Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011

Ο ΝΟΤΗΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΗΛΙΑ ΚΑΤΣΟΥΛΗ (ΜΕΡΟΣ 1ο)



ΓΙΑ ΤΟΝ ΗΛΙΑ ΚΑΤΣΟΥΛΗ

(από τον Νότη Μαυρουδή)

Ο Ηλίας Κατσούλης ήταν ο τελευταίος μου συνεργάτης που μαζί φτιάξαμε τον πρόσφατο δίσκο με τον τίτλο Carte postale που κυκλοφόρησε τον περασμένο Δεκέμβριο (δηλαδή πριν από δύο μήνες). Έκτοτε, δεν γνωρίζω πόσους ακόμα δίσκους με στίχους του έχει γράψει, καθ’ ότι πολυγραφικότατος, πληθωρικός, καλοσυνάτος και ευγενής, δεν θέλει να χαλάει χατίρι σε κανέναν που τον πλησιάζει για να του ζητήσει στίχους του.

Τα βασικά χαρακτηριστικά λοιπόν του Ηλία είναι δύο: ένα αρνητικό και ένα θετικό.  Το αρνητικό είναι ότι γράφει πολύ. Το θετικό είναι πως ότι γράφει είναι πολύ καλό! Και τι κάνουμε τώρα στην περίπτωση αυτή ; Μας αποστομώνει ο ποιητής κάθε φορά (πολύ συχνά) όταν βλέπουμε να βγαίνει ένας δίσκος καινούργιος με δικούς του στίχους ή με συμμετοχές του στα περισσότερα τραγούδια. Καλογραμμένα, και τη σχέση του λόγου σε άμεση επαφή με το τραγούδισμα και την αμεσότητα.

Από τους πνευματικούς ανθρώπους που από τη θέση του καθηγητή Σχολείου παρακολουθούσε τα ποιητικά και φιλολογικά κινήματα, καταγράφοντας μέσα του ολόκληρη την πνευματική ελληνική κοινότητα των γόνιμων περιόδων του 19ου και 20ου αιώνα. Άνθρωπος που κατάφερε να αφομοιώσει συγγραφείς, ποιητές, λογοτέχνες και να τα καταστήσει όλα αυτά ως μεγάλη δεξαμενή γνώσης και έμπνευσης.

Ο στιχουργικός του λόγος απτός, λιτός, καίριος, διαθέτει το χάρισμα να εννοεί  πολλά με λίγες λέξεις. Η τεχνική του με τη ρήμα είναι εντυπωσιακή και η διείσδυσή του στη φόρμα του τραγουδιού, καταλυτική. Τον παρακολουθούσα από το ξεκίνημά του και δεν είναι πολλά τα χρόνια που πέρασαν. Η δεκαετία του ’90 ήταν γι αυτόν μια δεκαετία «γνωριμίας» με το κοινό του και έδωσε τραγούδια με λαϊκό εύρος. Πολλοί νέοι τραγουδοποιοί είχαν την τύχη να φτιάξουν τις μουσικές τους πάνω στους στίχους του και πολλά από τα τραγούδια του έγιναν μοτίβο ευχάριστο στην κοινή ακουστική του τραγουδιού. Ό,τι έχει γράψει περιέχει μνήμες, ιστορία, κοινές αισθήσεις και κατέχει τα μυστικά εργαλεία της κατασκευής καλών και διαχρονικών τραγουδιών. Δεν είναι εύκολο αυτό σε μια εποχή που οι υπεραπλουστεύσεις και η ρηχότητα της στιχουργίας, παλεύουν άνισα με τα «μαλαματένια λόγια» των τραγουδιών της απέναντι όχθης...

Ο Η.Κ. ανήκει στην παρέα των στιχουργών εκείνων που χάραξαν πορείες για διαχρονικά τραγούδια. Μπήκε σε αυτή την παρέα όχι σε μικρή ηλικία. Περίμενε ως φαίνεται να ωριμάσει μέσα του αυτή η δύναμη που περιέχει ο λόγος του και η λογοπλαστική του ικανότητα. Θαυμαστής –όπως ο ίδιος λέει- των δημοτικών και των ρεμπέτικων τραγουδιών καθώς και των στιχουργών της δεκαετίας του ’60 που έφτιαξαν δρόμους με όραμα και προοπτική.

Το πάθος του για την ποίηση, το τραγούδι, και την ΑΕΚ, συνδυάζονται απόλυτα, γιατί, τις περισσότερες φορές η στενοχώρια και ο θυμός για τις περιπέτειες της ΑΕΚ, είναι μια καλή ώθηση για να γράψει στίχους με πάθος και μεράκι που θα τον βγάλουν από το ψυχικό αδιέξοδο.

Τέλος, θέλω να προσθέσω πως νιώθω πολύ τυχερός που βρέθηκα στο δρόμο του και συνεργάστηκα μαζί του. Με ενέπλεξε σε έναν παράλληλο λυρισμό (εκτός από τον δικό μου) ανοίγοντας ίσως καινούργιους δρόμους στη δική μου ψυχή και στις δικές μου ονειροπολήσεις… Ήρθα κι εγώ εδώ, για να τον χαρώ μαζί με σας.

Νότης Μαυρουδής
(Αθήνα, 28/2/07, στον Ιανό)



(ευχαριστώ θερμά τον κ. Μαυρουδή για την παραχώρηση του κειμένου. ηρ.οικ.)

Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011

GRITOS Y CANTOS: ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ MERCEDES SOSA


Μερσέντες Σόσα: «Παίρνουμε τη ζωή πολύ στα αστεία»
Μια συνέντευξη της μούσας της Αργεντινής

(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Η ΕΠΟΧΗ)

Τον Οκτώβρη του 2009 «έφυγε» σε ηλικία 74 ετών η Μερσέντες Σόσα, η μεγαλύτερη φωνή της Λατινικής Αμερικής. Βασική πρωταγωνίστρια του ρεύματος του nueva cancion, του «νέου τραγουδιού», η «La Negra» έγινε σύμβολο του αγώνα για τη δημοκρατία και το σοσιαλισμό. Τιμώντας τη μνήμη της, δημοσιεύουμε εκτενή αποσπάσματα από μια συνέντευξη που παραχώρησε στον Victor M. Amela και δημοσιεύτηκε στις 3 Ιουνίου 2005 στην ιστοσελίδα:

Ευχαριστούμε θερμά την Ειρήνη Φιλιππίδου για τη μετάφραση του κειμένου από το πρωτότυπο. Πλέον, την καλωσορίζουμε στα Μουσικά Προάστια και τη μόνιμη στήλη της Gritos y cantos (Κραυγές και άσματα), με θεματολογία μουσική και ποιητική από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής και την Ισπανία. ηρ.οικ.
-----

Ο ΤΑΣΟΣ ΓΙΑΝΝΙΚΟΣ ΣΤΟΝ ΠΥΡΗΝΑ



ΤΑΣΟΣ ΓΙΑΝΝΙΚΟΣ & ΟΙ ΖΝΤΟΥΠ

ΤΕΤΑΡΤΗ 16/2/2011

"ΠΥΡΗΝΑΣ"
ΔΙΟΧΑΡΟΥΣ ΚΑΙ ΔΡΑΓΟΥΜΗ 11

Ο ΤΑΣΟΣ ΓΙΑΝΝΙΚΟΣ παρουσιάζει τραγούδια από την καινούρια του δισκογραφική δουλειά «ΣΠΟΥΔΗ ΣΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΑΤΙ» μαζί και με άλλα αγαπημένα τραγούδια,  από το ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ και τους BEATLES, τις ΤΡΥΠΕΣ και την JANIS JOPLIN, το ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟ και τον ΤΣΙΤΣΑΝΗ.

Μια βραδιά με ανατρεπτικές ιδέες και πολλές εκπλήξεις.

Τάσος Γιαννίκος : φωνή, κιθάρα
Δημήτρης Ουλής : φωνή, κιθάρα, ακορντεόν
Σοφία Σταυρουλάκη : φωνή, κρουστά
Σταμάτης Φουσέκης : φωνή, κοντραμπάσο
Ρόλη Γιαμοπούλου : φωνή, τύμπανα

Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΙΧΑΗΛ: ΤΡΙΑ ΕΜΜΕΤΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

  
(από τη συλλογή "Η καχυποψία ενός άλλοθι", εκδόσεις Τετράγωνο, Αθήνα, 2010)
Των μαγεμένων προσευχές

Τι να’ ναι αυτό που δεν τολμά ο χρόνος να το πάρει
αιώνες το παράτησε σ’ ετούτη εδώ τη γη
ξυπνάει τα χαράματα ο διάολος με καμάρι
και μπαινοβγαίνει στις ψυχές ώσπου να’ ρθει η αυγή.

Κουρελιασμένες μουσικές, ποιήματα τριμμένα
κυκλοφορούν αδιάκοπα χωρίς υποταγή
κάνουν να πουν το «σ’ αγαπώ» μα πέφτουν νικημένα
κι όταν τα μάτια ανοίγουνε αφήνουν μια κραυγή.

Στον φόβο και στον πειρασμό μας έμαθαν οι μοίρες
άλλοι να φεύγουν για τ’ αλλού και άλλοι να μεθούν
είναι μου λες που δεν ξεχνούν του πόλεμου οι χήρες
και με τον ήλιο ναυαγούν, με τ’ όνειρο πονούν.

