Σάββατο, 30 Ιουλίου 2011

ΠΡΟΣΟΧΗ! Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΠΗΡΕ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΟΥ

Τι κι αν δεν μπορείς να περπατήσεις πέρα από την Γ' Σεπτεμβρίου και τη Χαλκοκονδύλη μέρα μεσημέρι; Τι κι αν η Τοσίτσα έχει γίνει ένα απέραντο πρεζοκομείο; Τι κι αν η Πατησίων το βράδυ είναι ζώνη πολέμου; Τι κι αν η Ευριπίδου είναι άβατο και η Πλατεία Θεάτρου πιάτσα ξεπουλήματος σωμάτων και ψυχών; Γι' όλα αυτά ο μνημειώδους ανικανότητας δήμαρχος Καμίνης δεν μπορεί και δεν θέλει να κάνει τίποτα. Και πώς να κάνει, με τόσους άεργους υπαλλήλους; Πήγα πρόσφατα δια υπόθεσίν μου σε ένα από τα γραφεία του Δήμου, ακριβώς πάνω στην Πλατεία Ψυρρή, και έφριξα: ένα ισόγειο γεμάτο γραφεία εντελώς άδεια από έγγραφα ή υπολογιστές, με υπαλλήλους που ξεκουράζονται ακουμπώντας τα κεφάλια τους στα τραπέζια. Πηγαίνετε κι εσείς, σας υπόσχομαι ότι θα ζήσετε μία αξέχαστη εμπειρία. Πλατεία Ψυρρή, μαγαζί γωνία.


Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2011

MARIA MUSSINI: IL CASO DI SOTIRIS KAKISIS

Έξω πάμε καλά! Τα "Μουσικά Προάστια" εξασφάλισαν την εισαγωγή της μεταπτυχιακής εργασίας της ιταλίδας ερευνήτριας Maria Mussini που εκπονήθηκε στο Τμήμα Ξένων Γλωσσών και Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου Ca'Foscari Venezia κατά το ακαδημαϊκό έτος 2009-2010. Το θέμα της; "Αναγνώσεις και μεταφράσεις των ελλήνων λυρικών στη σύγχρονη Ελλάδα: Η περίπτωση του Σωτήρη Κακίση". Μία εντυπωσιακή μελέτη για έναν ποιητή που άνοιξε νέους δρόμους στη μετάφραση των αρχαίων λυρικών ομότεχνών του.
ηρ.οικ.
-----

 

 

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2011

ΑΝΤΙΟ ΔΕΚΑΟΧΤΟΥΡΙΤΣΑ!


Η δεκαοχτούρα που μάζεψα προχθές από το δρόμο δεν τα κατάφερε τελικά. Μάλλον θα είχε πέσει από καμιά φωλιά, και προσγειώθηκε σαν χαμένη πλάι στα αμάξια στη μέση της πλατείας. Ακίνητη, καθόταν στο κράσπεδο του πεζοδρομίου, πλάι στα βρωμόνερα. Την φόρτωσα σε μία χαρτόκουτα από τα σκουπίδια, και μετακόμισε στη μπανιέρα. Όχι για πολύ, όμως. Δεν περπατούσε, δεν έτρωγε, δεν έπινε, τσούκου-τσούκου μόνο με τη σύριγγα, ήταν και μια σταλιά, την έκανε γι' αλλού. Ας είναι. Καλά δεκαοχτουροταξίδια...
Με αφορμή αυτή τη σύντομη συνάντηση, ένα αγαπημένο τραγούδι του Σταύρου Κουγιουμτζή.
ηρ.οικ.

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

Η AMY WINEHOUSE ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΗ

Η Amy Winehouse βρέθηκε νεκρή σήμερα στο σπίτι της στο Λονδίνο.
Το νέο είναι έκτακτη είδηση σε όλα τα βρετανικά ΜΜΕ. Μακάρι να ήταν μια κακόγουστη καλοκαιριάτικη φάρσα, όμως φαίνεται ότι είναι πέρα για πέρα αλήθεια. Το κορίτσι-θαύμα της βρετανικής σκηνής, η φωνή των φωνών, την έκανε γι' αλλού. Μόλις 27 χρονών, με ένα δισκογραφικό ντεμπούτο που προκάλεσε αίσθηση όταν κυκλοφόρησε το 2003 (Frank) και ένα δίσκο που αναδείχθηκε σε απόλυτο θρίαμβο όλης της καριέρας της (Back to Black) και ανάγκασε το παγκόσμιο ροκ να φάει τη σκόνη της . Δεν είναι αστείο: η γενιά μου είχε έναν άνθρωπο για να υπερηφανεύεται, να κολλάει για πάρτη της αφίσες στον τοίχο, μια απόλυτη φωνή και αρτίστα, και αυτή φεύγει σε ένα δωμάτιο του Βόρειου Λονδίνου, έχοντας πριν από μερικές μόνο μέρες ακυρώσει την ευρωπαϊκή της περιοδεία τρεκλίζοντας επί σκηνής. Ήττα.
ηρ.οικ.
ΥΓ: Ναρκωτικά, αλκοόλ και ροκ εν ρολ. Μια μυθολογία που γίνεται νεκρολογία, και που δε λέει να κοπάσει, χρόνια τώρα. Μικροαστικές φαντασιώσεις επιμένουν να αναπαράγουν μπουρδολογίες για τα ένδοξα χρόνια όσων - λίγων - τη γλιτώνουν και μένουν να διηγούνται την ιστορία τους. Μην μας πασπαλίζετε με χρυσόσκονη τον παρολίγο θάνατό σας, μη μας πρήζετε με τα κατορθώματά σας. Εμείς πειράζει να θυμόμαστε την Amy Winehouse κάπως έτσι, καθαρή και ξάστερη; Η φωτογραφία από το ένθετο του πρώτου της δίσκου, με την θεά σε ηλικία μόλις 19 χρονών.

SILVIO RODRIGUEZ - Y NADA MAS


Ο Silvio Rodriguez, κυριότερος εκπρόσωπος της nueva trova, τραγουδοποιός που σημάδεψε την κουβανέζικη και λατινοαμερικάνικη μουσική, σε ένα από τα πιο μελαγχολικά τραγούδια του. Το ακούμε και στις δύο εκδοχές, η μία ζωντανή και η άλλη δισκογραφημένη.

