Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ROSS DALY ΣΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΜΑΡΓΙΟΛΗ

Ο Κωνσταντίνος Μαργιόλης και τα "Σήματα Μορς" του επιστρέφουν στα Μουσικά Προάστια με μία συνέντευξη του Ross Daly που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Η ΕΠΟΧΗ.


"Η ιδιοκτησία είναι στατική και δεν ταιριάζει σε έναν ταξιδιώτη"
Συνέντευξη του Ρος Ντέιλι στον Κωνσταντίνο Μαργιόλη

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Η ΕΠΟΧΗ" (Πηγή)

Αν έχει νόημα ο χαρακτηρισμός «πολίτης του κόσμου» τότε ένας από τους ανθρώπους που τον αξίζουν είναι ο ιρλανδικής καταγωγής μουσικός Ρος Ντέιλι. Ο πολύ αγαπητός μουσικοσυνθέτης και δεξιοτέχνης πολλών μουσικών οργάνων έφυγε νωρίς από την Αγγλία, όπου γεννήθηκε, για να ταξιδέψει από την Ιαπωνία μέχρι τις ΗΠΑ με ενδιάμεσους σταθμούς τις χώρες της κεντρικής Ασίας και της Μεσογείου. Σε μια από τις στάσεις του βρέθηκε τυχαία, τη δεκαετία του ‘70, στην Κρήτη. Τον τόπο στον οποίο έμελλε να ανακαλύψει ότι ανήκει, όπως ομολογεί σήμερα ο ίδιος. Τις πρώτες του περιηγήσεις τις έκανε με γάιδαρο τον οποίο αργότερα πούλησε αφού κάποιοι τον έπεισαν ότι δεν επιτρέπεται να κυκλοφορεί στους δρόμους με αυτόν. Στο Χουδέτσι ένα μικρό χωριό έξω από το Ηράκλειο συνεχίζει σήμερα να «μυεί» νέους πιστούς στις μουσικές παραδόσεις του κόσμου. Την έλλειψη οργάνωσης αλλά και οράματος για τον πολιτισμό την ξέρει καλά καθώς λίγο έλειψε να στοιχίσει το μέλλον του μουσικού του εργαστηρίου. Ωστόσο, αρνείται να εγκαταλείψει την Κρήτη που αγαπά και τον αγαπούν, όπως αρνείται, προς τιμήν του, να μιλήσει επί παντός επιστητού. Μόνη  «προϋπόθεση» του για τη συζήτηση που ακολουθεί ήταν να μην επεκταθούμε στην οικονομική και πολιτική επικαιρότητα. Παρόλα αυτά οι θέσεις του «προδίδουν» ένα ουσιαστικό ενδιαφέρον για την πολιτική.
Κ.Μ.
-----

Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΦΟΙΒΟΥ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΠΑΣΤΑΘΗ


Φοίβος Δεληβοριάς:
«Όταν έπρεπε να επιλέξουν, επέλεγαν πάντα το βόλεμα»


του Αργύρη Παπαστάθη.


Δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα NewsTime.gr στις 15 Απριλίου του 2009.
Το NewsTime ανέστειλε επ’ αόριστον τη λειτουργία του στις 2 Ιουλίου 2010.  


Χαιρόμαστε που ο Φοίβος Δεληβοριάς μας κάνει σήμερα ποδαρικό. Πρώτον, γιατί κατά τη γνώμη μας (αλλά και πολλών άλλων) είναι ο σημαντικότερος τραγουδοποιός της γενιάς του. Ως γνωστόν, μας τον σύστησε ο Μάνος Χατζιδάκις πριν από 20 ακριβώς χρόνια, όταν ήταν 16 ετών. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1995, ακολούθησε ο πρώτος «ενήλικος» δίσκος του και η γνωριμία με το ευρύτερο κοινό χάρη στη συνεργασία με τον Διονύση Σαββόπουλο (1995-1996).

Τον ξεχωρίζουμε επίσης γιατί εκτός από ταλαντούχος καλλιτέχνης είναι ένας διανοούμενος που δε στρογγυλεύει τις εκφράσεις του. Γράφει και τραγουδάει για όσα μας απασχολούν σήμερα και συμβαίνουν εδώ και τώρα. Και αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος που φέτος γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Η εκτίναξη του Δεληβοριά έρχεται την ώρα που το λεγόμενο έντεχνο τραγούδι βυθίζεται σε κρίση. Κρίση που είναι ορατή αν δει κανείς το έργο νέων σε ηλικία αλλά «κουρασμένων» συνθετών και στιχουργών, οι οποίοι αναπαράγουν τα τελευταία χρόνια μια ποιητικίζουσα διάθεση βασισμένη σε στερεότυπα του χθες.  Ο Δεληβοριάς και ο κύκλος των προσώπων που διευρύνεται συνεχώς γύρω του είναι μια μεγάλη παρέα που βγαίνει «Έξω», ύστερα από δυο δεκαετίες αποπνικτικής κυριαρχίας του lifestyle. Είναι αυτοί που πήγαν κόντρα, ο καθένας με το δικό του τρόπο, στο πνεύμα της επίδειξης που βαφτίστηκε «επιτυχία» και «τρόπος ζωής» και τώρα φαίνεται, έστω και προσωρινά, να ξεμένει από καύσιμα (και) λόγω της οικονομικής κρίσης. Γιατί η κρίση μας κόβει λίγο τη φόρα.  Μας δίνει κάποιο χρόνο για να σκεφτούμε και να κουβεντιάσουμε.
Α.Π.
-----




- Έχετε την αίσθηση ότι ζούμε σε μια χώρα που βρίσκεται σε πλήρη διάλυση;

- Ναι, και είναι αρκετός καιρός που την έχω, τουλάχιστον 6-7 χρόνια. Βλέπεις σύνδρομα κατάθλιψης και αδράνειας πάρα πολύ καιρό τώρα. Βλέπεις πολύ ακραία φαινόμενα, πράγματα για τα οποία η κοινωνία θα ήταν ευαίσθητη πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια. Ζήσαμε υποκλοπές, παραεκκλησιαστικό, παραδικαστικό, υπόθεση Ζαχόπουλου, Βατοπέδι, αλλά τελικά υπάρχει μια κατατεθλιμμένη συνενοχή. Άνθρωποι που επειδή έχουν όλοι μπει μέσα σε αυτό το δούναι και λαβείν -άλλος με ένα μικρό ρουσφέτι, άλλος με μια επένδυση ενός μικρού ονείρου στα πολιτικά, άλλος με μεγαλύτερη συμμετοχή, άλλος μέσω των Ολυμπιακών Αγώνων- μιλάνε και δε μιλάνε. Διηγούνται ένδοξα πράγματα αλλά γύρω σου δε βλέπεις τίποτα από όλα αυτά.

-Εσείς βλέπετε γύρω σας κάτι ενδιαφέρον;

- Ναι. Υπάρχει μια συγκεκριμένη μερίδα της κοινωνίας η οποία είναι αμέτοχη σε όλο αυτό το πράγμα το μεταπολιτευτικό. Σε όλη αυτή την παρακμή η οποία ξεκίνησε από τη μεταπολίτευση, έφτασε στην αλλαγή, και στο σημερινό χάλι. Υπάρχει μια γενιά ανθρώπων οι οποίοι είτε επειδή ήταν πολύ νέοι, είτε επειδή κράτησαν χαρακτήρα, είτε επειδή η δική τους συνεισφορά στα πράγματα δεν είχε να κάνει με όλη αυτή την μικροπολιτική η οποία διαμόρφωσε τον χαρακτήρα της εποχής τα τελευταία 30-35 χρόνια, τους βλέπεις να είναι ζωντανοί και υγιείς, να κινούνται χωρίς δισταγμούς και χωρίς συμπλέγματα στη σύγχρονη ζωή. Θα δεις ένα σοβαρό επιστήμονα, έναν άνθρωπο που κάνει μουσική και το εννοεί, μια μικρή θεατρική ομάδα που κάνει μια πολύ σοβαρή και ζωντανή θεατρική παράσταση. Πιστεύω ότι όσο κρατιέται κανείς έξω από όλο αυτό το άρρωστο πράγμα της ελληνικής κοινότητας αυτή τη στιγμή, τόσο μεγαλύτερους καρπούς θα έχει να δρέπει τα επόμενα χρόνια.

- Ωστόσο στο ακροατήριο των συναυλιών σας δημιουργείται αίσθημα κοινότητας.

- Το ωραίο είναι ότι το κοινό που βλέπεις σε όλα αυτά τα πρόσωπα είναι ότι ανδρώθηκαν σε συνθήκες μοναξιάς. Παλιά έβλεπες κοινότητες οι οποίες είχαν κοινά χαρακτηριστικά και παρέες που έμοιαζαν πάρα πολύ αλλά που καταπίεζαν και καταπιέζονταν πάρα πολύ. Φερ’ ειπείν ήταν παρέες που είχαν την πολιτικολογία ως κεντρικό τους χαρακτηριστικό. Ή το λόγο περί τέχνης. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με παρέες που ανδρώθηκαν με αυτό τον τρόπο. Έχουμε πολύ μοναχικά άτομα τα οποία έχουν φτιάξει φυσιογνωμίες, έχουν ψυχαναλυθεί, έχουν φάει σφαλιάρες, ενώ οι επιλογές τους οι επαγγελματικές και οι προσωπικές είναι αληθινά δικές τους, έχουν γίνει με προσωπικό κόπο και κόστος. Και αυτό εμένα μου αρέσει πάρα πολύ. Εκεί βλέπω το καινούργιο και το διαφορετικό. Δεν ξέρω αν θα είναι καλύτερο η χειρότερο, μπορεί να παρουσιάσει αρνητικά πράγματα στο μέλλον. Αλλά αυτή τη στιγμή το ενδιαφέρον είναι αυτό.

- Στις παραστάσεις σας το χειμώνα αναφέρατε ότι υπήρχε κάτι που σας άρεσε στα γεγονότα του περασμένου Δεκεμβρίου; Τι ήταν αυτό;

- Το γεγονός ότι μέχρι και πριν από το Δεκέμβρη, παρατηρούσα ακόμη και τον εαυτό μου να λέει σχεδόν ασυνείδητα: τι θα κάνω φέτος; Α, βγαίνει ο νέος κύκλος της τάδε τηλεοπτικής σειράς που κατεβάζω από το Internet, να μαζευτούμε με τους φίλους να τη δούμε, να μαζευτούμε πάλι σε μερικά σπίτια να παίξουμε παντομίμες και «Η νύχτα πέφτει στο Παλέρμο», κάποιος θα κάνει ένα παιδί, κάποιος θα χωρίσει… Υπήρχε μια κατάσταση υπνοβασίας που μας διακατείχε όλους. Οπότε ξαφνικά, από εκεί που δεν το περιμένεις, βλέπεις την Αθήνα σε μια κατάσταση βρασμού, ανθρώπους να συζητάνε παντού και να λένε την άποψή τους. Να λένε ότι εγώ διαφωνώ με αυτό γιατί αγαπάω την πόλη μου και δε θέλω να τη βλέπω να καίγεται. Άλλος να λέει: εκεί που έχουμε φτάσει, από το να ζούμε σε ένα θέατρο και να κάνουμε τις μαριονέτες εν καταθλίψει όλα αυτά τα χρόνια… μου αρέσει να βλέπω τις φωτιές. Ξαφνικά αισθανόμουν ότι περπατάω έξω και έχω λόγο να πω κάποια πράγματα.