Τι να’ ναι αυτό που δεν τολμά ο χρόνος να το πάρει;
Από νωρίς αρμένισες - στα μάτια ο κεραυνός.
Οι μαγεμένοι σαν παιδιά ξαπλώνουν στο χορτάρι
και προσευχές σκαλίζουνε ν’ ανοίξει ο ουρανός.
-----
 
Άλλοθι μιας ξένης αγκαλιάς

Όσοι τα βράδια πίνουνε με βουρκωμένα μάτια
είναι αυτοί που δε βαστούν ν’ αγγίξουν τη ζωή
αδειάζουν τα ποτήρια τους σε σκοτεινά δωμάτια
κι από το στέρνο τους γεννούν μι’ ασίγαστη βοή.

Όσοι τα βράδια κρύβονται σε κλειδωμένες πόρτες
σκεπάζουνε τα λάθη τους με κόλπα της αφής
τρελοί κι ανυποψίαστοι, θλιμμένοι μας συμπότες
αναμασούν τετράστιχα με νόμους ασαφείς.

Όσοι τα βράδια κυνηγούν βελούδινες υπάρξεις
ονείρατ’ ανεκπλήρωτα σ’ ευθεία διαδρομή
κυκλοφορούν ανάμεσα σε λόγους και σε πράξεις
κερνώντας μας ανώνυμα τη λάθος αφορμή.

Κι εμείς που χρόνια ξέρουμε πού βγάζουνε οι δρόμοι
αναζητούμε τ’ άλλοθι μιας ξένης αγκαλιάς
σαν ποιητές που κέρδισαν λίγη ζωή ακόμη
και την ξοδεύουν άπραγοι στον ίσκιο μιας φτελιάς.
-----

Το κορίτσι της Άνω Πόλης

Σε γέννησε ο άνεμος στη μήτρα της Σελήνης
κι ανάδοχός σου χρίστηκε του ουρανού η μπόρα
το λάδι μιας γριάς ελιάς σου ορίσανε να δίνεις
όπου οι στάλες της βροχής σφυροκοπούν την ώρα.

Κι εσύ μικρή σαν όνειρο που τρέχει όταν κοιμάμαι
αφήνοντας απόηχους τραυλούς και μαγεμένους
μοιράζεις ξόρκια σ’ όλα αυτά που τρέμω και φοβάμαι
για να μπορέσεις μια βραδιά να βρεις τους νικημένους...

...τους ποιητές που λήστεψαν εχθές την Άνω Πόλη
και ξέραναν τα σύννεφα και ήπιανε την μπόρα
αφήνοντας ως σύμβολο το μαύρο τους το βόλι
πυροβολώντας άξαφνα σ’ ό,τι έχτισες ως τώρα.

Κοιμήσου κόρη του Βοριά, του Φέγγους θυγατέρα
σε ζάλισαν τα όργανα, σε κούρασαν τα βράδια
λίγο κρασί στα μάτια σου και θα τα κάνω πέρα
τα όνειρα που στοίχειωσαν παλιά κρυφά μας χάδια.


Ο Χρήστος Α. Μιχαήλ γεννήθηκε στη Σαλαμίνα, τελείωσε το σχολείο στη Λεμεσό και σπούδασε Χρηματοοικονομική και Τραπεζική Διοικητική στο Πανεπιστήμιο Πειραιά. Σήμερα εργάζεται ως δημοσιογράφος σε μουσικά περιοδικά, έντυπα και διαδικτυακά. "Η καχυποψία ενός άλλοθι" είναι το πρώτο του βιβλίο.

Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011

ΤΟ ΔΙΦΩΝΟ ΚΑΙ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΜΕΡΦΥ (Ή ΟΛΑ ΟΣΑ ΘΕΛΑΤΕ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΟΥΣΙΚΟ-ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΛΜΟΥΣΑΤΕ ΝΑ ΡΩΤΗΣΕΤΕ)


Το Δίφωνο και οι Νόμοι του Μέρφυ (ή όλα όσα θέλατε να μάθετε για το μουσικο-δημοσιογραφικό καπιταλισμό και δεν τολμούσατε να ρωτήσετε)

Αν διαλύσεις και ξαναφτιάξεις ένα πράγμα πολλές φορές, στο τέλος θα έχεις δύο πράγματα.
Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ RAP ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ
Τα γεγονότα είναι λίγο-πολύ γνωστά στους παροικούντες τον ελληνικό μουσικό τύπο. Μία ωραία πρωία του Ιανουαρίου η ιδιοκτησία του Ομίλου Γιαννίκου αποφασίζει να κλείσει το Δίφωνο. Οι εργαζόμενοι αντιδρούν, έχοντας στο πλευρό τους πάμπολλους καλλιτέχνες και άλλους πολίτες. Στήνεται μία πρωτοφανής κινητοποίηση με εργαλεία το blogging και το facebook, έχοντας ως εμπροσθοφυλακή την κοινή και απλή πεποίθηση ότι είναι λάθος να απολύονται εργαζόμενοι, είναι λάθος να υπάρχει απλήρωτη εργασία, είναι λάθος να κλείνει ένας ιστορικός μουσικο-δημοσιογραφικός τίτλος όπως το Δίφωνο. Αυτό που στην αρχή φαινόταν μία τοσοδούλικη και διστακτική διαμαρτυρία, μεγαλώνει, επιβεβαιώνοντας τον ΝΟΜΟ ΤΟΥ RUCKERT: "Δεν υπάρχει τίποτα τόσο μικρό, που να μην μπορεί να πάρει μεγάλες διαστάσεις". Τελικά, η ιδιοκτησία υπαναχωρεί στην απόφασή της, αναγγέλει την εκ νέου έκδοση του Διφώνου, καταβάλλει τα δεδουλευμένα αλλά δεν ανακαλεί τις απολύσεις. Και κάπου εκεί, κάποιοι συντάκτες προσχωρούν στο νέο εγχείρημα, κάποιοι άλλοι επιλέγουν να διαπραγματευθούν, και οι υπόλοιποι τραβούν για άλλες πολιτείες. Το κειμενάκι αυτό έχει ένα μόνο σκοπό: να σημειώσει 2-3 πραγματάκια, ως εμπειρία, που μπορούν να φανούν χρήσιμα σε κάποιους, εντός και εκτός Διφώνου.
Χρήσιμη - και αξέχαστη - θα μου μείνει, ας πούμε, η "αλληλεγγύη" που επέδειξαν συνάδελφοι δημοσιογράφοι που εργάζονται σε άλλα, όμορα μέσα. Ο κύριος Φώντας Τρούσας στο Δισκορυχείον, σε ένα κατά τα άλλα εξαιρετικό κείμενο, θεώρησε σωστό το τάιμιγκ του κλεισίματος για να ασκήσει κριτική σε κάποιες δηλώσεις συμπαράστασης - ή αλλιώς "κουταμάρες" - των καλλιτεχνών υπέρ των εργαζομένων. Ενώ ο κύριος Άρης Καραμπεάζης στο e-tetradio πανηγύρισε με καπνογόνα και σαμπάνιες το κλείσιμο του Διφώνου. Ο κύριος Δημήτρης Κανελλόπουλος, τέλος, πάλι στο e-tetradio, παρουσίασε σε αποκλειστικότητα δηλώσεις του ιδιοκτήτη του περιοδικού, δίχως να αναφέρει κουβέντα για τις απολύσεις. Ευτυχώς που το ΘΕΩΡΗΜΑ ΤΟΥ MUNDER με είχε προϊδεάσει: "Για κάθε ένα '10' υπάρχουν δέκα '1' ".
Φανταστείτε να κλείσει το Τζαζ & Jazz και να βγαίνουν συνάδελφοι από άλλα μέσα και να επιχαίρουν ισχυριζόμενοι ότι το περιοδικό σπανίως έχει θέματα παρά μόνο συνεντεύξεις και δισκοπαρουσιάσεις ή ότι τα κείμενα είναι πολύ μικρά και οι φωτογραφίες τεράστιες, ή ότι εκ των πραγμάτων το περιοδικό οφείλει να διατηρεί στενές σχέσεις με δισκογραφικές και μάνατζερς ώστε να εξασφαλίζει τα cd και τις συνεντεύξεις. Ή φανταστείτε να κλείσει η Ελευθεροτυπία, να μείνει ο κύριος Κανελλόπουλος άνεργος, κι εγώ να γράφω το κοντό και το μακρύ μου για το κάκιστο επίπεδο της εφημερίδας-μαγαζάκι του ΠΑΣΟΚ, και για το πόσο θετικό είναι το κλείσιμό της. Ή ακόμα καλύτερα, φανταστείτε να πάρω συνέντευξη από την κυρία Τεγοπούλου, να την ρωτώ για τα μελλοντικά της σχέδια, και να μη δίνω δεκάρα τσακιστή για την απόλυση του κ. Κανελλόπουλου. Καλό; Πώς θα σας φαινόταν κύριοι συνάδελφοι αν αυτά τα ωραία τα έλεγαν κάποιοι την ημέρα της απόλυσής σας; Εδώ κοτζάμ Απογευματινή της "επάρατης Δεξιάς" έκλεισε, και όλοι ανεξαρτήτως κομματικών χρωμάτων εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους με τους εργαζομένους. Τι έπρεπε να πουν, δηλαδή; Ότι η εφημερίδα είναι δεκανίκι του Μητσοτάκη και καλώς έκλεισε; Έλεος... Στην κριτική, λοιπόν, λέμε ναι. Στο να κλωτσάς όμως το πτώμα για να βεβαιωθείς ότι πέθανε, λέμε όχι.
Είναι πάντως αλήθεια ότι η εμπειρία από την κινητοποίηση του Διφώνου παραξένεψε πολύ κόσμο, ο οποίος αντέδρασε με τη δύναμη της αδράνειας. Από που προέρχεται αυτή η δύναμη της αδράνειας; Ο σύγχρονος αστικός πολιτισμός χαρακτηρίζεται από ένα μεγάλο παράδοξο:

Από τη μία, ολοένα και περισσότεροι θεσμοί και πρακτικές της κοινωνίας εντάσσονται ολοένα και περισσότερο στον κριτικό έλεγχο των πολιτών, που συχνά καταλήγει στην πλήρη απονομιμοποίηση αυτών των θεσμών. Για πολύ κόσμο, ο παπάς δεν είναι πια ο σεβάσμιος γέροντας, αλλά το λαμόγιο που κλέβει το κράτος με το Βατοπέδιο. Ο αστυνομικός δεν είναι ο "κύριος χωροφύλαξ" της δεκαετίας του '50 αλλά μπάτσος, γουρούνι, και ενίοτε δολοφόνος. Η οικογένεια δεν είναι πλέον ο καθαγιασμένος θεσμός που μεγαλώνει γερά παιδιά, αλλά μία σύμβαση υπό προθεσμία, με το διαζύγιο και το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης να παραμονεύουν. Η ερωτική ζωή δεν κρύβεται πίσω από κλειστές πόρτες, αλλά βγαίνει στα εξώφυλλα, γίνεται αίτημα και δικαίωμα στη διαφορετικότητα, διαδηλώνει σε παρελάσεις "υπερηφάνειας", μπουκάρει στις τηλεοράσεις και στο θεατρικό σανίδι. Συνολικά, μία ρητορική δικαιωμάτων και επιλογής περιβάλλει τον κυρίαρχο λόγο. Επιλέγουμε το φαί μας - βιολογικό κατά προτίμηση -, επιλέγουμε ως και το γονίδιο του παιδιού μας, επιλέγουμε τη φυλή των Αθηνών στην οποία ανήκουμε, επιλέγουμε τα τραγούδια του ipod μας, επιλέγουμε το free press στυλάκι μας. Η βούλησή μας αγγίζει όλα τα πεδία της ανθρώπινης δραστηριότητας, πλήν ενός, τουλάχιστον!

Ποιο είναι αυτό το πεδίο; Μα η εργασία, φυσικά! Ένα πέπλο σιωπής πλανάται πάνω από την εργασία, τον εργασιακό μας χώρο, τους όρους της εργασίας μας, τις σχέσεις με την εργοδοσία και τον συν-εργαζόμενο. Η εργασία είναι η δραστηριότητα του ανθρώπου για την οποία δεν επιτρέπεται κανείς να πει κουβέντα. Απλά και μόνο η αναφορά στο συνδικαλισμό, στη λέξη "σωματείο", στην εργατική νομοθεσία, στη διεκδίκηση των εργασιακών δικαιωμάτων, αρκεί για να θεωρηθεί κάποιος κατάλληλος για εγκλεισμό στο Δαφνί. Στο δημόσιο λόγο δεν υπάρχει χώρος για "επιλογή", όταν η συζήτηση πηγαίνει στα φυσιολογικά ερωτήματα: Για τι και για ποιόν δουλεύουμε; Υπό ποιούς όρους; Γιατί δεν ελέγχει ο εργαζόμενος το προϊόν της εργασίας του; Μας αρέσει η δουλειά μας; Είναι σωστές οι αμοιβές; Και τα λοιπά, και τα λοιπά... Όλα αυτά τα ζητήματα είναι απαγορευμένα. Ο μύθος του "τέλους της εργατικής τάξης" σε συνδυασμό με τον ρεαλισμό της ανεργίας, των απολύσεων και της κρίσης έχει βάλει για τα καλά στα μυαλά των ανθρώπων την ιδέα ότι το βασίλειο της εργασίας ΠΡΕΠΕΙ να βρίσκεται εκτός του ελέγχου των πολιτών, εκτός της σφαίρας της συλλογικής δράσης. Αυτή η πεποίθηση δεν είναι ουρανοκατέβατη, προφανώς, αλλά αποτέλεσμα συντονισμένης ιδεολογικής επίθεσης από την αστική τάξη, το κράτος και τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του. Η μόνη φορά που ίσως τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης ασχολούνται με τη σφαίρα της εργασίας είναι για να στηλιτεύσουν μια απεργία, τους δήθεν τεμπέληδες δημόσιους υπαλλήλους, ή τους δήθεν ανεύθυνους εργαζόμενους που δεν γίνονται χαλί για να τους πατήσει ο κάθε - "μαζί τα φάγαμε" - Πάγκαλος ή ο κάθε εταιριάρχης.
Ένας επιπλέον παράγοντας αδράνειας είναι η κατεστημένη πίστη στην ατομική ιδιοκτησία ως παράγοντα δημιουργίας. Γενιές και γενιές μεγάλωσαν παρέα με το θεμελιώδη μύθο της αστικής πολιτικής οικονομίας: ότι η με οικονομικούς όρους δημιουργία προϋποθέτει την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Τόνοι μελάνι χύθηκαν υμνώντας την περίφημη "επιχειρηματικότητα", το επιχειρηματικό δαιμόνιο του μεμονωμένου παραγωγού, την καινοτομία που έρχεται μαζί με τον ιδιώτη. Το κλείσιμο του Διφώνου εν μία νυκτί θα μπορούσε να αποτελέσει μια καλή ευκαιρία να αναθεωρήσει πολύς κόσμος αυτά τα φιλελεύθερα καλαμπουράκια. Η ατομική ιδιοκτησία δεν δημιουργεί, μόνο, αλλά και καταστρέφει. Δεν ανοίγει μόνο τις επιχειρήσεις, αλλά τις κλείνει κιόλας. Δεν προσφέρει μόνο απασχόληση, αλλά και απολύσεις. Για την ακρίβεια, η οποιαδήποτε δημιουργία της ατομικής ιδιοκτησίας βασίζεται πλέον αυστηρά στην καταστροφή.
Η τωρινή κρίση, όμως, λειτουργεί πιο διαφωτιστικά κι από πέντε βιβλιοθήκες της Αλεξάνδρειας. Έτσι, κατά τη διάρκεια της κινητοποίησης ακούστηκαν από καλλιτέχνες απόψεις που πριν από μερικά μόλις χρόνια θα θεωρούνταν κάτι παραπάνω από γραφικές. Όπως, ότι ένα μέσο παραγωγής μπορεί να είναι αυτοδιαχειριζόμενο, από τους ίδιους τους εργαζόμενούς του. Ας μη γελιόμαστε. Μαζί με το δίδαγμα της καταστροφικότητας της ατομικής ιδιοκτησίας, γίνεται εμφανές πόσο αδύνατη είναι η δημιουργία νησίδων αυτοδιαχείρισης μέσα σε συνθήκες αναπτυγμένου καπιταλισμού. Σε αυτό συνηγορούν ένα σύστημα δικαίου κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του ισχυρού, οι κεφαλαιακές ανάγκες μιας επιχείρησης στον σύγχρονο καπιταλισμό, οι επιταγές της "ελεύθερης" - μονοπωλιακής αγοράς, και προπαντός η ατομική ιδιοκτησία, αυτός ο ναός των ιερών και των οσίων που δεν πρέπει ποτέ και καθόλου να θίγεται στην τωρινή "φιλελεύθερη" κοινωνία μας (βοήθειά μας). Με άλλα λόγια, ας το βάλουν καλά στο μυαλό τους όσοι αγωνίζονται για έναν καλύτερο κόσμο: χωρίς την κατάλυση του αστικού κράτους και των νομικών, βαθιά ταξικών σχέσεων ατομικής ιδιοκτησίας που διέπουν την σφαίρα της παραγωγής, δεν πρόκειται να υπάρξει ούτε αυτοδιαχείριση, ούτε χειραφέτηση.
Πίσω στο θέμα μας. Μέσα σε τέτοιες συνθήκες αδράνειας εμφανίστηκε η ανακοίνωση των εργαζομένων που δήλωνε ότι δεν θα ανεχόταν άλλο ένα κλείσιμο περιοδικού του Ομίλου Γιαννίκου στα μουλωχτά. Και εντός αυτής της αδράνειας άρχισαν να φτάνουν οι πρώτες γενναίες δημόσιες καταθέσεις καλλιτεχνών, ακόμα και εκείνων που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στεγάζονται επαγγελματικά στον Όμιλο.

