Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

ΤΑ ΜΕΣΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ: "ΟΡΦΕΑΣ"

Επιστροφή μετά από καιρό στη στήλη "Τα Μέσα της μουσικής" με λίγα λόγια για τη μουσική ιστοσελίδα "Oρφέας" γραμμένα από τον Τάσο Καραντή και τη Δώρα Παπαδοπούλου. Ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα το σκεπτικό και τους στόχους των διαχειριστών μιας ιστοσελίδας που αποτελεί χώρο συνάντησης σημαντικών προσώπων και απόψεων γύρω από την ελληνική μουσική.
Ευχές για μακροημέρευση στο μέσο και στους συντελεστές του, λοιπόν, και καλό δρόμο. ηρ.οικ.
ΥΓ. Πρόσφατα ο "Ορφέας" ξεκίνησε και μία μεγάλη έρευνα για τα μουσικά ιστολόγια, στα πλαίσια της οποίας φιλοξενήθηκαν και τα "Μουσικά Προάστια", ΕΔΩ. Ευχαριστώ θερμά, και περιμένω με ενδιαφέρον τα επόμενα "ιστολόγια με νότες"!
-----


ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΡΦΕΑ
Ο Ορφέας είναι ένα μη κερδοσκοπικό περιοδικό – portal που λειτουργεί και δραστηριοποιείται αποκλειστικά στο διαδίκτυο στη διεύθυνση www.e-orfeas.gr . Ξεκίνησε δειλά τη λειτουργία του τον Αύγουστο του 2007 και σήμερα, σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά, έχει κερδίσει μία σημαντική θέση ανάμεσα στα μουσικά –και όχι μόνο- ενημερωτικά sites. Θεωρείται πια από τα πλέον έγκυρα πολιτιστικά περιοδικά στο διαδίκτυο, με έντονη παρουσία στα πολιτιστικά δρώμενα και έχοντας ευρεία απήχηση στους καλλιτέχνες, που το εμπιστεύονται και για την προβολή των παραστάσεών τους, αλλά και για να μοιραστούν με το ευρύ κοινό σκέψεις και ιδέες τους.

Ο Ορφέας γεννήθηκε στη σκέψη δύο νέων ανθρώπων – του Τάσου Καραντή και της Δώρας Παπαδοπούλου -  που αγαπούν με πάθος την ελληνική μουσική και το τραγούδι και ονειρεύονται μαζί τους. Πήρε το όνομά του από τη μυθική οντότητα των αρχαίων χρόνων που γοήτευε ανθρώπους και φύση με τη δύναμη της μουσικής του. Ο δικός μας Ορφέας κρατά μία κιθάρα και σιγοτραγουδά αγκαλιά με το καλό ελληνικό τραγούδι. Στον Ορφέα, ο αναγνώστης θα συναντήσει κείμενα, φωτογραφίες, video καθώς και άλλου είδους υλικό, αφιερωμένο στα τραγούδια και τους δημιουργούς τους. Θα συναντήσει πορτρέτα και συνεντεύξεις καλλιτεχνών, αφιερώματα σε έργα και δημιουργούς, τα νέα πρόσωπα στη μουσική και στο τραγούδι, μουσικά ρεπορτάζ από συναυλίες και μουσικά events, ενημέρωση, κριτικές και reviews για όλες τις νέες και επερχόμενες κυκλοφορίες και εκδόσεις της δισκογραφίας, ιστορικές αναδρομές, σκέψεις και ιδέες για τα εύφωνα και παράφωνα του μουσικού μας τοπίου, συνεχή και επίκαιρη ενημέρωση για όλα τα μουσικά νέα, αναφορά στον πολιτισμό γενικότερα και άλλα πολλά.

Μετά από τέσσερα σχεδόν χρόνια λειτουργίας, ο Ορφέας – και με τη συμβολή των συνεργατών του - αριθμεί περισσότερα από 3,500 άρθρα, κείμενα, ρεπορτάζ, απόψεις και αφιερώματα για όλο το φάσμα του ελληνικού τραγουδιού. Έχει φιλοξενήσει στο διάστημα αυτό πάνω από διακόσιες(200) συνεντεύξεις πλήθους κορυφαίων καλλιτεχνών του τόπου μας. Ανάμεσά τους ο Λευτέρης Παπαδόπουλος,  ο Μάνος Ελευθερίου, ο Δήμος Μούτσης, ο Μίμης Πλέσσας, ο Γιώργος Νταλάρας, ο Βασίλης Δημητρίου, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Χρόνης Αηδονίδης, ο Σωκράτης Μάλαμας, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Χρήστος Θηβαίος, ο Φοίβος Δεληβοριάς, Λένα Πλάτωνος και δεκάδες άλλοι. Δίνει όμως καθημερινά και βήμα σε δεκάδες νέους καλλιτέχνες να συστηθούν στο κοινό και να παρουσιάσουν τη δουλειά τους.

Το όραμα του Ορφέα είναι να αποτελεί ένα ποιοτικό και ουσιαστικό σημείο αναφοράς για το μουσικό μας τοπίο. Είναι εδώ, με τη βοήθεια της δύναμης και της δυναμικής του διαδικτύου για να προτρέψει το μουσικόφιλο αναγνωστικό κοινό να γνωρίσει και να αγαπήσει το ελληνικό τραγούδι από τις πρώτες μέρες της ύπαρξής του μέχρι τη σημερινή πολυσύνθετη εποχή μας. Θέλει να φέρει στις οθόνες των αναγνωστών του τις άγνωστες πτυχές του, την ιστορία του, το όραμα των δημιουργών του, το ρόλο του στην κάθε εποχή, τη σημασία του στην καθημερινότητά μας, το παρόν και το μέλλον του και είναι ο χρόνος που θα δείξει αν θα τα καταφέρει.

Κυριακή, 29 Μαΐου 2011

ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΣ 2011


ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΣ 2011
Πολιτικές –πολιτιστικές εκδηλώσεις
3-4-5 ΙΟΥΝΗ  Γεωπονική Σχολή (Ιερά οδός 54)
(Στάση Μετρό «Ελαιώνας», λεωφορεία από ομόνοια : Α 17, Β 17, 856,839, 813)
Είσοδος 5 ευρώ.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Το φετινό τριήμερο πολιτιστικό πρόγραμμα ξεκινά την Παρασκευή 3 Ιουνίου. Στην 1  από τις 2 σκηνές, στις 21.30 θα εμφανιστούν με σειρά οι Σπύρος Γραμμένος (με την καλλιτεχνική ενίσχυση του Πάνου Μουζουράκη), ο Στάθης Δρογώσης και οι Burger Project. Από την κοινωνικά μάχιμη και συνάμα σατιρική τραγουδοποιία του Γραμμένου και το ροκ λυρισμό του Δρογώση, στην μοναδική φιέστα των Burger Project. 