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2011

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΘΑΝΟΥ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΥ ΣΤΟΝ ΤΑΣΟ ΚΑΡΑΝΤΗ

ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ : ΕΦ’ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΥΛΗΣ

Συνέντευξη στον Τάσο Καραντή

Πραγματοποιήθηκε στο σπίτι του Θ.Μ. στις 12-11-2008.
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της Θεσσαλονίκης «ΑΥΛΑΙΑ» (τεύχος 50, σελ. 34-41)
«Πάμε ξανά απ’ την αρχή», μας προτείνει ο Θάνος Μικρούτσικος, όπου, μέσα από τον καινούριο του, ομότιτλο, δίσκο, μας παρουσιάζει, σε στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου, τα καινούρια τραγούδια του, συστήνοντάς μας, μ’ αυτό, ουσιαστικά, το νέο υλικό του, τη νεαρή ερμηνεύτρια Ρίτα Αντωνοπούλου, που ήδη αποτελεί στενή συνεργάτιδά του. Με αφορμή λοιπόν την πρόσφατη αυτή κυκλοφορία από τη LEGEND, τον επισκεφτήκαμε στον προσωπικό του χώρο. Από τη μια όμως το όλο ζεστό και φιλικό περιβάλλον με το πιάνο, δίπλα στο οποίο μεγάλες φωνές έχουν προβάρει τα σπουδαία τραγούδια του κι, απ’ την άλλη, το χάρισμα του λόγου του συνομιλητή μας, δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα, που έκανε την κουβέντα μας να διαρκέσει ώρες! Ξεκινήσαμε από τα παιδικά του χρόνια στην Πάτρα και φτάσαμε στον πρόσφατο δίσκο με τη Ρίτα Αντωνοπούλου. Μιλήσαμε για τον Καββαδία αλλά και για τη Ρόζα Λούξεμπουργκ. Και, φυσικά, η κουβέντα μας επεκτάθηκε από το τοπίο του ελληνικού τραγουδιού, στο χώρο της πολιτικής. Μας έκανε, όσον αφορά το τραγούδι, τον απολογισμό της δισκογραφίας του και ολοκληρώσαμε την κουβέντα μας κάπως απάντεχα. Ο Θάνος Μικρούτσικος μίλησε για όλα, παραχωρώντας στην «ΑΥΛΑΙΑ» μια μεγάλη συνέντευξη, κυριολεκτικά, εφ’ όλης της ύλης!
-----

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2011

Η LUZ CASAL ΣΤΑ ΨΗΛΑ ΤΑΚΟΥΝΙΑ (2) - UN ANO DE AMOR

Un año de amor

Lo nuestro se acabó
Y te arrepentirás, de haberlo puesto fin
A un año de amor
Si ahora tú te vas
Pronto descubrirás
Que los dias son eternos y vacíos sin mi

Y de noche, y de noche
Por no sentirte solo
Recordarás, nuestros días felices
Recordarás, el sabor de mis besos
Y entenderás, en un solo momento
Que significa un año de amor

Te has parado a pensar
Lo que sucederá
Todo lo que perdemos
Y lo que sufrirás
Si ahora tú te vas
No recuperarás
Los momentos felices que te hice vivir

Y de noche, y de noche
Por no sentirte solo
Recordarás, nuestros días felices
Recordarás, el sabor de mis besos
Y entenderás, en un solo momento
Que significa un año de amor

Y entenderás en un solo momento
que significa un año de amor

-----
Ένας χρόνος έρωτα

Η σχέση μας τελείωσε
Και θα μετανιώσεις που έβαλες τέλος
Σ’ ένα χρόνο έρωτα
Αν τώρα φύγεις
σύντομα θα ανακαλύψεις
Πώς οι μέρες είναι ατέλειωτες και άδειες χωρίς εμένα

Και τη νύχτα, και τη νύχτα
Για να μη νοιώθεις μόνος
θα θυμηθείς τις ευτυχισμένες μας μέρες
Θα θυμηθείς τη γεύση απ΄ τα φιλιά μου
Και θα καταλάβεις σε μια μονάχα στιγμή
τι σημαίνει ένας χρόνος έρωτα

Στάθηκες να σκεφτείς
Τι θα συμβεί
Όλα όσα χάνουμε
Και πόσο θα υποφέρεις
Αν τώρα εσύ φύγεις
Δεν θα φέρεις πίσω τις στιγμές ευτυχίας που σου χάρισα

Και τη νύχτα, και τη νύχτα
Για να μη νοιώθεις μόνος
θα θυμηθείς τις ευτυχισμένες μας μέρες
Θα θυμηθείς τη γεύση απ΄ τα φιλιά μου
Και θα καταλάβεις σε μια μονάχα στιγμή
τι σημαίνει ένας χρόνος έρωτα

Luz Casal, Tacones Lejanos (1991)
Gaby Verlor – μουσική
Pedro Almodovar – στίχοι (απόδοση από το ιταλικό τραγούδι un anno damore)
Επιλογή - μετάφραση: Ειρήνη Φιλιππίδου

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2011

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ


Μετά την "Ανοσία της άγνοιας", ο Σπύρος Αραβανής ξαναχτυπά με την "Ιστορία ενός ανθρώπου".
Από τις εκδόσεις Μετρονόμος.

ΓΙΟΡΤΕΣ ΤΟΥ ΕΝΙΠΕΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΟΛΟΗΣ 2011

Oι γιορτές του Ενιπέα και της Φολόης
Αφιέρωμα στην ποίηση
Σάββατο 30 Ιουλίου 2011 στις 9:00 μ.μ.
Είσοδος ελεύθερη
Στο Πούσι (Ανάληψη) στο Δάσος Φολόη
Υπό την αιγίδα του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας
Οι γιορτές του Ενιπέα και της Φολόης συνεχίζονται για τρίτη χρονιά, στο ιστορικό Πούσι (Ανάληψη) στην ορεινή Ηλεία στην «εξώπορτα» ακριβώς της Φολόης.
Αυτή τη χρονιά οι γιορτές είναι αφιερωμένες στην Ποίηση. Σε μια σύνθετη παράσταση θα ακουστούν ποιήματα των σημαντικότερων ποιητών της Ηλείας , που θα διαβάσουν οι ηθοποιοί Κώστας Καζάκος, Ουρανία Μπασλή και Τάκης Σπηλιώπουλος, και τραγούδια μελοποιημένης ποίησης από το συνθέτη Χρήστο Λεοντή.  Θα τραγουδήσουν ο Παντελής Θεοχαρίδης, η Ιωάννα Φόρτη και ο Παναγιώτης Μπούσαλης. Μια παράσταση –σταθμός για τα πολιτιστικά δρώμενα στην περιοχή της ορεινής Ηλείας.
Στο χώρο της εκδήλωσης θα υπάρχει έκθεση ζωγραφικής δύο σύγχρονων ζωγράφων: της Γεωργίας Καραχάλιου και της Μόρφης Κατουμά.
Μεγάλος χορηγός των Γιορτών είναι και φέτος τα καταστήματα Public και τελούνται υπό τον αιγίδα του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας. Χορηγοί επικοινωνίας είναι τα διαδικτυακά μουσικά περιοδικά e-orfeas.gr, ogdoo.gr και musicpaper.gr.
Την οργάνωση και την υποστήριξη αυτής της προσπάθειας έχει το περιοδικό και οι εκδόσεις Μετρονόμος (www.metronomos.gr) και ο ποιητής Δημήτρης Λέντζος.

Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2011

Η LUZ CASAL ΣΤΑ "ΨΗΛΑ ΤΑΚΟΥΝΙΑ" (1) - PIENSA EN MI


Το 1991, με πάνω από μία δεκαετία παρουσίας στα κινηματογραφικά πράγματα, ο Pedro Almodovar παρουσιάζει τα "Ψηλά Τακούνια". Το οικογενειακό μελόδραμα ξεχώρισε αμέσως όχι μόνο για τον ορμητικό σουρεαλισμό του αλλά και για την μουσική του επένδυση στην οποία ξεχωρίζει η συγκλονιστική ερμηνεία της Luz Casal. Αρχίζουμε τη βόλτα στα τραγούδια της ταινίας με τη μπαλάντα "Piensa en mi" του μεξικανού τραγουδοποιού Agustin Lara.

Piensa en mi

Si tienes un hondo pesar, piensa en mi
si tienes ganas de llorar, piensa en mi
Ya vez que venero, tu imagen divina
Tu parvula boca, que siendo tan niña
me enseño a pecar.

Piensa en mi cuando sufras
cuando llores tambien, piensa en mi
cuando quieras quitarme la vida
No la quiero, para nada
para nada me sirve sin ti.

Piensa en mi cuando sufras
cuando llores tambien, piensa en mi
cuando quieras quitarme la vida.
No la quiero, para nada
para nada me sirve sin ti.
----- 


Σκέψου εμένα

Αν έχεις έναν πόνο βαθύ, σκέψου εμένα
αν έχεις διάθεση να κλάψεις, σκέψου εμένα
Δες πως λατρεύω την θεϊκή σου εικόνα
Το μικρό σου στόμα που νοιώθω τόσο παιδικό
μου δίδαξε την αμαρτία.

Σκέψου εμένα όταν υποφέρεις
κι όταν κλαις, πάλι, σκέψου εμένα
όταν θελήσεις πάρε μου τη ζωή
Δεν τη θέλω, για τίποτα
για τίποτα δεν μου κάνει χωρίς εσένα.

Σκέψου εμένα όταν υποφέρεις
κι όταν κλαις, πάλι, σκέψου εμένα
όταν θελήσεις πάρε μου τη ζωή
Δεν τη θέλω, για τίποτα
για τίποτα δεν μου κάνει χωρίς εσένα.
-----

Επιλογή - μετάφραση τραγουδιών: Ειρήνη Φιλιππίδου

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011

ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΕΟΝΤΗΣ: "ΓΙΑ ΤΗ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΣΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ"

(Χρήστος Λεοντής - Φοίβος Δεληβοριάς)

"Με μεγάλη ευχαρίστηση αποδέχτηκα την πρόσκληση γι' αυτό το διάλογο, αφού δεν θυμάμαι μια στιγμή στη ζωή μου που δεν υπήρχαν τέτοιου είδους εμπόδια στη μουσική. Θα ξεκινήσω από ένα γεγονός: Δημοκρατική Αλλαγή, 17/1/1966. Η Δημοκρατική Αλλαγή ήταν μια αξιόλογη εφημερίδα της Αριστεράς, οι παλιότεροι θα την θυμούνται, εσείς οι νεότεροι μπορεί και να μην έχετε ακούσει, γιατί κράτησε 2-3 χρόνια όλα κι όλα. Τίτλός: "Έντονη η αντίδραση του πνευματικού κόσμου στο διωγμό του Μίκη Θεοδωράκη από το ΕΙΡ (Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας)". Υπότιτλος: "Ο Χρήστος Λεοντής παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας από το ραδιόφωνο". Εγώ τότε, νέος 23 χρονών, διεύθυνα την ορχήστρα της ΕΡΤ, για δύο χρόνια. Το ρεπερτόριό μου περιελάμβανε τραγούδια "αντρεπτικά" για την εποχή, δηλαδή μιας άλλης λογικής. Η άλλη λογική ήταν τα τραγούδια του Χατζιδάκι, του Θεοδωράκη, του Λοΐζου, του Μαρκόπουλου, του Ξαρχάκου, δικά μου. Κάθε φορά που με καλούσαν να διευθύνω, έπρεπε να ηχογραφήσω 8 τραγούδια για τη μεγάλη ορχήστρα της ΕΡΤ και πληρωνόμουν 624 δραχμές για την εκπομπή. Ήμουν υποχρεωμένος κάθε εβδομάδα να καταθέσω το πρόγραμμα των τραγουδιών που θα ηχογραφούσα την επόμενη εβδομάδα. Εκείνη τη φορά είχα το "Με το λύχνο του άστρου" από το Άξιον Εστί, "Της δικαιοσύνης ήλιε" από το Άξιον Εστί, άλλο ένα του Θεοδωράκη, και πέντε τραγούδια άλλων καλλιτεχνών. Μου λέει ο υπάλληλος: "Δεν μπορείς να τα ηχογραφήσεις, γιατί δεν επιτρέπεται να ηχογραφηθεί Θεοδωράκης". Του απάντησα ότι εγώ δεν δέχομαι να αλλάξω το πρόγραμμα, και παρακάλεσα να με φέρει σε επαφή με τον διευθυντή. Δεν το έκανε, έγραψα μια επιστολή στον διευθυντή και μου επιβεβαίωσε ότι δεν πλέον είχε μπει λογοκρισία και επιτρεπόταν να ηχογραφώ τραγούδια τέτοιου περιεχομένου. Παραιτήθηκα βεβαίως, αποποιούμενος και τον μοναδικό πόρο ζωής που είχα.