- Εσείς ποια θέση πήρατε;

- Ήμουνα υπέρ και εν προκειμένω εναντίον της μετριοπάθειας.  Όχι επειδή είμαι άνθρωπος βίαιος ή επιθετικός. Με ενοχλούσε πάρα πολύ να βλέπω ανθρώπους, οι οποίοι τόσα χρόνια δε λένε τίποτα για όλα αυτά τα σκάνδαλα και όλη αυτή την παρακμή που βλέπουμε στα πολιτιστικά και στα πολιτικά πράγματα, και που ξαφνικά τους ενόχλησε που σπάσανε δέκα βιτρίνες στην Αθήνα. Και που έλεγαν «ντροπή» και «έχουμε δημοκρατία» κλπ.. Άνθρωποι οι οποίοι όταν βλέπουμε τον Βουλγαράκη να παραβιάζει κάποια έννοια στοιχειώδους δημοκρατικότητας δε λένε τίποτα και έχουν μια υποτελή και αρρωστημένη διάσταση μέσα τους, και που ξαφνικά τους πειράζει η αταξία. Γιατί αυτό τους πείραζε στην πραγματικότητα. Αλλά εμένα μου χρειαζόταν αταξία. Και μου χρειάζεται αταξία και στη δημιουργική μου ζωή και λίγη βιαιότητα για να μπορέσω να παρουσιάσω κάτι.

-  Εκτός από βιτρίνες πολυεθνικών και τραπεζών, όσοι μετείχαν στα επεισόδια έσπασαν και το μαγαζί του θείου μας ή του γείτονά μας. Θωρείτε ότι υπάρχει διαφορά;

- Σίγουρα. Αλλά τον θείο μας, του οποίου έσπασε η βιτρίνα, θα μπορούσε πολύ άνετα να τον προστατεύσει μια απλή πολιτική κίνηση του πρωθυπουργού εκείνο το βράδυ. Δηλαδή: σκοτώθηκε ένα παιδί από πυρά τρελού αστυνομικού. Εκείνο το βράδυ ένας ευαίσθητος πρωθυπουργός βγαίνει έξω και πηγαίνει κατευθείαν στον τόπο του εγκλήματος, κοιτάει, ελέγχει, και κάνει δηλώσεις. Λέει «παιδιά ηρεμήστε, ο άνθρωπος αυτός θα τιμωρηθεί» και παράλληλα γίνονται και δυο τρεις παραιτήσεις. Ωστόσο αυτά τα πράγματα δεν τα έκανε ούτε στην υπόθεση Ζαχόπουλου ούτε με το Βατοπέδι, ούτε σε καμία άλλη περίπτωση. Άφηνε την κατάσταση ακυβέρνητη τελείως, οπότε τι περιμένεις μετά; Ξέρεις ότι θα υπάρξει λαϊκή οργή ότι θα βγουν και  οι γνωστοί άγνωστοι και έφηβοι με αγνά κίνητρα και άνθρωποι με επιθετικότητα μέσα τους κλπ.. Τι κάνεις εσύ για να το αντιμετωπίσεις όλο αυτό, ποια είναι η δική σου στάση. Δεν παραίτησε κανέναν και κάθισε σπίτι του τέσσερις ημέρες.Το μόνο πράγμα που είδα εγώ στην τηλεόραση την επόμενη ημέρα ήταν ένα συγχαρητήριο τηλεγράφημα που έστειλε (ο πρωθυπουργός) στην Μαρί Κυριακού επειδή τιμήθηκε ως πρέσβειρα της αγάπης κάπου στη Γαλλία. Η δημόσια εμφάνισή του μια μέρα μετά τη δολοφονία ήταν αυτή. Μετά πως θα συγκρατήσεις τον άλλον που θα σπάσει τις βιτρίνες;


- Από τους πολιτικούς περιμένετε κάτι; Για παράδειγμα ο Τσίπρας, ο οποίος είναι ένας νέος άνθρωπος της γενιάς σας, πως σας φαίνεται;

- Προτιμώ έναν άνθρωπο που δεν έχει φθαρεί και δεν έχω κανένα λόγο να μην πιστεύω ότι είναι έντιμος και καθαρός, από τους νέους πολιτικούς του ΠαΣοΚ ή της ΝΔ οι οποίοι μπαίνουν για οικογενειακούς λόγους μέσα σε όλο αυτό το ρουσφετολογικό σύστημα. Ο Τσίπρας είναι ακόμα προσδεδεμένος στο άρμα μιας παλιάς γλώσσας και μιας παλιάς ιδεολογίας. Πιστεύω όμως ότι οι προθέσεις του είναι άριστες και ότι είναι έξυπνος άνθρωπος. Αν κάνει ορισμένες ρήξεις τη στιγμή που πρέπει, είτε αυτός, είτε κάποιος άλλος από κάποιον άλλο σχηματισμό, κάτι θα πετύχει. Αυτό το χρειαζόμαστε πάντως.

- Θεωρείτε ότι  οι σημερινοί εξηντάρηδες, οι γονείς μας δηλαδή, ευθύνονται για το «τέρας» της μεταπολίτευσης όπως χαρακτηρίζεται από πολλούς η σημερινή Ελλάδα;

- Σίγουρα διότι μας μεγάλωσαν με τρομερή επαναστατικότητα και αναρχικές συμπεριφορές, αλλά και κακομαθημένες και εγωκεντρικές συμπεριφορές και με έναν αιώνιο παιδισμό και ένα αιώνιο πνεύμα 60's, ενώ στην πραγματικότητα όταν έπρεπε να επιλέξουν ανάμεσα σε μια συντηρητική λύση στα πολιτικά και σε μια πραγματικά μεταρρυθμιστική, επαναστατική και ενδιαφέρουσα, επέλεγαν πάντοτε το βόλεμα, το «σε ποια θέση θα είμαι ασφαλέστερος». Είχαν αυτή τη σχιζοφρένεια, η οποία δε νομίζω ότι έκανε καλό σε κανέναν.

- Φέτος κλείνουν είκοσι χρόνια από τότε που ως έφηβος 16 ετών πήγατε τραγούδια σας στον Μάνο Χατζιδάκι και σας έβγαλε τον πρώτο σας δίσκο. Νιώθετε ότι έχετε κάτι κοινό με τους σημερινούς δεκαεξάρηδες, αισθάνεστε ότι επικοινωνείτε μαζί τους;

 - Από τη μια δεν αισθανόμουν και πολλά κοινά με τους τότε δεκαεξάρηδες. Πίστευα πάντα ότι θέλει πολύ κόπο για να βρω αυτούς τους ανθρώπους που μου μοιάζουν. Αλώνιζα τα σινεμά της Αθήνας ή τα μπαράκια και τα βιβλιοπωλεία για να βρω μια μορφή με την οποία να έχω δέκα κουβέντες να πω. Αισθανόμουν πολύ μόνος μου, ότι τα πράγματα που με ενδιέφεραν, η μυθολογία που είχα συναντήσει και είχα πλάσει, αφορούσαν μόνο κάποιους  ανθρώπους που ήτανε εξίσου σημαδεμένοι με μένα. Αυτό δεν πιστεύω ότι αλλάζει από γενιά σε γενιά. Πιστεύω ότι υπάρχει μια μαζικότητα καλώς ή κακώς εννοούμενη που προχωράει τα πράγματα στη ζωή, αλλά οι άνθρωποι στους οποίους ανήκω εγώ και που ενδιέφεραν εμένα ήταν πάντα πολύ απομονωμένοι και έξω από τα πράγματα. Οπότε δεν σπεύδω να δημαγωγήσω ότι όλα τα δεκαπεντάχρονα σήμερα είναι πολιτικοποιημένα και ευαίσθητα. Υπάρχει όμως κάτι διαφορετικό και θέλω να το πω: εμείς, η μάζα η δική μας επηρεαζόταν και λογοδοτούσε σε δυο κανάλια και αργότερα σε δέκα ιδιωτικά. Δηλαδή όλοι οι άνθρωποι αναγκαστικά έβλεπαν το ίδιο πράγμα. Πήγαιναν στο σχολείο και είχαν δει το προηγούμενο βράδυ τον «Ιππότη της Ασφάλτου» ή τον Λεβέντη ή αργότερα τα «Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς». Αυτή τη στιγμή το διαφορετικό είναι ότι έχοντας ο καθένας άλλη πηγή πληροφοριών, άλλος επιλέγει στο YouΤube ο ίδιος τι θα δει, άλλος κατεβάζει τη μουσική που θέλει ο ίδιος να ακούσει, και όλο αυτό το πράγμα για μένα είναι μια μεγάλη επανάσταση πληροφόρησης.  Ο δεκαεξάχρονος που ήμουν, μοιάζει πολύ περισσότερο με έναν τύπο από αυτούς που ψάχνουν στο YouΤube.

- Μετά την έκδοση του πρώτου σας δίσκου, ως ενήλικος πλέον, το 1995, πολλοί έγραψαν ότι εμφανίστηκε ο «νέος Σαββόπουλος». Στο τελευταίο σας άλμπουμ αναφέρεστε σε παλιούς που «βαμπιρίζουν» και που θα ήταν καλό να «κάτσουν στα σπίτια τους λιγάκι». Εννοείτε τον Σαββόπουλο;

- Δεν εννοώ τον Σαββόπουλο. Εννοώ τις εκπομπές του Σπύρου Παπαδόπουλου, τα γενέθλια των παλιών μας συνθετών ή τραγουδιστών, τις παλιές ελληνικές ταινίες που παίζονται συνέχεια, εννοώ γενικά οποιονδήποτε αυτή τη στιγμή εξαντλείται σε μια αυτοαναφορικότητα σχετική με ένα ένδοξο παρελθόν και σε μια μυθοποίηση ενός παρελθόντος. Τα έργο του Σαββόπουλου δεν είναι καθόλου έτσι. Ποτέ δε σου λέει ότι το παρελθόν ήταν κάτι το καταπληκτικό, «τι κρίμα που δεν το ζούμε τώρα», «εσείς οι νέοι δε ξέρετε» κλπ.. Ο τρόπος όμως με τον οποίο καταναλώνεται αυτή τη στιγμή, και το δικό του έργο αλλά και όλων των υπολοίπων, είναι ξαφνικά τελείως αντίθετος με αυτό που το έκανε ζωντανό. Βλέπεις ας πούμε μια παγίωση, ένα βρικολάκιασμά του, ακριβώς επειδή η προσέγγιση εξαντλείται στα σχήματά του. Βλέπεις τον Ελληνάρα να θέλει να χορεύει το ίδιο ζεϊμπέκικο μια ολόκληρη ζωή κάθε Σάββατο βράδυ, ή να εξαργυρώνει τις αντιστασιακές του μνήμες, ή να εξωραΐζει την αλητεία των νεανικών του χρόνων. Αυτά τα πράγματα θεωρούσα την τελευταία πενταετία ότι έπνιγαν πάρα πολύ οποιαδήποτε διάθεση να μιλήσει κανείς ψύχραιμα και ζωντανά, να μιλήσει λίγο ακραία για το παρόν. Υπήρχε μια αγκίστρωση στο παρελθόν. Οπότε όλες αυτές τις πηγές τις σατίρισα και τις κορόιδεψα με αυτό τον στίχο.