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011

QUIZ - ΠΑΙΞΕ ΚΙ ΕΣΥ! (ΠΟΤΕ ΘΑ ΚΑΤΕΒΕΙ Η ΠΕΘΑΜΕΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ;)

Σε πολλούς φίλους των Μ.Π. δεν άρεσε ο όρος "Πεθαμένη Αριστερά" που χρησιμοποίησα σε προηγούμενο κείμενο. Το βρήκαν βερμπαλιστικό, δογματικό, απλουστευτικό. Εγώ άπλώς δε βρίσκω άλλη λέξη. Ευτυχώς που για άλλη μια φορά έρχονται τα γεγονότα να φωτίσουν πρόσωπα και πράγματα, να μας βοηθήσουν να κρίνουμε και να κριθούμε. Τέλος πάντων, τα Μ.Π. σας προσκαλούν να συμμετάσχετε στο νέο σούπερ QUIZ του blog! Πάρε μέρος κι εσύ! Ο νικητής θα βγει μετά από κλήρωση και θα κερδίσει ένα κιλό σάπιες ντομάτες για να 'χει να ρίχνει - μέρες που είναι. Μετά από παρέμβαση του "Στρατολάτη", γίνονται δεκτές και απαντήσεις πέραν των αναγραφόμενων. Τα υπόλοιπα στους δρόμους. ηρ.οικ.
-----

ΕΡΩΤΗΣΗ 1η
Πότε θα κατέβει ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ στο Σύνταγμα;
1) Όταν ολοκληρωθεί η 101η συνάντησή του Τσίπρα με τον πρωθυπουργό στο Μαξίμου.
2) Η απάντηση στην κρίση πρέπει να είναι ευρωπαϊκή. Θα οργανώσει διαδήλωση στις Βρυξέλλες.
3) Μετά από ένα εξάμηνο, όταν ολοκληρωθεί η διαβούλευση ανάμεσα στις τάσεις, στα αρμόδια θεσμικά όργανα του κόμματος.
4) Ποτέ. Θα κάνει όμως το Κόμμα σχετική επερώτηση στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής.
ΕΡΩΤΗΣΗ 2η
Πότε θα κατέβει το ΚΚΕ στο Σύνταγμα;
1) Όταν ολοκληρωθεί η 53η συνάντηση της Παπαρήγα με τους συντρόφους από το Κομμουνιστικό Κόμμα του Ουζμπεκιστάν.
2) Θα κατέβει συντεταγμένα και με περιφρούρηση το ΠΑΜΕ μόλις φύγουν οι συγκεντρωμένοι για μπάνια τον Αύγουστο.
3) Όταν προκηρυχθούν εκλογές.
4) Ποτέ. Θα κάνει όμως το Κόμμα την αυτοκριτική του στην 305η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής το 2054.
ΕΡΩΤΗΣΗ 3η
Πότε θα κατέβει η ΕΞΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ στο Σύνταγμα;
1) Όταν ολοκληρωθούν οι διαδικασίες δυναμικής συγκρότησης και κοινωνικής γείωσης του αγωνιστικού, κινηματικού, ανεξάρτητου, επαναστατικού, αντικαπιταλιστικού, ταξικού, ενωτικού, εργατικού πόλου.
2) Όταν αποφασίσει η Μπιρμπίλη να γίνει ΧΥΤΑ στην Πλατεία Συντάγματος.
3) Όταν οργανωθεί πορεία διεθνιστικής αλληλεγγύης προς τους συγκεντρωμένους στην Πλατεία Ταχρίρ.
4) Ποτέ. Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΕΝΤΖΟΣ: ΔΥΟ ΕΜΜΕΤΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ "ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ"

Ο Δημήτρης Λέντζος γεννήθηκε στο χωριό Μηλιές του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας το 1960. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έχει υπογράψει τους στίχους σε τέσσερις κύκλους τραγουδιών (Μεθυσμένο άλογο, Έρωτας Αρχάγγελος, Φαγιούμ, Απόπλους), ενώ κυκλοφορούν άλλες δύο ποιητικές συλλογές (Η Θεία Λειτουργία της Ηλιανής, Η μικρή εβδομάδα της Ηλιανής) και μία συλλογή διηγημάτων του (Η μεγάλη διαδήλωση του Ενός). Τα δύο ποιήματα που ακολουθούν προέρχονται από τη συλλογή "Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή" (Εκδόσεις Κέδρος, 2010).
-----


Χρυσή καρφίτσα

Θα ’ρθουνε πάλι του καιρού οι μπετονιέρες,
να θάψουν, λέει, μια ανθισμένη μαργαρίτα,
χρόνια τα όνειρα κλεισμένα σε μιαν ήττα
κι έξω χτικιάζουν οι καλύτερες ημέρες.

Βογκούν τις νύχτες κομπρεσέρ και τα φουρνέλα,
να σπάσουν ένα τοσοδούλι χαλικάκι,
θα ’ταν αλλιώτικα αν μ’ ήθελες λιγάκι
κι αν έβαζες στο τσάι μου κανέλα.

Σκούζουν ερπύστριες πνιχτά και τροχαλίες,
θα βάλουν πάλι τη ζωή μας μες στις ράγιες,
του άλλου κόσμου με τυφλώνουν οι ανταύγειες
και κάνουν έξω οι τρελοί περιπολίες.

Χρυσή καρφίτσα στα μαλλιά του πεθαμένου,
χρόνια στην πόρτα η κατάλευκη φοράδα,
όσοι αγιάσανε προσμένουν στην αράδα,
να πάρουν πίσω το φιλί του κολασμένου.

Σάπιες εικόνες, φωτοστέφανα σβησμένα,
θα κρύψουν πάλι το ασήμι στη σκουριά τους,
νάνοι μετράνε τον καιρό στ’ ανάστημά τους
κι όλα τα όνειρα στη λάσπη πεταμένα.
-----

Κλυταιμνήστρα

Τη μάνα μ’ εμένανε τη λέγαν Κλυταιμνήστρα,
μα τη φωνάζανε γριά Φραγκογιαννού.
Της μοίρας έκλεβε κρυφά την κουβαρίστρα
και μουκεντούσε αστεράκια τ’ ουρανού.

Τις νύχτες έριχνε τα ζάρια του θανάτου
πάνω στο λίκνο του αγέννητου παιδιού,
το μπράτσο τρύπαγε μ’ αγκάθι τ’ αθανάτου,
να βγάλει έξω το φαρμάκι του φιδιού.

Πρώτο αμάρτημα το έθαψα εντός μου,
μα εσύ δεν ήσουνα μητέρα κανενός,
μες στον καθρέφτη σου κοιτώ το είδωλό μου
και στον γκρεμό μου θα πεθαίνω ορφανός.

Θ’ ανάψω μόνος μου κραυγές πυγολαμπίδες,
μες στο σκοτάδι μια στιγμούλα να σε δω.
Στο παιδομάζωμα ποτέ σου δεν με είδες,
μα εγώ για σένανε κι απόψε τραγουδώ.

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ - ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΕΟΝΤΗΣ: "ΠΡΩΙΝΟ ΑΣΤΡΟ"

 

Xρήστος Λεοντής – Γιάννης Ρίτσος

Πρωινό άστρο
Το 1975 ο Χρήστος Λεοντής τάραζε τα νερά της ελληνικής μουσικής μελοποιώντας Γιάννη Ρίτσο και δημιουργώντας το ιστορικό πλέον «Καπνισμένο Τσουκάλι».
Σήμερα, τριάντα έξι χρόνια μετά, παρουσιάζει το «Πρωινό Άστρο» του ποιητή της Ρωμιοσύνης. Έξι καινούργια λυρικά τραγούδια με ερμηνευτή τον Παντελή Θεοχαρίδη. Απαγγέλλει επίσης η ηθοποιός Ουρανία Μπασλή.
Το «Πρωινό Άστρο» γράφτηκε το 1955 και είναι αφιερωμένο από τον ποιητή στην κόρη του Έρη. Όπως σημειώνει ο συνθέτης: «Το "Πρωινό άστρο" του Ρίτσου, είναι ίσως  από τα τρυφερότερα πράγματα που έχω διαβάσει. Είναι γραμμένο για την κόρη του, για ένα μωρό, κι από κει μέσα περνάει μια ολόκληρη ιδεολογία ο Ρίτσος, για έναν άνθρωπο που αντικρίζει πρώτη φορά τον κόσμο, έναν κόσμο όπως εκείνος τον είχε αντιληφθεί τότε, και έναν κόσμο που οραματιζότανε ο ίδιος. Άλλα ζούσε, άλλα οραματιζότανε. Μέσα από την ματιά ενός πατέρα που τον έχει συνεπάρει η γέννηση του δικού του παιδιού και κάθε παιδιού. Γιατί το ποίημα ξεφεύγει από τη σχέση του πατέρα προς το νεογέννητό του και προχωρεί τα πράγματα πολύ πιο πέρα».
Παίζουν οι μουσικοί:
Μάνος Αβαράκης  (φυσαρμόνικα)
Μανώλης Ανδρουλιδάκης (κιθάρες, μαντολίνο)
Νεοκλής Νεοφυτίδης (πιάνο)
Χάρης Μέρμηγκας  (κόντρα μπάσο)
Νίκος Παπαναστασίου (ακορντεόν)
 