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2011

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ ΑΠΟΨΕ ΣΤΟ ΒΕΑΚΕΙΟ


Η συναυλία γίνεται με σκοπό την υποστήριξη του θεραπευτικού προγράμματος ΚΕΘΕΑ "Νόστος".
Συμμετέχουν ο Μιχάλης Τζουγανάκης και η Μελίνα Ασλανίδου.
Απόψε, Τρίτη 12 Ιουλίου στις 21.30, στο Βεάκειο Θέατρο.

Κυριακή, 10 Ιουλίου 2011

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ


Γιάννης Ρίτσος και ελληνική μουσική δημιουργία

των Σπύρου Αραβανή και Ηρακλή Οικονόμου

Περιοδικό «Νέα Εποχή», τεύχος 304 / Άνοιξη 2010, Λευκωσία
Η σχέση του Γιάννη Ρίτσου με τη μουσική προηγείται ασφαλώς της μελοποίησης των στίχων του. Νεαρός ακόμα, στα 1931 παίρνει μέρος σε μουσικές παραστάσεις και συμμετέχει σε μαντολινάτα. Παίζει πιάνο ατελείωτες ώρες στη Λέσχη των Δημοσίων Υπαλλήλων και τιτλοφορεί τα πρώτα του έργα με μουσικούς όρους –επιλογή που θα συνεχιστεί καθ’ όλη τη συγγραφική του πορεία-: «Το τραγούδι της αδελφής μου» (1937), «Εαρινή συμφωνία» (1938), «Το εμβατήριο του ωκεανού» (1940), «Παλιά μαζούρκα σε ρυθμό βροχής» και αργότερα «Η σονάτα του σεληνόφωτος (1956), «Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας» (1973), «Το χορικό των σφουγγαράδων (1983) κ.ά. Και κυρίως γράφει «μουσικά»: οι στίχοι του μοιάζουν σαν νότες σε μια μουσική παρτιτούρα, οι θεατρικοί του μονόλογοι ξεδιπλώνονται σαν μουσικές καντάτες. Και έπειτα ακολουθούν οι συνθέτες, οι οποίοι τον τίμησαν αλλά και τιμήθηκαν από αυτόν, καθιστώντας τον Ρίτσο τον πιο ευρέως μελοποιημένο ποιητή της ελληνικής μουσικής σκηνής.




Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011

ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ Τ' ΑΔΡΑΧΤΙ



Το ωραιότερο χασάπικο, πλημμυρισμένο από τη μελωδική ευγένεια του Γιώργου Χατζηνάσιου, την φιλοσοφημένη απλότητα του Νίκου Γκάτσου και την έντιμη ευθύτητα του Αντώνη Καλογιάννη. Η περιπέτεια του έρωτα δίχως φτιασίδια, το όνειρο που γίνεται στάχτη, αλλά και η απέραντη ομορφιά του ελληνικού τραγουδιού!
Αφιερωμένο στον Δημήτρη που το μοιράστηκε.
ηρ.οικ.
-----
Της μοίρας τ' αδράχτι

Άνοιξα πάλι την πόρτα σου κι ήρθα
για να πιω τ’ αφιόνι σου μια βραδιά
κι είδα να σβήνει για μένα μια σπίθα
μες στο παραγώνι σου.
Έτσι γυρίζει της μοίρας τ’ αδράχτι
κι ο καημός δε λέγεται,
κι από μια σπίθα κρυμμένη στη στάχτη
τ’ όνειρό μας καίγεται.
Ήρθες κοντά μου και πάλι σαν πρώτα,
μια στιγμή δεν γύρισα να σε δω,
στάθηκα μόνο για λίγο στην πόρτα
κι έχε γεια ψιθύρισα.
Έτσι γυρίζει της μοίρας τ’ αδράχτι
κι ο καημός δε λέγεται,
κι από μια σπίθα κρυμμένη στη στάχτη
τ’ όνειρό μας καίγεται.

Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2011

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΡΟΚΟΥ ΣΤΟΝ ΜΕΤΡΟΝΟΜΟ

Στέφανος Ρόκος


Πλάθοντας κοσμο-καταφύγια ανάμεσα στον τρόμο και το ρομάντζο
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Μετρονόμος", Ιανουάριος-Μάρτιος 2011.

Πώς θα σας φαινόταν εάν ένας δίσκος συγκέντρωνε μουσικές δημιουργίες των Αρλέτα, Μανώλη Αγγελάκη, Φοίβο Δεληβοριά, Κόρε. Ύδρο, Bokomolech, Interstellar Overdrive, Last Drive, Sigmatropic, Zita Swoon, Rudy Trouve, Maxon Blewitt, S.W.A.N., Nunee & The Sad Beeds, Piney Gir, Bobby Conn, The Fiery Furnaces, Beautiful People με Carla Torgerson, και Krista Muir; Πώς θα σας φαινόταν εάν αυτός ο δίσκος έφερε τον τίτλο «Τρόμος και Ρομάντζο σε Έναν Άλλον Πλανήτη» αντικαθιστώντας τον κατάλογο μιας ομώνυμης εικαστικής έκθεσης; Και πώς θα σας φαινόταν εάν όλο αυτό το σύνθετο συλλογικό εγχείρημα αποτελούσε σύλληψη ενός μόνο ανθρώπου, ενός ζωγράφου; Τον γνωρίσαμε ως κορυφαίο εκπρόσωπο μιας νεότερης γενιάς εργατών του εικαστικού εξωφύλλου δίσκων. Πλέον, τον υποδεχόμαστε και ως μουσικό παραγωγό. Τιμώντας τα δεκάχρονα του «Μετρονόμου», φιλοτέχνησε το εξώφυλλο του τεύχους που κρατάτε στα χέρια σας. Και τιμώντας τη δική του δημιουργική πορεία, προσεγγίσαμε εδώ το έργο και το λόγο του. Ο κύριος Στέφανος Ρόκος!
ηρ.οικ.
-----