- Σας ενοχλεί η ταμπέλα ο «νέος Σαββόπουλος»;

- Είναι μια ταμπέλα που μπορεί να σε τρελάνει, για οποιαδήποτε μεγάλη προσωπικότητα σε παραβάλλουν. Πρώτα απ' όλα δε λειτουργεί έτσι η ζωή ούτε η τέχνη, κανείς δεν είναι διάδοχος κανενός, κανείς δεν συνεχίζει κανέναν. Κι επιπλέον η τέχνη πέρα από τις μεγάλες προσωπικότητες οι οποίες την καταυγάζουν, την κάνουν να είναι λαμπερή, είναι μια παράδοση εκατοντάδων ανθρώπων οι οποίοι τη λειτουργούν ταπεινά μέσα στους αιώνες. Ήταν ένα δημοσιογραφικό τέχνασμα αυτό το πράγμα, το οποίο είχε ανάγκη ξέρετε από βασιλικές οικογένειες οι οποίες συνεχίζονται. Αυτό εμένα μου στερούσε φερ’ ειπείν τη γλύκα να αισθάνομαι συνεχιστής μιας παράδοσης στην οποία ανήκαν ένα σωρό άλλοι άνθρωποι: ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, η Αρλέτα, ο Αργύρης Μπακιρτζής, μείζονες, ελάσσονες μικροί και μεγάλοι όλα αυτά τα πρόσωπα. Επίσης, με έκανε να αγωνιώ ότι εγώ είμαι πάρα πολύ λίγος. Σου λέει ο άλλος, είσαι αυτός που πρέπει να συνεχίσει όλο αυτό το κεφάλαιο. Αλλά αυτό το κεφάλαιο βγήκε υποθέτω χωρίς βία και χωρίς ζόρι. Κάποια στιγμή γράφτηκαν οι «Όρνιθες» και κάποια άλλη γράφτηκαν οι «Αχαρνής», κάποια άλλη στιγμή γράφτηκε «Η Ρεζέρβα» και κάποια άλλη στιγμή «Ο Μεγάλος Ερωτικός». Και οι άνθρωποι το έκαναν αυτό ερωτευμένοι, ή παθιασμένοι, δεν το έκαναν με πίεση. Γιατί να μη με αφήσει κανείς με τον δικό μου έρωτα και το δικό μου πάθος να ξετυλίξω τη δική μου ιστορία και όπου οδηγηθεί αυτή;


Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΔΑΝΑΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΔΙΟΝΥΣΗ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟ

Πρόσφατα λάβαμε μία ανοιχτή επιστολή της τραγουδοποιού Δανάης Παναγιωτοπούλου προς τον Διονύση Σαββόπουλο. Είναι εμφανές ότι η όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων δημιουργεί αντιπαραθέσεις και εντός του καλλιτεχνικού κόσμου, κάτι απολύτως υγιές, αν όχι και απαραίτητο. Οι ακριβείς δηλώσεις του Σαββόπουλου βρίσκονται ΕΔΩ, αναδημοσιεύουμε την επιστολή της Παναγιωτοπούλου χωρίς σχόλια, με εμπιστοσύνη στην κρίση των αναγνωστών. ηρ.οικ.
-----


Ανοιχτή επιστολή στο Διονύση Σαββόπουλο – ή μάλλον σε αυτούς που κατά δήλωσή του τον έχουν δωροδοκήσει, και εξακολουθούν (υποθέτω εγώ) να τον δωροδοκούν.

Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ - ΕΕ - ΔΝΤ


Ο Σύλλογος Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών (www.smed.gr) καλεί τα μέλη του και όλους τους συναδέλφους να συμμετάσχουν μαζικά στα πανεργατικά συλλαλητήρια της Τετάρτης 23 Φεβρουαρίου, σε όλες τις πόλεις της χώρας, ενάντια στις κυβερνητικές πολιτικές, την εργοδοτική αυθαιρεσία και τις συντονισμένες απόπειρες υποτίμησης της ζωής όλων μας.
Προσυγκέντρωση του ΣΜΕΔ στην Αθήνα:
10:30 π.μ.
Στουρνάρη και Πατησίων (Πολυτεχνείο),

μπροστά στο πανό του Συλλόγου

"...ΠΑΕΙ ΩΡΑ ΠΟΥ ΣΕ ΚΥΝΗΓΟΥΣΑ ΑΠΟ ΓΩΝΙΑ ΣΕ ΓΩΝΙΑ"

"Επιστροφή στο Ρέθυμνο", επειδή η ζωή μετριέται με αυθόρμητες καλημέρες και λεωφόρους του φεγγαριού. Ο Γιώργος Σταυριανός, αυτός ο εξαίσιος και τόσο υποτιμημένος μελωδός του νέου ελληνικού τραγουδιού, καταθέτει το σάουντρακ των ονείρων σου. 1993 η χρονιά, "Καθαρός Ουρανός" ο τίτλος του δίσκου. Η Κάτια Δανδουλάκη υπερβαίνει τον εαυτό της και παραδίδει ένα συγκλονιστικό, γυμνό ψίθυρο, δίχως στολίδια και ψευτο-ρομαντικό μελό.
Παρέκβαση: Το τραγούδι αυτό διαψεύδει την ιδέα ότι το έντεχνο τραγούδι υπήρξε μόνο ύπνος, κουπλέ και ρεφραίν. Οι απαγγελίες που μας προσφέρονται το έτος 2011, παρά τις φανταχτερές ενορχηστρώσεις, τις ευφυείς ερμηνείες και τα ουσιώδη ποιητικά νοήματα, παρά τις καλές τους προθέσεις εν τέλει, είναι ξαναζεσταμένο φαγητό και δεν αγγίζουν ούτε για αστείο τη συγκινησιακή φόρτιση στιγμών όπως αυτή. Γιατί; Γιατί το τραγούδι απαιτεί μελωδία, στους αιώνες των αιώνων.
Για κάποιους ήταν Ρέθυμνο, Σκόπελος, Μόναχο και Νανσί. Για άλλους ήταν Νίκαια, Νάξος, Ερμούπολη και Βαρκελώνη. Ένας σκέφτεται το Μεσολόγγι, άλλος σκέφτεται τη Μυτιλήνη, άλλος τη Γάνδη κι άλλος τη Σέριφο. Τα ονόματα να αλλάζουν όσο θέλουν, μόνο μην καταδεχτείς όσα αρνήθηκες παιδί. ηρ.οικ.
-----

κανάλι  του youtube
-----

Επιστροφή στο Ρέθυμνο
Στίχοι - Μουσική: Γιώργος Σταυριανός
Απαγγελία: Κάτια Δανδουλάκη
Δίσκος: "Καθαρός Ουρανός",

Δευτέρα, 21 Φεβρουαρίου 2011

ΜΕΓΑΡΟ; ...ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΙΔΑΡΟ

Μια ζωή η αστική τάξη στην Ελλάδα έκανε "δωρεές" και "πολιτιστική πολιτική" με τις πλάτες και το χρήμα του Δημοσίου. Τα λεφτά της ήταν πάντα αλλού, στην Ελβετία ή στο Αμέρικα. Αλλά η δόξα της ήταν εδώ, έστω και με δανεικά. Το λέει ωραία ο μέγας έλληνας φιλόσοφος Παναγιώτης Κονδύλης:

Ο αστικός πολιτισμός εκδηλώθηκε εδώ στις στοιχειωδέστερες και εξωτερικότερες μόνο μορφές του, δηλαδή σε ορισμένους εθιμοτυπικούς κανόνες, σε ορισμένους άγραφους νόμους της συναναστροφής μεταξύ «κυρίων» και «κυριών» και στην απόκτηση μιας «ευρωπαϊκής μόρφωσης»· εν πάση περιπτώσει οι εγχώριες αστικές πολιτισμικές ανάγκες δεν έγιναν ποτέ τόσο επιτακτικές, ώστε να δημιουργηθεί μια όπερα ή μια πινακοθήκη κάποιων απαιτήσεων.

Παναγιώτης Κονδύλης, Η παρακμή του Αστικού Πολιτισμού, Αθήνα: Θεμέλιο, 2007, σελ. 40.

Που να διάβαζε και την ακόλουθη είδηση από τη σημερινή "Ελευθεροτυπία"...
ηρ.οικ.
ΥΓ: Οι λίγοι και εκλεκτοί διοικούν, προσκαλούν και διορίζουν, οι πολλοί πληρώνουν. Θα απαιτήσουν ποτέ οι πολλοί να έχουν Μέγαρο δημόσιο, στις υπηρεσίες των λαϊκών πολιτιστικών και εκπαιδευτικών αναγκών, ή τους αρκεί απλώς να πληρώνουν;;;
ΥΓ(2): Χρήματα υπάρχουν! Ειδικά όταν πρόκειται να ξεπληρώσουμε δάνεια στους τραπεζίτες-ευεργέτες μας!
-----


"Δωράκι" του Δημοσίου στο Μέγαρο Μουσικής


Στις διατάξεις του νέου φορολογικού νομοσχεδίου περιλαμβάνεται και η αποπληρωμή από το Δημόσιο, του δανείου που είχε πάρει ο Οργανισμός του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών το 2007, αξίας 95 εκατ. ευρώ για να «ολοκληρώσει τις κτιριακές του εγκαταστάσεις».

Το Δημόσιο είχε εγγυηθεί για αυτό το δάνειο και πλέον στον καινούριο νόμο σημειώνει πως αναλαμβάνει την υποχρέωση πληρωμής των δόσεων του χωρίς να έχει μελλοντικά απαιτήσεις από τον ΟΜΜΑ. Πρόκειται για δάνειο 25 χρόνων με εξαμηνιαίες δόσεις, αξίας 95 εκατ. ευρώ και περίοδος χάριτος έξι χρόνων για το κεφάλαιο.

Όπως αναφέρει η αιτιολογική έκθεση του νόμου, το δάνειο θα πληρώνεται από το Δημόσιο "Προς αποφυγή εμπλοκών που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τη λειτουργία της δανειακής συμβάσεως αλλά και τις δραστηριότητες του ΟΜΜΑ, και ενόψει επίσης των δυσχερειών που συνδέονται με την ενεργοποίηση κάθε φορά της εγγυήσεως του Ελληνικού Δημοσίου".