Αλλά τελικά, γιατί έκλεισε το Δίφωνο; Μόνο υποθέσεις μπορούν να γίνουν. Το Δίφωνο ίσως έκλεισε γιατί δεν πήγαινε καλά, γιατί οι επιλογές της ιδιοκτησίας - η οποία δεν σταμάτησε ούτε στιγμή να παρεμβαίνει στο έργο της διεύθυνσης - ήταν άλλα 'ντ' άλλων, γιατί η δισκογραφία έχει απαξιωθεί, γιατί τα έντυπα μέσα έχουν απαξιωθεί επίσης. Ίσως έκλεισε και γιατί στο τωρινό πνεύμα της παρακμής όλα μπορούν να κλείνουν και να ανοίγουν χωρίς να τρέχει και τίποτα, γιατί όλα και όλοι βρίσκονται υπό προθεσμία. Εκ των πραγμάτων, όμως, είναι πλέον σαφές ότι το Δίφωνο έκλεισε για να ξανανοίξει, χωρίς το βαρίδι τεσσάρων μισθωτών - οι μισθωτοί ως γνωστόν είναι βαρίδια για τα καπιταλιστικά κέρδη - και με χειρότερους όρους αμοιβής για τους συντάκτες. Στο χωριό μου, αυτό το λένε πάλη των τάξεων και απόσπαση υπεραξίας.
Η πάλη ανάμεσα σε δύο μέρη υπάρχει είτε το καταλαβαίνουν και τα δύο μέρη, είτε το καταλαβαίνει μόνο το ένα από τα δύο. Η πάλη είναι αντικειμενική, όπως αντικειμενική υπήρξε η προσπάθεια διάσπασης των εργαζομένων και δημιουργίας ψευδών διλημμάτων. Το κεφάλαιο έχει εξαπολύσει μία κατά μέτωπο επίθεση στις δυνάμεις της εργασίας. Στιγμή αυτής της επίθεσης υπήρξε και το κλείσιμο του Διφώνου που υπηρέτησε την εκβιαστική λογική της εργοδοσίας. Θες Δίφωνο; Έλα με χειρότερους όρους απασχόλησης. Δεν θες; Πήγαινε στο καλό... Στον καπιταλισμό, ο κάτοχος του κεφαλαίου έχει και το μαχαίρι, έχει και το καρπούζι, και όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει. Εκτός... εκτός κι αν μπροστά του βρει εργαζόμενους έτοιμους να αμφισβητήσουν αυτή τη λογική ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΗΣ. Αυτή τη φορά, κάτι τέτοιο δε συνέβη. Και πώς να συμβεί, όταν ακόμα και άνθρωποι έμπειροι και ακέραιοι, που κουβαλούν χρόνια οργανωμένης ένταξης στην Αριστερά, έσπευσαν να διαπραγματευθούν τους δικούς τους ατομικούς όρους ένταξης; Σέβομαι τις επιλογές τους και τις ανάγκες τους. Εξάλλου, την επόμενη φορά θα είμαστε όλοι σοφότεροι και θα έχουμε κατά νου το ΝΟΜΟ ΤΟΥ VAN HERPEN: "Η λύση του προβλήματος ανάγεται στο να βρεις αυτούς που θα το λύσουν".

Σημαίνει αυτό ότι ο αγώνας των εργαζομένων του Διφώνου έγινε για ένα πουκάμισο αδειανό; Το αντίθετο. Πετύχαμε πολλά: λάβαμε τα δεδουλευμένα μας (διόλου αμελητέο, ρωτήστε και τους μεταφραστές στα Ελληνικά Γράμματα που από το Σεπτέμβρη του 2010 περιμένουμε να πληρωθούμε για δουλειές που ήδη παραδώσαμε), πιέσαμε την ιδιοκτησία να ξανανοίξει το περιοδικό, και προπαντός δείξαμε τις δυνατότητες αλλά και τα όρια μιας συλλογικής κινητοποίησης. Όλοι μας βγήκαμε από αυτήν την εμπειρία ωριμότεροι. Κάποιοι βγήκαν και απολυμένοι - μακάρι να απασχοληθούν σύντομα σε άλλα μέσα. Για όσα άλλα έλαβαν χώρα, δεν ξέρω / δεν απαντώ. Κουτσομπολιά, ξεκατινιάσματα και καυτές λεπτομέρειες δεν θα διαβάσετε. Δεν θα κάνουμε τη χάρη σε όσους θέλουν να επιβεβαιώνουν κάθε στιγμή το μάταιο της ενότητας των εργαζομένων, το μάταιο της συλλογικότητας.

Το μόνο δίδαγμα που θέλω να μοιραστώ με σένα, αγαπητή μου αναγνώστρια, είναι ότι την κρίσιμη στιγμή, όταν τέθηκε στους εργαζόμενους το δίλημμα "συλλογικό v. ατομικό" με τον αμεσότερο τρόπο, οι περισσότεροι διάλεξαν να κινηθούν ατομικά. Είναι γνωστή η ΒΑΣΙΚΗ ΑΡΧΗ ΤΟΥ YOUNG ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΣΗ: "Ο καθένας θέλει να ξεφλουδίζει τη δική του μπανάνα". Όμως, παραμένει εντυπωσιακή η ταχύτητα με την οποία το κάναμε: γιατί είναι πράγματι εντυπωσιακό τη μία μέρα να κουβεντιάζεις σε μία συνέλευση, και την επομένη να μαθαίνεις ότι οι μισοί βρίσκονται ήδη στο νέο Δίφωνο, ότι κάμποσοι άλλοι διαπραγματεύονται την επανεισδοχή τους, ότι άλλοι ετοιμάζονται για έξοδο, και όλα αυτά ενώ κάποιοι άλλοι παραμένουν απολυμένοι. Και δεν βγάζω τον εαυτό μου έξω από αυτήν την ατομοκεντρική λογική, εφόσον ατομικά είχα επιλέξει να φύγω από το Δίφωνο πριν κλείσει και ατομικά επέμεινα στη συγκεκριμένη επιλογή και μετά το κλείσιμο. Και κάπως έτσι, ο NOMOΣ TOY HELGA πήγε περίπατο: "Πρώτα πες όχι και μετά διαπραγματεύσου".

Πέρα από αστεία, το μόνο γιατρικό στην επιβολή του ατομικού επί του συλλογικού είναι η ύπαρξη παγιωμένων συλλογικών θεσμών και διαδικασιών, που μόνο μία μόνιμη συλλογικότητα εργαζομένων μπορεί να προσφέρει. Αυτός ο κλήρος, της δημιουργίας σωματείου εργαζομένων στο περιοδικό Δίφωνο, πέφτει σε όσους παρέμειναν εκεί, αν και εφόσον το θελήσουν. Έχουν την πολύτιμη πείρα της κινητοποίησης. Αλλά προσοχή, γιατί σύμφωνα με το ΝΟΜΟ ΤΟΥ OLIVIER: "Πείρα είναι αυτό που δεν αποκτάς, παρά μόνο αφού δεν το χρειάζεσαι πια".

Εύχομαι καλή επιτυχία στο νέο Δίφωνο και στους συντελεστές του. Κατά τα λοιπά, η ζωή συνεχίζεται. Ο Μέρφυ έχει ήδη δείξει το δρόμο, με τον ΠΡΩΤΟ ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ: "Μείνε μέσα με τους απ' έξω". Μέσα, λοιπόν, στα πράγματα, μέσα και στην αγωνία για να αλλάξουν τα πράγματα, αλλά έξω από το Δίφωνο. Με τους απ' έξω.
ηρ.οικ.

ΥΓ(1): Η παρουσία σε μία "μαύρη λίστα" λόγω συμμετοχής στην υποκίνηση - εδώ γελάνε - μιας κινητοποίησης είναι ένας τίτλος τιμής και ένα παράσημο που σπάνια αποδίδεται στη ζωή ενός ανθρώπου. Δεν ξέρω ποιον ακριβώς πρέπει να ευχαριστήσω γι' αυτό το προνόμιο, πάντως τον ευχαριστώ. Καλό θα ήταν να μη χαρεί πολύ, γιατί όπως λέει και η ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΠΕΔΟΛΟΓΙΑ: "Αυτό που θα σε προωθήσει στο ένα επίπεδο, θα σε εξοντώσει σε κάποιο άλλο".

ΥΓ(2): Και βέβαια, ένα μεγάλο "ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ" στους καλλιτέχνες, στις οργανώσεις και στους απλούς πολίτες που έσπευσαν να συμπαρασταθούν στον αγώνα των εργαζομένων του Διφώνου. Μακάρι όλοι να ξανασυναντηθούμε στα επόμενα. Χθες ήταν το Δίφωνο, αύριο θα είναι μία ολόκληρη κοινωνία. Ραντεβού στα επόμενα, λοιπόν. Γιατί όπως αναφέρει και ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ SNIDER: "Τίποτα δεν μπορεί να γίνει σε ένα μόνο ταξίδι".

Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

ΣΩΤΗΡΗΣ ΚΑΚΙΣΗΣ: "ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗ ΕΓΚΩΜΙΟΝ"

Μπιθικώτση Εγκώμιον

Εγώ είμαι με τον Μπιθικώτση. Ξύπνησα νύχτα και μες στη σκέψη μου άναψαν φώτα. Και ξυπνάω ανελλιπώς τις νύχτες, και σβήνω τα άλλα φώτα, τα μικρά πράσινα ή κόκκινα φωτάκια που έχουνε χώσει στις πρίζες όσοι φοβούνται μη σηκωθούνε και σκοντάψουν.
                Έγινε σίδερο βαρύ το χάδι, δυστυχώς, και οι κουβέντες πιο σίδερο, δυστυχώς, όσες παλιά χαϊδεύανε, όσες παλιές κουβέντες ακόμα κι όταν έφευγαν απ’ το στόμα μένανε επίσημες.
                Σήμερα, κάποιος έριξε κάτι στο φαγητό σας και γι’ αυτό δεν μπορείτε να είσαστε αγνοί σαν τον Μπιθικώτση και τη Μοσχολιού, γι’ αυτό δεν μπορείτε ν’ αγαπήσετε όπως ο Μπιθικώτσης.
                Κάποιος ρίχνει κάτι στο φαγητό σας, γιατί ποτό δεν πίνετε, και τραγουδάτε με τα χείλια κι όχι με την ψυχή.
                Κάποιος ρίχνει κάτι στο φαγητό σας και σας τυφλώνει, σας κερδίζει, σας εξευτελίζει. Και δεν είναι καν ο Διάολος.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΚΑΚΙΣΗΣ, Τρόμος στο Κολλέγιο Νο 2, Ερατώ, Αθήνα, 1987, σελ. 123.

Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

WHO BUILT THEBES....?

Questions from a worker who reads


Who built Thebes of the seven gates?
In the books you will find the names of kings.
Did the kings haul up the lumps of rock?
And Babylon, many times demolished
Who raised it up so many times? In what houses
of gold-glittering Lima did the builders live?
Where, the evening that the Wall of China was finnished
Did the masons go? Great Rome
Is full of triumphal arches. Who erected them? Over whom
Did the Caesars triumph? Had Byzantium, much praised in song
Only palaces for its inhabitans? Even in fabled Atlantis
The night the ocean engulfed it
The drowning still bawled for their slaves.

The young Alexander conquered India.
Was he alone?
Caesar beat the Gauls.
Did he not have even a cook with him?

Philip of Spain wept when his armada
Went down. Was he the only one to weep?
Frederick the Second won the Seven Year's War. Who
Else won it?

Every page a victory.
Who cooked the feast for the victors?
Every ten years a great man?
Who paid the bill?

So many reports.
So many questions.
BERTOLT BRECHT

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

IT IS WRONG TO PRETEND...

It is wrong to pretend that human beings are unique, that they carry within them an irreplaceable individuality; as far as I was concerned, at any rate, I could not distinguish any trace of such an individuality. As often as not it is futile to wear yourself out trying to distinguish individual destinies and personalities. When all’s said and done, the idea of the uniqueness of the individual is nothing more than pompous absurdity. We remember our own lives, Schopenhauer wrote somewhere, a little better than a novel we once read. That’s about right: a little, no more.
Michel Houellebecq

Τετάρτη, 19 Ιανουαρίου 2011

Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Ο επαναστατημένος άνθρωπος είναι ο πιο ολοκληρωμένος τύπος ανθρώπου και ο πιο υγιής. Ο ιδιώτης, αντίθετα, που ομφαλοσκοπείται, πάσχει από νευρώσεις.
Πάμπλο (Μιχάλης Ράπτης)

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ

είμαστε οι πράξεις μας και τίποτα παραπάνω. Οι πράξεις μας είναι η έκφραση του ψυχισμού μας μέσα στις συγκυρίες της ζωής. Είμαστε αυτό που κάνουμε και όχι οι προθέσεις μας ή τι νομίζουμε ότι θα μπορούσαμε να είμαστε.
Μιχάλης Ρέππας - Θανάσης Παπαθανασίου

Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

GRITOS Y CANTOS: SILVIO RODRIGUEZ - "PEQUENA SERENATA DIURNA"


Pequeña serenata diurna
Silvio Rodriguez

Vivo en un país libre
Cual solamente puede ser libre
En esta tierra, en este instante
Y soy feliz porque soy gigante.
Amo a una mujer clara
Que amo y me ama
Sin pedir nada
- o casi nada,
Que no es lo mismo
Pero es igual -.


...BUT THEY DIDN'T TAKE THE MUSIC

He was a magician with the harp. In the plains of Colombia there was no fiesta without him. For a fiesta to be a fiesta, Mese Figueredo had to be there, his dancing fingers brightening up the air and stirring the legs. One night, on some remote track, he was assaulted by thieves. Mese Figueredo was on his way to a wedding on muleback -he on one mule, the harp on another- when the thieves jumped on him and beat him senseless. The following day, someone found him. He was lying in the path, a filthy rag of mud and blood, more dead than alive.
And then the wretch said, with the remnants of a voice: "- They took the mules".
And he said: "- And they took the harp".
And he drew in breath and laughed, dribbling spittle and blood he laughed: "- But they didn't take the music".
Eduardo Galeano

THE ONLY PEOPLE...

The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn, like fabulous yellow roman candles exploding like spiders across the stars and in the middle you see the blue centerlight pop and everybody goes ....
J. Kerouac

Σάββατο, 15 Ιανουαρίου 2011

ΤΟΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΟΥΤΕ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ

Γύρω στις 4 χθες το μεσημέρι κατευθύνομαι πεζός προς το σπίτι, εφ΄ όσον δεν υπάρχουν μέσα μεταφοράς. Λίγο πριν το ξενοδοχείο ΚΑΡΑΒΕΛ και καθώς κατευθύνομαι προς τον Βύρωνα όπου μένω βρίσκω στο δρόμο μια ταυτότητα, σταματάω, κοιτάζω, βλέπω την εκδούσα Αρχή -είναι το Α.Τ. Κυψέλης- σκέφτομαι λοιπόν ότι πρέπει με κάποιον τρόπο να την πάω. Δεν μπορώ να την πάω στην Κυψέλη, αφού δεν υπήρχαν μέσα μεταφοράς, κατευθύνομαι προς τον Βύρωνα να την παραδώσω και να γυρίσω σπίτι μου. Πράγματι λοιπόν κατευθύνομαι προς το σπίτι και σε απόσταση περίπου 10 λεπτά από το σπίτι μου βγαίνει ένας άνδρας με πολιτικά, μου λέει ασφάλεια και μου προτάσσει το περίστροφο. Σε έναν πρώτο χρόνο θεωρώ ότι είτε δεν συμβαίνει αυτό που λέει, είτε, αν συμβαίνει, αν όντως δηλαδή ήταν άντρας της ασφάλειας, θα μου δοθεί ευκαιρία να δώσω την ταυτότητά μου, να εξηγήσω ποιος είμαι και αφού δουν τα στοιχεία μου να με αφήσουν να πάω στο σπίτι μου. Τα πράγματα όμως πολύ γρήγορα καταλαβαίνω ότι δεν είναι έτσι. Βγαίνουν από το στενό από το οποίο βγήκε ο άνδρας αυτός περίπου τους 10-15 με πολιτικά, πολλοί εκ των οποίων είναι κουκουλοφόροι, άνδρες και γυναίκες, οι οποίοι με χτυπούν βίαια. Φωνάζω βοήθεια γιατί νιώθω ότι απειλούμαι και έχω την αίσθηση ότι είμαι θύμα παρακρατικής επίθεσης. Καταλαβαίνετε ότι στο αίτημά μου και με φωνές, δείξτε μου έστω τα στοιχεία σας, να ξέρω ότι είμαι με την αστυνομία, όχι μόνο δεν έχουν ανταποκριθεί, αλλά με έχουν βρίσει και με έχουν χτυπήσει απίστευτα. Φωνάζω λοιπόν βοήθεια και λέω ότι έχω την ταυτότητά μου μαζί μου ώστε στο μεν βοήθεια να με βοηθήσουν οι διερχόμενοι -Με σταμάτησαν στη Φορμίωνος που είναι μια κεντρική λεωφόρος για τον Βύρωνα- Λέω βοήθεια για να με βοηθήσουν οι διερχόμενοι και λέω ότι έχω τα χαρτιά μου στην περίπτωση που όντως είναι αστυνομικοί να τους δείξω τα χαρτιά μου για να με αφήσουν, να εξηγήσω τουλάχιστον τι συμβαίνει.

Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ "ΕΠΙΤΥΧΙΑ" ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ

Οι σερίφηδες της άγριας δύσης ξαναχτύπησαν... αυτή τη φορά με θύμα ένα από τα λαμπρότερα μυαλά της νεότερης γενιάς πολιτικών επιστημόνων: τον Δημοσθένη Παπαδάτο-Αναγνωστόπουλο. Τον πέρασαν, λέει, για τρομοκράτη. Βρε παλληκαράδες μου της ομάδας δέλτα, ζήτα ή γάμα(τα), ο Δημοσθένης έχει τόση σχέση με την τρομοκρατία όσο και ο Μπομπ Σφουγγαράκης με την κβαντική μηχανική και τη μοριακή βιολογία... Ευτυχώς, οι υπερ-υπολογιστές της ΝΑΣΑ, εεε, συγνώμη, της ελληνικής αστυνομίας ήθελα να πω, επιβεβαίωσαν την αθωότητα του... Έλεος ρεεε! ηρ.οικ.
Περισσότερες πληροφορίες εδώ:
http://www.rednotebook.gr/details.php?id=1451

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

MEA CULPA: ΤΑ "ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΑ" ΚΑΙ Η ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ '80

Πριν από μήνες, σε ένα άρθρο-αφιέρωμα για τη δεκαετία του '80 στο Δίφωνο παρέλειψα την αναφορά στα "Παιδιά από την Πάτρα". Αν και ήταν πρώτοι-πρώτοι (και πώς να μην είναι, με τεράστιες επιτυχίες και αμέτρητες πωλήσεις) στην πρόχειρη λίστα με τα σημαντικότερα συγκροτήματα των ελληνικών eighties που είχα συντάξει, ο δαίμων του υπολογιστή μου χτύπησε για τα καλά. Και ο δαίμων έχει ένα στόχο: το κουμπί delete. Ευτυχώς, την παράλειψη αυτή μου τη θύμισε τηλεφωνικά ο Βαγγέλης Δεληκούρας, ψυχή του συγκροτήματος, σε ένα νυχτερινό τηλεφώνημα-έκπληξη πριν από καιρό. Στην ηλεκτρονική του εκδοχή στα "μουσικά προάστια", το άρθρο έχει φυσικά συμπληρωθεί (ΕΔΩ). Ζητώ όμως κι από εδώ συγνώμη από τα ιστορικά "Παιδιά από την Πάτρα" για αυτήν τη χαζή παράλειψη. Βέβαια, ακόμα κι αν τους ξέχασε ένα άρθρο, τους μνημονεύουν πανάξια ο κόσμος και η ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, κι αυτό μετράει. Μόλις τελειώσει η αναμπουμπούλα του Διφώνου, θα επανέλθουμε εκτενέστερα. Μέχρι τότε ...πάμε μαέστρο! ηρ.οικ.