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Χρήστος Λεοντής

ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ 27



«Το Δωμάτιο 27»: Μια καθημερινή ερωτική ιστορία, από τη Θεατρική Ομάδα ΩΡΚΑ

«Η μουσική αναζητάει στο άπειρο, αυτό που η ποίηση αποσιωπά εδώ στη γη». (Τάσος Λειβαδίτης)

Ο έρωτας και η προδοσία, η ομορφιά και ο φόνος μπλέκονται στην ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη και τη μουσική του ρεμπέτικου τραγουδιού στη θεατρική παράσταση που παρουσιάζει η ομάδα ΩΡΚΑ (Ώρα Κοινής Ανησυχίας), από 20 Μαΐου μέχρι 5 Ιουνίου, κάθε Παρασκευή και Κυριακή, στο θέατρο RabbitHole (Γερμανικού 20, Μεταξουργείο).
 
Στο Δωμάτιο 27, ένα ζευγάρι παλεύει να ξεφύγει απ' τη μοναξιά κι ένα άλλο απ' τον χρόνο• κατάκοπες καμαριέρες κλώθουν τη μοίρα, καθαρίζοντας κρεμμύδια• μεθυσμένοι μουσικοί ξορκίζουν το κακό, τραγουδώντας παλιά τραγούδια• ένας ξεχασμένος υπάλληλος περιφέρεται, σαν φάντασμα, στα άδεια δωμάτια. Κι όλοι μαζί φτιάχνουν ένα θεατρικό γαϊτανάκι από ποίηση και μουσική, ένα πείραμα που θέλει να αφηγηθεί την πιο απλή, καθημερινή ιστορία. Όλοι μαζί παίζουν, γελούν, κλαίνε, απελπίζονται, ξαναγελούν... Γιατί, στο Δωμάτιο 27 «η ζωή είναι ατέλειωτη και μπορεί κανείς να ξαναρχίσει και δύο φορές -- να ξαναρχίζει κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή».
 
Δραματουργική Επεξεργασία - Σκηνοθεσία: Σάλλυ Ασημάκη, Γιάννης Βογιατζής
Σκηνικά-Κοστούμια: Σάλλυ Ασημάκη
Μουσική Επιμέλεια - Ενορχηστρώσεις: Χρήστος Δοδόπουλος
Παίζουν: Ειρήνη Αδάμου, Αλέξανδρος Γεωργιάδης, Χρήστος Δοδόπουλος, Άρτεμις Ιωάννου, Κώστας Κάλτσας, Γιώργος Κομνηνάκης, Ανθή Λουκάτου, Βούλα Μπαντελά, Μιχάλης Σαββίδης, Μιχάλης Τιτόπουλος, Παυλίνα Τσίκνα

Κυριακή, 22 Μαΐου 2011

"Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΝ ΤΑΦΩ" - ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Στα εκατό κείμενα που θολώνουν την πραγματικότητα, υπάρχει συνήθως και ένα που την αποσαφηνίζει. Και ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου, γνωστός δημοσιογράφος και διανοητής, μας έχει συνηθίσει στο να υπογράφει τέτοια κείμενα, περιεκτικά και φωτισμένα, που εμπνέουν όχι μόνο μια συζήτηση αλλά και την πράξη. Ο κλοιός στενεύει, και αυτό που χθες μας φαινόταν απίθανο και αδιανόητο, άυριο μπορεί να είναι ήδη ξεπερασμένο. "Η Ελλάδα εν τάφω", πηγή: ISKRA (www.iskra.gr).
ηρ.οικ.
-----

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011

"ΞΕΡΟΝΗΣΙ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ" - Ο ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΕΠΙΚΡΙΤΕΣ ΤΟΥ

Ο Διονύσης Σαββόπουλος έστειλε στα ΜΜΕ την ακόλουθη ανακοίνωση που βάζει τα πράγματα στη θέση τους, επιβεβαιώνοντας παράλληλα το προηγούμενο κείμενο των Μ.Π.: η μεταμοντέρνα μας παράνοια δεν επιτρέπει να αντιληφθούμε την πραγματικότητα και την ανάγκη επεξεργασίας άμεσων, θετικών προτάσεων. ηρ.οικ.
-----

«Για να προλάβω περαιτέρω παρεξηγήσεις, επαναλαμβάνω ό,τι είπα στον ραδιοφωνικό μαραθώνιο της Τετάρτης, κάπως πιο συμπυκνωμένα εδώ.


Πέμπτη, 19 Μαΐου 2011

ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ, ΞΕΡΟΝΗΣΙΑ ΚΑΙ ΠΕΘΑΜΕΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ


ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ, ΞΕΡΟΝΗΣΙΑ ΚΑΙ ΠΕΘΑΜΕΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

«ΠΑΡΑΚΜΑΖΟΥΜΕ, ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΝΕ, ΣΑΠΙΖΟΥΜΕ»

Έχουμε και λέμε:
«Βέβαια υπάρχει φόβος, διότι έχουμε ολόκληρες συρράξεις, έχουμε εμπρησμούς, έχουμε δολοφονίες, κι αυτό σχεδόν καθημερινά. Επομένως, εγώ θα έλεγα ότι πρέπει να κηρυχθεί το κέντρο σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, και με τις πρόνοιες που δίνει το Σύνταγμα, πρώτον: να απομακρυνθούν όλοι οι λαθρομετανάστες από το κέντρο της Αθήνας και να πάνε - ας το βρουν οι πολιτικοί, τι τους πληρώνουμε; - εγώ θα έλεγα να τους πηγαίνανε σε αραιοκατοικημένα νησιά του Αιγαίου, έτσι, όπου κατοικείται ένα μικρό μόνο μέρος του νησιού, το υπόλοιπο είναι ελεύθερο, εκεί λοιπόν να καλλιεργήσουν τη γη και να ζήσουν εκεί με τη βοήθεια του ΟΗΕ - γιατί μόνοι μας δεν μπορούμε - και με τη βοήθεια της Ελλάδος, έως ότου αποφασίσει και μπορέσει η Ευρωπαϊκή Ένωση να φτιάξει μια πολιτική πάνω στο θέμα των μεταναστών. Δεν μπορεί η Αθήνα να είναι η χωματερή όλων αυτών των ανθρώπων. Ένα είναι αυτό. Το άλλο είναι ότι όλες οι πολιτείες στις πλατείες τους δείχνουν το πρόσωπό τους. Η Αθήνα στις πλατείες της δείχνει την πληγή της. Ας καθαρίσουμε λοιπόν αυτή την πληγή. Έχουμε τους τοξικομανείς. Πρέπει να μεταφερθούν, δεν ξέρω πάλι που - ας το βρουν οι πολιτικοί μας - σε μέρος όπου δεν θα είναι εύκολη η πρόσβαση των εμπόρων».

