετών του. Έτσι αναγκάστηκε να υποκύψει, μα όχι σαν ηττημένος. Γιατί αυτή η συνθηκολόγηση που έκαναν, υπογράφηκε πριν ακόμα πολεμήσει ο στρατός μας. Αυτή δεν ήτανε ήττα του λαού μας, μα ήττα και χρεοκοπία των καθεστώτων που μεσολάβησαν από το 1821-1941. Γι αυτό κι ο λαός μας τιμωρεί σήμερα την ήττα αυτή και θα την τιμωρήσει αργότερα πιο σκληρά ακόμα.
Έτσι ήλθαν οι Γερμανοί στον τόπο μας και μας σκλαβώσανε. Μα για μας, για το λαό μας, καμιά κηλίδα δε θα μπορούσε να προσαφθεί, ότι εγκαταλείψαμε τα εδάφη μας. Αυτή θα κολλούσε, όταν δεν ξεσηκωνόμαστε.
Τι μπορούσαμε να περιμένουμε απ' αυτούς που φορούσαν τα κλακ και τα μπακαλιαράκια; Τι μπορούσαν να μας πούνε αυτοί; Το μόνο που βρίσκανε να μας λένε ήτανε:
Ησυχία, παιδιά, και τάξη. Κάναμε κυβέρνηση, ησυχάστε. Αυτό όμως θέλανε κι οι Γερμανοί. Μα τα λόγια αυτά τα εκστομίζανε οι άνθρωποι εκείνοι που δεν έχουν το δικαίωμα να ονομάζονται Έλληνες.
Κι όμως, δε θα συμβιβάζονταν με τη λογική και τη ράτσα μας, αν δε βγαίναν πάλι τα στοιχεία αυτά που θα κρατούσανε ψηλά την τιμή του έθνους μας, μέσα από το λαό μας.
Μια μαυρίλα πλάκωνε τον ελληνικό ορίζοντα. Κανείς δεν ήξερε τι θα έφερνε η αύριο και πώς θα ξεφεύγαμε από τη σιδερένια τανάλια που μας έσφιγγε. Κείνοι που ένιωθαν βρίσκονταν στις φυλακές και τα ξερονήσια. Κι εδώ πρέπει να στιγματιστεί μια άλλη ατιμία των ανθρώπων της 4ης Αυγούστου, που φεύγοντας, τους παράδωσε στα χέρια των καταχτητών.
Μια άλλη μερίδα πού ένιωθε, ασχολούνταν με τις μαύρες και άσπρες αγορές. Έτσι, όλο το βάρος έπεσε πάνω σε μια χούφτα ανθρώπων, απ' αυτούς που τρώγανε καρπαζιές μέσα στα αστυνομικά μπουντρούμια και τις ασφάλειες, μα που φλέγονταν από ηρωισμό και ανδρεία και μέσα τους υπήρχε μια ζεστή ελληνική καρδιά κι έτρεχε στις φλέβες τους πραγματικό ελληνικό αίμα. Αυτοί άναψαν το δαυλό κι έδωσαν το σύνθημα για τον ξεσηκωμό του Έθνους. Αυτοί που δώσανε το κουράγιο στους Έλληνες. Αυτοί που δημιούργησαν τη νέα Φιλική Εταιρία: το ΕAM.
Βέβαια, ποιος θάτανε κείνος που μπορούσε να πιστέψει τότε. Ότι αυτή η φούχτα των ανθρώπων θα έφερνε στη χώρα μας τη μεγαλόπρεπη αυτή νίκη. Μα η υφή, η ψυχοσύνθεση, το σκαρί των ανθρώπων αυτών ήτανε τέτοιο. Παρά τις φυλακές, τους κατατρεγμούς, τις δολοφονίες, τα βασανιστήρια, τις ομαδικές εκτελέσεις και την τρομοκρατία, οι άνθρωποι αυτοί οδηγούσαν ηρωικά και θαρραλέα τις μάζες στον δρόμο της λευτεριάς.
Ξέρετε όλοι πως άρχισε το κίνημα αυτό και δε σταματώ στις λεπτομέρειες του. Όταν έχουμε τη μέρα της εθνικής ανεξαρτησίας μας, πού γιορτάζουμε στις 25 Μάρτη, χαιρόμαστε, τραγουδάμε και κλαίμε από τη συγκίνηση. Μα από δω και πέρα θα έχουμε δυο εθνικές γιορτές: την 25η Μάρτη και την 27η Σεπτέμβρη επέτειο της δημιουργίας του ΕΑΜ, που αποτέλεσε τη βάση της σημερινής μας απελευθέρωσης.
