Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

Η ΜΕΛΙΝΑ ΣΤΗ ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ


Με τη "Μελίνα" του Γιώργου Τεντζεράκη και τις συγκεκριμένες πηγές έμπνευσης του τραγουδιού θυμήθηκα χρόνια περασμένα! Τότε που ξυπνούσα με "Διαίρεση" και κοιμόμουν με "Χορεύω", με το ενδιάμεσο χρόνο να ορίζεται πάντα από κάποιο τραγούδι του Βασίλη - "ζούμε για να σ' ακούμε" - Παπακωνσταντίνου. Πόσο ξεπερασμένα ακούγονται όλα αυτά σήμερα, και πόσο έντονα όμως αφορούσαν κάποιους, κάπου, κάποτε. Αλλά γιατί μου τα θύμισε όλα αυτά το συγκεκριμένο τραγούδι; Μήπως επειδή εδώ συμμετέχει ο ίδιος ο Παπακωνσταντίνου;

ΤΑ ΖΟΜΠΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΟΡΤΟΦΑΓΑ

QUIZ: "ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΚΙ ΟΛΑ ΩΡΑΙΑ"



Άλλος ένας διαγωνισμός των Μ.Π. που όλοι περιμένατε, με μεγάλα δώρα.

Απάντησε τώρα στην ερώτηση: Ποια βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ στη Β' Αθηνών, πρώην υφυπουργός και σύζυγος γνωστού καλλιτέχνη δήλωνε στις 7 Ιουνίου ότι "στο Μεσοπρόθεσμο θα ψηφίσω κατά συνείδηση", σπεύδοντας σήμερα να ψηφίσει υπέρ του Μεσοπρόθεσμου προγράμματος;

Απάντησε σωστά και κέρδισε μία χειροβομβίδα κρότου-λάμψης με ενσωματωμένο MP3 player, για άφθονο ξύλο μετά μουσικής. Όλα καλά κι όλα ωραίααα...
ηρ.οικ.

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

ΜΥΡΣΙΝΗ ΛΟΪΖΟΥ - ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ


Η Μυρσίνη Λοΐζου, η κόρη του Μάνου Λοΐζου, έκανε ρόμπα το ΠΑΣΟΚ, με μία επιστολή-γροθιά που η ιστορία χρωστούσε εδώ και χρόνια. Σφίγγω ταπεινά το χέρι που έγραψε τις λέξεις που ακολουθούν - κι ας άργησε - προστατεύοντας την κληρονομιά του Λοΐζου. Βεβαίως, θα μου λείψουν κατιτίς  οι βυσματούχοι κρατικοδίαιτοι ΠΑΣΠίτες που πάντα χαίρονταν με το "Καλημέρα ήλιε", ευρισκόμενοι σε σχιζοειδείς κρίσεις αυτισμού, αλλά τι να κάνουμε, έχει ο καιρός γυρίσματα. Λοΐζος γιοκ, σας τελείωσε! Ευτυχώς.
ηρ.οικ.
ΥΓ: Στο πικάπ, μία λιγότερο γνωστή εκδοχή της μελωδίας του "Καλημέρα Ήλιε" σε στίχους του Δημήτρη Χριστοδούλου, με τη φωνή της Χαρούλας Αλεξίου. Καλημέρα σας.
-----

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

ΜΙΑ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ "ΜΕΤΡΟΝΟΜΟ" ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΤΕΦΑΝΟ ΡΟΚΟ

Το περιοδικό "Μετρονόμος" γιορτάζει φέτος τα δεκάχρονά του με μία σημαντική πρωτοβουλία για τους αναγνώστες του. O διακεκριμένος ζωγράφος Στέφανος Ρόκος φιλοτέχνησε αφιλοκερδώς το εξώφυλλο του επετειακού τεύχους του περιοδικού. Το έργο - χωρίς το λογότυπο του περιοδικού και την επιγραφή "10 χρόνια" - κυκλοφορεί σε μεταξοτυπία αποκλειστικά για τους αναγνώστες του "Μετρονόμου". Κάθε μεταξοτυπία είναι μεγάλου μεγέθους 45x34 cm, είναι αριθμημένη, φέρει την ιδιόχειρη υπογραφή του Ρόκου, και διατίθεται στη συμβολική τιμή των 30 Ευρώ. Το έργο κυκλοφορεί σε 99 συλλεκτικά αντίτυπα, και τα έσοδα θα διατεθούν αποκλειστικά για τη συνέχιση και βιώσιμη ανάπτυξη του ιστορικού περιοδικού. Όσοι αγαπάτε τη δουλειά του Στέφανου Ρόκου, παρακολουθείτε και στηρίζετε τον "Μετρονόμο" και θέλετε να αποκτήσετε ένα σημαντικό έργο τέχνης, επικοινωνήστε για περισσότερες πληροφορίες στην ηλεκτρονική διεύθυνση:
Το πιο ζεστό όνομα της εικαστικής Αθήνας συναντά το κορυφαίο ελληνικό μουσικό περιοδικό, σε μία ανεπανάληπτη και προσιτή προσφορά!

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011

"Σ' ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΧΡΩΜΑ"

«Σ’ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΧΡΩΜΑ»
ΤΟ ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΔΙΑΜΑΝΤΙ ΤΩΝ 1990s

Στην ελληνική δισκογραφία υπάρχουν κάποιοι δίσκοι παρεκκλίνοντες, κάποια έργα εκτός γραμμής, που σηματοδοτούν αρχές, μέσες και τέλη ρευμάτων και εποχών. Ο δίσκος «σ’ αυτόν τον τόπο που άλλαξε χρώμα» σε στίχους και μουσική των Κώστα και Χρήστου Κολοβού, και ερμηνεία Μανώλη Χατζημανώλη είναι ένα από αυτά τα έργα, τα κομβικά, τα καταδικασμένα στη λήθη και στον υπόγειο βίο, εκτός τόπου και χρόνου. Έκδοση του 1998, ο δίσκος περικλείει όλα εκείνα τα στοιχεία που όρισαν την έντεχνη τραγουδοποιία της δεκαετίας του '90. Στις γραμμές που ακολουθούν αλλά και στην συνέντευξη με τον Χρήστο Κολοβό στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση, ανιχνεύουμε και συνάμα γιορτάζουμε τη διαχρονικότητα και την ομορφιά του συγκεκριμένου έργου.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΚΟΛΟΒΟ


Χρήστος Κολοβός: «Η εταιρεία με αντιμετώπισε περίπου σαν UFO»

Μία σύντομη αλλά περιεκτική κουβέντα με τον Χρήστο Κολοβό σχετικά με το δίσκο «σ’ αυτόν τον τόπο που άλλαξε χρώμα», ένα έργο που λάμπρυνε με την παρουσία του την έντεχνη τραγουδοποιία των 1990s.
ηρ.οικ.
 


Κυριακή, 19 Ιουνίου 2011

ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΑΣΤΑΚΑΣ: "ΧΑΜΕΝΟ ΚΟΡΜΙ" - ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Σωτήρης Παστάκας, Χαμένο Κορμί (Αθηνα: Εκδόσεις Μελάνι, 2010)

Έστρωσα το τραπέζι για έναν.
Για μένα. Άναψα την τιβί.
Κάθισα. Για να σωθεί ο καπιταλισμός
απαιτούνται θυσίες απ’ όλους μας.
Χτύπησε το τηλέφωνο. Ρωτούσες
αν μπορούσες να περάσεις.
Μπορούσες. Έσβησα την τιβί.
Σηκώθηκα. Ο καπιταλισμός
αιμορραγεί και πεθαίνει. Είπα.
Άλλαξα τραπεζομάντιλο.
Έστρωσα το τραπέζι για δύο.
-----


Τέσσερις είναι οι εποχές του χρόνου.
Μια εποχή για την επανάσταση.
Μια εποχή που θρηνεί την επανάσταση.
Μια εποχή που νοσταλγεί την επανάσταση.
Μια εποχή που προετοιμάζει την επανάσταση:
η δικιά μας.
-----
Ο Σωτήρης Παστάκας γεννήθηκε στη Λάρισα το 1954.
Ζει κατά διαλείμματα στην ΑΘήνα.

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011

Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΣΗ ΓΚΑΪΦΥΛΛΙΑ



ΖΩΝΤΑΝΑ ΣΤΟ ΚΥΤΤΑΡΟ

Ήταν η «5η Εποχή», μια μικρή μουσική σκηνή στην Πλάκα, τότε που μεσουρανούσε η δικτατορία, χώρος αντίστασης με όπλα τα τραγούδια και τα όνειρα των νέων για ελευθερία και δημοκρατία· χώρος παράλληλα δημιουργίας για την τέχνη και τον πολιτισμό, όπου πρωτοάκουσα αυτό τον τυπάκο με την κιθάρα του και το παράξενο όνομα. Γκαϊφύλλιας!... Τι είν’ αυτό; Τραγούδαγε κάτι δικά του παράξενα μαζί με Θεοδωράκη, Λοΐζο, μπαλάντες και επαναστατικά, με φωνή και άρθρωση που δε θύμιζε κανέναν και δεν την ξέχναγες ποτέ. Θυμάμαι, σαν τώρα, με μια κιθάρα να τραγουδάει «Στα περβόλια, μες στους ανθισμένους κήπους σαν άλλοτε θα στήσουμε χορό» σε μια ταράτσα στην Πλάκα, μαύρη χούντα μιλάμε, και οι μπάτσοι να εφορμούν για να πάψουν αυτοί οι παράξενοι, να βγάλουν το σκασμό.


Τον ξανασυνάντησα στην «11η Εντολή», στο «Rodeo», στο «Κύτταρο». Ήταν κάτι πολύ πρωτοποριακό όσο και μυστήριο, και στις μουσικές και στα λόγια και στην εξαιρετικά έντονη αντίθεση με την εποχή και την ατμόσφαιρα, σαν φωτεινά μονοπατάκια στο σκοτάδι.
«Μ’ ωτοστόπ θα ξεκινήσω για ταξίδι μακρινό» ήταν το πρώτο τραγούδι που μάθαμε. «Ωτοστόπ» ήταν και ο πρώτος δίσκος που ηχογράφησε μαζί με τα «Ανάκαρα» του Νίκου Ζιώγαλα. Στην Πλάκα και στη Χέϋδεν με τον Νικόλα, τη Μαρίζα Κωχ, το Νίκο Ξυλούρη, τη Δέσποινα Γλέζου, τους Ζουγανέλη, Μπουλά, Ισιδώρα, Ανδριανό, Χαρβά ή με τον Σαββόπουλο. Στο Χολαργό, που έμενα, τον έβρισκα στην αυλή ή στο μπαλκόνι του Μάνου Λοΐζου να παίζουν τάβλι, να διηγούνται ή να τραγουδάνε με τους φίλους…


Λίγο μετά, πριν από τη μεταπολίτευση, ανοίξαμε με τον Τζίμη ένα δισκάδικο στη Φιλολάου, το Κύτταρο, μάλιστα εντελώς τυχαία στον αριθμό 114, που έκλεινε το μάτι στους περαστικούς και τους πελάτες. Ήμαστε πια φίλοι με τον Θανάση και εκεί πρωτακούσαμε σ’ ένα μπομπινόφωνο SONY τις μαγνητοταινίες με τα play back της «Ατέλειωτης εκδρομής»: Πρέβεζα, Γνωριμία με τον Μάνο Ελευθερίου στο τρένο για τη Χαλκίδα, Μπενερτζή του Ναζίμ Χικμέτ, Κιθάρες των νερών, Βαθιές οι ρίζες, Άδοξο τέλος. Και την Εκδρομή με τη Μαρίζα. Ήμαστε πολύ φίλοι πια και γινόμασταν όλο και πιο πολλοί. Στεναχωρήθηκα όταν τα μάζεψε και γύρισε στην Κομοτηνή, κοντά στην πατρίδα του, το Σουφλί, αλλά ταυτόχρονα ζήλευα, γιατί κι εγώ ήθελα να φύγω απ’ την Αθήνα, αλλά πού να πήγαινα;
Είχαμε περάσει πολλά, ξύλο μετά μουσικής, απογοητεύσεις, διωγμούς, καταλήψεις στις Νομικές και στα Πολυτεχνεία, πάντα τραγουδώντας και πάντα ελπίζοντας. Δε θα έρχονταν κάποτε αυτές οι γαμημένες καλύτερες μέρες; Έγραφα και στιχάκια για να του τα δώσω κάποια στιγμή να τα κάνει τραγούδια (όπως είχα δώσει στους Μάνους, τον Λοΐζο και τον Χατζιδάκι, και στον Τζίμη). Στον Θανάση δεν τα ’χω δώσει ακόμα, τα χρωστάω... Και κάθε που πήγαινα στην Κομοτηνή πάντα τα ξέχναγα πίσω, παρόλο που για τον Γκαϊφύλλια πήγαινα, στο δικό του δισκάδικο, στη Φιλικής Εταιρείας (κι άλλη συμβολική σύμπτωση), που κι αυτό το λέγαν Κύτταρο! Επίσης βρεθήκαμε μαζί στο Χαλάνδρι να τραγουδάμε στο «Μυστικό Τοπίο» του Νότη και του Τάσου, κάτι «σαν ραδιόφωνο», και με την υπόσχεση πως «θα βρεθούμε ξανά», που δε σήμαινε τίποτα για μας, γιατί ποτέ δε χαθήκαμε!
Ο κύκλος όσων σας περιγράφω κλείνει πάλι στο Κύτταρο, το αρχικό της οδού Ηπείρου, μ’ αυτό το διπλό δίσκο. Είναι μια εκδρομή 40 χρόνων που διατρέχει όλη την Ελλάδα και τη ζωή μας. Περιλαμβάνει τα παιδιά μας, τους φίλους μας, τις ελπίδες μας, τα πάθη και τα λάθη μας. Πάμε, Θανάση. Πάμε πάλι.
Γρηγόρης Ψαριανός

ΠΗΓΗ:
Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Αυτά που ρωτάς - Ζωντανά στο Κύτταρο (LYRA, 2010)

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Η ΠΡΩΤΗ "ΕΛΕΥΘΕΡΗ" ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΝΤΑΛΑΡΑ

Η πρώτη συνέντευξη του Γιώργου Νταλάρα μετά τη Χούντα
(στον «Ταχυδρόμο» και τον Κώστα Ρεσβάνη)
Δημοσιεύτηκε στη Musicpaper (www.musicpaper.gr)
Musicpaper παρουσιάζει για πρώτη φορά στο διαδίκτυο εκτενή αποσπάσματα από την πρώτη συνέντευξη του Γιώργου Νταλάρα μετά την πτώση της δικτατορίας. Η συνέντευξη δόθηκε στον γνωστό δημοσιογράφο Κώστα Ρεσβάνη και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Ο Ταχυδρόμος», αρ. 1064, σελ. 62-63, στις 29 Αυγούστου 1974. Ο τίτλος της; «Δίνει την πρώτη ελεύθερη συνέντευξή του - Νταλάρας: Ίσως να έμενα όρθιος, ίσως να λύγιζα κι εγώ». Ανάμεσα στα άλλα, ο αναγνώστης ίσως παραξενευθεί από την παρότρυνση του 25χρονου τότε Νταλάρα προς τον Γρηγόρη Μπιθικώτση να …«αποτραβηχτεί από το χορό». Την ίδια στιγμή, ο Νταλάρας υπενθυμίζει εν έτη 1974 ότι «το παρόν ανήκει σε άλλους», ενώ στρέφεται με θαυμασμό στον Μίκη Θεοδωράκη αποκαλώντας τον «αρχιστράτηγο». Μία ενδιαφέρουσα, από κάθε άποψη, κουβέντα!
ηρ.οικ.
-----

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2011

ΜΕΡΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Αυτή τη φορά, η προβοκάτσια του παρακράτους απέτυχε παταγωδώς: όχι μόνο δεν κατάφεραν να διώξουν οι λογής κουκουλοφόροι τον κόσμο από το Σύνταγμα, αλλά και αποκαλύφθηκαν με τον χειρότερο τρόπο. Και τις ψιλές τους έφαγαν, και τις αστυνομικές τους ταυτότητες έχασαν, και τα ροπαλάκια που κουβαλούσαν πλάι στα ΜΑΤ καταγράφηκαν.



Το Σύνταγμα παραμένει ανοιχτό και ειρηνικό για τον κάθε πολίτη, και η θέση όλων μας είναι εκεί. Η προβοκάτσια δεν πέρασε, οι προβοκάτορες επέστρεψαν στις τρύπες τους - δηλαδή στις κλούβες των ΜΑΤ -, και το καθεστώς αναγκάζεται όχι μόνο να ρίξει όλα τα δακρυγόνα του αλλά και να κινητοποιήσει όλες τις πολιτικές εφεδρείες του. Ο αγώνας συνεχίζεται για την πτώση της κυβέρνησης, την απαλλαγή από το μνημόνιο, τη διαγραφή του χρέους και τον προοδευτικό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας.
ηρ.οικ.

DUE TO POLICE ORDER...

οι πάπιες στον εθνικό κήπο δεν μπορούν να διαδηλώσουν σήμερα



όμως ευτυχώς κάποιοι άλλοι κυκλοφορούμε -ακόμα- ελεύθερα.
ΟΛΟΙ ΕΞΩ!

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011

TARJA, ΓΥΡΙΣΕ ΠΙΣΩ!


TARJA TURUNEN - NIGHTWISH, στην τελευταία τους κοινή ζωντανή εμφάνιση το 2005, στην περιοδεία "End of an Era". Έξι χρόνια ξενερώματος έχουν μεσολαβήσει από εκείνη τη συναυλία στο Ελσίνκι, με τη φυγή της φιλανδής θεάς Tarja από το συγκρότημα εν μέσω πικρών αλληλοκατηγοριών με τα υπόλοιπα μέλη των Nightwish. Αλλά το αίτημα - ή μάλλον η φαντασίωση - παραμένει: Tarja, γύρισε πίσω! Μέχρι να γίνει αυτό, ας απολαύσουμε παρέα το μεγαλύτερο opera metal συγκρότημα των 2000s στο κλασικό "Phantom of the Opera". Δεν περιγράφω άλλο... ηρ.οικ.
ΥΓ: Σχόλιο θαυμαστή τους στο youtube: "I would have sex with this video if I could". Me too...

Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2011

QUIZ: ΔΩΡΙΚΟΣ



Δεν μπορεί, όλο και κάπου θα το έχετε ακούσει το γνωστό στερεότυπο: ο τάδε συνθέτης είναι "δωρικός", η ερμηνεία του δέινα μεγάλου λαϊκού ερμηνευτή είναι "δωρική", οι "δωρικές" δημιουργίες του δίσκου, η "δωρική" ατμόσφαιρα, ο "δωρικός" τρόπος του τραγουδισταρά μας, κλπ. Όρκο δεν βάζω, μπορεί κι εγώ να το έχω χρησιμοποιήσει το συγκεκριμένο κλισέ, μπορεί κι εσύ, μπορεί κι η γάτα μου μαζί. Αλλά τι στο καλό σημαίνει; Δε λέω, αναπόφευκτα τα στερεότυπα, αλλά αυτό παίρνει με διαφορά το βραβείο του grand-γκαγκάν κλισέ της ελληνικής μουσικής δημοσιογραφίας. Βασικά, η "δωρική" είναι μία από τις κλίμακες της αρχαίας ελληνικής μουσικής ["δωρικός τρόπος"] ενώ γνωστός είναι βέβαια και ο δωρικός ρυθμός στην αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική. Πώς γίνεται όμως και πλέον έχουμε γεμίσει δωρικότητα στην μουσική δημοσιογραφία; Τι πάθαμε; Αναβιώνει το αρχαίο πνεύμα αθάνατο, ή ξεμείναμε από έμπνευση; Και εσύ, αγαπητή μου αναγνώστρια των Μ.Π. θα λάβεις μετά από κλήρωση το απόλυτο δώρο αν απαντήσεις στην εξής απλή απάντηση: τι σημαίνει η λέξη "δωρικός" στο τραγούδι μας; Ποιό το δώρο; Μα φυσικά μία τρίμετρη κολωνάρα δωρικού ρυθμού, κατευθείαν από το Μουσείο της Ακρόπολης. ηρ.οικ.

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2011

ΤΟ ΝΤΑΗΛΙΚΙ ΤΟΥ ΜΠΟΥΤΑΡΗ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕ

(Δώσε μπάλα στο λαό: Οπαδοί του Ηρακλή συγκεντρώνονται ελεύθερα
στην Πλατεία Αριστοτέλους την 10η Μαΐου 2011)
Πήρε φόρα ο Μπουτάρης. Εμ, όλη η αφρόκρεμα της παρασιτο-σαλονο-αριστερής διανόησης τον υποστήριξε προεκλογικά, να μην πάρει τα πάνω του ο άνθρωπος; Και σου λέει, η Πλατεία Αριστοτέλους δεν είναι για τον Μίκη Θεοδωράκη. Μόνο για τους φιλάθλους του Ηρακλή, της Καλαμαριάς και του ΠΑΟΚ είναι. Μόνο για τους πλανόδιους παγωτατζήδες είναι. Για τον Θεοδωράκη, δεν είναι! Τα έχασε ο δήμαρχος, ή απλά ξεπληρώνει επιταγές και γραμμάτια στους συντρόφους του ΜΠΑΤΣΟΚ; Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, όταν έχεις το μισό Protagon - δηλαδή τη φωνή της συνείδησης του σύγχρονου νεοφιλελεύθερου εναλλακτικο-καθεστωτικού μπουχέσα - να πανηγυρίζει με καπνογόνα για την εκλογή σου, ε, πράγματι μπορεί και να χάσεις λιγουλάκι το μέτρο. Αλλά ας τον επαναφέρει κάποιος στην τάξη! Δήμαρχε! Δεν θα πεις εσύ στον Θεοδωράκη πού πρέπει να πάει... ο Θεοδωράκης θα πει πού πρέπει να πας, κι εσύ και οι υπόλοιποι προύχοντες του λόγου σου.
ηρ.οικ.
ΥΓ: Πάντως, είναι φοβερό. Ο υπερήλικας Θεοδωράκης έχει περισσότερο τσαγανό, περισσότερη δύναμη και ενέργεια απ' όλους τους κομματικούς επαναστάτες - γραφειοκράτες μαζί, οι οποίοι δεν μπορούν να ψελλίσουν ούτε λέξη για ό,τι γίνεται σήμερα. Μπορεί να διαφωνείς με κάθε λέξη που λέει ο Μίκης, αλλά δεν μπορείς παρά να υποκλιθείς στη μοναδική όρεξή του για δράση, στην απίθανη διάθεσή του για ζωή.

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

ΜΑΝΟΣ ΑΒΑΡΑΚΗΣ - ΟΧΤΩ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Μάνος Αβαράκης. Ο μεγαλύτερος έλληνας σολίστας της φυσαρμόνικας, μουσικός και περφόρμερ παγκόσμιας κλάσης, και μία από τις ευγενέστερες φιγούρες του ελληνικού τραγουδιού. Μια κουβέντα μαζί του, από τις ωραιότερες προσωπικές ανταμοιβές τούτου του blog, θα βρείτε ΕΔΩ. Σήμερα, η κουβέντα είναι με τις φωτογραφίες του, δημιουργίες του Θ. Αρβανίτη, και με το παιχνίδισμα των σκιών και του φωτός. Με το παιχνίδισμα της φυσαρμόνικας, δηλαδή. ηρ.οικ.
-----

 






  








Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2011

Ο ΠΑΝΟΣ ΓΕΡΑΜΑΝΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΤΕΛΙΟ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗ (ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΝΤΕΦΙ)

Ο ΠΑΝΟΣ ΓΕΡΑΜΑΝΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΤΕΛΙΟ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗ (ΑΠΟ ΤΟ «ΝΤΕΦΙ»)

(δημοσιεύτηκε στο 'Musicpaper' www.musicpaper.gr)

Στέλιος Καζαντζίδης, Πάνος Γεραμάνης… οι συστάσεις είναι μάλλον περιττές για δύο ογκόλιθούς που υπηρέτησαν με συνέπεια - από διαφορετικές θέσεις ο καθένας - το ελληνικό τραγούδι. Ο Πάνος Γεραμάνης υπήρξε ένας διακεκριμένος μελετητής του λαϊκού τραγουδιού, η γραφή  του οποίου διατηρεί στο ακέραιο τη διαχρονικότητά της. Ο Στέλιος Καζαντζίδης σημάδεψε με τη φωνή του τους πόθους και τα βάσανα μιας ολόκληρης εποχής. Σήμερα παρουσιάζουμε εκτενή αποσπάσματα από δύο βαρυσήμαντα σημειώματα του Γεραμάνη για τον Καζαντζίδη. Δημοσιεύτηκαν στο μουσικό περιοδικό «Ντέφι», τεύχος 5, Φεβρουάριος-Μάρτιος 1983, σελ. 21-22, 33. Αφορμή για το αφιέρωμα του περιοδικού στον Καζαντζίδη ήταν μία σειρά δύο εκπομπών των «Ρεπόρτερς» (Γιάννης Δημαράς, Γιώργος Λιάνης, Κώστας Χαρδαβέλλας) για το ζήτημα του συμβολαίου του Καζαντζίδη με τη MINOS. Όσο για το «Ντέφι», εκεί θα επιστρέψουμε στο άμεσο μέλλον με ένα αφιέρωμα στην πορεία του ιστορικού αυτού περιοδικού.
ηρ.οικ.
-----

ΟΙ ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΔΕΝ ΕΘΙΞΑΝ ΣΩΣΤΑ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗ
του Πάνου Γεραμάνη

Τώρα που σταμάτησε, κάπως, ο θόρυβος, γύρω από την υπόθεση του Στέλιου Καζαντζίδη, πιστεύουμε πως είναι καιρός να γραφτούν ορισμένα πράγματα, για την εκστρατεία ενάντια στο μεγαλύτερο λαϊκό τραγουδιστή μας.
Θα προσπαθήσουμε, με κάθε αντικειμενικότητα, να δώσουμε κάποιες ερμηνείες, για το πώς ξεκίνησε, πού έφτασε και ποιους στόχους είχε όλος αυτός ο θόρυβος γύρω από την υπόθεση του Καζαντζίδη. Φυσικά μπορεί να υπάρξει ερώτημα ή ερωτήματα γι’ αυτούς που θα διαβάσουν τούτο το θέμα. Και να πουν:
- Είναι δυνατό να μη μεροληπτήσετε υπέρ του Καζαντζίδη όταν από την πρώτη, κιόλας, παράγραφο τον αποκαλείτε «τον μεγαλύτερο»; Πριν όμως προχωρήσει σ’ αυτό το ερώτημα ο οποιοσδήποτε αναγνώστης, επιβάλλεται να του πούμε ότι υπάρχει εδώ και 25 (το λιγότερο) χρόνια μια γενική παραδοχή:
Ο Στέλιος Καζαντζίδης είναι ο μεγαλύτερος Έλληνας τραγουδιστής, σ’ όλες τις εποχές. Κι αν δεν αρέσουν τα πολλά τραγούδια του, η φωνή του δεν ξαναβγαίνει. Είναι ανεπανάληπτη. Ο Στέλιος Καζαντζίδης είναι ο πρώτος λαϊκός καλλιτέχνης. Απόδειξη: Δεν βγαίνει στο πάλκο απ’ το 1965, δεν τραγουδά σε δίσκους απ’ το 1976. Η δημοτικότητά του, όμως, αντί να πέσει ανεβαίνει.
Ο Στέλιος Καζαντζίδης στα χιλιάδες τραγούδια που ερμήνευσε είπε και μερικά ταξικά τραγούδια. Μπορεί τα τραγούδια του να μην είχαν πολιτικές ανησυχίες και οραματισμούς. Είχαν όμως άμεσους προβληματισμούς. Μπορεί να μην τα ’γραψαν μεγάλοι ποιητές ή «αναγνωρισμένοι» συνθέτες. Τα ’γραψαν όμως απλοί άνθρωποι του λαού.
Αυτά είναι μερικά από τα αποδεικτικά στοιχεία για την αξία του Στέλιου Καζαντζίδη. Αλλά και πάλι θα υπάρξουν δύσπιστοι που θα πουν: «Δεν πα’ να λέτε ό,τι θέλετε, ο Καζαντζίδης δεν αρέσει γιατί κλαψουρίζει και μας κουράζει…»
Υπάρχει κι εδώ απάντηση: Αν ο Καζαντζίδης λέει με πόνο τα περισσότερα λαϊκά τραγούδια του, αυτό είναι το στυλ του για τις συγκεκριμένες ερμηνείες. Έτσι καταλαβαίνει τα τραγουδιστικά του θέματα ο Στέλιος κι έτσι ο πολύς κόσμος νοιώθει το Στέλιο.
Εξάλλου δεν «κλαψουρίζει» πάντα ο Καζαντζίδης. Όσοι έχουν αντίθετη γνώμη και δεν τους αρέσει το είδος αυτό, ν’ ακούσουν τα κομμάτια των Θεοδωράκη, Χατζιδάκι, Λοΐζου, Λεοντή, Κατσαρού και Ξαρχάκου, που έχει ερμηνεύσει ο Καζαντζίδης. Η φωνή του είναι αυτό που ζητά ο κάθε συνθέτης. Δυνατή, καθαρή, με σπάνια και ανεπανάληπτα ανεβοκατεβάσματα.
(…)
Ο Καζαντζίδης είτε το θέλουμε είτε όχι, έχει πει ταξικά τραγούδια. Όταν λέει ότι τραγουδάει τους καημούς του κοσμάκη και τις πίκρες του και τις αδικίες του, είναι ταγμένος με την εργατική τάξη.
Τα «Μουντζουρωμένα χέρια» δεν τα ’πε για κανένα κουλτουριάρη. Τις «φάμπρικές», «Στον Καναδά, στη Βραζιλία, «Το ψωμί της ξενητειάς», δεν τα τραγούδησε ούτε για βιομήχανους ούτε για επιχειρηματίες. Τα τραγούδησε γι’ αυτούς που μοχθούν καθημερινά για το μεροκάματο, γι’ αυτούς που τους διώχνει ο κάθε άπληστος επιχειρηματίας και τραβάνε… για του Βελγίου τις στοές.
Ο κόσμος λοιπόν που απευθύνεται το λαϊκό έργο του Καζαντζίδη είναι οι εργάτες και γενικά οι εργαζόμενοι. Αυτοί πιάνουν τα μηνύματά του. Απ’ αυτό τον κόσμο αναβλύζει μια τρομακτική δημοτικότητα που δεν σβήνει.
(…)
Ο χαμένος της υπόθεσης είναι το γνήσιο λαϊκό τραγούδι. Γιατί όπως και να το κάνουμε ο Καζαντζίδης είναι μια αρχή και μια συνέχεια για το λαϊκό τραγούδι.
Αυτή τη στιγμή χαίρονται μόνο οι εχθροί του λαϊκού τραγουδιού, που προσπαθούν να το εξαφανίσουν και να ποτίσουν τον ελληνικό λαό μ’ ένα ψωρο-ευρωπαϊκό στυλ.
Όσα ειπώθηκαν, ό,τι κι αν έγινε, πρέπει να λησμονηθούν. Μπορεί να ’κανε κάποια λάθη ο Καζαντζίδης. Να είπε κάτι παραπάνω. Είπαν κι άλλοι όμως. Και στο κάτω-κάτω η φωνή του Καζαντζίδη σκεπάζει τα πάντα.
«Ντέφι», τεύχος 5, Φεβρουάριος-Μάρτιος 1983, σελ. 21-22.
-----

Ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ ΣΤΙΣ 33 ΣΤΡΟΦΕΣ
του Πάνου Γεραμάνη

Ο Στέλιος Καζαντζίδης αποτελεί μοναδικό φαινόμενο για την ελληνική δισκογραφία. Είναι ο μόνος τραγουδιστής που στα 30 χρόνια της καριέρας του, ερμήνευσε πάνω από 3.000 τραγούδια.
Ο μέγιστος λαϊκός τραγουδιστής απόδοσε με ιδιαίτερη επιτυχία δεκάδες συνθέσεις των μεγαλύτερων ελλήνων δημιουργών του ρεμπέτικου, λαϊκού, δημοτικού, έντεχνου λαϊκού κι ακόμη του ελαφρού τραγουδιού.
Δίνουμε τώρα, παρακάτω, έναν αναλυτικό κατάλογο με τραγουδοποιούς που εμπιστεύθηκαν τα τραγούδια τους στο Στέλιο Καζαντζίδη, κι έγιναν μεγάλα λαϊκά σουξέ. Αυτοί είναι:
Τσιτσάνης, Παπαϊωάννου, Μητσάκης, Καλδάρας, Δερβενιώτης, Μπακάλης, Λαύκας, Χρυσίνης, Κολοκοτρώνης, Ζαμπέτας, Χιώτης, Κλουβάτος, Άκης Πάνου, Καραπατάκης, Καρανικόλας, Δαλιάνης, Π. Τριανταφυλλίδης, Μανισαλής, Β. Βασιλειάδης, Νάκης Πετρίδης, Χρ. Νικολόπουλος, Θεοδωράκης, Χατζιδάκις, Ξαρχάκος, Λοΐζος, Λεοντής, Κατσαρός, Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, Νίκος Γκάτσος, Κώστας Βίρβος, Λευτ. Παπαδόπουλος, Πυθαγόρας, Δ. Χριστοδούλου, Τ. Λειβαδίτης, Δ. Γκούτης, Ε. Ατραΐδης, Ι. Βασιλόπουλος, Κ. Δελαγραμμάτης, Κ. Ψυχογιός, Σταθ. Τσαγκλής κ.ά.
Επίσης κοντά στο Στέλιο Καζαντζίδη, έχουν παίξει οι πιο καλοί έλληνες λαϊκοί οργανοπαίχτες: Παπαδόπουλος, Καρνέζης, Μακρυδάκης, Ζαμπέτας, Ποτοσίδης, Νικολόπουλος, Αγγέλου, Σταματίου, Λεμονόπουλος, Πολυκανδριώτης, Παλαιολόγου, Σαλέας, Κόρος, Γ. Κοινούσης, Β. Βασιλειάδης, Λαζ. Κουλαξίζης, Κ. Σταματάκης, Ευαγγελία Μαργαρώνη, κ.α.
Από το 1961 μέχρι τώρα μερικά μόνο απ’ τα χιλιάδες τραγούδια του Στέλιου Καζαντζίδη κυκλοφόρησαν συγκεντρωμένα σε 37-40 δίσκους μακράς διαρκείας…
(…)
«Ντέφι», τεύχος 5, Φεβρουάριος-Μάρτιος 1983, σελ. 33.

(Πάνος Γεραμάνης, Θόδωρος Δερβενιώτης, Στέλιος Καζαντζίδης)

ΑΠΟΨΕ ΣΤΟ ΚΥΤΤΑΡΟ

Παρουσίαση δίσκου
Πάνος Μπούσαλης
Γκέμμα
Κύτταρο, Ηπείρου & Αχαρνών, απόψε στις 9 μ.μ.

Σάββατο, 4 Ιουνίου 2011

ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΗΣ - ΟΧΤΩ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Ξεψαχνίζουμε τα αρχεία των Μ.Π., να μη μείνει τίποτε στο συρτάρι πριν φύγουμε για διακοπές. Από το οικογενειακό αρχείο της Αιμιλίας και της Μαρίας Κουγιουμτζή. Για άλλη μια φορά, θερμές ευχαριστίες για την πολύτιμη προσφορά τους. Διαβάσατε ΕΔΩ τη συνέντευξη με την Αιμιλία Κουγιουμτζή. Διαβάσατε ΕΔΩ ένα σημείωμα για τον Σταύρο Κουγιουμτζή. Ευκαιρία να αφήσουμε τις εικόνες να μιλήσουν κι αυτές, μαζί ή κατά μόνας. ηρ.οικ.





(Με την Αιμιλία Κουγιουμτζή) 

(Με την Άννα Βίση και τον Γιώργο Νταλάρα) 

 (Με τον Γιώργο Νταλάρα)


(Με τον Μάνο Ελευθερίου και τον Λευτέρη Παπαδόπουλο) 



(Με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση) 



(Με την Αιμιλία Κουγιουμτζή)




Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

ΔΥΟ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΜΕ (ΚΑΙ ΓΙΑ) ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΡΒΕΡΗ

Δύο κουβέντες με τον Βαρβέρη, για τον Βαρβέρη, και για όλα όσα τροφοδότησαν τη δημιουργική του πορεία. Αρωγός στις ιχνηλασίες μας ο ποιητής Σωτήρης Κακίσης, αδελφικός φίλος του έτερου, πρόωρα χαμένου, ποιητή.


Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ ΣΥΖΗΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΩΤΗΡΗ ΚΑΚΙΣΗ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ:
"...Για τη γλώσσα την ίδια δεν μπορώ να μιλήσω πολύ εγώ, γιατί αισθάνομαι πως βρίσκομαι σε «μία βάρκα που γύρισε μόνη». Δεν έχω καμία πια, πώς να πω, γνώση, συγγένεια, αγάπη, για τον καινούργιο τρόπο έκφρασης, για τη γλώσσα του διαδικτύου και του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Υπερηφάνως το λέω αυτό, και θεωρώ πως είναι μαζί ευτυχία και γήρας. Δεν ξέρω άρα να σου πω για τη γλώσσα σήμερα. Η Ποίηση στον μοναχικό της δρόμο, αυτόν που προσλαμβάνουμε εμείς, έχει μια γλώσσα πάντα, που παλεύει".
-----

Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΚΑΚΙΣΗΣ ΣΥΝΟΜΙΛΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΡΒΕΡΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ:
"...Είπαμε πολλά για την εξουσία. Περισσότερο δε εναντίον της εμφανίζονται οι περισσότερο περιπεπλεγμένοι μαζί της. Με την εξουσία πάντα θα 'χουμε να κάνουμε, γιατί αλληλο-προτιθέμεθα, ακόμη και όσοι την αρνούνται τελείως. Εκείνο που έχω να πω εγώ είναι πως πρέπει να βρισκόμαστε σε επαγρύπνηση πάντοτε. Τουλάχιστον σε επαγρύπνηση. Σε επαγρύπνηση με αυστηρότητα και με μια διάθεση φυγής σε σχετικά πλαίσια. Γιατί ζώντας μέσα σε μια κοινωνία και φιλοδοξώντας να αποφασίσουμε πως κάποτε θα πεθάνουμε, ζούμε μέσα στην ευτέλεια της φιλοδοξίας του ενδόξως ζην. Σαν να ήμασταν αθάνατοι"...


(ΒΑΚΧΙΚόΝ)

(Γιάννης Βαρβέρης, Σωτήρης Κακίσης. Φωτογραφία Γιώργος Μαρκόπουλος)

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2011

ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ - ΠΕΝΤΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Η ζωή σιγά σιγά τραβάει την κατηφόρα προς τις πλατείες, τις παραλίες, και του θέρους τις μοιραίες νυχτωδίες. Ευκαιρία να βάλουμε σε μία τάξη φάτσες και λέξεις και εικόνες, και ό,τι τέλος πάντων πρέπει να μείνει εδώ, αξέχαστο μέσα στον ήδη ξεχασμένο χειμώνα του 2010-2011. Τζίμης Πανούσης, πέντε φωτογραφίες, τριάντα χρόνια νύχτα, και το σαλονάκι της Ευρώπης που έγινε υπόγα με κατσαρίδες και ποντικοκούραδα. ηρ. οικ.
-----



στο μαυροπίνακα καρφώνω
τους σπασίκλες μαθητές



και τα τσιράκια του άρχοντα ηλιθίου,
τους κοπαδίτες, τους μουγκούς,
τους σιωπηλούς πλειοψηφούντες





δουλειές με φούντες,
μπαίνω με τα τσαρούχια



στο σαλονάκι της Ευρώπης,
μια ζωή πρετ-α-πορτέ





με περιμένει

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011

ΤΑ ΜΥΤΙΛΗΝΙΑ ΜΑΣ...


Τα Μυτιληνιά μας...
"Χοροί και Σκοποί απ' τα πανηγύρια της Λέσβου"
 Πέμπτη 2 Ιουνίου 2011, ώρα 20:30

Μια αναδρομή, στα τραγούδια, των πανηγυριών της Λέσβου. Καρσιλαμάδες ο κατεξοχήν χορός των Μυτιληνιών, οι συρτοί που χορεύονται ζευγαρωτά ή σταυρωτά θα έχουν την τιμητική τους. Στο μουσικό μας σχήμα, το νέο αίμα έχει τα πρωτεία και με τη διδαχή
των παλαιότερων θα δώσει την δική του σφραγίδα.

Όλα δε τα μέλη είναι από τη περιοχή της Γέρας:
- Στράτος Σουβατζής τραγούδι,
- Θέμης Πατίλας βιόλι
- Ερμόλαος Κατζουρίδης κλαρίνο
- Μυρσίνη Αγιακάτσικα σαντούρι
- Παναγιώτης Βλάμος τουμπελέκι
- Παναγιώτης Αγιακάτσικας κιθάρα, ούτι.
- Επιμέλεια/εκμάθηση: Παναγιώτης Αγιακάτσικας
Η συναυλία είναι αφιερωμένη στο δάσκαλο του σαντουριού Δημήτρη Κοφτερό, ο οποίος δίδαξε στο Μουσείο
Η εκδήλωση αυτή πραγματοποιείται με τη στήριξη και την συνεργασία του Μορφωτικού Συλλόγου Ανεμωτισίων Λέσβου
Είσοδος: 5 ευρώ
Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων
Φοίβου Ανωγειανάκη, Κέντρο Μουσικολογίας
Διογένους 1-3, Πλάκα, Αθήνα
Τηλ.: 210-3254119, 210-3254129
www.instruments-museum.gr

"ΘΑ ΒΡΕΘΕΙ Ο ΒΗΜΑΤΙΣΜΟΣ" - ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΓΚΑΪΦΥΛΛΙΑ



Ο Γκαϊφύλλιας δεν μασάει τα λόγια του. "Απόψε θα έπρεπε να είναι η μισή Ελλάδα στο δρόμο". Και απόψε, και αύριο, και μεθαύριο... Εφόσον κάποιοι έχουν πάθει αλαλία, είμαστε αναγκασμένοι να στρεφόμαστε στις σταθερές αξίες, και ο καλός μας τραγουδοποιός είναι μία από αυτές. Δεν είναι ώρα να βρούμε σε τι διαφωνούμε, αλλά σε τι συμφωνούμε. Πολλές οι ατέλειες όσων είναι στους δρόμους, μπορούμε να κάνουμε κριτική ως το πρωί. Αλλά το μήνυμα του Γκαϊφύλλια είναι σαφές: "Θα βρεθεί ο βηματισμός, και πολύ σύντομα μάλιστα". Μπορείς να βοηθήσεις στο βηματισμό; Μπορείς να δείξεις το δρόμο; ηρ.οικ.