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ


Είναι αμαρτία που κλείνει ένα περιοδικό, το οποίο ασχολείται με την ελληνική μουσική. Και είναι αμαρτία που μένουν άνεργοι οι άνθρωποι που εργάζονταν εκεί. Το Δίφωνο έχει μια ιστορία· εκεί συμμετείχαν σπουδαίοι άνθρωποι, γράφτηκαν σοβαρά άρθρα και παρουσιάστηκαν σημαντικά ντοκουμέντα. Το περιοδικό έχει γίνει σημείο αναφοράς. Στο μέλλον, θα παραπέμπουμε στο Δίφωνο και στα άρθρα του, ακόμα και σε συνεντεύξεις του. Για αυτούς που θα έρθουν σε 30-40 χρόνια, αλλά ακόμα και για τους σύγχρονους, όλα αυτά τα ντοκουμέντα θα είναι σημεία αναφοράς. Οι συνεντεύξεις είναι μεγάλη υπόθεση· εκεί μπορείς να βρεις πράγματα που θα σου λύσουν απορίες και θα σου συμπληρώσουν κενά. Στο παρελθόν έτυχε να αρθρογραφήσω στο περιοδικό για ένα διάστημα. Από τότε, άλλαξαν πολλά, αλλά ένας βασικός κορμός ανθρώπων έμεινε ίδιος. Ένα τέτοιο περιοδικό πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει.
Μάνος Ελευθερίου

Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ ΑΠΟ ΤΟ E-TETRADIO

Από το e-tetradio:

Αναμφισβητητα μια τεράστια δημοσιογραφική επιτυχία. Ό,τι δεν κατάφεραν να μάθουν τριάντα δημοσιογράφοι που εργάζονταν στο ίδιο κτίριο τόσο καιρό, το έμαθε ένας δημοσιογράφος εκ του μακρόθεν, με ένα τηλεφώνημα.
Μάθημα δημοσιογραφίας προς εκκολαπτόμενους δημοσιογράφους:
1) Προφανώς και τα εργασιακά θέματα απλήρωτων και απολυμένων δημοσιογράφων δεν "παρουσιάζουν κατά τη γνώμη μου ενδιαφέρον", και άρα δεν ρωτάμε για αυτά ιδιοκτήτες ΜΜΕ.
2) Προφανώς και θεωρούμε δεδομένο ότι κάθε δήλωση κάθε ιδιοκτήτη ΜΜΕ ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, γι' αυτό και στις δηλώσεις δεν βάζουμε εισαγωγικά, παρά τις παρουσιάζουμε ως πραγματικό γεγονός. Αν ας πούμε ο υπουργός οικονομικών δηλώσει αύριο ότι "σε μια εβδομάδα θα εξαλείψω την ανεργία στην Ελλάδα", εμείς στο άρθρο βάζουμε ως τίτλο: "Σε μια εβδομάδα θα εξαλειφτεί η ανεργία στην Ελλάδα". Τελεία και παύλα, ή ...έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε.
3) Προφανώς και δεν παρουσιάζουμε την άποψη απλήρωτων και απολυμένων δημοσιογράφων σχετικά με το κλείσιμο ενός μέσου, προτού μιλήσουμε με τον ιδιοκτήτη του ΜΜΕ τους. Αντίθετα, φροντίζουμε με προηγούμενα άρθρα (ΕΔΩ) να έχουμε υποσκάψει και γελοιοποιήσει εντελώς την όποια διεκδίκησή τους, επικροτώντας μάλιστα το κλείσιμο του μέσου, και άρα την απώλεια της εργασίας τους.
Τι άλλο; Ένα μεγάλο "ευχαριστώ" στο e-tetradio, και το εννοώ. Τέτοιες στάσεις - από συναδέλφους! - είναι μαθήματα ζωής, που ούτε χίλια βιβλία δεν μπορούν να σου διδάξουν. Και ένα μάθημα ζωής είναι σίγουρα σημαντικότερο από ένα μάθημα δημοσιογραφίας.
ηρ.οικ.

Κυριακή, 9 Ιανουαρίου 2011

ΠΟΤΕ ΘΑ ΜΙΛΗΣΟΥΝ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ;

Όταν πρόσφατα κάποιοι νεάτερνταλ "παλληκαράδες" των ΕΑΑΚ κατέβασαν μία ταμπέλα της ηρωίδας Σωτηρίας Βασιλακοπούλου που η ΚΝΕ είχε τοποθετήσει στο Πάντειο, το ΚΚΕ και ο μηχανισμός του φρόντισε μέσα σε λίγες ώρες ώστε τα δεκάδες σωματεία και οργανώσεις που ελέγχει να εκφράσουν τον αποτροπιασμό τους και να εκδώσουν μανιασμένες ανακοινώσεις περί "ΕΚΟΦιτών" και "ασφάλειας". Τώρα που έκλεισε ένα περιοδικό, σιωπή. Όσο για το ΣΥΡΙΖΑ, αντί να αποκτήσει την πολυπόθητη επαφή με την κοινωνία και με μία ομάδα συντακτών που μένουν άνεργοι και απλήρωτοι, προσπαθεί να ανακτήσει την επαφή με τις μαλωμένες συνιστώσες του. Σιωπή, ξανά.
Τι να φταίει άραγε; Μήπως το ότι τα ψηφαλάκια είναι λιγοστά; Μήπως το ότι οι κομματάρχες δεν διαβάζουν εφημερίδες και ίντερνετ; Μήπως το ότι φοβούνται ό,τι δεν ελέγχουν; Ή μήπως το ότι οι καλές σχέσεις με τα ΜΜΕ και τους ιδιοκτήτες τους είναι πιο σημαντικές από την αλληλεγγύη προς τους εργαζομένους; Ποτέ δεν είναι αργά, πάντως, σύντροφοι, να πείτε έστω και δυο (2) λέξεις.
ηρ.οικ.

ΥΓ: Μόνο οι εφημερίδες Η ΕΠΟΧΗ, ΠΡΙΝ και ΔΡΟΜΟΣ έσωσαν σήμερα την παρτίδα, συμπεριλαμβάνοντας την είδηση στην ύλη τους. Τις ευχαριστούμε.

ΔΙΦΩΝΟΙ ΚΑΙ ...ΠΑΡΑΦΩΝΟΙ



Να λοιπόν που γίνεται να κλείνει ένα περιοδικό και η είδηση να μην περνάει στα ...ψιλά. Να που γίνεται οι εργαζόμενοι ενωμένοι να διεκδικούν το αυτονόητο, δηλαδή τα δεδουλευμένα και την αξιοπρέπειά τους. Δεν το περίμενε κανένας, και σίγουρα όχι οι εμπνευστές αυτής της απόφασης του κλεισίματος του Διφώνου. Δεν περίμενε κανείς ότι το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο τριάντα απολυμένων θα γέμιζε με δηλώσεις συμπαράστασης απλών πολιτών και διάσημων καλλιτεχνών. Δεν περίμενε κανείς ότι οι εργαζόμενοι αντί να αρχίσουν τα αλληλοκαρφώματα και τις αυτο-υπονομεύσεις, θα σχημάτιζαν ένα ενωτικό μέτωπο διαμαρτυρίας ενάντια σε αυτήν την απόφαση. Δεν περίμενε κανείς ότι αντί να πούμε στον Όμιλο Γιαννίκου "ευχαριστούμε που μας απολύσατε", να πάμε σπίτια μας και να αρχίσουμε να ψάχνουμε τις μικρές αγγελίες, θα αρθρώναμε τη δική μας φωνή, τη δική μας ...δίφωνη παραφωνία. Δεν περίμενε κανείς ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.
Ας μην γελιόμαστε. Οι προσδοκίες δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να είναι υψηλές. Ο νόμος, το δίκαιο του ισχυρού, οι κανόνες του παιχνιδιού, δηλαδή οι κανόνες του αστικού κράτους και της "ελεύθερης" - τρομάρα μου - αγοράς, έχουν ήδη σημαδεμένη την τράπουλα. Το Δίφωνο μπορεί και να πέθανε. Όμως κάποιοι δεν σκοπεύουμε να πάμε γονατιστοί στην κηδεία του. Αν δεν μπορέσουμε να σώσουμε το Δίφωνο, θα σώσουμε τουλάχιστον την ψυχή και τη συνείδησή μας.
Επαναλαμβάνω την έκκληση σε όλους τους φίλους και τις φίλες των Μουσικών Προαστίων να δυναμώσουν τις φωνές διαμαρτυρίας απέναντι σε μία απόφαση που αφήνει απλήρωτα και / ή απολυμένα τριάντα άτομα,  και που θάβει στα αζήτητα της ιστορίας έναν τίτλο και ένα περιοδικό - σημείο αναφοράς της μουσικής και του ελληνικού τραγουδιού. Ευχαριστώ από καρδιάς όλους τους φωτισμένους καλλιτέχνες, διανοητές και πολίτες που έχουν ανταποκριθεί στο κάλεσμά μας. Ο αγώνας για την αξιοπρέπεια συνεχίζεται.
ηρ.οικ.