Στα προηγούμενα χρόνια πολλοί περνούσανε από την πλατεία του Διάκου, μα κανείς δεν ένιωθε τον παλμό που περιείχε το τραγούδι, που μας δίδασκε στο σχολείο ο παλιός καθηγητής μας Λάσκαρης: Σας ευλογεί του Διάκου μας το τιμημένο χέρι.
Κανείς δεν ένιωθε, ότι έπρεπε να φύγει μακριά από τα μικροσυμφέροντα του και να παλέψει για τη λευτεριά. Μα η χούφτα αυτή των ανθρώπων, που σας μίλησα πιο πάνω, ρίχτηκε ολόψυχα στον αγώνα.
Η αντίδραση στο άκουσμα της χρησιμοποίησε όλα τα μέσα κι έθεσε σε ενέργεια όλες τις ατιμίες για να τη σαμποτάρει. Μα όλα αυτά στάθηκαν ανίκανα να σπάσουν τον αγώνα της. Αντίθετα, αυτή ρίζωνε κάθε μέρα και πιο πολύ κι ανέπτυσσε τη δράση της. Κι επειδή δεν είχε σκοπό να καταπιαστεί με χαρτοπόλεμο έβγαλε στο βουνό το αντάρτικο.
Θυμάμαι όταν το χειμώνα του 1941 ήλθα εδώ σαν «μαυραγορίτης» για να βάλω μπροστά τη δουλειά. Σας γνώριζα όλους, μα κανείς από σας δεν ήξερε τι επεδίωκα εγώ. Τότε μαζί με το Γ. Φράγκο και Γ. Γιαταγάνα βγάλαμε το πρώτο διάγγελμα του ΕΑΜ. Πολλοί νομίζανε τότες, ότι αυτό ήτανε μόνο ντόρος και τίποτα άλλο.
Όταν λέγαμε ότι σε λίγο θα σφυρίζει το μάλιγχερ και θα κροταλίζει ξερά το πολυβόλο στις βουνοκορφές και τα φαράγγια μας κι οι Γερμανοί και Ιταλοί θα φεύγουν ντροπιασμένοι, ίσως πολλοί να λέγανε πως αυτά δεν ήτανε παρά ηχηρές φράσεις.
Μα ύστερα από 2 1/2 μήνες άρχισε πραγματικά να λαλεί το ντουφέκι. Και τι δεν είπανε τότε! Όπως και στα 1821 όλη η αντίδραση συνωμότησε εναντίον μας και στην αρχή δεν έλεγε τίποτα για το αντάρτικο, κάνοντας το ίδιο πού κάνει και η στρουθοκάμηλος, όταν κρύβει το κεφάλι της, ενώ όλο της το σώμα φαίνεται. Έτσι κι αυτοί, νομίζανε, ότι αν δε λέγανε τίποτα για το αντάρτικο και το αγνοούσαν, δε θα ξαναβροντούσε το καριοφίλι. Μα μπορούσε να σταματήσει αυτό; Κάθε μέρα κοκκίνιζαν τα βουνά και τα φαράγγια από το αίμα.
Κι όταν είδαν ότι το αντάρτικο μεγάλωνε, παρά τη σιωπή τους, τότε κι αυτοί άλλαξαν τρόπο για να μας πολεμήσουν. Μας ονόμασαν πλιατσικολόγους, κατσικοκλέφτες, ληστοσυμμορίτες κλπ. Ακόμα βρέθηκαν άνθρωποι να μας αποκηρύξουν με την υπογραφή τους γιατί σκοτώσαμε τον προδότη και εκβιαστή Μαραθέα. Αυτοί οι κύριοι ήτανε κυριολεκτικά ηλίθιοι.
Δεν ξέρανε ούτε το ατομικό τους συμφέρον. Νόμισαν, πως αν μας αποκήρυσσαν θα σταματούσε κι ο αγώνας μας κι ότι δεν θα είμαστε κάποτε ικανοί να τους σφίξουμε το λαιμό και να τους πνίξουμε.
Ας είναι. Τέτοιοι ηλίθιοι ήτανε και τέτοιες ηλιθιότητες λέγανε. Ας κάνουν τώρα τα ψηλά τους καπέλα κλωσοφωλιές.
Μα ήτανε δυνατό να πιάσει αυτό; Οι χωριάτες είχανε δει για πρώτη φορά το θαύμα ν' αφήνουν τα πράματα τους έξω χωρίς να τους τα πειράζει κανείς.
Η ζωοκλοπή είχε καταργηθεί στην ύπαιθρο και η ασφάλεια της ζωής και της περιουσίας ποτέ δεν ήτανε σ' αυτό το σημείο. Ήτανε θαύμα αυτό; Όχι. Αλλά για πρώτη φορά το χωριό γνώρισε την εξουσία, η οποία βγήκε για να χτυπήσει την εσχάτη προδοσία, το έγκλημα, τη ζωοκλοπή κλπ. και να εμπεδώσει την ασφάλεια.