Cd αντί καταλόγου· αν μη τι άλλο, πρωτότυπο. Με ποιο σκεπτικό πήρατε αυτή την πρωτοβουλία;
Στις εκθέσεις στις Αίθουσες Τέχνης είθισται να τυπώνεται ένα τρίπτυχο ή ένας κατάλογος με τα έργα του καλλιτέχνη. Ακολουθώ κι εγώ αυτή τη συνήθεια όσο καιρό εκθέτω, και πάντα προσπαθώ να βρίσκω κάτι ενδιαφέρον σε κάθε έκδοση, κυρίως για εμένα. Έχω κατά καιρούς εντάξει τη μουσική με ποικίλους τρόπους στο έργο μου, όπως με την παρουσίαση του interactive installation με τον τίτλο “Imago Dixit” σε συνεργασία με τον μουσικό Ορέστη Καραμανλή, ή με τον κατάλογο της προ πενταετίας ατομικής μου έκθεσης «Θόρυβος και Χρήσιμα Αντικείμενα», για την οποία οι Interstellar Overdrive συνέθεσαν το soundtrack, που διετίθετο δωρεάν μαζί με τον κατάλογο. Αυτήν τη φορά, ύστερα από αρκετά εξώφυλλα δίσκων, διοργανώσεις συναυλιών με τον Κορμοράνο και τη γνωριμία με σπουδαίους μουσικούς, ένιωσα ότι είχε φτάσει η κατάλληλη στιγμή να επιχειρήσω να συνδυάσω όλα τα πράγματα που αγαπώ και να τα συγκεντρώσω σε ένα project στο οποίο να συνυπάρχει ακόμα πιο έντονα η ζωγραφική με τη μουσική. Έτσι, αποφάσισα να εκδώσω ένα cd, όντας φετιχιστής (από την εποχή του βινυλίου) της «συσκευασμένης», «χειροπιαστής» μουσικής με εξώφυλλο και ένθετο βιβλιαράκι, που να περιέχει τα 18 τραγούδια των ισάριθμων μουσικών από τους οποίους ζήτησα να εμπνευστούν, αυτοί αυτήν τη φορά, από την καινούργια ενότητα των έργων μου. Η ανταπόκριση των μουσικών ήταν πάρα πολύ θετική, και –μαζί με τις φωτογραφίες ορισμένων εκ των έργων της έκθεσης– το υλικό που συγκεντρώθηκε κυκλοφόρησε σε 1.700 αριθμημένα αντίτυπα, τόσο ως αναπόσπαστο στοιχείο της έκθεσης όσο και ως αυτόνομο αντικείμενο τέχνης. 
Έργα σας έχουν βρεθεί σε εξώφυλλα δίσκων, έχουν παρουσιαστεί συνοδεία μουσικής, και έχουν κοσμήσει γνωστά μουσικά περιοδικά. Υπάρχει κάτι που σας προσφέρει η γλώσσα της μουσικής και δεν χωρά στην εικαστική γλώσσα;
Σε κάποια περίοδο της ζωής μου, στην εφηβική ηλικία, αναρωτήθηκα αν θα ήθελα να γίνω μουσικός ή ζωγράφος. Για κάποιον καιρό επιχείρησα να μάθω κιθάρα. Επίσης λάτρευα το μπάσο και άκουγα συνεχώς μουσική. Δυστυχώς κατάλαβα γρήγορα ότι είμαι ατάλαντος και φάλτσος, ενώ η ανάγκη μου να ζωγραφίσω έβγαινε εντελώς αβίαστα από μέσα μου. Δεν μπορώ να φανταστώ να ζωγραφίζω χωρίς να ακούω μουσική. Με βοηθάει να συγκεντρώνομαι, να διαλέγω τα χρώματα και να ζωντανεύω τη γραμμή μου. Αισθάνομαι εκείνη τη στιγμή ότι ανοίγει το μυαλό μου και μου δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι η εικόνα που φτιάχνω έχει ήχο, ότι είναι ένα τραγούδι που αν ήμουν μουσικός θα το έγραφα και θα σκεφτόμουν πως αν ήμουν ζωγράφος θα το ζωγράφιζα κάπως έτσι.
Το cd ανοίγει με ένα κομμάτι των Zita Swoon, ενός από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα του Βελγίου. Ποια η σχέση σας με αυτούς τους εξέχοντες, εκτός συνόρων, καλλιτέχνες;
Από το 1994 είμαι φαν των dEUS και από το 1999 των Zita Swoon, το συγκρότημα του ιδρυτικού μέλους των dEUS, Stef Kamil Carlens. Το 1999, όταν είδα τους Zita Swoon για πρώτη φορά live στο Παρίσι, γνωριστήκαμε στα backstage. Αποφασίσαμε, ο αδερφός μου Δημήτρης Ρόκος και εγώ, να οργανώσουμε μια συναυλία τους στην Αθήνα, ως ιδιώτες και χωρίς καμία απολύτως εμπειρία διοργάνωσης συναυλιών. Η συναυλία έγινε τον Ιανουάριο του 2001 στο Αν club, και έκτοτε οι Zita Swoon έχουν έρθει τέσσερις φορές για συναυλίες στην Ελλάδα, έχουμε πολύ στενές φιλικές σχέσεις και εγώ, ως περήφανος νονός του μικρού Uriel-Bee Carlens, γιού του Stef Kamil Carlens και της Laurence Bourgeois, απολαμβάνω την πρώτη του συμμετοχή σε τραγούδι των Zita Swoon, όπου σιγοψιθυρίζει τον τίτλο της έκθεσης στο εναρκτήριο κομμάτι της συλλογής.
Ο Φοίβος Δεληβοριάς έχει το «προνόμιο» να υπογράφει δύο τραγούδια του δίσκου, ενώ κι εσείς έχετε φιλοτεχνήσει δύο εξώφυλλα δίσκων του. Τι έχετε βρει στον Δεληβοριά που συντηρεί τη πολυδιάστατη συνεργασία σας;
Με τον Φοίβο Δεληβοριά είμαστε πολύ καλοί φίλοι εδώ και χρόνια, και οι συνεργασίες προέκυψαν από τη φιλική μας σχέση και την εκτίμηση που έχει ο ένας για το έργο του άλλου. Θαυμάζω τη μοναχική πορεία του στον χώρο του ελληνόφωνου τραγουδιού, μια διαδρομή ειλικρινή, χωρίς πολλούς συμβιβασμούς και εμπορικούς στόχους. Έχοντας ακούσει τον «Αόρατο Άνθρωπο», μπορώ να πω με σιγουριά ότι πρόκειται για τον καλύτερο και πιο ολοκληρωμένο δίσκο του στιχουργικά, μουσικά και ερμηνευτικά. Ό,τι έχω βρει στον άνθρωπο και καλλιτέχνη Φοίβο όλα αυτά τα χρόνια μέσα από τη φιλική μας σχέση μπορούν να τα βρουν  πλέον όλοι μέσα από τα καινούργια του τραγούδια. Η διπλή συμμετοχή του Φοίβου στην συλλογή μου δεν προέρχεται από κάποια ειδική μεταχείριση σε βάρος των υπόλοιπων καλλιτεχνών. Προέκυψε στην πορεία εντελώς φυσικά, όταν αποφασίσαμε από κοινού να γράψει αυτός τους στίχους και τη μουσική στο τραγούδι που είχα ζητήσει από την Αρλέτα. Το αποτέλεσμα είναι κατά τη γνώμη μου ένα εξαιρετικό τραγούδι, με μια υπέροχη ερμηνεία από την Αρλέτα.