ΚΑΙ NA ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ:

Σάββατο, 8 Ιανουαρίου 2011

ΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΔΑΝΑΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ





Δηλώνω τη συμπαράστασή μου στους εργαζόμενους του Διφώνου και θα είμαι δίπλα σας σε όποια προσπάθεια κάνετε να βρείτε – ή να δημιουργήσετε – το δίκαιό σας. Θα έκανα το ίδιο ακόμα κι αν στο περιοδικό δεν είχε γραφτεί το όνομά μου ούτε μία φορά.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα σε σας συνέβη χθες στο διπλανό σας και θα συμβεί αύριο και σε άλλους εργαζόμενους, γιατί στο στόχαστρο βρίσκεται η ίδια η εργασία.

Οι λέξεις συνταγματική εκτροπή, χούντα, κατοχή,  που εδώ και κάποιον καιρό ακούγονται στη δημόσια σφαίρα δεν είναι υπερβολικά σχήματα λόγου, αλλά απόπειρες έκφρασης μιας βίας που είναι πιο ζοφερή από ό,τι έχουμε δει ως τώρα και δυστυχώς τη χρονιά που πέρασε δεν είδαμε ούτε το ένα δέκατο από ό,τι μας επιφυλάσσει το σκηνικό που στήνεται. Ο πολιτισμένος δυνάστης αντί να σκοτώνει αμάχους με βόμβες, κρίνει ότι είναι «κομψότερο» να πάνε από εξαθλίωση.

Δεν είστε μόνοι σας, κι αν δεν δράσετε μαζί με και υπέρ όλων όσων πλήττονται, δυστυχώς δεν θα καταφέρετε και πολλά.

Η δουλειά που το ΔΝΤ πληρώνεται για να κάνει στη χώρα μας – και που έχει ήδη κάνει σε πολλές άλλες χώρες – είναι μια βίαιη αναδιανομή, ώστε απέναντι στο μεγάλο κεφάλαιο να υπάρχουν μόνο σκλάβοι χωρίς δικαιώματα και χωρίς φωνή. Εκτός, όμως, από τη μεσαία τάξη που πρέπει να πάψει να υπάρχει, έχει πάψει να υπάρχει και μέση οδός.


Σας προτείνω να καταλάβετε τόσο το περιοδικό όσο και το σταθμό Δίφωνο 96.6, και μαζί με άλλους απολυμένους από το χώρο του τύπου να δημιουργήσετε μια εστία αντίστασης – θα βρείτε πολύ κόσμο, ανώνυμο και επώνυμο, δίπλα σας.


Είναι καιρός να αναρωτηθούμε όλοι τι υπηρεσίες προσφέρουμε και σε ποιον. Ο όμιλος Γιαννίκου κατέχει το 80% της εγχώριας μουσικής βιομηχανίας και ταυτόχρονα έχει ίδια μέσα διαμεσολάβησης – διαφήμισης (άσπρης, μαύρης, κίτρινης, γκρίζας και πάει λέγοντας). Αν αυτό δεν είναι αθέμιτο και στρεβλό, πρέπει όλοι να ξαναπάμε για απολυτήριο δημοτικού. Έχει ακουστεί πως όταν αγόρασε τη Lyra το όραμά του ήταν να πουλάει το Χατζιδάκι και την Πάνια στον ίδιο πάγκο. Κι αν δεν το είπε, σίγουρα το έκανε.Πρόκειται για ένα άθλιο επίδοξο μονοπώλιο που ήδη δε φημίζεται για το σεβασμό που δείχνει ούτε στους ανθρώπους που εργάζονται για αυτόν, ούτε στους καλλιτέχνες (εκτός αν διανύουν τη φάση της κότας που γεννάει τα χρυσά αυγά). Στο Δίφωνο του Γιαννίκου είστε – άθελά σας – το ποιοτικό άλλοθι και ο Δούρειος Ίππος μιας μηχανής που σκοπό έχει να κάψει τον πολιτισμό τον ίδιο, να ξαναγράψει παραποιημένη την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, να τοποθετήσει καρκινογόνα ζουζούνια ακόμα και σε εγκεφάλους μωρών.


Οργανωθείτε και πάρτε το περιοδικό, πάρτε το σταθμό και βγάλτε τον από την κονσέρβα. Μη ζητάτε δηλώσεις συμπαράστασης, απαιτήστε πράξεις. Δόξα τω Θεώ υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες που εκτός από αριστερές ευαισθησίες έχουν και συμβόλαια με το Γιαννίκο και μπορούν να ασκήσουν πίεση ώστε να λάβετε τα δεδουλευμένα σας και να αποζημιωθείτε, αλλά κυρίως να επανακτήσετε το νόημα της εργασίας σας.

Στη διάθεσή σας,
Δανάη Παναγιωτοπούλου

Παρασκευή, 7 Ιανουαρίου 2011

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΒΟΥ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ


Δεν ξέρω αν συμφωνώ με την διαμαρτυρία προς τον Όμιλο. Αν αυτός θεωρεί δίκαιη - και απαραίτητη για την επιβίωσή του - την συνέχιση της υψηλής μισθοδότησης των μεγαλοδημοσιογράφων του Alter (ξέρετε, αυτών που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους καθημερινά για την κρίση), εγώ προσωπικά ντρέπομαι να ανήκω σ’αυτούς που του δίνουν πολιτιστικό άλλοθι. Θεωρώ απαράδεκτη και εξευτελιστική – για τον ίδιο πρωτίστως - την οικονομική του συμπεριφορά προς τους συντάκτες του «Διφώνου», θεωρώ όμως πως το περιοδικό, οι συνεργάτες του και ο μουσικός κόσμος που εκφράζει είναι εκ διαμέτρου αντίθετοι με το γούστο και τις πρακτικές τέτοιων Ελλήνων «πολιτών Κέιν» και πως θα έπρεπε να αδράξουν την ευκαιρία και να σκεφτούν αν και πώς θα μπορούσαν να συνεχίσουν ανεξάρτητα. Αν σε κάτι τέτοιο δεν θα έχουν την βοήθεια όλων μας, τότε μάλλον δεν μας αξίζει μουσικός Τύπος. Ή, μάλλον, - για να το πω ακριβέστερα - εμείς δεν είμαστε άξιοι να γράφεται ο,τιδήποτε για μας.   
Φοίβος Δεληβοριάς

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΒΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ


Είναι κρίμα το Δίφωνο, ένα μουσικό περιοδικό που μας συντρόφευε τόσα χρόνια, να πετιέται έτσι εν μία νυκτί. Μπορεί να υπήρχαν δυσκολίες, αλλά όταν μιλάμε για ένα περιοδικό με τόση ζωντάνια μέσα του, που έκανε τομή στη μουσική δημοσιογραφία, δεν είναι δυνατόν να το ξεγράφουμε έτσι σε μια στιγμή. Όχι μόνο σε μένα, αλλά και σε πολύ άλλο κόσμο, αυτή η απόφαση φαίνεται παράξενη, και όχι μόνο. Ενδεχομένως, είναι μια τιμωρία επειδή αργοσβήνει η δισκογραφία. "Αφού δεν γίνεται η δουλειά, αφού δεν ακούτε τη μουσική, τώρα δεν θα μπορείτε και να τη διαβάζετε". Όμως το Δίφωνο δεν είναι τυχαίο. Έδωσε μάχες, στήριξε το καλό ελληνικό τραγούδι. Το κλείσιμο του Διφώνου είναι το τελειωτικό χτύπημα στην ελληνική μουσική σκηνή.
Πέτρος Βαγιόπουλος

ΠΡΟΣ Κ.Κ. ΔΙΑΦΗΜΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ

Επειδή τυγχάνει μέρος του δημοσιογραφικού υλικού που βρίσκεται στην ιστοσελίδα www.difono.gr να είναι προϊόν απλήρωτης εργασίας απολυμένων εργαζομένων, καλό θα ήταν οι διαφημιζόμενοι στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα να αποσύρουν τα διαφημιστικά banners τους. Με εκτίμηση, ηρ.οικ.