Κι όταν χτυπήσαμε τα εγκλήματα αυτά και πατάξαμε την προδοσία, αυτοί σαν δεσποινίδες της αριστοκρατίας, που δε βλέπουν γύρω τους τη δυστυχία και την κακομοιριά πού βασιλεύει, αλλά συγκινούνται από ένα άρρωστο γατάκι, έμπηξαν τις φωνές και μας κατηγόρησαν ότι σκοτώνουμε. Επί Μεταξά βιάστηκαν γυναίκες, υπέστησαν μαρτύρια χιλιάδες άνθρωποι, σκοτώθηκαν και γκρεμίστηκαν από τα μπαλκόνια της Ασφάλειας γέροι, έγιναν τόσα εγκλήματα, μα κανείς απ' αυτούς δεν είπε τίποτα. Μα τώρα φωνάζουνε ότι ο Άρης σφάζει.
Ναι, σφάξαμε κι είμαστε έτοιμοι να ξανασφάξουμε, αν χρειαστεί. Ποιους όμως σφάξαμε; Εμείς είμαστε πιο πονόψυχοι απ' αυτούς. Απόδειξη είναι ότι εμείς είμαστε κείνοι που τρώγαμε χρόνια τώρα τις καρπαζιές και καταδιωκόμασταν. Σφάξαμε κείνους που πρόδιδαν στους καταχτητές τους Έλληνες, κείνους που κλέβανε το λαό και διαπράττανε εγκλήματα.
Κι είναι κυριολεκτικά ηλίθιοι κείνοι πού τους πήρε ο πόνος γι' αυτούς, που τόσο δικαιολογημένα χτυπήσαμε, για να παίρνουν το μέρος τους ή είναι ολοκληρωτικά συνένοχοι τους. Μα ούτε και το κόλπο αυτό έπιασε.
Τότε όμως αυτοί, σαν καλοί ζαχαροπλάστες που ήτανε, κατασκευάσανε ένα νέο χρυσό χάπι:
-Ναι, φωνάζανε. δεν υπάρχει αντίρρηση, ότι οι αντάρτες διεξάγουν εθνικό αγώνα. Μα το ζήτημα αυτό θα λυθεί από τους ισχυρούς. Τι μας χρειάζονται, λοιπόν, οι αγώνες κι οι σκοτωμοί, αφού τα ζητήματα μας θα τα λύσουνε άλλοι;
Λυτό το σύνθημα έπιανε. Είχανε όμως δίκιο; Ασφαλώς όχι!
Γιατί δεν είχανε δίκιο;
Στα 1941-42 το ΕΑΜ δεν ήτανε ακόμα ισχυρό. Γι' αυτό δεν είχε αρχίσει ο αγώνας να παίρνει μαζικό χαραχτήρα. Ούτε κι αντάρτικη δράση υπήρχε. Κι όμως. Στα 1941-42 πέθαναν από την πείνα και τις αρρώστιες, που επακολούθησαν απ' αυτήν, 300.000 άνθρωποι μόνο στην Αθήνα, τον Πειραιά και τα περίχωρα τους. Και θα πέθαιναν αργότερα ακόμα περισσότεροι, αν το ΕΑΜ δεν κινητοποιούσε με συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, συλλαλητήρια και απεργίες το λαό και δεν τον εμψύχωνε: 1. Να επιβληθεί το σταμάτημα της αρπαγής της παραγωγής μας από μέρους των κατακτητών. 2. Να επιβληθεί σ' αυτούς ν' αφήσουν το Διεθνή Ερυθρό Σταυρό να αναλάβει την τροφοδοσία του λαού μας. 3. Να προσέξουν την κατάσταση της Ελλάδας στο εξωτερικό.
Αν το αντάρτικο δε σταματούσε τις φάλαγγες των Γερμανών που κλέβανε την παραγωγή της χώρας μας και δεν καταργούσε τη συγκέντρωση της παραγωγής που τη βάζανε στο χέρι οι καταχτητές, αν δε γίνονταν όλα αυτά, τότε τα θύματα από την πείνα και τις αρρώστιες θα ήταν πολύ περισσότερα. Όλες οι χιλιάδες των θυμάτων, που πέσανε για τη ζωή και τη λευτεριά του λαού μας, ποτέ δε φθάνουν τα θύματα της πείνας και των ασθενειών.
Πότε ακούστηκε στην ιστορία της ανθρωπότητας να πραγματοποιείται η απελευθέρωση μέσω της μπαγαποντιάς; Ποτέ. Η λευτεριά δεν κερδίζεται με ξόρκια, αλλά με αγώνες και θύματα!