 
 
Τάδε έφη Διονύσης Σαββόπουλος, την 19η Μαΐου 2011. "Αίσχος! Απαράδεκτος! Φρίττω!" Κάπως έτσι δεν νοιώσατε ακούγοντάς τον; Οι γραμμές που ακολουθούν θα ισχυριστούν ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας. Ή μάλλον, ότι ο λόγος ανησυχίας είναι παντελώς άσχετος με ό,τι λέει ο Σαββόπουλος, και απόλυτα σχετικός με ό,τι δεν λένε όσοι θα έπρεπε να ομιλούν αντ’ αυτού. Ποιοι θα έπρεπε να ομιλούν αντί του Σαββόπουλου; Μάλλον αυτό που ορίζω ως πεθαμένη αριστερά, δηλαδή το σύνολο του οργανωμένου κομματικού δυναμικού στα αριστερά του πολιτικού μας συστήματος. Ισχυρίζομαι, λοιπόν, στις γραμμές που ακολουθούν ότι το ζήτημα δεν είναι οι φωνές του Σαββόπουλου, αλλά οι σιωπές των άλλων.

Τι έχει να προτείνει η πεθαμένη αριστερά; Διαβάζω από παρέμβαση του δημοτικού συνδυασμού του ΣΥΡΙΖΑ στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας: "ΟΧΙ στις απελάσεις. ΟΧΙ στο φράχτη του Έβρου. ΟΧΙ στη δημοτική αστυνομία και στις κοινές περιπολίες". Και αναρωτιέται κανείς: «ΟΚ, συμφωνώ και επαυξάνω. Σε θετική βάση, όμως, τι έχεις να προτείνεις; Ποιο είναι το ‘ΝΑΙ’ σου;» Το ΚΚΕ έχει ένα «ΝΑΙ»: να προωθούνται οι μετανάστες σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά, αφού είναι κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης το ΚΚΕ - ορθά, αν θέλετε -, πώς στο καλό θα προωθούνται εκεί οι μετανάστες όταν αυτό γίνει κυβέρνηση; Με τραμπολίνο; Κατά καιρούς έχουν ακουστεί κι άλλες φωνές που ζητούν ανοιχτά σύνορα, νομιμοποίηση όλων των λαθρομεταναστών, και πάει λέγοντας. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Είναι απλό: η πεθαμένη Αριστερά δεν έχει να πει τίποτε το ουσιώδες για το μεταναστευτικό.

Υπάρχει λόγος σοβαρός γι’ αυτό. Ότι το ίδιο το μεταναστευτικό είναι ένα πρόβλημα που δεν λύνεται. Ναι, υπάρχουν κι αυτά! Κοντεύουμε να το ξεχάσουμε, ζώντας στην εποχή της τεχνολογικής παντοδυναμίας και του προβλέψιμου: υπάρχουν και άλυτα προβλήματα. Και το ζήτημα της μετανάστευσης, ειδικά στην ελληνική περίπτωση και στις κοινωνικο-οικονομικές και γεωγραφικές της σταθερές , είναι ένα άλυτο πρόβλημα. Η ρίζα του έγκειται στην ανισόμετρη ανάπτυξη του καπιταλιστικού συστήματος, στον μιλιταρισμό και τον πόλεμο - στοιχεία εγγενή του παγκοσμίου μας συστήματος - και στις διαλυτικές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που καταστρέφουν ιστορικές ισορροπίες αιώνων, ξεσκίζοντας κυριολεκτικά τους τοπικούς κοινωνικούς και παραγωγικούς ιστούς. Εφόσον όμως είναι αδύνατον να αλλαχθούν ταυτόχρονα τα πράγματα σε Ιράκ, Πακιστάν, Αφγανιστάν, Σομαλία, και πάει λέγοντας - εδώ δεν μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα στην Ελλάδα, στη Σομαλία θα τα αλλάξουμε; - είναι προφανές ότι δεν μπορούν να μεταβληθούν εν μία νυκτί και οι λόγοι που αναπαράγουν τη "λαθρο"μετανάστευση. Πόσο μάλλον τη στιγμή που ο ιμπεριαλισμός, η βασικότερη αιτία της τωρινής εξαθλίωσης, διαγράφηκε μια και καλή από το λεξικό της πεθαμένης αριστεράς. Δεν μπορείς να επιλύσεις κάτι που δεν μπορείς να κατανοήσεις.

Το πρόβλημα με την πεθαμένη αριστερά δεν είναι όμως ότι δεν μιλά για το μεταναστευτικό, αλλά ότι δεν μιλά για τίποτε, σε σχέση τουλάχιστον με την καινούργια κοινωνία που θέλει να φτιάξει. Δεν θέλει - ή δεν μπορεί - να μας δώσει ούτε ένα ψήγμα των νέων κοινωνικών σχέσεων που ευαγγελίζεται. Ξέρει ότι είμαστε βολεμένοι, και δεν θέλει να μας ξεβολέψει. Ξέρει, π.χ., ότι δεν μπορείς να διαγράψεις το χρέος και την ίδια στιγμή να εισάγεις 300.000 νέα αυτοκίνητα το χρόνο, αλλά δεν θέλει να το επισημάνει γιατί έτσι θα δυσαρεστήσει το αυτοκινητομανές ακροατήριό της. Ξέρει επίσης ότι η διέξοδος από την τωρινή τραγωδία του μνημονίου περνά μέσα από μία επίπονη παραγωγική ανασυγκρότηση που θα απαιτήσει θυσίες, ενίσχυση των κεφαλαιουχικών αγαθών έναντι των καταναλωτικών, και εν γένει περιορισμό του μανιώδους καταναλωτισμού μας. Το ξέρει αλλά δεν λέει μιλιά γι’ αυτό, γιατί ο καταναλωτικός ύπνος μας τη βολεύει περισσότερο από το όποιο δυσάρεστο ξύπνημα.

Και όσο κι αν σας ακούγεται τρομακτικό, ναι, είναι αλήθεια: μία άλλη κοινωνία θα χρειαστεί να σχεδιάσει εκ νέου τον παραγωγικό της ιστό, και ίσως χρειαστεί να δώσει κίνητρα σε ανθρώπους να μετακινηθούν κοντύτερα στη διαθέσιμη εργασία τους, κοντύτερα στην επαρχία, κοντύτερα ακόμα και σε κάποια «αραιοκατοικημένα» νησιά. Ωχ, βλέπω ήδη μπροστά μου τις λέξεις «γκουλάγκ», «Στάλιν», «Χίτλερ», «στρατόπεδα συγκέντρωσης», και πάει λέγοντας. Ψυχραιμία! Δεν μιλάω για γκουλάγκ, αλλά για την ελάχιστη ανάγκη ανακατανομής του παραγωγικού συντελεστή που ακούει στο όνομα «εργασία» εκεί όπου υπάρχει η μέγιστη ανάγκη παρουσίας του. Ανακατανομή μη βίαιη, απόλυτα δημοκρατική, απόλυτα εθελοντική, και με κίνητρα, όχι με βούρδουλα. Και να σας πω ένα δυσάρεστο μυστικό; Σοσιαλισμό δεν φτιάχνεις χωρίς μία τέτοια ανακατανομή, διότι αυτή η ανακατανομή είναι προϋπόθεση της σχεδιασμένης παραγωγής και οικονομίας. Σοσιαλισμό δεν φτιάχνεις με γκέτο και πόλεις των πέντε εκατομμυρίων ψυχών, και έρημα χωράφια, και άδεια χωριά. Αυτά φτιάχνουν μόνο διαστροφές, όπως αυτές που γνωρίσαμε στις χώρες του υπαρκτού. Θα σας το έλεγε και η πεθαμένη αριστερά αυτό, αν δεν φοβόταν ότι θα κατηγορηθεί για αυταρχισμό και φασισμό κλπ. Κι αν δεν φοβόταν να αφήσει τα «ΟΧΙ» της και να επεξεργασθεί κάποιο, επιτέλους, «ΝΑΙ».