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΕΥΤΥΧΗ ΜΠΙΤΣΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ


Το Δίφωνο υπήρξε ουσιαστικό στοιχείο του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού. Προσέφερε πολλά στη μουσική παιδεία του τόπου. Ελπίζω ο ιδιοκτήτης να συναισθανθεί τη σημασία αυτού του περιοδικού για τον πολιτισμό και να αναθεωρήσει την απόφασή του.
Ευτύχης Μπιτσάκης

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΓΚΑΪΦΥΛΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ


Το κλείσιμο του "Διφώνου", δεν είναι πια είδηση, αλλά λογικό επακόλουθο της γενικής κατάρρευσης. Η μόνη λύση είναι να απαρνηθούν οι (συν)εργάτες τη λογική της εργοδοσίας και να προχωρήσουν στην εφαρμογή της θεωρίας του Μαρξ, περί... απαλλοτρίωσης των μέσων παραγωγής. Στα χέρια αυτών που το αγάπησαν, είτε σαν αναγνώστες, είτε σαν συγγραφείς, το "Δίφωνο" πρέπει να ανακτήσει τη χαμένη του αίγλη και να ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ το έντυπο, που με εγκυρότητα και καλαισθησία, πρόβαλλε και επηρέαζε ένα σημαντικό κομμάτι του πολιτισμού μας. Τα ζοφερά χρόνια που βιώνουμε, είναι μια μοναδική ευκαιρία να ξαναζήσουμε τον ενθουσιασμό για ένα καλύτερο αύριο. Το περιοδικό μπορεί να ξαναβρεί τη...χαμένη του νιότη, αρκεί να εξοβελίσει την ευκολία του...life style και να επιστρέψει στις πηγές και στις αξίες που το έκαναν οδηγό. Τώρα που δοκιμάζονται οι αντοχές όλων μας, σας δηλώνω πως είμαι πρόθυμος να συνεργαστώ σταθερά και αφιλοκερδώς σ' ένα νέο ξεκίνημα του περιοδικού, που μέσα απ' τα μεγάλα ζόρια των ανθρώπων που το αγαπούν, θα το κάνουν και πάλι πρωτοπόρο, για μια νέα εποχή.
Θανάσης Γκαϊφύλλιας.

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ ΔΡΟΓΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ


Για αρχή θα ήθελα να εκφράσω τη συμπαράστασή μου στους εργαζομένους του περιοδικού που μένουν άνεργοι. Και μετά την αγανάκτησή μου για το κλείσιμο του Διφώνου. Δε θέλω να μιλήσω για το πόσο σπουδαίο περιοδικό είναι , για την ιστορία του, για τους εξαιρετικούς συντάκτες του. Νομίζω ότι μπορεί να ξαναβγεί. Και προτείνω να κάνουμε όλοι οι καλλιτέχνες που στήριξε το περιοδικό μια μεγάλη συναυλία για οικονομική στήριξη των ανέργων πια συντακτών. Και μια προσπάθεια να εκδώσουμε ξανά το δίφωνο σε αυτοοργανωμένη βάση. Ρομαντικό ακούγεται αλλά νομίζω γίνεται. Κουράγιο παιδιά! Στη διάθεση σας για όλα.
Στάθης Δρογώσης

Πέμπτη, 6 Ιανουαρίου 2011

ΤΟ BLOG ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΔΙΦΩΝΟ - ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΕΙΤΕ!


ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΛΗΡΩΤΟΥΣ-ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ "ΔΙΦΩΝΟ"

ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ:

ΥΓ: Μουσικά Προάστια τέλος, μέχρι να δικαιωθεί ο αγώνας μας.
Παρακαλώ όλους τους φίλους και τις φίλες των Μ.Π. να γίνουν αναγνώστες στο νέο ιστολόγιο και να βοηθήσουν με κάθε τρόπο στη διάδοση του μηνύματος: οι εργαζόμενοι στο ΔΙΦΩΝΟ δεν θα πέσουμε αμαχητί.
Θα περιμένω με ενδιαφέρον τις αντιδράσεις των ΜΜΕ, των συνδικάτων, των κομμάτων, κάθε συλλογικότητας.
Ο αγώνας κατά των απολύσεων και της απλήρωτης εργασίας στον Όμιλο Γιαννίκου είναι αγώνας όλων, όπου κι αν εργάζονται ή σπουδάζουν, εναντίον ενός συστήματος που μας θέλει να παράγουμε, να καταναλώνουμε, αλλά όχι και να ζούμε.
Μπορεί η σημερινή κοινωνία της εκμετάλλευσης να έφαγε τα ψωμιά της, αλλά δεν σκοπεύουμε να γίνουμε εμείς το χωνευτικό της ρόφημα.
Να είστε καλά, και ραντεβού στο www.e-difono.blogspot.com
ηρ.οικ.

Τετάρτη, 5 Ιανουαρίου 2011

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΔΙΦΩΝΟ - "ΘΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΔΙΦΩΝΟ"

Οι εργαζόμενοι στο Δίφωνο δηλώνουν παρόντες, αντιδρούν στο κλείσιμο του περιοδικού, απαιτούν να λάβουν τα δεδουλευμένα τους, και ζητούν την αλληλεγγύη όλων. Διαδώστε με κάθε τρόπο την ανακοίνωση που ακολουθεί και δείξτε έμπρακτα την αλληλεγγύη σας στους απλήρωτους και απολυμένους συντάκτες του Διφώνου. Γιατί το Δίφωνο είναι κομμάτι της ζωντανής ιστορίας του ελληνικού τραγουδιού, ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΣΙΦΛΙΚΙ ΚΑΝΕΝΟΣ. ηρ.οικ.


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ

Τη Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2011, η εταιρεία Best End ιδιοκτησίας του Ομίλου Γιαννίκου, ανακοίνωσε το κλείσιμο του ιστορικού μουσικού περιοδικού Δίφωνο. Το Δίφωνο κυκλοφορεί αδιαλείπτως από τον Οκτώβριο του 1995 και αποτελεί θεσμό στα εγχώρια πολιτιστικά δρώμενα. Στις σελίδες του φιλοξενήθηκε το σύνολο των σημαντικότερων προσώπων και τάσεων της ελληνικής μουσικής σκηνής. Αυτή η απόφαση έρχεται σε συνέχεια του κλεισίματος των εντύπων «Ποπ & Ροκ» και «Όασις» που ανήκουν στην ίδια εταιρεία.

Για αυτήν την εξέλιξη, οι εργαζόμενοι του Διφώνου,  θεωρούμε ως μοναδικό υπεύθυνο, τις κομβικές επιλογές της ιδιοκτησίας του περιοδικού, επιλογές οι οποίες αλλοίωσαν τη φυσιογνωμία του. Ένας ιστορικός τίτλος , λοιπόν, κλείνει, σε αντίθεση με τις διαθέσεις και τη στήριξη που τόσο η συντακτική ομάδα όσο και το πολυπληθές αναγνωστικό κοινό εξέφραζαν προς το περιοδικό.

Οι συντάκτες του Διφώνου παραμένουμε απλήρωτοι εδώ και μήνες, ωστόσο συνεχίσαμε μέχρι και την τελευταία ημέρα λειτουργίας του, να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας με συνέπεια. Για όλους εμάς, το Δίφωνο δεν ήταν μόνο ένα μέσο βιοπορισμού, αλλά ένα πεδίο έκφρασης και δημιουργίας που πήγαζε από την αγάπη μας για τη μουσική και το ελληνικό τραγούδι, μια όαση ποιότητας στην έρημο του ευτελούς «πολιτισμού».

Εμείς οι συντάκτες και εργαζόμενοι στο Δίφωνο:
- Διαμαρτυρόμαστε για το κλείσιμο του περιοδικού και διεκδικούμε τη συνέχιση της έκδοσής του.
- Απαιτούμε την άμεση και πλήρη καταβολή των δεδουλευμένων μας, καθώς και την απορρόφηση των μισθωτών συναδέλφων μας σε άλλες θέσεις του ομίλου, σε περίπτωση που δεν συνεχίσει η έκδοση του Διφώνου.
- Εάν η έκδοση του περιοδικού δεν είναι εφικτή υπό το τωρινό ιδιοκτησιακό καθεστώς, δηλώνουμε την πρόθεση μας  να αγωνιστούμε  εμείς οι ίδιοι, με κάθε πρόσφορο μέσο για τη συνέχεια ύπαρξης  του Διφώνου.

Καλούμε την ΕΣΠΗΤ και τα υπόλοιπα σωματεία στο χώρο του τύπου να καταδικάσουν το γεγονός. Καλούμε τους αναγνώστες, τους ανθρώπους του πολιτισμού και της διανόησης να γνωστοποιήσουν την αντίθεση τους  στο κλείσιμο του Δίφωνου.

Ευχαριστούμε τους αναγνώστες και τους ανθρώπους του πολιτισμού που στάθηκαν πλάι στο περιοδικό για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια, συνοδοιπόροι μιας συναρπαστικής διαδρομής. Ελπίζουμε αυτή η διαδρομή να έχει συνέχεια και να συναντηθούμε ξανά σύντομα.

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΔΙΦΩΝΟ

Υπογραφές:

Μαριάνθη Πελεβάνη (διευθύντρια σύνταξης)

Κώστας Αγοραστός
Σπύρος Αραβανής
Αλέξης Βάκης
Παναγιώτης Γιαννέλης
Αδάμ Γιαννίκος
Άντυ Δημοπούλου
Γιώργος Ιωάννου
Μαρία Κασίτα
Κέλλυ Κυλίτου
Μαρία Λαμπράκη
Φωτεινή Λαμπρίδη
Λιάνα Μαλανδρενιώτη
Χρήστος Α. Μιχαήλ
Σωτήρης Μπέκας
Αντώνης Μποσκοϊτης
Ηρακλής Οικονόμου
Νίκη Ορφανού
Ελένη Παγκαλιά
Μιχάλης Παπαμακάριος
Αντώνης Περιβολάκης
Γιάννης Θ. Πετρίδης
Μιχάλης Πολυχρόνης
Σάββας Σερέτης
Βάσια Τζανακάρη
Γιώργος Φλωράκης
Μενίνα Φουρτούνη
Αντώνης Ν. Φράγκος
Δήμητρα Φωτοπούλου