Μα κι αν το θέλαμε, δεν είχαμε αυτό το δικαίωμα. Το δικαίωμα δηλαδή να κηλιδώσουμε την ιστορία της πατρίδας μας. Αυτό θα ήτανε ασέβεια στη μνήμη των ηρωικών μας προγόνων.
Μα ούτε είχαμε το δικαίωμα να κολλήσουμε μια ατιμωτική σφραγίδα, μια σφραγίδα αίσχους, στο κούτελο των επερχομένων γενεών, των παιδιών μας και των εγγονιών μας, ότι κατάγονται από γενιά ευνούχων, που δέχονται να πεθαίνουν στα πεζοδρόμια από τον ατιμωτικότερο των θανάτων, από την πείνα, παρά να πεθαίνουν με το όπλο στο χέρι, παλεύοντας για τη λευτεριά.
Τι θα έπρεπε να προτιμούσαμε; Το πρώτο ή το δεύτερο; Όχι! Χίλιες φορές όχι!
Καλύτερα να γινότανε το παν ένα μπουρλότο, παρά να υποταχθούμε στους καταχτητές.
Αυτό ο λαός μας το κατάλαβε, τους μούντζωσε κι έδωσε αυτά τα γενναία παλικάρια, πούναι τώρα στεφανωμένα με δόξες, με δάφνες και με νίκες.
Τότε κι αυτοί αναγκάστηκαν ν' αλλάξουν βιολί κι αποφάσισαν να βγάλουν στο βουνό δικές τους ανταρτοομάδες.
Μα γιατί αυτό; Το ΕAM είχε δηλώσει ότι δεν είχε μονοπώλιο τον αντάρτικο αγώνα. Γι' αυτό και τους κάλεσε να σχηματιστούν κοινές ανταρτοομάδες. Αν είχανε την πρόθεση να παλέψουν ενάντια στους καταχτητές, θα το κάνανε. Τότε όμως, ισχυρίζονται, ότι η χωρογραφία της Ελλάδας και η πυκνότητα της κατοχής δεν επέτρεπε την ύπαρξη ανταρτοομάδων.
Όταν όμως είδανε εμάς, όταν λευτερώσαμε την ύπαιθρο, τότε κι αυτοί αποφάσισαν να δημιουργήσουν αντάρτικο.
Τι θα περίμενε κανείς άπ' αυτούς αρχή αρχή; Ποια κραυγή, έστω και τυπικά, να βγει από το στόμα τους; Φυσικά, "Κάτω οι καταχτητές" !
Μα την θέση τους τη γνωστοποίησαν από την αρχή. Η πρώτη κραυγή τους ήτανε:
Μα εμείς και πάλι τους καλέσαμε για να ενωθούμε. Αυτοί όμως αρνήθηκαν, γιατί δεν θέλανε να υποβληθούν σε κόπους και μόχθους για να πολεμήσουν τον καταχτητή. Γιατί αυτοί δεν ήτανε εντολοδόχοι του ελληνικού λαού, μα της αντίδρασης από το φόβο της λαοκρατίας που ζητούσαν να πολεμήσουν.
Στο τέλος μας κήρυξαν κι ανοιχτά τον πόλεμο, ένοπλα, συνεργαζόμενοι με τους καταχτητές.
Θα είμαστε ασυνεπείς στον αγώνα μας και προδότες του λαού μας, αν σιχαινόμαστε τα αίματα. Γι' αυτό, σαν εντολοδόχοι του λαού, συντρίψαμε τους συνεργάτες αυτούς των καταχτητών, τους πολέμιους του εθνικού μας αγώνα.
Ύστερα απ' αυτό χρησιμοποίησαν το κόλπο: Μας κατηγόρησαν, ότι δε βοηθάμε το συμμαχικό αγώνα, αλλά θα υπακούσουμε μόνο στους Ρώσους. Κι απειλούσαν ότι όταν θάρθουν οι σύμμαχοι εδώ, θα μας κανονίσουν. Αυτοί, που συνεργάζονταν με τους Γερμανούς, απειλούσανε ότι θα μας χτυπήσουν οι σύμμαχοι!
Αυτοί που στα 1941 πρόδωσαν το συμμαχικό αγώνα. Αυτοί που μαγάρισαν τις Θερμοπύλες και τους Τριακόσιους μας κι άφησαν τους συμμάχους Άγγλους να μάχονται μόνοι τους εκεί, ενώ αυτοί είχαν παραδώσει την Ελλάδα με τη συνθηκολόγηση του Τσολάκογλου, μας κατηγορούσαν ότι δεν ενισχύουμε τον συμμαχικό αγώνα κι έβαζαν στο μυαλό των συμμάχων την άτιμη σκέψη, ότι δήθεν θα μας χτυπούσαν ερχόμενοι εδώ.