Ο Οργανισμός Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, όπως αναφέρει στην ιστοσελίδα του, είναι μη κερδοσκοπικός οργανισμός και διοικείται από συμβούλιο του οποίου τα μισά μέλη διορίζονται από το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού και τα άλλα μισά από τον Σύλλογο ''Οι Φίλοι της Μουσικής''.

Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 21 Φεβρουαρίου 2010

Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011

ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ: ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟΥ ΜΟΥΣΙΚΟ-ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ



(ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΦΩΝΟ, ΞΑΝΑ)

Η ιστορία για όποιους δεν τη ξέρουν (δες κι ΕΔΩ): Κάποια στιγμή, το Δίφωνο κλείνει με απλήρωτους συντάκτες και με απολυμένο το μόνιμο προσωπικό του. Όλοι αυτοί αποφασίζουν να δράσουν για να διεκδικήσουν το αυτονόητο: ανάκληση των απολύσεων, πληρωμή των δεδουλευμένων, συνέχεια έκδοσης του περιοδικού. Στήνεται ένα μπλογκ των εργαζομένων και μία σελίδα διαμαρτυρίας στο facebook. Οι καλλιτέχνες και οι αναγνώστες τροφοδοτούν ένα πρωτοφανές κύμα συμπαράστασης και αλληλεγγύης. Καταβάλλονται τα δεδουλευμένα. Σε ΜΜΕ ο ιδιοκτήτης διαδίδει ότι το Δίφωνο θα κυκλοφορήσει σε ηλεκτρονική μορφή. Τελικά, αποφασίζει να συνεχίσει την κυκλοφορία του σε έντυπη μορφή, χωρίς επαναπρόσληψη των απολυμένων, χωρίς μόνιμο προσωπικό, και με μειωμένους όρους αμοιβής για τους συντάκτες. Κάποιοι - οι περισσότεροι - εκ των συντακτών ικανοποιούνται από τις εξελίξεις και επιστρέφουν, κάποιοι άλλοι δεν ικανοποιούνται και αποχωρούν. Οι διαφορετικές προσεγγίσεις στο ζήτημα δεν επιτρέπουν την έκδοση ενός κοινού ευχαριστήριου - προς καλλιτέχνες και αναγνώστες - κειμένου από τους εργαζόμενους, και ο καθένας τραβάει το δρόμο του. Και έτσι θα τελείωνε το παραμύθι, με ένα "ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα", αν...
...αν δεν διάβαζα στο blog "Άσματα και Μιάσματα" του Αντώνη Μποσκοΐτη ότι στο Δίφωνο που κυκλοφορεί δημοσιεύεται ένα ανώνυμο λιβελογράφημα εναντίον των συντακτών και των καλλιτεχνών που συμμετείχαν στην κινητοποίηση. Αντιγράφω το απ' άκρη ως άκρη ψέμα:

Παρασκευή, 18 Φεβρουαρίου 2011

"Ο ΚΥΡΙΟΣ ΓΙΩΡΓΙΚΑΣ"

Το ιστολόγιο "Ιατρείον Ασμάτων" της διακεκριμένης δημοσιογράφου και ραδιοφωνικής παραγωγού Στέλλας Βλαχογιάννη είναι μία όαση λόγου μέσα στο διαδίκτυο. Από την εκπομπή της 30ης Απριλίου 2009 αντιγράφω το παρακάτω απόσπασμα.
Με θαυμασμό, πάντα, αλλά και με απορία, ηρ.οικ.
-----

[...]
"Να τα πούμε με το όνομά τους όμως. Ελληνική δισκογραφία σήμερα είναι δύο πράγματα: τα cd που κυκλοφορούν μπιτ παρά για τους δημιουργούς οι εφημερίδες και οι εταιρείες που πλέον είναι σαν την ελληνική αριστερά: ένα είναι το κόμμα. Μια είναι η εταιρεία, ένας είναι ο πρόεδρος με πολλούς επί της γης προφήτες για να προλαβαίνει τα είδη του τραγουδιού που είναι πολλά. Ο μέγας τζόγος γίνεται με τους παλιούς και τους σίγουρους βεβαίως. Εκει θα γινονται τα μεγάλα συμβολαια και θα ρέει το χρημα φαντάζομαι. Ως και τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου είδα να μετακινείται που από… κτίσεώς του ανήκε στη Μινος -αντε και στην ΕΜΙ. Φοβερά πράγματα. Λοιπόν το δια ταύτα για τους νέους που προαναφέραμε είναι: θλιβερά τραγούδια, επαρκής τραγουδίστρια και δεν θυμάμαι τι άλλο απεχθές. Δεν αρκούσε ένα απλό: δε γουστάρω βρε αδελφέ δε μ αρέσουνε δεν τα βγάζω, έπρεπε να τσακίσει και τα φτερά των παιδιών. Αλλά να δείτε που τα φτερά δεν θα τσακίσουν τόσο εύκολα. Κι όταν η Ιστορία κύριε Γιωργίκα μου θα θυμάται εσάς με πολλά ερωτηματικά τα οποία ενδέχεται να εχουν απαντηθεί ως τότε, θα λέει Αλέξανδρος Εμμανουηλιδης και Μαρία Παπαγεωργίου και…. και… και ονοματα άλλων νέων σημερα παιδιών και θα γλυκαίνει το στόμα της από τα ωραία τραγούδια που θα καταφέρουν κάποτε να βρουν το δρόμο τους"
[...]
Στέλλα Βλαχογιάννη
"Ιατρείον Ασμάτων", 30 Απριλίου 2009

Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου 2011

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗ ΣΤΟΝ ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΠΑΣΤΑΘΗ

Πριν από μερικούς μήνες, έκλεισε η ενημερωτική ιστοσελίδα Newstime.gr. Στο βραχύ βίο του site, ο Αργύρης Παπαστάθης είχε προλάβει να δημοσιεύσει μερικές πρωτότυπες συνεντεύξεις με προσωπικότητες της ελληνικής μουσικής. Αυτές προφανώς και θα φιλοξενηθούν στη στήλη συνεντεύξεων του Παπαστάθη στα Μουσικά Προάστια. Αρχίζουμε με μία από τις καλύτερες και πιο προφητικές συνεντεύξεις ever του ...πολύ Σταμάτη Κραουνάκη, αμέσως μετά τις τελευταίες εκλογές. Ακολουθούν αναταράξεις ... παρακαλούμε προσδεθείτε. Μ.Π.
-----

Ο Σταμάτης Κραουνάκης μιλά στον Αργύρη Παπαστάθη

O Σταμάτης Κραουνάκης μιλάει στο Newstime.gr για τις εκλογές, το σκηνικό της Μεταπολίτευσης και τις μεταξύ μας σχέσεις, Τον συναντήσαμε ένα βροχερό μεσημέρι του Σεπτεμβρίου στη Νέα Σμύρνη. Γνωρίζαμε την εκπληκτική του διαδρομή στη μουσική, την ιστορία του στα πολιτιστικά μας πράγματα (η ομάδα Σπείρα-Σπείρα έκλεισε κιόλας τα δέκα της χρόνια) και την άσβεστη διάθεση του για δημιουργία. Μας εξέπληξε με τις απόψεις του όχι μόνο για τα πολιτιστικά αλλά και για τα πολιτικά και κοινωνικά τεκταινόμενα στη χώρα μας. Όπως θα διαπιστώσετε, ο ερωτών έμεινε ενεός. Δεν το περίμενε, βγήκε νοκ-άουτ από τον πρώτο γύρο και έμεινε να ακούει το ξέσπασμα ενός σπουδαίου καλλιτέχνη, ενός από τους ελάχιστους ανθρώπους της γενιάς του που παραμένουν σταθερά απέναντι στην εξουσία.
Α.Π.



Τι θα κάνουμε χωρίς «βαρβάρους» κύριε Κραουνάκη; Κάπου είχαμε βολευτεί με αυτό το σκηνικό της παρακμής, ένα από τα βασικά του χαρακτηριστικά αποσύρεται, αυτή η κυβέρνηση τέλος πάντων φαίνεται ότι θα φύγει και θα ’ρθει μια άλλη. Λίγο-πολύ είχαμε τα τελευταία 2-3 χρόνια ένα σκηνικό πλήρους διάλυσης, όχι μόνο στην πολιτική αλλά και στις μεταξύ μας σχέσεις. Θα αλλάζει λέτε αυτό το πράγμα σε μερικές μέρες;

Αλλάζει χέρια, δεν αλλάζει το πράγμα.

Πώς βλέπετε την επόμενη μέρα;

Δεν είναι επόμενη μέρα. Είναι μια προηγούμενη μέρα που γίνεται επόμενη. Θέλω να είμαι ειλικρινής. Ούτε πίστεψα, ούτε πιστεύω, ούτε θα πιστέψω ποτέ στο ΠΑΣΟΚ παρά μόνο αν εκτοπίσει εκτός χώρας τους ανθρώπους που είναι πασίγνωστο ότι ρημάξανε τον τόπο. Όταν τους δω αυτούς στην εξορία θα «ψηθώ». Δυστυχώς βλέπω πολλούς απ’ αυτούς ξανά μέσα. Τους κακούς λύκους τους έχουνε βέβαια λιγάκι αποσύρει. Κυρίως δεν ξεχνάω ότι αυτό το κόμμα –αυτό είναι το μεγαλύτερο έγκλημα που έκανε-  κατάργησε στην εικοσιπενταετία που κυβέρνησε την τελευταία ελπίδα του Έλληνα για αλλαγή. Και ο άνθρωπος που τώρα ζητάει την ψήφο και υπόσχεται φούμαρα παρέδωσε στην επάρατο Δεξιά ξανά – γιατί αυτό είναι το κόλπο: κάθε φορά που τα φτύνει το ταμείο το δίνουμε στον απέναντι μέχρι να τον σιχαθούν κι αυτόν για να ξανάρθω να κάνω το σωτήρα. Το ίδιο θα γίνει πάλι και πάλι και πάλι… Εξήντα χρόνια μας πάνε καρότσι δύο σόγια. Οι γηραιότεροι μου λένε: «Από δεκαοχτώ χρονών ακούω για λιτότητα. Δεν έχω ακούσει ποτέ πάρε». Παρ’ όλα αυτά, όσο γελοία και χάλια κι αν φέρθηκε η Νέα Δημοκρατία, την αλητεία του ΠΑΣΟΚ δεν την έχει. Δηλαδή, δεν είδαμε υπουργούς στα πρώτα τραπέζια των βήτα σκυλάδικων επί Νέας Δημοκρατίας, και στα διαπλεκόμενα των ομίλων πρώτα τραπέζια πίστα με τους σολομούς. Για να είμαστε και δίκαιοι. Και φεστιβάλ Αθηνών αποκτήσαμε, και το Εθνικό δόθηκε στον Χουβαρδά, στους νεότερους, και οι νέοι σκηνοθέτες έσκασαν μούρη, καλοί κακοί δεν έχει σημασία, έγιναν βήματα. Ξεχάσαμε τους πρασινοφρουρούς; Ξεχάσαμε τι γινόταν στις δημόσιες υπηρεσίες; Εγώ δεν είδα να πειράξει κανένα Πασόκο η Νέα Δημοκρατία από τις δημόσιες υπηρεσίες. Το δεύτερο σιχαμένο πράγμα είναι ότι έχουν θεωρήσει τσιφλίκι δύο σόγια αυτό το οικόπεδο της υφηλίου -το οποίο είναι μια χαρά οικόπεδο. Και το κάνουνε μπαλάκι, το ένα στο άλλο. Σαν αναρχικός στα νιάτα μου και μετέπειτα «λευκός» παρατηρώ αυτή τη δραματική διελκυστίνδα ανάμεσα σε δύο Δεξιές. Είναι ντουμπλ-φας το παλτό: το βάζει από την πράσινη, το βάζει απ’ τη μπλε, τελειώνει η πράσινη, σου λέει «δεν το γυρίζω απ’ τη μπλε». Αρχίζω και ψάχνω που συναντιόνται οι αρχηγοί και τα βρίσκουνε.