Πρόσφατα υπήρξε και ένα «ΝΑΙ» εκ μέρους της πεθαμένης αριστεράς. Ποιο ήταν αυτό; Να βάλουμε τους μετανάστες στα πανεπιστήμια· όχι ως φοιτητές, όμως, αλλά ως καταυλιστές. Η είσοδος των 300 μεταναστών στη Νομική ήταν η επιβεβαίωση του αδιεξόδου της πεθαμένης αριστεράς. Αφού δεν έχουμε τι να πούμε, ας κάνουμε έναν ακτιβισμό και ας καούμε ωσάν σε νέο Αρκάδι. Η απλή ένσταση, ότι δεν γίνεται να γεμίσουν πανεπιστήμια, νοσοκομεία και βρεφονηπιακοί σταθμοί με διανυκτερεύοντες μετανάστες διότι αυτά τα κτίρια δεν χρησιμεύουν ως καταλύματα αλλά υπηρετούν άλλους κοινωνικούς σκοπούς έγινε δεκτή από την πεθαμένη αριστερά με καταγγελίες για φασισμό, ρατσισμό κλπ. Και την ίδια στιγμή, ο κρατικός μηχανισμός - καλά, αυτός κάνει τη δουλειά του - έστησε ένα γαϊτανάκι δικαστικών διώξεων εναντίον των ανθρώπων που συμμετείχαν σ' αυτήν την πρωτοβουλία, διώξεις απολύτως καταδικαστέες και απαράδεκτες.

Έχω παρευρεθεί σε μια ντουζίνα αντιρατσιστικά φεστιβάλ και σε άλλες τόσες διαδηλώσεις υπέρ των μεταναστών. Κανείς δεν μπορεί να πει κακιά κουβέντα για τον τόσο φωτισμένο κόσμο που δουλεύει για τους μετανάστες και μαζί με τους μετανάστες, προσπαθώντας να δώσει διέξοδο στα προβλήματα της καθημερινότητάς τους. Και τέτοιες καταστροφικές επιλογές, όπως η απόφαση εισόδου εκατοντάδων ανθρώπων σε ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα και η άσκηση «αγωνιστικής» πολιτικής στην καμπούρα του ασύλου - αλλά και της ίδιας της λογικής - σκιάζει άδικα όλους όσοι αγωνίζονται για να μετριάσουν τα δεινά αυτών των βασανισμένων ανθρώπων. Όσο όμως ο καθένας δεν διαχωρίζει τη θέση του, η μπάλα των ατυχών επιλογών θα παίρνει τους πάντες.

Και κατά μία έννοια, είναι αναπόφευκτο η μπάλα να παίρνει τους πάντες. Περάστε μέρα μεσημέρι από το Πολυτεχνείο και δείτε τα σηκωμένα μανίκια και τις σύριγγες να κρέμονται από τα χέρια. Αλήθεια, το φοιτητικό κίνημα, γιατί δεν περιφρουρεί το άσυλό του; Γιατί δεν παίρνει στο κυνήγι τους εμπόρους ναρκωτικών, που μπροστά στα μάτια όλων των φοιτητοπατέρων πηγαίνουν στην Τοσίτσα αδειάζοντας το βρώμικο, δολοφονικό τους φορτίο σε δεκάδες τελειωμένους ανθρώπους; Δεν είδα ποτέ μία αριστερή νεολαία να νοιαστεί για δαύτους, κι ας είναι δίπλα τα τραπεζάκια με τις αφίσες. Γιατί; Γιατί κυριολεκτικά, το πρόβλημα της κοινωνικής υποβάθμισης ελάχιστα μας άγγιξε και μας αγγίζει. Δεν είναι ότι φοβόμαστε τους ναρκω-εμπόρους στην Τοσίτσα και γι’ αυτό δεν τους κυνηγάμε· είναι ότι βαθιά μέσα μας, μπορεί και να μη μας ενοχλούνε πια.

Ας είμαστε ειλικρινείς: την αθρόα εισροή λαθρομεταναστών όπως και την τοξικομανία - τα δύο ζητήματα που θίγει ο Σαββόπουλος - ένα μεγάλο μέρος της πεθαμένης αριστεράς τα είδε ως cult χαρακτηριστικά μιας νέας πολύπολιτισμικότητας και μιας νέας εποχής φιλελεύθερων δικαιωμάτων. Ουδέποτε νοιαστήκαμε για τα κυκλώματα που λυμαίνονται τους μετανάστες. Ουδέποτε πήγαμε, εμείς οι μεγάλοι καραμπινάτοι ελευθερωτές, να απελευθερώσουμε τις μετανάστριες με τα παρακρατημένα διαβατήρια από τα μπουρδέλα και από το πεζοδρόμιο· ήταν όλα κομμάτι ενός πολυπολιτισμικού κουβαριού, μιας θαυμαστής παγκοσμιοποίησης κι ενός ακόμα πιο θαυμαστού φιλελεύθερου δικαιώματος στη διαφορετικότητα. Μυρωδιά δεν πήραμε ότι αυτή η δήθεν διαφορετικότητα ήταν στην πραγματικότητα μια δραματική ομοιότητα της εκμετάλλευσης. Κάποιοι ξεποδαριάστηκαν στα φεστιβάλ της δήθεν αντιαπαγόρευσης, διότι στην ουσία μας δεν είμαστε επαναστάτες αλλά φιλελεύθεροι· θέλουμε να επιλέγουμε, να μην μας απαγορεύουν, και άσε τους άλλους να κουρεύονται.
Και εκτός από φιλελεύθεροι, είμαστε και μεταμοντέρνοι, με όλες τις τραγικές συνέπειες που η νόσος του μεταμοντερνισμού επιφέρει στην κατανόηση της πραγματικότητας. Δεν μας αφορά η πραγματικότητα, αλλά το πώς αρθρώνεται αυτή η πραγματικότητα στο επίπεδο του λόγου, των λέξεων και της αισθητικής Δεν μας αφορά η εξαθλίωση του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, δεν μας αφορά η απύθμενη βία που ξαμολιέται μπροστά στα μάτια μας, μας αφορά όμως ο λόγος του Σαββόπουλου. Και το τραγελαφικό είναι ότι αυτός ο λόγος, όσο αυταρχικός κι αν ακούγεται, συνομιλεί με την πραγματικότητα της βίας και της εξαθλίωσης πολύ περισσότερο από την μεταμοντέρνα κριτική εναντίον του.

Και έτσι, μπορεί και αλωνίζει ο Καρατζαφέρης και η Χρυσή Αυγή. Πατώντας σε μία πεθαμένη αριστερά που έχει παγιδευτεί κάπου ανάμεσα στα κομματικά της γραφεία και την πρόωρα θολωμένη μεταμοντέρνα αισιοδοξία της. Το καλύτερο που έχει να κάνει αυτή είναι να αφουγκραστεί τον Σαββόπουλο: «έχει ξεφύγει το πράγμα, πώς το λένε;» Και έχει ξεφύγει όχι αναφορικά με τους μετανάστες και τους τοξικομανείς, αλλά αναφορικά με κάθε πεδίο της κοινωνικής ζωής. Αυτή τη στιγμή μεταβαίνουμε στην περίοδο της πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και ο Τσίπρας ζητάει ευρω-ομόλογα… Χτίζονται τα νέα Κολοσσαία και εμείς κάνουμε παρτάκια και πίνουμε το ουισκάκι μας στην Κολοκοτρώνη και στον Ιανό, αναπολώντας τα παλιά ηρωικά χρόνια. Ο Νέρωνας έχει βγει έξω με το δαδί, και οι μπαρουτοκαπνισμένοι επαναστάτες κάνουν προσκοπικές βόλτες Ομόνοια-Σύνταγμα-Ομόνοια, φωνάζοντας από τα μικρόφωνα: «σύντροφοι, διαλυόμαστε ήσυχα και φεύγουμε γρήγορα από Θεμιστοκλέους. Γρήγορα, διαλυόμαστε γρήγορα!». Η ηττοπάθεια του ’89 κρατάει βαριά, ακόμα, τη σκιά της στα πράγματα και δεν επιτρέπει στην πεθαμένη αριστερά να δει τις τεράστιες δυνατότητες που απλώνονται μπροστά της. Έτσι, η απέραντη μοναξιά της έλλειψης κινήματος γίνεται ένας φαύλος κύκλος, από τον οποίος δεν ξεφεύγει κανείς.