Πώς βλέπει ένας σύγχρονος εικαστικός την κουβέντα «ελληνόφωνων» και «αγγλόφωνων» στην ελληνική μουσική σκηνή; Εμφύλιος σπαραγμός, ή δημιουργική συνύπαρξη; Πάντως στο δίσκο σας συναντώνται και οι δύο «σχολές»…
Στην συλλογή μου υπάρχει μόνο μια «σχολή», αυτή των φίλων μουσικών και συγκροτημάτων που εκτιμώ. Αλλά και γενικότερα στην ελληνική μουσική σκηνή δεν θεωρώ πως οι σχολές είναι το ελληνόφωνο και το αγγλόφωνο τραγούδι. Πράγματα που με την πρώτη ματιά φαίνονται ετερόκλιτα, όπως είναι ο ελληνικός και ο αγγλικός στίχος, μπορούν εύκολα να συνυπάρξουν και να αγαπηθούν από το ίδιο κοινό, όπως στη συλλογή αυτή που μπορεί να συνυπάρξει η Αρλέτα με τους Fiery Furnaces ή όπως ο Μανώλης Αγγελάκης μπορεί να γράφει τραγούδια στα ελληνικά και στα αγγλικά με εξίσου υπέροχο τρόπο. Στο δικό μου μυαλό όλα τα πράγματα που μου αρέσουν πολύ ανήκουν στην ίδια σχολή και αντιπαθώ πολύ κάποιους  εξωσχολικούς που με ενοχλούν μέσα από την τηλεόραση και το ραδιόφωνο.
Ιδιαίτερα ενοχλητικοί είναι, κατ’ εμέ, και όσοι στο όνομα του «εναλλακτικού» αναπαράγουν καταναλωτικά στερεότυπα και απολιτίκ ιδεολογήματα. Αναφέρομαι στα free press έντυπα και στο lifestyle που μπάζει από παντού. Ποια είναι η άποψή σας;
Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας, αν και θεωρώ πως ιδιαίτερα ενοχλητικοί είναι αυτοί που αναπαράγουν αυτά τα καταναλωτικά στερεότυπα και όλο αυτό το ψευτομοντέρνο στυλ, και όχι τα ίδια τα free press. Σιχαίνομαι το lifestyle και ό,τι έχει να κάνει με τον τρόπο που μας προτείνουν ή μας επιβάλλουν να συμπεριφερόμαστε, να ντυνόμαστε και να διασκεδάζουμε. Δεν με αφορά καθόλου. Επίσης έχω χάσει την εμπιστοσύνη μου στις πολιτιστικές προτάσεις που κάνουν πολλοί δημοσιογράφοι, γιατί έχω καταλάβει πλέον πώς λειτουργούν τα πράγματα. Παρ’ όλ’ αυτά, ομολογώ πως συχνά αναζητώ κάποια free press για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι γιατί ξέρω ότι γράφουν και αξιόλογοι άνθρωποι που εκτιμώ και σέβομαι ιδιαίτερα και που πάντα διάβαζα και εξακολουθώ να διαβάζω γιατί με ενδιαφέρει η γνώμη τους. Ο δεύτερος λόγος είναι η περιέργεια να μάθω τι επιλέγουν κάθε φορά να προβάλουν, για να μπορώ να έχω γνώμη για το τι συμβαίνει και να μπορώ να το κριτικάρω. Σε κάθε περίπτωση πάντως, είμαι της άποψης να μην παίρνουμε τίποτα στα πολύ σοβαρά, αν ουσιαστικά δεν μας αφορά.
Κοιτώντας τα έργα σας, διέκρινα πολύ αισθησιασμό αλλά καθόλου ρομάντζο. Αλλού οι άντρες, αλλού οι γυναίκες, και οι μεν κοιτούν τις δε με κιάλια. Η αναφορά του ρομάντζου στον τίτλο είναι παραπλανητική, ή απλά έχω μπερδευτεί;
Μάλλον έχετε μπερδευτεί! Ο τίτλος της έκθεσης αλλά και ο τίτλος «εικόνες άκρατου ρομαντισμού» που επικρατεί σε αρκετά από τα έργα μου είναι μεν  ειρωνικός, αλλά δεν αποποιείται το ρομαντικό στοιχείο που υπάρχει στην δουλειά μου. Δίνει μια επιπλέον υπερβολή σε κάποιες ούτως ή άλλως υπερφορτωμένες με συναισθήματα εικόνες. Μου αρέσει αυτού του είδους ο ρομαντισμός σε όλες τις τέχνες. Οι πίνακες του Bonnard, τα σχέδια του Henry Darger, που πρόσφατα ξαναανακάλυψα μετά από χρόνια, τα διηγήματα του Πόε, οι ταινίες της Σοφία Κόπολα ή τα τραγούδια του Morrissey και του Nick Cave. Όλα αυτά είναι για μένα παραδείγματα έργων τέχνης που βιώνουν και παρουσιάζουν έναν ρομαντισμό βαθύ και ουσιαστικό, πολλές φορές σκοτεινό, που ξεπερνά την επιφανειακή περιγραφή του όρου.
Επίσης, έχετε επιλέξει να σβήσετε ή παραμορφώσετε τα κεφάλια όλων των ανθρώπων που παρίστανται στα έργα σας, πλην μερικών κοριτσιών. Γιατί; Δεν εμπιστεύεστε τις συνειδήσεις των ανθρώπων;
Όντως δεν εμπιστεύομαι τις συνειδήσεις των περισσότερων ανθρώπων, αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που τα κεφάλια πολλών εκ των πρωταγωνιστών στα έργα μου είναι παραμορφωμένα. Όλες οι φιγούρες που έχουν αλλοιωμένα χαρακτηριστικά έχουν μια απόκοσμη γοητεία. Τα κεφάλια τους άλλοτε εκρήγνυνται, άλλοτε μετασχηματίζονται σε λουλούδι, σχοινί ή φούσκα, άλλοτε σε ασυνάρτητα σχήματα. Ο θεατής δεν μπορεί αμέσως να ταυτιστεί μαζί τους, γιατί δεν καταλαβαίνει αν τον τρομάζει η παραμόρφωση ή αν τον εντυπωσιάζει το χρώμα, το σχέδιο ή η μετάλλαξή τους. Δεν υπάρχουν πραγματικά κακοί, τρομακτικοί ή αντιπαθείς χαρακτήρες στα έργα μου. Αντιθέτως. Είναι όμως όλοι χαρακτήρες που ισορροπούν ανάμεσα στον τρόμο και το ρομάντζο. Η παρατήρηση της συνύπαρξης της φωτεινής και της σκοτεινής πλευράς των πραγμάτων σε οτιδήποτε με ενδιαφέρει πραγματικά είναι πάντα αυτό που προσπαθώ να αναπτύξω στην ζωγραφική μου.
Συνολικά, κοιτώντας τα έργα του - χρωματικά μαγικού - «άλλου πλανήτη», ένοιωσα να ασφυκτιώ, μέσα σε ένα σύμπαν αλλοτρίωσης και έλλειψης επικοινωνίας. Που βρίσκεται η διέξοδος μέσα στο έργο σας;