Μα σε λίγο τους ήλθε το πρώτο χαστούκι! Η πρώτη ομάδα των Άγγλων αλεξιπτωτιστών έπεφτε, όχι σ' αυτούς, μα στον Άρη, πάνω στη Γκιώνα. Και μαζί μ' αυτούς τραβήξαμε κι ανατινάξαμε το Γοργοπόταμο. Ο αρχηγός των συμμαχικών στρατευμάτων της Μ. Ανατολής, στρατηγός Ουίλσον, δήλωνε ανοιχτά, ότι οι επιτυχίες των συμμάχων στην Αφρική οφείλονται κατά 80% στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, γιατί αυτή εμπόδισε την αποστολή γερμανικών ενισχύσεων και εφοδιασμού. Μα να κι ένα τελευταίο: Στην Πελοπόννησο προτείναμε στους τσολιάδες να καταθέσουν τα όπλα κι εμείς θα τους αφήσουμε ελεύθερους. Μα οι Άγγλοι το απέρριψαν αυτό και συνέλαβαν όλους τους τσολιάδες, τους έκλεισαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους παραπέμπουν να δικαστούν από τα στρατοδικεία.
Στο κάτω-κάτω, να τώρα οι Άγγλοι μπροστά σας. Διαβαίνουν τους δρόμους της Λαμίας και πάνε να χτυπήσουν τους Γερμανούς μαζί με μας. Μαζί τους θα πολεμήσουμε εμείς κι όχι αυτοί, μέχρι την ολοκληρωτική συντριβή του φασισμού.
Μα τα κατακάθια αυτά βρήκανε νέο τροπάρι: Μας κατηγορούν ότι είμαστε όλοι κομμουνιστές και ισχυρίζονται, ότι το ΕΑΜ. και ο ΕΛΑΣ είναι σκεπασμένες κομμουνιστικές οργανώσεις. Μα αυτή η κατηγορία μπορεί ν' αποτελέσει ντροπή ή έπαινο;
Το Κομμουνιστικό Κόμμα δε βαδίζει τώρα για τον κομμουνισμό. Το ΚΚΕ έχει βέβαια στο πρόγραμμα του σαν τελική του επιδίωξη τον κομμουνισμό. Μα όχι για τώρα. Τον κομμουνισμό θα τον επιβάλλετε σεις, ο λαός κι όχι το ΚΚΕ. Κι είμαι βέβαιος ότι πολλοί από τους μορφωμένους μας, που δεν τον θέλουν σήμερα, θα ψηφίσουν τότε για να επικρατήσει ο κομμουνισμός.
Σήμερα, όμως, το ΚΚΕ. δεν επιδιώκει παρά μόνο μια δημοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος.
Μα ας πούμε, ότι το ΚΚΕ. θα εφαρμόσει τον κομμουνισμό. Λένε ότι ο κομμουνισμός χαλνά τις εκκλησιές και γδέρνει τους παπάδες. Τόσο χαζοί είναι λοιπόν οι κομμουνιστές να χαλάσουν τις εκκλησιές, που δεν τους εμποδίζουν σε τίποτα;
Οι εκκλησιές μας φταίνε ή τα καράβια του Εμπειρίκου; Γιατί λοιπόν να κάψουμε τις εκκλησιές;
Θα γδάρουμε τους παπάδες; Μα γιατί; Εμείς βλέπουμε, ότι χιλιάδες παπάδες βρίσκονται τώρα στην πρωτοπορία του κινήματος μας και η συμβολή του κλήρου, που στάθηκε στο πλευρό μας, υπήρξε ανεκτίμητη.
Μήπως συμβαίνει το αντίθετο; Γιατί αυτοί που εμφανίζονται σαν προστάτες της εκκλησίας, γκρεμίσανε μαζί με τους Γερμανούς και γδέρνουνε παπάδες.
Ο κομμουνισμός, λένε, θα καταργήσει την θρησκεία. Μα η θρησκεία είναι ζήτημα συνείδησης. Πώς θα καταργηθεί λοιπόν; Η κατάργηση της θρησκευτικής συνείδησης είναι πράμα αδύνατο, έστω κι αν ακόμα οι κομμουνιστές θέλανε να την καταργήσουν. Η θρησκευτική συνείδηση δεν καταργείται με απλές διαταγές. Αν συνέβαινε ένα τέτοιο πράμα, αυτό θα έμοιαζε με την διαταγή πού έβγαλε κάποτε ένας αστυνόμος στην Ανάφη, με την οποία απαγόρευε την πάλη των τάξεων!