Τούτη την ώρα, τώρα που μιλάμε, οι πλατείες θα έπρεπε να είναι γεμάτες με το νόημα που ’χει κάτι απ’ τις φωτιές. Θα έπρεπε να αναδεικνύουν τις νέες πρωτοπορίες, τις νέες συλλογικότητες. Αντίθετα, αναπαράγουν τα ίδια, γνωστά αδιέξοδα. Πριν σπεύσουμε να κατακεραυνώσουμε το αδιέξοδο που ακούει στο όνομα Σαββόπουλος, ας κοιτάξουμε γύρω μας και εντός μας: στην εν μέρει τραγική παρουσία του Νιόνιου αντανακλάται μία ακόμα τραγικότερη απουσία, η δική μας. Ας διαφωνήσουμε λοιπόν με τον Σαββόπουλο και με τις μεθόδους του, αν έτσι μας αρέσει. Αλλά ας πούμε και κάτι άλλο, κάτι πρωτότυπο και δημιουργικό, για τους μετανάστες, τους τοξικομανείς, ή για ό,τι και όποιον θέλετε. Πείτε κάτι θετικό· έστω κάτι, έστω για κάποιον.
ηρ.οικ.

ΥΓ (1): «Έρχεται η στιγμή ν’ αποφασίσεις / αν θα πεθάνεις ή θα ζήσεις». Ιδιοφυές. Η ιστορία, πάντως, μας διδάσκει ότι δεν υπάρχει μόνο μία επιλογή, ούτε μία μόνο δεδομένη απάντηση. Η καταστροφή του πλανήτη και το τέλος του ανθρώπου είναι όχι μόνο μία φυσικο-μαθηματική βεβαιότητα, αλλά και ένα άκρως πιθανό κοινωνιολογικό και ιστορικό ενδεχόμενο. Η επιθανάτια αγωνία του Σαββόπουλου μπορεί να οδηγεί σε επικίνδυνα μονοπάτια, μας αφορά όμως περισσότερο από τα χαμόγελα νιρβάνας των ηγετών μας.

ΥΓ (2): Όσοι προγλωσσικοί χρυσαυγίτες και άλλα φασιστοειδή κρο-μανιόν  χάρηκαν με τις δηλώσεις Σαββόπουλου, παρακαλούνται να φύγουν πρώτοι για τα «αραιοκατοικημένα νησιά» παρέα με τις τσάπες, τις αξίνες και τα στυλιάρια τους. Ας δώσουν κι αυτοί, μια φορά, το καλό παράδειγμα.

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Η ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΠΡΕΧΤ

ΟΤΑΝ Η ΜΑΡΙΑ ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟΝ ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ
Δημοσιεύτηκε στο Musicpaper (www.musicpaper.gr)
Βρισκόμαστε στα τέλη του 1978. Η Μαρία Φαραντούρη, ένα χρόνο μετά τα «Τραγούδια διαμαρτυρίας απ’ όλο τον κόσμο», βρίσκεται και πάλι στο στούντιο, ερμηνεύοντας αυτή τη φορά τραγούδια του μεγάλου γερμανού συγγραφέα Μπέρτολτ Μπρεχτ. Ο δίσκος θα εκδοθεί τελικά από τη «Μίνως Μάτσας & Υιός» τον Οκτώβριο του 1979 με τίτλο «Η Μαρία Φαραντούρη τραγουδάει Μπρεχτ». Το ιστορικό περιοδικό «Μουσική» (τεύχος 12, Νοέμβριος 1978, σελ. 54-61) φιλοξενεί την ελληνίδα ερμηνεύτρια σε μία μεγάλη συνέντευξη στον Γιώργο Κυριαζίδη. Από εκείνη την κουβέντα παρουσιάζουμε εκτενή αποσπάσματα που αφορούν τη σχέση της Φαραντούρη με τον Μπρεχτ και την επακόλουθη παγκοσμιοποίηση της ελληνικής δισκογραφίας, δεκαετίες πριν την έλευση του έθνικ και των μεγάλων διεθνών συνεργασιών…
ηρ.οικ.
-----

Τρίτη, 17 Μαΐου 2011

ΑΠΟ ΤΟ "ΒΡΩΜΙΚΟ ΑΕΡΑ" ΣΤΟ "STRETTO CAFE"

Και το remix - διασκευή ελληνιστί - θέλει το μάστορά του. Θέλει, δηλαδή, τέχνη πολλή να πάρεις ένα μουσικό κομμάτι, να το αγγίξεις και να δικαιολογήσεις αυτό σου το άγγιγμα. Θέλει κόπο και τρόπο, και προπαντός μία κάποια φιλοσοφία, μία πρόταση, μία κατεύθυνση που να νοηματοδοτεί το εγχείρημα. Και όλα αυτά να καταλήγουν σε ένα αποτέλεσμα αισθητικά άρτιο, φρέσκο όχι ως προς τον ήχο [τι βλακεία και αυτή η φράση... "φρέσκος ήχος"] αλλά ως προς την προσέγγιση, την οπτική. Ανέπνευστη διασκευή ίσον κλοπή. Εμπνευσμένη ίσον δημιουργία. Δύο διασκευές, αρκετά διαφορετικής υφής η καθεμία, που εμπίπτουν στη δεύτερη αυτήν κατηγορία είναι και οι ακόλουθες:



Δευτέρα, 16 Μαΐου 2011

ΕΣΥ ΓΡΑΦΤΗΚΕΣ ΣΥΝΔΡΟΜΗΤΗΣ ΣΤΟ "ΜΕΤΡΟΝΟΜΟ";


Για να γίνουν τα δέκα χρόνια του "Μετρονόμου" άλλα δέκα, θα χρειαστούν όχι μόνο λόγια, αλλά και έμπρακτη υποστήριξη, δηλαδή το κατιτίς παραπάνω. Γι' αυτό, φίλες μου, σας συστήνω να γραφτείτε συνδρομήτριες στο θαυμαστό αυτό περιοδικό, το δίχως άλλο. Περισσότερες λεπτομέρειες θα βρείτε ΕΔΩ και ΕΔΩ. Γιατί η φτώχεια θέλει καλοπέραση και, προπαντός, μπόλικα καλά τραγούδια. Δικός σας, ηρ. οικ.

Η ΡΕΝΑ ΣΤΑΜΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΟΥΣΟΥΤΟΥ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ!



Η μεγάλη τραγουδίστρια του ρεμπέτικου
Ρένα Στάμου

και το συγκρότημα Μουσουτού
την Κυριακή 29 Μαΐου 2011, 9μμ
στο "Μυθόπολις"
277 City Road, Λονδίνο, Αγγλία

Εισιτήρια: £15. Φοιτητικό: £12
Επικοινωνία: (+44)07909890634, (+44)02074907867


Κυριακή, 15 Μαΐου 2011

"Ο ΒΕΓΓΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΙΤΣ" - "Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΩΣ ΣΙΝΕΜΑ"


Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑΙΓΑίΟΝ (Λευκωσία) το διπλό βιβλίο

“Ο Βέγγος δεν είναι κιτς”, ένας διάλογος του Χρήστου Βακαλόπουλου με τον Σωτήρη Κακίση
και

“Η Λογοτεχνία ως σινεμά”,  μια συνομιλία του Γιάννη Βαρβέρη, του Σωτήρη Κακίση και του Γιώργου Πανουσόπουλου.