Εκτός απ’ τους πολιτικούς, δε νομίζετε ότι έχει ευθύνη και η κοινωνία;

Αυτό που με ταράζει είναι αυτοί οι μετακινούμενοι, γιατί τα υπόλοιπα κομματάκια μένουν στα ίδια ποσοστά πάνω-κάτω. Αυτό το μετακινούμενο ποσοστό μεταξύ της Νέας Δημοκρατίας και το ΠΑΣΟΚ με τρομάζει. Αυτό το 12-13% το οποίο μετακινείται από δω κι από κει με τρομάζει, και δεν πάει ούτε εδώ, ούτε εκεί. Είναι φανερό ότι και το ΠΑΣΟΚ είναι πλέον μια Δεξιά, και κατά τη γνώμη μου χειρότερη, διότι είναι και κρυμμένη.

Άρα ποια είναι η λύση σ’ αυτό το αδιέξοδο που περιγράφετε;

Καταρχήν η τιμωρία. Οφείλουμε αυτή τη στιγμή όλοι όσοι είμαστε σοβαροί να τους τιμωρήσουμε. Κοίταξε, υπάρχει μια κατάρα: ο Έλληνας είναι δεξιός στο σπίτι του, ό,τι κι αν ψηφίζει. Η συμπεριφορά του Έλληνα μέσα στην ιδιώτευσή του είναι δεξιά. Έχουμε άλλο ένα μεγάλο πρόβλημα. Ξεχνάμε ότι είμαστε ο λαός που έδωσε το κώνειο στον Σωκράτη, τύφλωσε τον Κολοκοτρώνη, και σκότωσε τον Καποδίστρια. Πάντα ήτανε τριακόσια σόγια που κάνανε ζάφτι αυτή τη χώρα, από τα τσιφλίκια μέχρι το Κολωνάκι. Δεν πρόλαβε στην Ελλάδα να δημιουργηθεί αστική συνείδηση. Περάσαμε από τον κοτζαμπάση στο Κολωνάκι με τη μια.

Οι πνευματικοί άνθρωποι…

Ο Γιωργάκης εξαγόρασε με ένα τραπέζωμα στο Ιντεάλ όλο τον πνευματικό κόσμο. Ακούω αυτή τη στιγμή ανθρώπους που ήταν στις πορείες και μιλάνε για το ΠΑΣΟΚ ως σωτήρα. Με τρελαίνει… Επειδή οι άνθρωποι αυτοί ήταν μπροστά στην Αριστερά, στην ΕΔΑ, στην Ενωμένη Αριστερά, στο ΚΚΕ... Το ΚΚΕ ευτυχώς παραμένει αμετακίνητο. Εγώ θα ψηφίσω ΚΚΕ όπως και στις προηγούμενες εκλογές. Είμαι συνειδητοποιημένος ως προς το γιατί ψηφίζω ΚΚΕ.

Με δυο κουβέντες θα μας πείτε γιατί;

Πρέπει να τελειώσει κάποτε ο μύθος των κακών κομμουνιστών που θα ’ρθουνε – που δεν θα ’ρθουνε ποτέ έτσι κι αλλιώς – να μας πάρουνε το σπίτι μας, το εξοχικό μας, το πρώτο τζιπ μας, το δεύτερο τζιπ μας, το τρίτο τζιπ μας, το φουσκωτό μας, το ξεφούσκωτό μας, το αυθαίρετό μας… Τι στο διάολο θα μας πάρουνε πια;

«Οι γονείς μαθαίνουν στα παιδιά τους να λατρεύουν τα φράγκα» λέτε σε μια συνέντευξή σας. Αυτό είναι ευθύνη μόνο των πολιτικών; Οι επαναστατημένοι νέοι της δεκαετίας του 1960 δεν έχουν ευθύνη;

Αρκετοί είναι μες στο ΣΥΡΙΖΑ ακόμη, με μια πίστη. Αρκετοί είναι μες στο ΚΚΕ ακόμη, με μια πίστη. Λυπημένοι, και στις δύο περιπτώσεις. Αν κάποιος έκανε ένα κόμμα απελπισμένων, θα έπαιρνε πολύ μεγάλη πλειοψηφία. Είναι μεγάλο το ποσοστό των απελπισμένων στο ΠΑΣΟΚ, στη Νέα Δημοκρατία, στο ΣΥΡΙΖΑ, στο ΚΚΕ.  Είναι μεγάλο το ποσοστό των απελπισμένων γενικά.

Εσείς θυμάστε άλλη φορά τέτοιο αδιέξοδο;

Δεν θα ήθελα να εκληφθεί ότι μιλάω ως ΚΚΕ γιατί οφείλω να ομολογήσω ότι δεν είμαι στέλεχος του ΚΚΕ και δε θα γίνω ποτέ. Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ τα κιμιάσανε με τις τράπεζες και τους υψηλο-κεφαλαιούχους για να τσακίσουν τα προγράμματα από τη Βρυξέλλα. Υπάρχουν πληροφορίες, κι ας το ψάξει ο ειδήμων, ότι έχουμε στις Βρυξέλλες γραφεία συμπράξεων Πασόκων και Νεοδημοκρατών, που έχουν ξεκατινιάσει και αγοράσει τις μισές Αθήνες και τις μισές πόλεις και τα χωρία. Δίνουν και τρία ψίχουλα στον αγρότη με τα ΕΣΠΑ και τα ΞΕΣΠΑ, δηλαδή μια κοκκάλα στο λαό να μη λυσσάξει, να έχει να μασάει κάτι. Ξεσκιστήκανε οι άνθρωποι για να φτιάξουν ένα τυράδικο ή ένα ξενοδοχείο. Μη νομίζεις ότι τα προγράμματα είναι κάτι φοβερό, σε ξεσκίζουνε για να τα πάρεις. Συν, ότι το ΠΑΣΟΚ είχε φτάσει και έπαιζε ανοιχτά αυτά τα χρόνια, 50-50 μίζα. Και τρέχει ο βλάκας που έχει την ανάγκη, για να καλύψει και τα τιμολόγια, και το ΦΠΑ, και τις μίζες.


Άρα παραμένετε οργισμένος… δεν δίνετε συγχωροχάρτι.

Μα ξεκατινιάσανε τη χώρα. Κανείς δεν ζήτησε συγνώμη, καταρχήν. Πήγα στο συνέδριό τους στο Τάε-κβο-ντο και σηκώθηκε ένας άνθρωπος από τη βάση και είπε «για να μας συγχωρέσει ο ελληνικός λαός, πρέπει να πάμε γονατιστοί στο Σύνταγμα» και τον χειροκρότησε όλο το συνέδριο. Υπάρχουν άνθρωποι που ’χουνε φάει τα νιάτα τους μέσα στα κόμματα και φοβούνται να αποχωρήσουν. Ξέρω πολλούς ανθρώπους και στο ΠΑΣΟΚ, και στη Νέα Δημοκρατία, και δυστυχώς και μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Τον υποψιάζομαι τον ΣΥΡΙΖΑ σαν μπαλαντέρ της εκάστοτε εξουσίας.  Δηλαδή είναι παρακλάδι του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας: κάθε τόσο και λιγάκι δίνει και μια νησίδα σε όσους δεν θέλουν να το παίξουν ακραιφνείς αριστεροί. Θα σου πω κάτι που δεν είναι καθόλου γνωστό. Όταν έπεσε ο Ζαχόπουλος από τον όροφο, σηκωθήκαμε και πήγαμε με τον Λαζόπουλο και στους δύο αριστερούς πολιτικούς αρχηγούς και τους είπαμε: «Αρχίζει πολύ μεγάλη κρίση. Ενωθείτε στα σημεία που συμφωνείτε, φτιάξτε μια ΜΚΟ για τον πολιτισμό και την παιδεία, ενωθείτε σε δύο σημεία να δοθεί και ένα σήμα στον κόσμο». Αλλά υπάρχει τέτοια λύσσα, το τι ακούσουμε κι από τις δύο πλευρές είναι εφιαλτικό. Έχει φτάσει ο Καρατζαφέρης να μας τη βγαίνει από τα Αριστερά. Και ειλικρινά, ειλικρινέστατα το λέω αυτό με το χέρι στο Ευαγγέλιο… Αν έμπαινε ο Ψινάκης στη Βουλή θα άλλαζε οριστικά η πολιτική ιστορία του τόπου. Θα τελείωνε η συνθήκη του κρυμμένου κοινοβουλευτικού αντικειμένου. Θα ήτανε πια το καρναβάλι φανερό και θα ήτανε μεγάλη στιγμή για την ελληνική πολιτική ιστορία. Ο μέγας Αγγελόπουλος με παραβολή τα έχει διατυπώσει σε όλη την εξέλιξη των ταινιών του. Ότι ουσιαστικά, αυτό που λέμε Ελλάδα, μετά το 1944 τέλειωσε. Εξαργυρώθηκε. Το ξέρεις ότι χρωστάμε ακόμα στα Γαλλικά μονοπώλια, από την εποχή του Τρικούπη;

Η ιστορία της χώρας μας είναι μια ιστορία δανείων από ξένες χώρες…

Βλέπω και τέρατα. Μάθαινα ας πούμε ότι επί εποχής Σημίτη υπήρχαν λίστες κατάργησης καλλιτεχνών μεσα στα υπουργεία. Τώρα, φίλοι μου από τα υπουργεία μου λένε «σε κλείνω, σε κλείνω, καίμε έγγραφα από τα υπουργεία να μην τα βρουν οι επόμενοι». Λέμε και ξαναλέμε για πολιτισμό και ξεχνάμε ότι το μεγάλο ποσοστό των υπαλλήλων του πολιτισμού ήταν Συνασπισμός.

Αν σας καλούσε να συνεισφέρετε το επόμενο Υπουργείο Πολιτισμού στην περίπτωση που βγει του ΠΑΣΟΚ;

Καταρχήν, τι σημαίνει Υπουργείο Πολιτισμού; Δεν υπάρχουν σοβαρές χώρες που να έχουν Υπουργείο Πολιτισμού. Ο πολιτισμός είναι συνθήκη γενική μιας κυβέρνησης. Ο πολιτισμός δεν θέλει υπουργείο. Εφευρέθηκε το Υπουργείο Πολιτισμού για να δίνει τιμολόγια στα catering. Εκτός απ’ τον Λούκο, που είναι η μόνη προσωπικότητα που φάνηκε τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα και έκανε κάτι, και τον Κούρκουλο στο Εθνικό, τίποτε άλλο.

Θέλω να πάω στη δική σας δουλειά. Πώς ζήσατε αυτή τη δεκαετία με την ομάδα σας, τη Σπείρα-Σπείρα, ποιες ήταν οι βασικές αρχές με τις οποίες πορευτήκατε;

Την ώρα που άρχισα να βλέπω τον οχετό και στη δισκογραφία και στο nightlife αναγκάστηκα να λάβω αποφάσεις. Από τη μια ο χαρακτήρας μου δεν μπορούσε άλλο αυτή την κατάσταση. Είχα ετοιμαστεί να φύγω στην Αμερική. Με έπεισε η Σπυράτου να κάτσω για εκείνο το χρόνο να κάνουμε τα σεμινάρια. Στα σεμινάρια αυτά βρήκα τα παιδιά της Σπείρας. Είπα «υπάρχει ελπίδα, υπάρχει μια γενιά ακόμα που ξέρει απ’ έξω τον “Μεγάλο Ερωτικό”, κάτι σημαίνει αυτό». Δεν μετάνιωσα. Αντίθετα, αυτή η συνθήκη με ξαναγύρισε στο «επισημαίνουμε τι συμβαίνει, μιλάμε γι’ αυτό που συμβαίνει, και η τέχνη είναι η νησίδα μας». Η μικρή κλίμακα, το «στυλ Κουν» με βοήθησε πάρα πολύ να ξαναβρώ κι εγώ τις αύρες μου με το κοινό. Δεν περίμενα ότι θα φτάσουμε στη δεκαετία, για όνομα της Παναγίας, κι ότι θα φτάσει αυτός ο πυρήνας να ’χει δώσει τόσο ωραίους καλλιτέχνες στο χώρο. Ό,τι καλό βγήκε και το πήρανε, είναι παιδί δικό μας.

Ελπίζετε σε κάτι σήμερα;

Είχε ένα κείμενο ο Ξανθούλης πολύ ενδιαφέρον, που λέει: «επιτέλους, ασβεστόλακκοι, υγεία, ευκάλυπτος, μαϊντανοί στις βεράντες, ντομάτες… Πώς αντιμετωπίζεται η φτώχεια; Να ξαναβρούμε την αξιοπρέπειά μας». Τα κόμματα έχουν λεφτά, τα ταμεία δεν έχουν λεφτά. Αν οι πλούσιοι πλήρωναν τους φόρους τους, θα είχαμε συντάξεις. Αυτή είναι η μόνη πραγματική λύση που μπορεί να σώσει τα σπίτια μας, ό,τι θεωρείται σπίτι μας.

Μπορεί να σας πει όμως κάποιος ότι το ίδιο λέει και το ΠΑΣΟΚ. «Θα νοικοκυρέψουμε το κράτος» κλπ.

Το ΠΑΣΟΚ είχε γίνει μανούλα να βουλώνει τα στόματα με μίνι-αντιπαροχές. Το μάθαμε αυτό το κολπάκι μια χαρά. Πετάγανε ένα κοκαλάκι και λυσσάγανε από πίσω. Κακά τα ψέματα, πολύ χαρισματικοί οι παλιοί αρχηγοί, και ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου, πραγματικά άλλη κατάσταση πολιτικών, δεν έχουμε το ίδιο επίπεδο με δύο πολιτικούς που τους φωνάζει ο λαός Γιωργάκη και Κωστάκη. Πού να το πεις και να σε πάρει ο άλλος στα σοβαρά; Όλοι στο εξωτερικό σε θεωρούν καμένο χαρτί.

Δικαίως.

Κοίταξε, πήγα στην Κύπρο και έμεινα τρεις μήνες λόγω «Νεφελών», και είδα μια μικρή χώρα να ζει καλά με αριστερό πρόεδρο. Δεν σου λέω ότι όλοι είναι πάμπλουτοι και εκατομμυριούχοι, αλλά όλοι ζουν πάρα πολύ καλά. Είναι ένα θετικό παράδειγμα  Μόνο από τα σπίτια, μόνο αν ανασυντεθεί ο οικογενειακός ιστός, τον οποίο διέλυσε το ΠΑΣΟΚ, δεν τον διέλυσε η Νέα Δημοκρατία. Το ΠΑΣΟΚ έσυρε τα σπίτια στα χρηματιστήρια και στις μίζες.

Ναι, αλλά πριν το ΠΑΣΟΚ ήταν το κράτος της Δεξιάς…

Ξέρεις κάτι; Όταν έρχεται το σοσιαλιστικό μοντέλο και καταργεί την ελπίδα, η χαριστική βολή έρχεται από εκεί. Ότι μου είναι πιο συμπαθής ο Καραμανλής σαν προσωπικότητα, δεν το συζητώ, σαφέστατα μου είναι πιο συμπαθής. Θες να σου πω και κάτι, αληθινά; Σε μένα η Νέα Δημοκρατία, παρόλο που ξέρουν όλοι ότι ψηφίζω ΚΚΕ, φέρθηκε πολύ καλύτερα. Στο ΠΑΣΟΚ ήμουνα black list. Ήμουνα δακτυλοδεικτούμενος και black list. Επί Νέας Δημοκρατίας πήρα και χρήματα, και επιδότηση για την ομάδα πήρα, και Επίδαυρο πήρα και Ηρώδειο. Όχι η Νέα Δημοκρατία, ο Λούκος, ο οποίος είχε το θάρρος όταν σηκώθηκαν στο συμβούλιο και είπαν «μα αυτός;», τους απάντησε «εγώ στο Παρίσι αυτόν ήξερα».

Πριν από 20 χρόνια, που δεν υπήρχαν ούτε κινητά, ούτε email, ούτε Facebook, υπήρχε περισσότερη ή λιγότερη επικοινωνία;

Είχαμε παρέες, είχαμε βόλτες, είχαμε γαμήσια…  Κι αυτά μας τα κόψανε, και το τσιγάρο μας το κόβουνε, και τις ελάχιστες χαρές.  Δηλαδή γουρούνια Ευρωπαίοι, μαχαιροπίρουνο, γραβάτα, δουλεύτε γουρούνια μπροστά στο κομπιούτερ για την παραγωγή.

Όλα αυτά τα μέσα που έχουμε σήμερα για να επικοινωνήσουμε και τελικά επικοινωνούμε, δεν είναι μια νεύρωση, μια παθογένεια;

Ουσιαστικά είναι ο μηχανισμός βίας των καινούργιων συστημάτων. Αυτή είναι η καινούργια βία. Κουρδίστε όλοι σ’ αυτή την καινούργια βία-υποταγή και έχετε όλοι την ψευδαίσθηση ότι τα έχετε όλα και επικοινωνείτε. Κοίταξε, οι αποφασίζοντες νομίζουν ότι είναι αθάνατοι. Όμως, δεν είναι.

Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου 2011

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΩΝ «ΔΡΟΜΟΣ»

Τα αστεία τελειώνουν σιγά σιγά. Όταν το καθεστώς βάλλει εναλλακτισμό κατά ριπάς, απαιτούνται καταφύγια για να μην σε πάρουν τα σκάγια. Καταφύγια, μέχρι να καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός του νέου ήχου, της φρεσκαδούρας, του ιερού μύστη με τους ακόλουθούς του. Ένα τέτοιο καταφύγιο είναι το λαϊκό τραγούδι, σε όλες του τις εκφάνσεις. Οπισθοχώρηση ως πρόοδος εκ των πραγμάτων, δυστυχώς. Ή και σιωπή αντί για θόρυβο, όταν ο θόρυβος προσφέρεται ως υποκατάστατο της μουσικής.
Στη στήλη "Μαρτυρίες" παραθέτουμε ένα σημείωμα του Γιώργου Κοντογιάννη για το συγκρότημα μπουζουκιών "Δρόμος". Το σημείωμα προέρχεται από τον ομώνυμο πρώτο δίσκο του συγκροτήματος "ΔΡΟΜΟΣ" που κυκλοφόρησε από τον ΚΑΘΡΕΦΤΗ το 2004. ηρ.οικ.
-----


Τρίτη, 15 Φεβρουαρίου 2011

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ ΚΑΚΙΣΗ


Την Τρίτη 1η Μαρτίου στις 20.00 στο ABOUT: (Μιαούλη 18, Ψυρρή) παρουσιάζονται τα νέα ποιήματα του Σωτήρη Κακίση, η διπλή συλλογή «Μισό Νησί» και «Δεν Βλέπω την Ώρα» (Εκδόσεις Ερατώ). Για τον Σωτήρη Κακίση θα μιλήσει ο Φώτης Μπατσίλας, ενώ ποιήματά του θα διαβάσει ο ίδιος και ο Φοίβος Δεληβοριάς.

Ο Σωτήρης Κακίσης γεννήθηκε το 1954 στην Αθήνα. Έχει εκδώσει δεκαοκτώ ποιητικές συλλογές. Επίσης μετέφρασε και εξέδωσε τα άπαντα της Σαπφώς, του Αλκαίου και του Ηρώνδα, καθώς και Προυστ, Θέρμπερ, Κολλόντι, Γκόρυ, Μπάουμ, Λιούις Κάρολ και τα άπαντα του Γούντυ Άλλεν. Δημοσίευσε διηγήματα, δοκίμια, κόμικ, αυτοβιογραφικά κείμενα. Από το 1979 δημοσιογραφεί, ειδικευόμενος στις συνεντεύξεις και στα αθλητικά. Στον κινηματογράφο έχει γράψει δύο σενάρια με τον Γιώργο Πανουσόπουλο, το "Μ'Αγαπάς? " (1989) και το "Μιά Μέρα τη Νύχτα" (1999), καθώς και με τη Βανέσσα Ζουγανέλη για τη μικρού μήκους ταινία «Τζίνα Ντοστογιέφσκι» (2007). Έχει γράψει σενάρια και για την τηλεόραση, όπου έχει παρουσιάσει κι ο ίδιος εκπομπές, όπως και στο ραδιόφωνο. Ως στιχουργός έχει γράψει τραγούδια για πολλούς δίσκους ("Τα Κόκκινα Πατίνια", "Σαπφώ", "Γλυκόξινο Κρασί", "Ανίσχυρα Ψεύδη", "Η Πίσω Πόρτα", “Para-phrases” κ.α.). Η διασκευή του της "Μήδειας" του Ευριπίδη παρουσιάστηκε στο Κρατικό Θέατρο της Νορβηγίας. Ποιήματα και διηγήματά του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, στα αγγλικά και στα ιταλικά.

Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

Ο ΝΙΚΟΣ ΜΑΜΑΓΚΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟ

Στα πλαίσια ενός αφιερώματος στον Γιάννη Ρίτσο που είχαμε επιμεληθεί με τον Σπύρο Αραβανή για το περιοδικό Δίφωνο, ο γνωστός συνθέτης Νίκος Μαμαγάκης είχε καταθέσει τη δική του μαρτυρία για τον ποιητή. Την παραθέτουμε αυτούσια στη στήλη "Μαρτυρίες", ως σημάδι της συνάντησης δύο μεγάλων του ελληνικού πολιτισμού. ηρ.οικ.
-----


Μελοποίησα πρώτα τα «11 Λαϊκά Τραγούδια», και ορισμένα τα προσάρμοσε ο ίδιος ο Ρίτσος για χατίρι μου, αλλάζοντας κάποιες λέξεις, όπου χρειαζόταν. Στο δίσκο αυτό, άγγιξα και την ποιητική συλλογή «Πλανόδιοι Μουσικοί», απ’ όπου έγραψα το «Άιντε και ντε». Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου μου έχει πει: «Εγώ έγινα συνθέτης με το ‘Άιντε και ντε’. Το έπαιρνα στα ακουστικά, πήγαινα στο κτήμα, το άκουγα με τις ώρες και το αντέγραφα». Ο Μητσάκης μου έλεγε για το «Άιντε και ντε»: «Πολύ τολμηρό αδερφέ μου Νίκο. Μου αρέσει, αλλά… αυτός ο μηχανοδηγός με το μικρό μουστάκι του». Του λέω: «Σαν το δικό σου το μουστάκι! Ξέρεις ποιος έχει γράψει τους στίχους; Ο Ρίτσος». Και μου απαντάει: «Ο Ρίτσος; Αμάν αδερφέ μου… συγνώμη!» Τέτοιο δέος προκαλούσε ο Ρίτσος!

Ύστερα έγραψα την «Εαρινή Συμφωνία», και την πήγα στον Ρίτσο είκοσι μέρες πριν πεθάνει. Με πήρε τηλέφωνο: «Νικάκι μου το άκουσα… έχω ζήσει πολύ τώρα πια, δεν θέλω άλλο». Στη συνέχεια άρχισα να κάνω τους «Πλανόδιους Μουσικούς» για να τους ολοκληρώσω. Τους έκανα, δεν τους δημοσίευσα ποτέ. Και μετά έπεσα στα «Ερωτικά». Όταν πρωτοπήρα το κείμενο, μελοποίησα απανωτά δύο, το «Ντύνεται, γδύνεται» και το «Πουκάμισο». Και αυτό γιατί πάντα με έτρωγε το κείμενο, αυτή η τρομακτική ερωτική ποίηση, ίσως η πιο ερωτική ποίηση που γράφτηκε ποτέ. Γιατί, για μένα, η «Εαρινή Συμφωνία» - που είναι και σουρεαλισμός, αλλά ένας ευγενής σουρεαλισμός - είναι από τα συγκλονιστικότερα ερωτικά ποιήματα των αιώνων. Πριν πέντε μήνες, ξανακοίταξα το βιβλίο και έκανα άλλα δεκαεφτά, συν τον «Σάρκινο Λόγο» που απήγγειλα. Αυτά τα τραγούδια τα δημοσιεύω σήμερα. Στον δίσκο τραγουδούν ο Τάσης Χριστογιαννόπουλος, η Λιζέτα Καλημέρη, η Ναταλί Ρασούλη, και ο Αντρέας Καρακότας.

Με τον Ρίτσο υπήρξα φίλος. Υπήρχαν περιπτώσεις που πήγαινα και καθόμαστε μαζί πολλές, πάρα πολλές φορές, τρώγαμε, είχαμε και έναν κοινό φίλο, τον Σπήλιο Μεντή, συνθέτης κι αυτός, τον οποίο αγάπαγε πολύ. Η φιλία μου με τον Ρίτσο είναι για μένα ένα από τα μεγαλύτερα εναύσματα στη δημιουργία μου. Ένιωσα όμως και μια συγγένεια μαζί του. Δεν ανήκα σε κόμματα, ούτε ήμουν κομμουνιστής, αλλά ήμουν προσκείμενος στην Αριστερά. Ο αδερφός μου μπήκε στο Μακρονήσι και υπέφερε πολύ, κι εγώ υπέφερα εξαιτίας του αδερφού μου. Τον καιρό που ήρθα στην Αθήνα παιδί, με κυνηγάγανε η Ασφάλεια συνέχεια, με δείρανε, με προσβάλλανε. Έχω πολλές ιστορίες από αυτή την ταλαιπωρία, από τους φασίστες της εποχής εκείνης, μιας εποχής τρομακτικής. Η επιλογή, λοιπόν, του Ρίτσου συνδέεται και με τα δικά μου βιώματα: στο σπίτι μας γίνονταν θρήνοι από τη μάνα μου, η οποία μέρα-νύχτα έλεγε «Ωχ, παιδί μου»… Ο Ρίτσος, τέλος, πίστευε αφάνταστα στην επενέργεια της τέχνης. Στους «Πλανόδιους Μουσικούς» αυτό τονίζει. Λέει στο τέλος: «Κι εμείς απ’ έξω / ντράγκα ντρουγκα τα όργανα / εχ μια, εχ δυο / μη βιάζεσα, δαυλός εσύ, τραγούδι εμείς / έξω απ’ του περιβολιού τα κάγκελα / βοηθάει και το τραγούδι / θα το δεις». Αυτά είναι πολιτικά ποιήματα…

Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011

ΑΣΧΗΜΑ ΜΑΝΤΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΛΑΪΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ"

Με μεγάλη λύπη και προβληματισμό διάβασα στο blog του περιοδικού "Λαϊκό Τραγούδι" μία ανοιχτή επιστολή του εκδότη του, Γιώργου Κοντογιάννη, γύρω από το μέλλον του περιοδικού. Φαίνεται ότι ένα ιστορικό και εξαιρετικά χρήσιμο μέσο ενημέρωσης γύρω από το ελληνικό τραγούδι κλείνει, υπό το βάρος των χρεών. Ως ύστατος τρόπος στήριξης του περιοδικού, επιλέχθηκε η επανακυκλοφορία παλαιότερων τευχών, σε συσκευασία 2 τευχών με 2 cd και τιμή μόλις 5 Ευρώ. Όσοι πιστοί αναζητήστε την έκδοση στα περίπτερα. Αναδημοσιεύουμε την ανακοίνωση του Γ. Κοντογιάννη, εκφράζοντας ταυτόχρονα την ελπίδα ότι το περιοδικό θα συνεχίσει άμεσα και απρόσκοπτα την έκδοσή του. ηρ.οικ.
-----

Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΙ ΣΟΥ 'ΧΩ ΓΙΑ ΜΕΤΑ


Αναμνήσεις από το μέλλον του έρωτά μας. Ελληνικά στρατεύματα ασκούνται στην καταστολή διαδηλώσεων. Αγνώστου ταυτότητας οι υποτιθέμενοι διαδηλωτές, αλλά όλο και κάτι σας θυμίζουν, έτσι; Πλατεία Συντάγματος; Χαυτεία; Πολυτεχνείο; Αμερικανική Πρεσβεία; Μαξίμου; Διαλέγετε και παίρνετε. Τι έγινε ο κόσμος της ειρήνης και της αγάπης που υπόσχονταν οι θιασώτες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου; Τώρα ανακαλύπτουμε ότι η Ελλάδα έχει υπογράψει νέα δόγματα που καμία σχέση δεν έχουν με την άμυνα απέναντι σε εξωτερικό εχθρό, παρά ως μόνο στόχο έχουν την καταστολή της κοινωνικής διαμαρτυρίας. Μία έτοιμη χούντα, με άλλα λόγια, πέρα από κάθε κοινωνικό έλεγχο, υπαγόμενη μόνο στις ορέξεις του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και της ελληνικής κυβέρνησης. Το κεφάλαιο και οι πολιτικοί και στρατιωτικοί του εντεταλμένοι μυρίζονται αυτό που ούτε ο καλύτερος αστυνομικός σκύλος δεν μπορεί να πιάσει: την οργή που έρχεται. Κάποιοι ίσως θεωρήσουν σοκαριστικές τις εικόνες του βίντεο, κάποιοι ίσως θυμηθούν τα παλιά και την εφταετία, κάποιοι ίσως σταθούν αδιάφορα. Είναι όμως σαφές ότι άλλες αυταπάτες γύρω από το ρόλο των "συμμαχιών" μας καθώς και του μισθοφορικού μας στρατού - τονίζω το "μισθοφορικός" - δεν χωράνε. Αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της οπισθοδρόμησης και της βαρβαρότητας; Αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της ευθύνης; ηρ.οικ.
ΥΓ: Ούτε η 71η Ταξιαρχία, ούτε το ΝΑΤΟ ολόκληρο δεν τους σώζει αν η οργή εκφραστεί μαζικά, συλλογικά και οργανωμένα. Το πολύ πολύ κάνα ελικοπτεράκι για τη μεταφορά των απολύτως αναγκαίων. Ένα ελικοπτεράκι σαν και τούτο στην εξωτική Σαϊγκόν, μερικά χρόνια πίσω...

Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου 2011

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΣΤΕΛΛΑΣ ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗ


Την Πέμπτη 10 Φεβρουαρίου 2011, στις 19.00 στον Ιανό (Σταδίου 24) θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου της δημοσιογράφου και ραδιοφωνικής παραγωγού Στέλλας Βλαχογιάννη με τίτλο:
Με λένε θάνατο.

Θα μιλήσουν οι:
Αντώνης Μποσκοϊτης, κινηματογραφιστής-δημοσιογράφος
Δημήτρης Λέκκας, μουσικός-μαθηματικός, και
Νίκος – Αδάμ Βουδούρης, πεζογράφος

Ποιήματα θα διαβάσουν οι ηθοποιοί:
Σοφία Καραγιάννη, Θεοδώρα Σιάρκου, Ειρήνη Μουρελάτου και Υρώ Μιχαλακάκου

Μουσικά θέματα: Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης

Για το βιβλίο:
"...Η ποίηση της Βλαχογιάννη έλκει το συναίσθημά της και την ακροβασία μεταξύ μεταφυσικής και πραγματικότητας, παρελθόντος και παρόντος από ποιητές, όπως ο όψιμος Τάσος Λειβαδίτης, και εμφανίζεται εξίσου δυναμική, όπως ο αναγνωρίσιμος δημοσιογραφικός της λόγος. Μόνο που στην ποίησή της η δυναμική αυτή αφορά την εκμυστήρευση αδυναμιών, φόβων προσωπικών διαπιστώσεων. Και σε αυτή την εκμυστήρευση βαδίζει γυμνή, απέριττη, ειλικρινής. Οπως ο θάνατος".
Σπύρος Αραβανής, "Βιβλιοθήκη", Ελευθεροτυπία, Σάββατο 23 Οκτωβρίου 2010.







ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΤΑ ΚΑΚΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ;


Ευγενής λαϊκο-ποπ από το σωτήριον έτος 1996 και το κανάλι rareandmore του youtube.
Αλήθεια, που πήγαν τα "Κακά Κορίτσια"; Και τα κακά κορίτσια;
Το βιολί αλά City - Am Fenster στο τέλος είναι όλα τα λεφτά. Όσο για το αιγαιοπελαγίτικο καρναβάλι του Καπετανίδη, πάντα ευπρόσδεκτο μέσα στο καταχείμωνο.
Χίλιες φορές τέτοια τραγούδια θεούλη μου, παρά στυλάτο στήσιμο, μελαγχολία-καρπούζι με το κιλό, και φιλοσοφημένος αέρας κοπανιστός.
Σήμερα κατέφτασε εκ Λονδίνου και ο επίτιμος πρόεδρος των Μ.Π., Δημήτρης Κ.
Αφιερωμένο! ηρ.οικ.

Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2011

ΕΞΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΙΚΑ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

ΜΕΤΑΦΡΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΓΓΛΟΦΩΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΜΟΝΙΚΑ

Περιδιαβαίνοντας το διαδίκτυο, δύσκολα βρίσκεις στίχους της αγγλόφωνης σκηνής σε ελληνική μετάφραση. Θέλοντας να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα τα βαθύτερα νοήματα και τους επικοινωνιακούς κώδικες ενός ολοένα και διογκούμενου καλλιτεχνικού ρεύματος, παραθέτουμε τη μετάφραση έξι γνωστών τραγουδιών της Μόνικα. Επειδή η μετάφραση έγινε «με το αυτί», είναι καλοδεχούμενη κάθε διόρθωση. Και επειδή δεν έχει εξασφαλιστεί άδεια για τη μετάφραση, εννοείται ότι αυτή έγινε αυστηρά και μόνο για ερευνητικούς σκοπούς, χωρίς καμία πρόθεση εμπορικής ή άλλης χρήσης. Τα συμπεράσματα της εργασίας - που θα συμπεριλάβει και άλλους αγγλόφωνους καλλιτέχνες - θα παρουσιαστούν σε μελλοντική δημοσίευση.

επιλογή-μετάφραση: Ηρακλής Οικονόμου
-----



Πέρα από το λόφο
(στίχοι-μουσική: Μόνικα)

Γιατί;
Πες μου, γιατί;
Δεν μου τηλεφωνείς πια
Δεν με θέλεις πια;

Μαύρα.
Είναι όλα μαύρα.
Είναι το χρώμα της καρδιάς μου
Είναι το χρώμα των ματιών μου

Αλλά είμαι εδώ
Ναι είμαι εδώ
Όλοι φαίνονται να σημαίνουν τόσα πολλά
Όλοι φαίνονται να νομίζουν ότι είμαι καλά.

Αργά
Είναι πολύ αργά
Τιμωρώ τον εαυτό μου
Παραδεχόμενη ότι είναι πολύ αργά

Γέλα
Μπορείς να γελάσεις
Μπορείς να γελάς με μένα για μέρες
Μπορείς να με φτύσεις αν θες

Αλλά εγώ είμαι εδώ
Είμαι ακόμα εδώ
Όλοι φαίνονται να σημαίνουν τόσα πολλά
Όλοι φαίνονται να νομίζουν ότι είμαι καλά.

Κοίτα με
Υπήρχαν περισσότερα να δεις
Υπήρχαν περισσότερα για τα οποία μπορούσες να είσαι υπερήφανος
-----

Μωρό
(στίχοι-μουσική: Μόνικα)

Μωρό, μην ανησυχείς, μωρό
Ξέρεις ότι μπορώ να σ’ αγαπήσω περισσότερο απ’ αυτό
Όχι, ω σε παρακαλώ μη φύγεις,
Αυτός ο κόσμος ζητάει ένα χαρούμενο ζευγάρι παντρεμένο
Παντρεμένο και μετά βαριεστημένο.

Δεν με έχεις αγαπήσει ποτέ όπως σε αγάπησα
Ήταν καλοκαίρι, περισσότερο από την οποιαδήποτε αλήθεια
Δεν με έχεις πάρει ποτέ τηλέφωνο για να ακούσεις τη φωνή μου
Αιμοβορία και αριθμοί να καίγονται στο μυαλό μου
Είναι καλοκαίρι, μετάτρεψέ με σε πάγο
Σε παρακαλώ μην με κοιτάς, μην με κοιτάς στα μάτια
Ω, σε παρακαλώ, μην με κοιτάς

Μωρό μου, το αγαπημένο σου μωρό έφυγε
Κολύμπα μακριά μου, δεν έχω χρόνο να σου τηλεφωνήσω

Μωρό, είμαι ακριβώς εδώ, μωρό
Ξέρεις ότι δεν μπορώ να σε μισήσω περισσότερο από αυτό
Ω, όχι, μην φύγεις σε παρακαλώ
Αυτός ο κόσμος ζητά ένα χαρούμενο ζευγάρι παντρεμένο
Παντρεμένο και μετά βαριεστημένο.

Ηλιόλουστο μωρό, άσε το θέμα να λήξει, τελείωσε.
-----

Ποτέ
(στίχοι-μουσική: Μόνικα)

Όταν είμαι μόνη μου
Μπορώ να δω άλλη μια φορά
Όταν πρόκειται να προχωρήσω, μόλις που μπορώ να αναπνεύσω
Αλυσίδες στην καρδιά
και αυτές οι άυπνες νυχτερινές αιμορραγίες
είναι εύκολο να σε αφήσω πίσω μου
αλλά αυτό δεν είναι σαν και μένα.

Ω, πες μου
Πες μου ότι είναι εντάξει
Ω, πες μου,
Πες μου ότι είσαι δικός μου

Φοβάμαι;
Τι άπιστη έκρηξη σκέψεων
Δεν θέλω να παραδοθώ, πάνε χρόνια  που μου λένε
Άρα ας μείνουμε με τους εαυτούς μας
Ναι, ας συνεχίσουμε να αγναντεύουμε το παρελθόν
Όταν τελικά σταμάτησα να είμαι ερωτευμένη, δεν θυμάμαι

Ω, πες μου
Πες μου ότι είναι εντάξει
Ω, πες μου,
Πες μου ότι είσαι δικός μου

Αλλά είμαι μόνη μου πάλι
Είμαι μια μοναχική κρύπτη
Καθώς ψιθυρίζουμε αντίο, δεν μπορεί να είναι για πάντα
Έχω μια αλήθεια να πω
Είσαι ο τολμηρός άντρας μου
Καθώς αγναντεύουμε το τέλος δεν μπορεί να είναι για πάντα.
Πάντα, ποτέ, ποτέ.

Αλλά είμαι μόνη μου πάλι
Είμαι μια μοναχική κρύπτη
Καθώς ψιθυρίζουμε αντίο, δεν μπορεί να είναι για πάντα
Αλλά είμαι χαζή ξανά
Ω, όχι, είμαι μια χαζή κρύπτη
Καθώς αγναντεύουμε το τέλος δεν μπορεί να είναι για πάντα
Πάντα, ποτέ, ποτέ, ποτέ.

Αλλά είμαι μόνη μου πάλι
Είμαι μια μόνη ελπίδα
Καθώς αγναντεύουμε το τέλος, δεν μπορεί να είναι για πάντα
Πάντα, ποτέ, ποτέ.
-----

Μακριά από τη γη μου
(στίχοι-μουσική: Μόνικα)

Θα σε πυροβολήσω, πυροβολήσω
Με ένα μπαλόνι που υψώνεται
Με τη σκιά του στην καρδιά μου
Με ένα ρολόι στην πόρτα μου

Μακριά, μακριά από τη γη μου
Μακριά, μακριά από τη βάρκα μου
Θα μου βρεις ένα πέρασμα;
Θα φανείς τόσο αθώος;

Όταν τα σαρκώδη χείλη σου δηλώσουν:
«Θα είμαι, θα είμαι, θα είμαι, θα είμαι ανήθικος»
-----

Όχι αρκετό
(στίχοι-μουσική: Μόνικα)

Αυτό δεν είναι μία χίμαιρα
Αυτό δεν είναι ένας πειρασμός
Οι άνθρωποι πάντα προσπαθούν, πάντα προσπαθούν
να νοιώσουν κάτι διαφορετικό

Εισπνέοντας τις καλές εποχές
Εκπνέοντας τις κακές εποχές
Καθετί είναι ζωντανό
Καθετί εμπνέει την ανθρώπινη ποίηση

Δεν είναι αρκετό…

Εσύ είσαι φτιαγμένος από διακινδύνευση
Εσύ είσαι φτιαγμένος από εναγκαλισμό
Αλλά εγώ είμαι μόνο μία τρύπα
Είμαι μόνο μία τρύπα, ισχυρίζεσαι,
Όπως και οι άλλες.

Καμία ελπίδα δεν μπορεί να κρατάει πολύ
Καμία ανάγκη να γίνουμε θνητοί
Γυρίζοντας στα αριστερά μου
Γυρίζοντας στα δεξιά μου
Βλέπω δάκρυα στο πρόσωπό σου.

Δεν είναι αρκετό…
-----

Το αγαπημένο σου
(στίχοι-μουσική: Μόνικα)

Κατηγόρησε όλες τις ακτίνες
Θα το διαβάσω εκείνο, μωρό,
Γι’ αυτό μη βιάζεσαι, γιατί τουλάχιστον γνωρίζεις το όνομά μου
Έλα στη ζωή μου μέρα ή νύχτα
Θα περιμένω καρδιά μου
Αλλά πάρε με σπίτι λίγο πριν ξυπνήσω
Λίγο πριν ξεψυχήσει αυτός ο αναπτήρας
Λίγο πριν σπάσει η μουσική μου
Κοίτα, εκεί πάνω στο σκοπό
Νοιώθω την καρδιά σου να σπαταλιέται
Και νοιώθω τόσο κουρασμένη καθώς αυτές οι λέξεις γίνονται η προσευχή μου
Θα προσπαθήσω να κρυφτώ
Νοιώθω ότι το μυαλό σου σπαταλιέται με αυτά τα όμορφα μέσα
Με αυτές τις όμορφες αυτοκρατορίες
Με αυτούς τους όμορφους παλιούς καιρούς
Χωρίς ανατολή
Χωρίς ανατολή…