Το τι θα γίνει στο πολύ μακρινό μέλλον, το πώς θα σκέπτονται οι άνθρωποι τότε, είναι άλλο πρόβλημα. Και κανένας πολιτικός δε μπορεί να βγάλει νόμο για το τι θα πρέπει να γίνει ύστερα από 200 η 500 χρόνια. Ούτε λοιπόν κι εμείς θα βγάλουμε τέτοιο νόμο. Μας ενδιαφέρει το πώς θα προκόψει ο λαός μας σήμερα κι όχι το τι φιλοσοφικές πεποιθήσεις θα έχει ύστερα από 500 χρόνια.
Συνεπώς καταλαβαίνετε τώρα, ότι αυτοί που διαδίδουν αυτές τις συκοφαντίες επιδιώκουν άλλους σκοπούς, προσπαθώντας με το μέσο αυτό της συκοφαντίας να εξαπατήσουν το λαό και να διαιωνίσουν την κυριαρχία τους πάνω του. Αν μάλιστα εξετάσουμε βαθύτερα το πράμα αυτό, θα δούμε ότι αυτοί είναι άθρησκοι, γιατί σε αυτούς δεν υπάρχει ούτε ίχνος θρησκευτικής συνείδησης κι ο μόνος που λατρεύουν είναι ο Θεός Μαμμωνάς, ο Θεός του χρήματος…
Κατηγορούν τους κομμουνιστές, ότι αυτοί θα διαλύσουν επίσης την οικογένεια. Λες κι εμείς κατεβήκαμε από τον ουρανό και δε γεννηθήκαμε από σπίτια ή φυτρώσαμε μόνοι μας σαν τα μανιτάρια. Η οικογένεια δημιουργήθηκε από ορισμένες οικονομικές συνθήκες. Σε μια ορισμένη ανάπτυξη της κοινωνίας δημιουργήθηκε η ανάγκη της οικογένειας, γιατί έτσι θα αντιμετωπίζονταν καλύτερα οι ανάγκες της ζωής.
Χρειάζονταν να δουλεύουν όλοι: ο πατέρας και τα παιδιά στα χτήματα, οι γυναίκες στον αργαλειό και το σπίτι, γιατί μόνο με τον τρόπο αυτό θ' αντιμετωπίζονταν οι βιοτικές ανάγκες τους.
Αυτού του είδους οι οικονομικές συνθήκες που επικρατούσαν τότε, πλησίαζαν όπως βλέπετε, πιο στενά τα μέλη της οικογένειας μεταξύ τους. Σήμερα όμως τι γίνεται; Οι σημερινές οικονομικές συνθήκες αναγκάζουν όχι πια το στενό πλησίασμα της οικογένειας, αλλά αντίθετα την απομάκρυνση της.
Να ένα παράδειγμα: Ένας άντρας παντρεύεται, μα την επομένη του γάμου του φεύγει στην Αμερική για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις ανάγκες της ζωής του και της γυναίκας του. Ποιος διαλύει στην περίπτωση αυτήν την οικογένεια; Οι κομμουνιστές ή οι οικονομικές συνθήκες πού δημιούργησε η κεφαλαιοκρατία;
Κι εδώ, λοιπόν, βλέπουμε φανερά, ότι αυτοί που μας κατηγορούν πως θέλουμε να διαλύσουμε την οικογένεια, δεν είναι άλλοι, παρά αυτοί οι ίδιοι πού τη διαλύουν στην πραγματικότητα, ενώ εμείς επιδιώκουμε το στερέωμα της. Θα δώσουμε στο λαό τα οικονομικά μέσα για να μπορεί να μη σκορπάει την οικογένεια του στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.
Μας κατηγορούν ότι θέμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάχνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει. Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους.
Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε.
Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;
Όταν έξαφνα στα 1929-31 το κράτος ζήτησε, λόγω της οικονομικής κρίσης πού μάστιζε τότε τη χώρα μας να κατεβάσουν οι ξένοι ομολογιούχοι το ποσοστό που πληρώναμε σε τοκοχρεολύσια, οι Άγγλοι δέχτηκαν να το μειώσουν σε 35%, αλλά οι Έλληνες ομολογιούχοι αρνήθηκαν. Να λοιπόν, ποιος είναι ο πατριωτισμός τους! Αυτός φτάνει μέχρι το σημείο που δεν θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα. Αυτοί λοιπόν οι ίδιοι που μας κατηγορούν ότι επιδιώκουμε την κατάργηση των συνόρων και την διάλυση του κράτους, αυτοί τα ξεπουλάνε αυτά στην πρώτη ευκαιρία.
Μας κατηγορούν επίσης, ότι εμείς επιβουλευόμαστε την τιμή. Βλέπετε, όλοι αυτοί οι «ηθικοί», που όταν περπατάνε μπερδεύουνται τα κεφάλια τους στα σύρματα, μιλάνε για τιμή!
Αυτοί που πούλησαν τις γυναίκες και τις αδελφές στον κατακτητή, για να κάνουν τα νταραβέρια μαζί του και μας σκλάβωσαν διπλά, αυτοί πάνε τώρα να μας πείσουν ότι είναι οι κέρβεροι της τιμής και της ηθικής. Με αυτά τα μέσα προσπαθούν να εξαπατήσουν το λαό για να συνεχίσουν το ξεζούμισμα και την εκμετάλλευση του. Και πολλές φορές το καταφέρνουν αυτό και μας πείθουν μάλιστα ότι έτσι είναι όπως τα λένε.
Πάρτε ένα παράδειγμα, απ' αυτό που γίνεται στα χωριά: Ο χωριάτης καπνίζει τον καπνό που παράγει ο ίδιος. Μα τον πείσανε ότι αυτός είναι λαθραίος. Κι ο ίδιος ο χωρικός σου λέει ότι καπνίζει λαθραίο καπνό. Λες και δεν τον έσπειρε αυτός στον τόπο μας, αλλά τον έφερε από την Αμερική. Όπως βλέπετε λοιπόν κι ο ίδιος ο χωριάτης το πίστεψε, πως ο καπνός του είναι «λαθραίος».
Η αντίδραση δεν σταματά σε τίποτα μπροστά προκειμένου να εξαπατήσει το λαό, χρησιμοποιώντας γι αυτό όλα τα μέσα, όλη τη συκοφαντία και το ψέμα. Μα αυτές οι συκοφαντίες στην ύπαιθρο, όπου μας είδανε και μας νιώσανε, έγιναν συντρίμμια. Στις πόλεις θα γίνει κι αυτού το ίδιο.
Σε λίγες μέρες θα δείτε κι εσείς μόνοι σας την πραγματικότητα. Γιατί ο δικός μας σκοπός είναι ένας: Πώς θα ζήσει καλύτερα ο λαός μας!
Όταν είταν εδώ ο κατακτητής, αυτοί θέλανε τότε την τάξη. Εμείς θέλαμε την αταξία για να κάνουμε ανυπόφορη τη ζωή του κατακτητή. Τώρα αυτοί θέλουνε την αταξία. Μα εμείς θέλουμε την τάξη. Αυτοί είναι οι οργανωτές του εμφυλίου πολέμου για να εκμεταλλεύονται το λαό μας. Αυτοί είναι οι λύκοι, που προσπαθούν να κατασπαράξουν το κοπάδι, εμάς, εσάς, όλους μας, το λαό δηλαδή.
Ο ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ υποσχέθηκαν στο λαό την πάλη ενάντια στον κατακτητή και την απελευθέρωση της χώρας μας. Αυτές τις υποσχέσεις τις τηρήσαμε. Εμείς δεν δημιουργήσαμε κυβερνητικό τύπο. Αυτός δημιουργήθηκε μόνος του από το λαό. Από τον Οκτώβρη του 1942 μόνος του ο λαός τράβηξε στις εκλογές της αυτοδιοίκησης του.
Ο θεσμός αυτός της αυτοδιοίκησης, που για πρώτη φορά εμφανίστηκε στην Ευρυτανία, αποτέλεσε την απαρχή της δημιουργίας του από το χωριό μέχρι την Π.Ε.Ε.Α. αργότερα.
Εμείς είμαστε υπέρ της ενότητας και χάρη στις προσπάθειες τις δικές μας οφείλεται κατά 9 5% η δημιουργία της εθνικής κυβερνήσεως, κάτω από την οποία αγωνιζόμαστε σήμερα. Μέχρι τη Λάρισα η πατρίδα μας είναι τώρα ελεύθερη. Και γρήγορα θ' απελευθερώσουμε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα.
Έτσι και η δεύτερη μας υπόσχεση τείνει να πραγματοποιηθεί ολοκληρωτικά.
Μα εμείς υποσχεθήκαμε στο λαό και κάτι άλλο: Ότι δεν θ' αφήσουμε το όπλο από το χέρι μας αν δεν πετύχουμε και τη διπλή λευτεριά: τη λαοκρατία. Για αυτό θα παλέψουμε για να εκτελέσουμε κι αυτή την υπόσχεση μας, αφιερώνοντας και θυσιάζοντας την ζωή μας ακόμα για τη λαοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος.
Ο ΕΛΑΣ στα χέρια πρώτα της Κ.Ε. του ΕΑΜ και της ΠΕΕΑ αργότερα αποτέλεσε το δυνατό όπλο της διατήρησης του λαού μας στη ζωή. Τον μοχλό της γρηγορότερης απελευθέρωσης μας. Τώρα, στα χέρια της εθνικής μας κυβέρνησης, που αποτελείται απ' όλα τα κόμματα και τις οργανώσεις και που υπόσχεται στο πρόγραμμα της λαοκρατικές λύσεις, θ' αποτελέσει την εγγύηση, ότι θα συνεχίσουμε τον πόλεμο μέχρι την ολοκληρωτική συντριβή του φασισμού κι ότι θα εξασφαλισθούν οι ως τώρα κατακτήσεις του λαού μας και θα κερδηθούν και νέες.
Φωνάζατε πολύ για την θανατική καταδίκη των προδοτών, των συνεργατών του καταχτητή και των εκμεταλλευτών της δυστυχίας τού λαού στα χρόνια της κατοχής. Όταν εμείς δεν είχαμε τη δυνατότητα να τους δικάσουμε, τους εκτελούσαμε. Αργότερα τους δικάζαμε σε στρατοδικεία. Τώρα, όσους έχουμε συλλάβει θα τους παραδώσουμε στην δικαιοσύνη. Υπάρχει η νόμιμη πια κυβέρνηση και αυτή θα αποφασίζει για όλα. Μη φωνάζετε λοιπόν. Αυτοί θα δικασθούν και θα καταδικασθούν. Μα δεν θάχει και μεγάλη σημασία.
Τεράστια σημασία θάχει αν καταδικάσετε και θανατώσετε εσείς, ο κυρίαρχος λαός, το καθεστώς που γεννάει τέτοια καθάρματα.
Μεθαύριο θα τραβήξουμε στις εκλογές. Το πρώτο ράπισμα πρέπει να δοθεί στο δημοψήφισμα, με την οριστική καταδίκη του φιλοβασιλισμού και την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας.
Αλλά γιατί στρεφόμαστε με τόση μανία ενάντια στο βασιλιά;
1.Γιατί αυτός πρώτα-πρώτα δεν είναι ούτε Έλληνας. 2.Γιατί μας τον φέρανε με το ψεύτικο δημοψήφισμα του 1935. 3.Γιατί είναι επίορκος. Καταπάτησε το Σύνταγμα του 1911 κι έβαλε δικτάτορα τον πεμπτοφαλαγγίτη Γιάννη Μεταξά. 4. Γιατί άφησε όλους τους ανίκανους και πεμπτοφαλαγγίτες στρατηγούς και υπουργούς να προδώσουν τον πόλεμο της Αλβανίας και να υποδουλώσουν την πατρίδα μας. 5. Τέλος, γιατί στην εθνική μας συμφορά του 1941, αντί να καθίσει εδώ και να θυσιαστεί σαν άλλος Κόδρος των Αθηνών, μας εγκατέλειψε.
Αν ήτανε καλός έπρεπε να καθίσει εδώ κι αντί να βγει στο κλαρί ο Άρης και δεν ξέρω ποιος άλλος, να βγει αυτός να οργανώσει τον αγώνα και να είναι τώρα δικαιωματικά βασιλιάς μας και αρχηγός μας. Με τη στάση του ο ίδιος παραιτήθηκε ουσιαστικά και τυπικά του δικαιώματος επί του θρόνου της Ελλάδος.
Αυτά βέβαια γι' αυτόν προσωπικά κι ανεξάρτητα από την πεποίθηση μας πώς δεν χρειάζεται κανένας θρόνος, μα δημοκρατία για να προκόψει η Ελλάδα μας.
Το δεύτερο ράπισμα πρέπει να δοθεί στις εκλογές, που θα καθορίσουν το πολίτευμα της χώρας μας. Εμάς, η μόνη μας φιλοδοξία είναι να είμαστε υπηρέτες του λαού. Γι' αυτό θα σεβαστούμε την ετυμηγορία σας, όποια κι αν είναι αυτή.
Μα έχουμε αυτές τις απαιτήσεις: Να ψηφίσει ο λαός ανεπηρέαστα και να σεβασθούν το λαό.
Αν αυτά δεν εκτελεστούν, τότε σας υποσχόμαστε ότι πάλι θα ξαναβγούμε στο βουνό. Μα είμαι βέβαιος ότι αυτά δεν θα συμβούν. Γιατί ο λαός μας χειραφετήθηκε πια. Δοκιμάσθηκε και ξύπνησε. Θ' ακολουθήσει τους δρόμους που του δείχνουμε και που μοναδικά τον συμφέρουν.
Με την πεποίθηση αυτή, τελειώνοντας, σας καλώ να φωνάξουμε:

Ζήτω ο κυρίαρχος λαός μας!


ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ
Λαμία, Οκτώβρης του '44