Σάββατο, 14 Μαΐου 2011

ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

"Κουκουλοφόροι χτύπησαν με μολότωφ το αστυνομικό τμήμα Εξαρχείων".
Μετάφραση: οι "κουκουλοφόροι" έκαψαν δύο αυτοκίνητα έξω από το αστυνομικό τμήμα, χωρίς να πειράξουν τα ενδότερα.

"Στη συνέχεια κατευθύνθηκαν στην είσοδο της λαϊκής αγοράς στη διασταύρωση της Καλλιδρομίου με την Χαριλάου Τρικούπη"
Μετάφραση: δεν υπήρχε ούτε ένας αστυφύλακας έξω από το αστυνομικό τμήμα, οι "άγνωστοι δράστες" έκαναν ανενόχλητοι το θεάρεστο έργο τους, και είχαν την άνεση να κατηφορίσουν και δύο δρόμους παρακάτω.

"Εκεί εντόπισαν μηχανή όπου επέβαιναν δύο άνδρες της ασφάλειας, και την περιέλουσαν με εύφλεκτο υγρό".
Μετάφραση: η μηχανή ήταν ήδη εκεί αραγμένη. Οι "άγνωστοι δράστες" μπούκαραν με μανία στη λαϊκή αγορά πετώντας μολότωφ και αδειάζοντας μπιτόνια, δίπλα σε πωλητές και τον κόσμο που ψώνιζε αμέριμνος.

Πριν από ένα χρόνο ήταν η Marfin, τώρα η λαϊκή της Καλλιδρομίου. Η προβοκάτσια έτοιμη, στο τσεπάκι εξουσίας και παραεξουσίας. Ο αναρχικός χώρος για άλλη μία φορά φαίνεται πόσο θεριζοαλωνισμένος είναι από στοιχεία εντελώς ξένα προς αυτόν. Βέβαια, οι θαμώνες της λαϊκής αγοράς είχαν άλλη, σαφέστερη άποψη, καθώς αρκετοί κατήγγειλαν ότι την επίθεση την έκαναν φασίστες, οι οποίοι λίγο νωρίτερα έκοβαν βόλτες στην περιοχή. Είναι απίθανο ένας αναρχικός, όσο ηλίθιος και να είναι, να χτυπήσει το "ναό" των Εξαρχείων, τη λαϊκή αγορά στην Καλλιδρομίου. Σαν να καίει ο ιερέας τη μητρόπολη και ο βάζελος τη "Λεωφόρο". Αλλά δεν ήμουν, δεν ξέρω, δεν απαντώ. Πηγές των γραφόμενων στο κείμενο, δύο καλοί φίλοι, κάτοικοι της περιοχής και αυτόπτες μάρτυρες. Για τα υπόλοιπα, η αλήθεια για άλλη μια φορά θα "λάμψει" στο δελτίο των 8, ενώ τρεις συνάνθρωποί μας νοσηλεύονται με εγκαύματα. Περαστικά τους, και προπαντός περαστικά μας.
ηρ.οικ.

Παρασκευή, 13 Μαΐου 2011

ΟΙ "ΜΟΥΣΟΥΤΟΥ": ΑΠΟ ΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΜΕ ΑΓΑΠΗ

Όποιος τους έχει δει ζωντανά, καταλαβαίνει περί τίνος πρόκειται. Μία ελληνική μπάντα σαρώνει στο πέρασμά της το νυχτερινό Λονδίνο, τραγουδώντας Σμυρνέικα, Τσιτσάνη και όχι μόνο. Οι "Μουσουτού", λοιπόν. Τους ζητήσαμε να αυτοσυστηθούν, στις γραμμές που ακολουθούν. Καλή συνέχεια! ηρ. οικ.

(Κάτω από το δρόμο έχει παραλία! Οι "Μουσουτού" σε μία αυτοσχέδια ακροποταμιά πλάι στον Τάμεση!)


Οι ξενιτεμένοι Έλληνες ανά την υφήλιο έχουν ανέκαθεν επιδείξει ιδιαίτερη αγάπη για την κουλτούρα τους και την καλλιτεχνική τους κληρονομιά. Μάλιστα, μακριά από τη γενέτειρα, η αγάπη αυτή μπορεί να γίνεται εντονότερη, ανάγκη δηλαδή.... και χαρά σε εκείνους που μπορούν να την ικανοποιήσουν! Στo Λονδίνο λοιπόν, βρίσκονται οι μουσουτού! ..φορείς της -ας μας επιτραπεί ο όρος- Ελληνικής τραπεζοκουλτούρας!
...Υou know!... τάβλα, εδέσματα, κιθάρα, μπουζούκι, μπαγλαμάς, μαντολίνο, βιολί, κλαρίνο...και γλέντι!
Oι μουσουτού έχουν δώσει πολυάριθμες συναυλίες σε όλη σχεδόν τη Μεγάλη Βρετανία κυρίως σε Ελληνικά κοινά και έχουν εμφανιστεί στο BBC και σε εγχώρια μέσα ενημέρωσης.  Οι συναυλίες τους έχουν επιτυχία, τα εισιτήρια συχνά εξαντλούνται και οι προτάσεις για νέες εμφανίσεις ανανεώνονται. Τα μέλη του συγκροτήματος ανασχηματίζονται ανάλογα με την κάθε εκδήλωση και τη διαθεσιμότητα των μουσικών. Το κάθε μέλος  δεν περιορίζεται απαραίτητα στα Ελληνικά δρώμενα. Αλλωστε το Λονδίνο προσφέρεται πλήρως για μουσικά 'ανοίγματα' διαφόρων τύπων. Φιλοξενεί υψηλού επιπέδου καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο που συμβιώνουν σε ένα περιβάλλον γεμάτο από μουσικές σκηνές, συναυλιακούς χώρους, φεστιβάλ, μαγαζιά μουσικών οργάνων και χώρους μελέτης και πρόβας....Έτσι δίδονται σε όλους αρκετές ευκαιρίες συμμέτοχής σε ανάμεικτα 'fusion' projects ροκ, τζαζ, κλασσικής μουσικής κλπ...
'Οπως και να το κάνουμε όμως η Ελληνική μας τραπεζοκουλτούρα ενέχει κάποιους ξεχωριστούς κώδικες διάδρασης και επικοινωνίας, αυθεντικούς και πολύτιμους....Πού και πού λοιπόν, εμείς οι Έλληνες θέλουμε να μαζευόμαστε να ακούμε, να χορεύουμε και να τραγουδούμε τις παραδοσιακές μας μελωδίες. Δεν είναι εθνικιστική ούτε σνομπιστική αυτή η ανάγκη...απλώς υπάρχει και ζητεί ικανοποίηση.
Η δράση των μουσουτού εδώ και μερικά χρόνια έχει σημαντική θέση και άποψη μέσα στην ευρύτερη Λονδρέζικη μουσική κοινότητα. Αν μή τί άλλο, επιβεβαιώνει kαι υπένθυμίζει στους ακροατές και συμμετέχοντες το ανεξάντλητο εύρος της Ελληνικής μουσικής και το πάθος του Έλληνα γι'αυτή. Υποδεικνύει επίσης τρόπους άμυνας απέναντι σε εξομοιωτικές τάσεις και εύκολες μουσικές, φωτίζοντας την αξία του διαφορετικού και του διαχρονικού στην οποία τα μέλη του συγκροτήματος ακόμα πιστεύουν και επενδύουν....