Χαίρομαι που αντιλαμβάνεστε μια μελαγχολία και έναν προβληματισμό στο σύνολο των έργων μου, γιατί πολλές φορές η χρήση του χρώματος είναι έντονα παρεξηγήσιμη όσον αφορά την ουσία των πραγμάτων. Ο κόσμος εύκολα ξεγελιέται και θεωρεί ότι οτιδήποτε έχει χρώμα είναι πάντα όμορφο και χαρούμενο, πράγμα που δεν ισχύει. Μέσα λοιπόν από έναν καταιγισμό εικόνων και πληροφοριών με πολύ λεπτομέρεια, θεωρώ ότι δείχνω την διέξοδο από την σκοτεινή πλευρά της θεματολογίας των έργων κυρίως μέσα από το χιούμορ, που βρίσκεται παντού και χάρη στους χαρακτήρες των έργων που εμπνέουν μια βαθιά συμπάθεια, παρά την πολλές φορές απόκοσμη μορφή τους. Ακόμα, υπάρχουν και δύο βασικά έργα σε αυτήν την ενότητα, τα «Αναμνηστική Φωτογραφία» 1 και 2, όπου οι εφιαλτικές μορφές συνυπάρχουν με τους πρωταγωνιστές της άλλης, της φωτεινής πλευράς, ποζάροντας για μια αναμνηστική φωτογραφία, σαν όλο αυτό που είχε προηγηθεί να ήταν μια παράσταση, και τώρα να απολαμβάνουν μαζί ειρηνικά το διάλειμμά τους.
Ένα μοτίβο που επανέρχεται στα έργα είναι η λαϊκή ορχήστρα. Μιλήσαμε για την ευρύτερη σχέση σας με τη μουσική. Όμως, ποια είναι η θέση και ο ρόλος των μουσικών μέσα στους πίνακές σας;
Την λαϊκή ορχήστρα την έχω χρησιμοποιήσει στα περισσότερα από τα έργα μου. Αντιπροσωπεύει την σκοτεινή πλευρά των πραγμάτων, είναι ένα από τα εφιαλτικά στοιχεία στις εικόνες μου, που με τον τρόπο που έχω ζωγραφίσει τους μουσικούς, με τα όργανα και τις περίεργες φιγούρες τους, τρομοκρατούν τον περίγυρό τους εμπνέοντας την ίδια στιγμή μια γοητεία. Δημιουργούν μια ατμόσφαιρα πανηγυριού και θορύβου, μια μορφή διονυσιακού οργίου.
Στην ιστορία της τέχνης και των ιδεών, ποιες έχουν υπάρξει οι κυριότερες επιρροές στο έργο σας;
Έχω πολλές εμφανείς, καλά αφομοιωμένες επιρροές και αναφορές σε όλες τις ενότητες έργων που παρουσιάζω. Κάποιες μόνο από αυτές είναι το κίνημα του Φωβισμού, η Art Nouveau, o Gustav Klimt και το κίνημα της Απόσχισης της Βιέννης, η Pop Art, τα Comics, οι μετα-ιμπρεσσιονιστές Toulouse-Lautrec και Gauguin, η Γιαπωνέζικη χαρακτική, η Pop και Rock μουσική με την ευρεία έννοια του όρου από τους Beatles μέχρι τον Marilyn Manson, όλη η πορεία του Nick Cave από την εποχή των Boys Next Door έως τους Grinderman, η αισθητική των Roxy Music και των Einsturzende Neubauten, ο κινηματογράφος και τα κινούμενα σχέδια. Όλα πράγματα διαφορετικά μεταξύ τους, που στο δικό μου μυαλό εναρμονίζονται πλήρως. Αυτός είναι και ο λόγος που συνειδητά αλλά και ασυνείδητα δεν εντάσσομαι πλήρως σε καμία τάση ή κίνημα, καλλιτεχνικό, πολιτικό ή άλλο.
Εκτός από τους Zita Swoon, το Βέλγιο έβγαλε και τον Ρενέ Μαγκρίτ, το μεγάλο αυτό σουρεαλιστή ζωγράφο. Πώς στέκεστε απέναντι στο ρεύμα του σουρεαλισμού; Σας έχει επηρεάσει;
Ο Ρενέ Μαγκρίτ είναι από του αγαπημένους μου ζωγράφους όλων των εποχών και αυτό το αντιλήφθηκα πριν από χρόνια σε μια τεράστια έκθεσή του που επισκέφθηκα στο Παρίσι. Το έργο του «Οι Εραστές» («Les Amants») είναι από τα έργα που θα ήθελα να έχω σκεφτεί και ζωγραφίσει. Το κίνημα του σουρεαλισμού με εκφράζει σχεδόν σε όλες του τις μορφές Τέχνης και με έχει επηρεάσει εμφανέστατα στην ζωγραφική μου και στον τρόπο σκέψης μου.
Αλλάζει κάτι στην καλλιτεχνική πράξη, στη λειτουργία της τέχνης γενικότερα, μέσα σε μία εποχή κρίσης; Πώς αντιλαμβάνεστε εσείς τη λειτουργία αυτή;
Η κρίση έχει επηρεάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό και τις τέχνες, αλλά και έχει φουντώσει το πείσμα των δημιουργών να ξεπεράσουν ένα ακόμη δύσκολο εμπόδιο  για την καλλιτεχνική τους πορεία και την επιβίωσή τους. Θεωρώ πως οι καλλιτέχνες δεν θα εγκαταλείψουν την δημιουργική διαδικασία όσο δύσκολα και δυσοίωνα και αν είναι ή φαίνονται να είναι τα πράγματα, και πιστεύω πως πάντα θα βρίσκουν τρόπο να ξεπερνούν τις δυσκολίες με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Εξάλλου η ιστορία έχει δείξει ότι κάτω από πολύ δύσκολες κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες, η Τέχνη έχει επιβιώσει, ή ακόμα περισσότερο έχει ανθήσει, όντας ο βασικός πόλος αντίστασης στις επώδυνες συνθήκες. Η ανάγκη για έκφραση αναζωπυρώνεται και οι καλλιτέχνες αντιστέκονται δημιουργώντας έργα που αποτυπώνουν έμμεσα ή άμεσα την θέση τους σε αυτά που συμβαίνουν, ή πλάθοντας έναν κόσμο-καταφύγιο μακριά από κάθε παράγοντα που τους προκαλεί θλίψη.
Φιλοτεχνήσατε το εξώφυλλο του ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΥ επ’ ευκαιρία της συμπλήρωσης 10 χρόνων παρουσίας του. Τι να του ευχηθούμε στα γενέθλιά του;
Ο Μετρονόμος, ως περιοδικό και ως εκδόσεις, έχει καταφέρει τα τελευταία 10 δύσκολα για την ελληνική τέχνη χρόνια να μιλάει για αυτά που τα περισσότερα έντυπα της εποχής μας προσπαθούν με το ζόρι να εξαφανίσουν. Έχει μια αισθητική και μια επιμονή κόντρα στην λογική του lifestyle και μια ειλικρινή και βαθιά αγάπη για την ελληνική μουσική και τις τέχνες. Αυτός είναι και ο λόγος που έχει κερδίσει τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη μιας μεγάλης μερίδας κοινού, που ανεξάρτητα από το αν ανήκουν σε αυτού του είδους το ακροατήριο ή κάπου αλλού, τον διαβάζουν και τον υπολογίζουν πάντα στα καλλιτεχνικά πράγματα της χώρας. Ευχαριστώ πολύ τον Θανάση Συλιβό για την φιλοξενία και την υποστήριξη. Εύχομαι καλή συνέχεια, μακριά από κάθε είδους οικονομικο-πολιτιστική και ηθικο-πλαστική κρίση!