H YAFKA RECORDS ΣΤΟ @ΡΟΥΦ

YAFKA RECORDS
Εαρινές Ασκήσεις Ετοιμότητας
ΣΤΟ ΡΟΥΦ

Πέμπτη 19 & Παρασκευή 20 Μαΐου 2011
Δανάη Παναγιωτοπούλου
Την Πέμπτη 19 και την Παρασκευή 20 Μαΐου η Δανάη Παναγιωτοπούλου με τους συνεργάτες της, θα βρίσκονται για δύο μόνο παραστάσεις στον πολυχώρο @Ρουφ. Η παράσταση θα περιλαμβάνει τραγούδια από τους δίσκους «Οίκος Αντοχής» και «Homo logotypus». Θα παρουσιαστεί επίσης ανέκδοτο υλικό – καινούργια τραγούδια και ορχηστρικές συνθέσεις – σε πειραματική ενορχήστρωση για δύο πιάνα, δύο bass piano και τύμπανα.
Συμπράττουν οι μουσικοί:
Άγγελος Αγγέλου: πιάνο, bass piano
Παντελής Ραβδάς: πιάνο, bass piano
Θανάσης Αρχανιώτης: τύμπανα
            
Πέμπτη 26 & Παρασκευή 27 Μαΐου 2011
Άγγελος Αγγέλου -  Έμη Σίνη
«Ο Κόσμος Ανάποδα», τώρα και για… μεγάλους! 
Ένα χρόνο μετά και η «αφελής» Ορτανσία ξανασυναντά τον «ξερόλα» Υάκινθο σε μια νέα περιήγηση στον Ανάποδο Κόσμο. Μπορεί η μάγισσα Σκουποξυλάνθη να βοηθήσει τον Υάκινθο να εξαφανίσει την Ορτανσία; Ποιοι είναι οι Κάμα Τούμπα και ποια η σχέση τους με τον Μπομπ τον Χαμαιλέοντα; Χωράει μια φάλαινα σε μια μουσική σκηνή; Ο Άγγελος Αγγέλου και η Έμη Σίνη, παρέα μια εντυπωσιακή ομάδα καλλιτεχνών καταφέρνουν να χαρίσουν μια βραδιά γεμάτη ανατρεπτικό χιούμορ, ευφάνταστα τραγούδια και πολλή μουσική, αποδεικνύοντας έτσι  πώς ένα παιδικό cd μπορεί να μεταμορφωθεί με επιτυχία σε μια παράσταση για μεγάλους!
Συμμετέχουν οι:
Πιάνο: Άγγελος Αγγέλου,
Κλαρινέτο: Μαρίνος Γαλατσινός,
Ακορντεόν: Θόδωρος Κοτεπάνος
Τραγούδι: Πάνος Αθανασόπουλος, Τίμος Δασκαλόπουλος, Μαρία Παπαγεωργίου, Παντελής Ραβδάς
Θεατρική δράση: Ελισσαίος Βλάχος, Έμη Σίνη

INFO
@Ρουφ,  Χώρος Πολιτισμού
Κωνσταντινουπόλεως 10 & Ανδρονίκου 18, Ρουφ - Γκάζι.
Τηλέφωνα κρατήσεων: 6982-904362, 210-3837191 info@sto-rouf.gr

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ: ΑΝΑΖΗΤΕΙΤΑΙ ΣΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟΥ, ΚΑΤΑΖΗΤΕΙΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ

Να κι οι δεσμοφύλακες, χαφιέδες, χαφιέδες, χωροφύλακες.
Υπηρέτες του λαού της Γερμανίας.
Καταπιέζουν, μαστιγώνουν, βασανίζουν, παλουκώνουν.
Όλα σε τιμή ευκαιρίας.
Μπέρτολτ Μπρεχτ

Τρίτη, 10 Μαΐου 2011

10 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ - ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΤΟΝ ΙΑΝΟ


Το περιοδικό ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ γιορτάζει τα 10 χρόνια από την έκδοσή του
την Τετάρτη 11 Μαΐου 2011 στις 8.30 μ.μ.
στο cafe του βιβλιοπωλείο Ιανός (Σταδίου 24)
Θα μιλήσουν οι:
Δήμος Μούτσης, συνθέτης
Μάνος Ελευθερίου, ποιητής
Στέλλα Βλαχογιάννη, δημοσιογράφος, ποιήτρια
Θα ακολουθήσει μουσική βραδιά με τραγούδια σε στίχους του Νίκου Γκάτσου,
που φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννησή του.
Τραγουδούν:
Μανώλης Μητσιάς, Σοφία Μιχαηλίδου

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

"ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ 27" ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ "ΩΡΚΑ"

Το Δωμάτιο 27
Μια καθημερινή ερωτική ιστορία από τη Θεατρική Ομάδα ΩΡΚΑ

Η  μουσική αναζητάει στο άπειρο
αυτό που η ποίηση αποσιωπά εδώ στη γη.

Τάσος Λειβαδίτης


Ο έρωτας και η προδοσία, η ομορφιά και ο φόνος μπλέκονται στην ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη και τη μουσική του ρεμπέτικου τραγουδιού στη θεατρική παράσταση που παρουσιάζει η ομάδα ΩΡΚΑ (Ώρα Κοινής Ανησυχίας), από 20 Μαΐου μέχρι 5 Ιουνίου, κάθε Παρασκευή και Κυριακή, στο θέατρο RabbitHole (Γερμανικού 20, Μεταξουργείο).
                       


Στο Δωμάτιο 27, ένα ζευγάρι παλεύει να ξεφύγει απ’ τη μοναξιά κι ένα άλλο απ’ τον χρόνο• κατάκοπες καμαριέρες κλώθουν τη μοίρα, καθαρίζοντας κρεμμύδια• μεθυσμένοι μουσικοί ξορκίζουν το κακό, τραγουδώντας  παλιά τραγούδια• ένας ξεχασμένος υπάλληλος περιφέρεται, σαν φάντασμα, στα άδεια δωμάτια. Κι όλοι μαζί φτιάχνουν ένα θεατρικό γαϊτανάκι από ποίηση και μουσική, ένα πείραμα που θέλει να αφηγηθεί την πιο απλή, καθημερινή ιστορία. Όλοι μαζί παίζουν, γελούν, κλαίνε, απελπίζονται, ξαναγελούν… Γιατί, στο Δωμάτιο 27 «η ζωή είναι ατέλειωτη και μπορεί κανείς να ξαναρχίσει και δύο φορές – να ξαναρχίζει κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή».

Σε μια εποχή που όλοι φλυαρούν για τα πιο προσωπικά μας πράγματα, η ΩΡΚΑ θέλει να μιλήσει απλά, αφήνοντας την ποίηση να γίνει μουσική και τη μουσική να τραγουδήσει την ποίηση. Ο καθαρός λόγος του Τάσου Λειβαδίτη γίνεται θέατρο και αγκαλιάζει την ειλικρίνεια των ρεμπέτικων τραγουδιών, σε μια παράσταση που αναζητά το ίχνος των αναμνήσεων και το παρόν όλων αυτών που δεν έχουν ακόμα ξεχαστεί.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Σκηνοθεσία-Δραματουργική Επεξεργασία: Σάλλυ Ασημάκη, Γιάννης Βογιατζής
Σκηνικά-Κοστούμια: Σάλλυ Ασημάκη
Μουσική Επιμέλεια - Ενορχηστρώσεις: Χρήστος Δοδόπουλος
Παίζουν: Ειρήνη Αδάμου, Αλέξανδρος Γεωργιάδης, Χρήστος Δοδόπουλος, Άρτεμις Ιωάννου, Κώστας Κάλτσας, Γιώργος Κομνηνάκης, Ανθή Λουκάτου, Βούλα Μπαντελάκη, Μιχάλης Σαββίδης, Μιχάλης Τιτόπουλος, Παυλίνα Τσίκνα
RabbitHole, Γερμανικού 20, Μεταξουργείο
20, 22, 27, 29 Μαΐου και 3, 5 Ιουνίου, στις 9 μ.μ.
Διάρκεια Παράστασης: 90’ | Τιμή Εισιτηρίου: 10 ευρώ (γενική είσοδος)
www.wrka.blogspot.com