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2011

ΤΩΡΑ ΤΟ ΘΥΜΗΘΗΚΑΤΕ; ΜΕΡΟΣ 3ο


Να επιδοτηθεί κανείς ή να μην επιδοτηθεί; Ιδού η απορία! Γιατί, δεν είναι μόνο το κακό ΠΑΣΟΚ που ανακάλυψαμε με καθυστέρηση μερικών δεκαετιών, είναι και το κακό κράτος. Βουλιάζει το κράτος, ευκαιρία να πάρουμε τα μπρατσάκια μας και δρόμο! Στα λόγια, τουλάχιστον. Βγήκε και ο αξιαγάπητος τραγουδοποιός Νίκος Πορτοκάλογλου στην Κυριακάτικη Καθημερινή και έκανε τη φοβερή δήλωση:

"Εγώ, 30 χρόνια τώρα, ούτε σε κόμματα ανήκω ούτε επιδοτήθηκα ποτέ από το κράτος".

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2011

ΤΩΡΑ ΤΟ ΘΥΜΗΘΗΚΑΤΕ; ΜΕΡΟΣ 2ο


Και Κώστα Σκανδαλίδη έχω λέμε... Και εκδήλωση του ΠΑΣΟΚ το 2001, και εγγραφές μελών στο Κίνημα, και βεβαίως την απαραίτητη συγκινησιακή και καλλιτεχνική γαρνιτούρα. Το ΠΑΣΟΚ τότε είχε αρχηγό τον "κακό" Κώστα Σημίτη, όμως στη γιορτή στο Θέατρο Βράχων επρόκειτο να τιμηθεί ο "καλός" Ανδρέας Παπανδρέου και άρα η επιμέλεια του προγράμματος από γνωστό - και εξαιρετικά αγαπημένο εδώ στα Μ.Π. - μουσικοσυνθέτη ήταν επιβεβλημένη. [Άσχετο: το δημόσιο χρέος, οι αέρα-πατέρα διορισμοί στο δημόσιο και η μίζα στην Ελλάδα πήγαν σύννεφο και με τους "καλούς", και με τους "κακούς", και με τους "άσχημους", αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα...].
Αντιγράφω από την εφημερίδα "ΠΑΤΡΙΣ" της Κρήτης, στις 3 Ιουλίου 2001... να το πιεις στο ποτήρι!
ηρ.οικ.
-----

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011

ΤΩΡΑ ΤΟ ΘΥΜΗΘΗΚΑΤΕ; ΜΕΡΟΣ 1ο


Καλή η κριτική στο ΠΑΣΟΚ, καλές οι αποσύρσεις και οι απαγορέψεις τραγουδιών κλπ. κλπ., αλλά τώρα το θυμηθήκατε αγαπητοί μου καλλιτέχνες; Το 1981 ήρθε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, και ως τα σήμερα, ως το 2011 δηλαδή, μεσολαβούν τριάντα χρόνια. Τι κάνατε όλα αυτά τα χρόνια; Διαβάζατε, σαν τον Χριστόδουλο; Και καλά, αυτός είχε μόνο εφτά χρόνια να πάρει χαμπάρι τι γινόταν. Εσείς τριάντα χρονάκια δεν σκαμπάσατε τίποτα; Μα τίποτα; Τέλος πάντων, επειδή ούτε έχω αμνησία, ούτε σκοπεύω να πάθω αμνησία για να αρχίσω να σας χτυπάω παλαμάκια... για πάμε μαέστρο! Η εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" έγραφε στις 9 Ιουνίου του 2006: