Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011

ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ

Ποια είναι η γνώμη σας για τον ρόλο της κριτικής;
(...)
Η κριτική ήταν, είναι και θα είναι μια παρασιτική άσκηση εξουσίας από τους μη δημιουργούς στους δημιουργούς. Δεν νομίζω όμως να άλλαξε ποτέ σε κάτι τη ροή των πραγμάτων. Το ρεύμα του ποταμού, όσα πετραδάκια και να βάλεις, ή θα τα παρασύρει ή θα τα πλημμυρίσει. Όλη η ιστορία το αποδεικνύει: κάθε τι καινούργιο πολεμήθηκε και κάθε τι αξιόλογο επέζησε.

Άρης Χριστοφέλλης, συνέντευξη στον Αλέξανδρο Ιωάννου, Δίφωνο, τ. 9, Ιούνιος 1996.

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2011

ΕΥΣΤΑΘΙΑ: Ο "MANAGER" ΑΠΟ ΤΟ "ΤΕΡΜΑ ΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΜΥΘΟΣ"

Κυκλοφόρησε φέτος από τις εκδόσεις ΙΑΝΟΣ το βιβλίο "Τέρμα για σήμερα ο μύθος". Συγγραφέας του η δημοφιλής ποπ τραγουδοποιός Ευσταθία. Στο βιβλίο συγκεντρώνεται το σύνολο των στίχων της από τους τέσσερις προσωπικούς δίσκους της, καθώς και έντεκα σύντομα αφηγήματα. Κατόπιν ευγενικής άδειας της δημιουργού, αναδημοσιεύουμε ένα από τα κείμενα αυτά, στα οποία βεβαίως ξεδιπλώνεται η καυστική ματιά της Ευσταθίας πάνω στις κυρίαρχες αξίες και τα πρότυπα της εποχής. Το βιβλίο η συγγραφέας το αφιερώνει "στη μνήμη του καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Αθηνών Κωστή Παπαπέτρου που μου έμαθε τον τρόπο να σκέφτομαι...". ηρ.οικ.
-----

 
Manager
Θεά η εξειδίκευσις!
Σημαντικότατη!
Ξένες γλώσσες, υπολογιστές!
Marketing plans,
wannabe stars!
Ετοιμάσου...
θα γίνεις manager!
Τι άλλο θέλεις;
Manager!
Executive manager! Producer manager! Sales manager!
Executive producer asshole manager!
Μην τους ακούς αυτούς που σε λένε "δουλάρα"...
Ζηλεύουν την τύχη σου...
Κι αυτά που λένε ότι δε θα 'χεις χρόνο ούτε για κατούρημα
είναι κακίες!
Εμείς δε βάζουμε χρονοδιακόπτη στην τουαλέτα!
Το σπουδαιότερο:
θα 'χεις χρόνο να διαβάζεις τα αγαπημένα σου βιβλία!
Αυτά που λένε για το Σύμπαν που συνωμοτεί...
τον "Αλχημιστή", το "The secret", έτσι για να αισθάνεσαι
πόσο τυχερός είσαι...
Μέσα σ' αυτό το χάος εσένα διάλεξε ο Θεός για να σώσει...
Εσύ μόνο μία υποχρέωση θα έχεις:
Να γίνεσαι όλο και καλύτερος,
όλο και πιο αποδοτικός,
αφοσιωμένος,
σοβαρός και υπάκουος,
πειθαρχημένος,
σεμνός και πάνω απ' όλα:
σωστός οικογενειάρχης.
Ευσταθία

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011

ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ: "ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ"






Μιχάλης Γρηγορίου
Μουσική αντίληψη και δημιουργία
Καθολικές σταθερές και πολιτιστικές μεταβλητές
ISBN: 978-960-211-990-7
Εκδόσεις Νεφέλη
Σειρά: Βιβλία για τη μουσική
Σελ. 448, τιμή: € 35,00
Σχήμα: 21,2x28,4εκ.



Σάββατο, 20 Αυγούστου 2011

Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΣΤΑ ΜΟΥΣΙΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ!

Με ενθουσιασμό καλοσωρίζουμε στα "μουσικά προάστια" τον Μιχάλη Γρηγορίου. Ο γνωστός συνθέτης και θεωρητικός μας εμπιστεύτηκε μια σειρά ανέκδοτων σημειώσεων με τίτλο "Βίος παράλληλος: Ανεπίδοτα γράμματα περί συνείδησης, χρόνου, θανάτου και άλλων τινών (2009-2011)", οι οποίες και θα δημοσιευθούν στο blog με τη μορφή ημερολογιακών καταγραφών. Οι σημειώσεις χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: τις σχετικές με τη φιλοσοφία και την τέχνη με τίτλο "Εσύ, ο χρόνος, ο θάνατος κι εγώ", και τις σχετικές με την Αριστερά και την πολιτική με τίτλο "Απογαλακτισμός αφελούς αριστερού". Μείνετε συντονισμένοι! Ευχαριστούμε θερμά τον Μιχάλη Γργορίου για την εμπιστοσύνη του.
Μ.Π.
-----



Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2011

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΗ ΜΙΣΣΙΟΥ ΣΤΟΝ ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΠΑΣΤΑΘΗ

Μία συνέντευξη που συζητήθηκε πολύ, και που αναδημοσιεύτηκε σε τουλάχιστον δύο ντουζίνες μπλογκς και ιστοσελίδες της χώρας. Όταν στη μία γωνιά του τραπεζιού βρίσκεται ο Χρόνης Μίσσιος, η ιστορική φυσιογνωμία της Αριστεράς, και στην άλλη ο δημοσιογράφος και φίλος του blog Αργύρης Παπαστάθης, τότε είναι προφανές ότι η κουβέντα αυτή δεν μπορεί να λείψει και από τα «μουσικά προάστια». Η συνέντευξη που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, στις 20/06/2010. Μ.Π.
-----



ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ:
"Ειλικρινά δεν ξέρω αν υπάρχει Αριστερά"

Εμβληματική μορφή της Αριστεράς, συγγραφέας, σήμερα, στα 80 του, εξακολουθεί να αναζητεί έναν καινούργιο δρόμο και μιλάει για την κρίση, το ΔΝΤ, τις διασπάσεις και τις επαναδιασπάσεις του αριστερού χώρου.

«Ο Μανόλης Αναγνωστάκης μου έμαθε γράμματα στη φυλακή, ήμασταν θανατοποινίτες στο Γεντί Κουλέ» λέει ο Χρόνης Μίσσιος στο «Βήμα», στο περιθώριο της συνέντευξης που παραχώρησε ένα καυτό μεσημέρι της περασμένης εβδομάδας στο σπίτι του, στο Μικροχώρι Αττικής. Εμβληματική φυσιογνωμία της Αριστεράς, συγκλόνισε το πανελλήνιο το 1985,όταν αποκάλυψε τη διαδρομή της ζωής του,από τα 17 ως τα 43 του χρόνια σε φυλακές και εξορίες (1947-1973), στο αυτοβιογραφικό βιβλίο «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς». Στα 80 του ζει πλέον αποτραβηγμένος με τη σύζυγό του Ρηνιώ και τα τρία σκυλιά τους σε ένα αγροτόσπιτο, περιτριγυρισμένο από νεοελληνικές βίλες. Για να τον συναντήσει κανείς πρέπει να ακολουθήσει κανόνες... συνωμοτικότητας. Ενα ημιφορτηγό μάς περίμενε στην ταβέρνα «Μπάρμπα Βασίλης» για να μας οδηγήσει στο δρομάκι που καταλήγει στην πόρτα του.
Α.Π.

***

- Τι σημαίνει για εσάς αυτή η κρίση;
«Πιστεύω ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, είναι καθολική και παγκόσμια. Ο πλανήτης μας είναι πλέον μια μικρή γειτονιά γεμάτη κινδύνους και εγκληματικές συμμορίες που δεν γνωρίζουν σύνορα. Πιστεύω πως κανένας λαός, καμία χώρα δεν μπορεί να ονειρευτεί μια κοινωνία ισόνομη, ελεύθερη και ειρηνική».


- Γιατί;

«Πολλά θα μπορούσε να αναφέρει κανείς: για τον κίνδυνο του πυρηνικού ολέθρου, για την καταστροφή του περιβάλλοντος, για τον χρηματιστηριακό ιμπεριαλισμό κτλ. Πρόσφατο παράδειγμα έχουμε το έγκλημα της ΒΡ. Κι όμως κανένας δεν θα τιμωρηθεί, κανένας δεν ζητάει να σταματήσουν οι εξορύξεις στα βάθη του ωκεανού. Ολοι μιλούν για το πόσα σεντς έπεσε η μετοχή της. Η ανάγκη συνεργασίας των λαών είναι επιτακτική όσο ποτέ άλλοτε. Η ανάγκη μιας παγκόσμιας δράσης για να αλλάξουμε τους κοινωνικούς θεσμούς, τις αξίες μας και τη συμπεριφορά μας απέναντι στη φύση και στον συνάνθρωπό μας είναι στοιχειώδης προϋπόθεση».



- Τι μπορούμε να κάνουμε;

«Σήμερα είναι εύλογο το ερώτημα αν το προνόμιο της λογικής του ανθρώπου είναι όντως προνόμιο ή κατάρα. Η οικολογική κρίση του πλανήτη και των ανθρωπίνων κοινωνιών δεν είναι ένα εφιαλτικό σενάριο για το μέλλον αλλά μια οδυνηρή πραγματικότητα. Ο κόσμος του Οργουελ επιβεβαιώθηκε. Ο κόσμος του Χάξλεϊ είναι παρών. Μόνο με αυτογνωσία της ύπαρξής μας και τη συμφιλίωσή μας με αυτόν τον υπέροχο αινιγματικό κόσμο που μας γέννησε μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία μας. Χρειαζόμαστε άλλη ιεράρχηση των αξιών, άλλους κοινωνικούς θεσμούς, άλλη φιλοσοφία. Οσο η κυρίαρχη αξία των κοινωνιών μας παραμένει η κερδοσκοπία, τα βήματα της ανθρώπινης ιστορίας- όπως είπε κάποτε και ο Δαντόν- θα είναι οι ταφόπετρες των ρομαντικών».



- Λέτε ότι η ζωή μετριέται μονάχα με τις συγκινήσεις που επιβεβαιώνουν την ανθρώπινη ουσία μας.Πιστεύετε ότι χάσαμε την ουσία τα τελευταία χρόνια;




«Νομίζω πως ναι. Η σημερινή κοινωνία δείχνει να έχει πέσει σε κώμα. Ο άνθρωπος από μια συμπαντική οντότητα με όνειρα, επιθυμίες, έρωτες και αισθήσεις μετατρέπεται σε ένα αντικείμενο παραγωγής και κατανάλωσης προϊόντων. Εχει χάσει τον προσανατολισμό του, έχει χάσει τις αξίες τού ευ ζην».

- Πώς βιώνετε την κρίση στην Ελλάδα;


«Αισθάνομαι ταπεινωμένος και περιφρονημένος. Νομίζω ότι ξαναζώ την εποχή του Πιουριφόι, τότε που η χώρα μας ήταν απόλυτα εξαρτημένη από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Δεν πίστευα πως θα ζήσω μια νέα υποτέλεια της πατρίδας μου. Λέει ο Πρωθυπουργός ότι ήμασταν ο αδύναμος κρίκος και γι΄ αυτό μας χτύπησε τόσο καίρια ο τοκογλυφικός καπιταλισμός. Γιατί όμως είμαστε ο αδύναμος κρίκος; Είναι ένα ερώτημα στο οποίο οφείλει να απαντήσει το πολιτικό μας σύστημα και άλλοι κοινωνικοί φορείς που υποτίθεται ότι διακονούν τα συμφέροντα του λαού».


- Ωστόσο ο λαός, όλοι εμείς, δεν έχουμε ευθύνη γι΄ αυτό που μας συνέβη;

«Αναμφίβολα ναι. Αυτό όμως δεν είναι το κυρίως πρόβλημα. Οπως και το σύνθημα “φέρτε πίσω τα κλεμμένα”. Είναι σωστό αλλά ταυτόχρονα παραπλανητικό. Διότι το πρόβλημα είναι το σύστημα και οι θεσμοί που καθιερώσαμε. Θεσμοί που παράγουν βία, βαρβαρότητα και ψυχασθένεια, διότι πώς να κατανοήσει κανείς διαφορετικά την αφύσικη ζωή που μας υποχρέωσαν να βιώνουμε. Για να γυρίσουμε στα δικά μας: το εξοργιστικό είναι ότι μας εγκαλούν για έλλειψη πατριωτισμού όσους διαφωνούμε και αντιστεκόμαστε σε αυτά τα κατοχικά μέτρα. Είναι αυτοί που εκλέχθηκαν και ορκίστηκαν- οι περισσότεροι αλλεπάλληλες φορές- να υπερασπισθούν την πατρίδα και τα συμφέροντα του λαού της και μας οδήγησαν σε μια νέα εθνική υποτέλεια. Αιδώς, Αργείοι...».

- Είστε πολύ σκληρός.
«Στα 80 μου χρόνια δεν έχω το δικαίωμα της συγγνωστής πλάνης ούτε καμία δέσμευση για να μη λέω αυτό που σκέφτομαι και πιστεύω. Είναι τουλάχιστον ανόητο να υποστηρίζει κανείς ότι μια χώρα οικονομικά υποδουλωμένη μπορεί να είναι εθνικά και πολιτικά ελεύθερη και ανεξάρτητη. Ισως αυτή η νέα υποτέλεια γεννήσει μια νέα εθνική αντίσταση».

- Εθνική αντίσταση; Με ποια μορφή και πότε;

«Οταν ο λαός βγει επιτέλους από τις κομματικές μάντρες. Τι όραμα θα έχει αυτή η αντίσταση; Τι μορφές θα πάρει; Δεν ξέρω. Εγώ είμαι ήδη παρελθόν και δυσκολεύομαι ήδη να κατανοήσω το παρόν. Ελπίζω οι μορφές που θα πάρει να μην είναι βίαιες και εξουσιαστικές. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως η βία και η εξουσία πρόδωσαν τα ωραιότερα όνειρα των επαναστατών».


- Πιστεύετε ότι υπάρχει ανάγκη τιμωρίας των ενόχων που μας οδήγησαν εδώ;

«Δεν πιστεύω στην καταστολή. Πιστεύω στην πρόληψη. Δυστυχώς όλες οι ανθρώπινες κοινωνίες στην εποχή μας έχουν εγκαταλείψει την πρόληψη, την αναζήτηση και αντιμετώπιση των αιτίων που γεννούν τα κοινωνικά φαινόμενα και επαφίενταιστην καταστολή σε ολόκληρο το φάσμα του κοινωνικού γίγνεσθαι».

- Είστε ένας από τους πρωταγωνιστές της ιστορίας της Αριστεράς στην Ελλάδα τον αιώνα που πέρασε. Αναγνωρίζετε κάποιο «ιστορικό λάθος» στη διαδρομή της από το 1974 ως σήμερα;


«Κατ΄ αρχάς θέλω να σου πω ότι η διαδρομή μου στην Αριστερά ήταν, παρά τις αντιξοότητες, από τις πιο ευτυχισμένες και πλούσιες περιόδους της ζωής μου. Είχαμε όνειρο, είχαμε όραμα, είχαμε μύθους και ψευδαισθήσεις. Η Αριστερά είχε βαθιές ρίζες μέσα στην ελληνική κοινωνία. Παρ΄ ότι ηττήθηκε στρατιωτικά, γρήγορα ξαναγεννήθηκε και στις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60 ήταν ο μόνος παραγωγός πολιτισμού στη χώρα μας. Η Αριστερά ήταν επαναστατική, όχι με τη συνωμοτική έννοια αλλά με τον πολιτισμό της, μια πορεία που ήρθε να διακόψει η δικτατορία. Ούτε όμως η χούντα τη νίκησε. Η Αριστερά ηττήθηκε στη Μεταπολίτευση. Διασπασμένη για άλλη μία φορά πολεμούσε με τα “ευαγγέλια” προσπαθώντας να στρατολογήσει η κάθε πλευρά με το μέρος της περισσότερους κομμουνιστές. Να τους κάνει τι, αλήθεια; Να τους βάλει στο μπαούλο; Δεν αντιλήφθηκε τη νέα εποχή στην οποία εισερχόταν η ελληνική κοινωνία, τις προσδοκίες και τα προβλήματά της. Ετσι ήρθε το ΠαΣοΚ, πήρε όλο το πακέτο των συνθημάτων και των αιτημάτων της Αριστεράς και το απαξίωσε. Εκτοτε η Αριστερά ψάχνει την προίκα της σε λάθος μέρος. Σήμερα ειλικρινά δεν ξέρω αν υπάρχει Αριστερά. Αυτό που ισχυρίζεται ότι είναι Αριστερά δεν παράγει τίποτα, ούτε καν πολιτικό πολιτισμό».

- Τι εντύπωση σας προκάλεσε η νέα διάσπαση του Συνασπισμού;

«Επιβεβαιώνει αυτό που είπαμε προηγουμένως. Είναι ένα πείραμα που χρόνια τώρα παλεύει χωρίς να κατορθώνει να συνθέσει απόψεις. Οι διασπάσεις και οι επαναδιασπάσεις αυτού του χώρου μου φέρνουν στο μυαλό την επίδραση που έχει η ουρά της αθερίνας στον τρικυμισμένο ωκεανό».

- Αρα τι προτείνετε;

«Πιστεύω ότι ο μόνος δρόμος, η τελευταία έξοδος προς την ελευθερία του ανθρώπου και του πλανήτη είναι η ολιστική οικολογική φιλοσοφία, σκέψη, πράξη και συμπεριφορά. Η οικολογία ούτε φέρει ούτε εδραιώνει καμία εξουσία, αντίθετα την καθιστά άχρηστη. Είναι μια επανάσταση αυτογνωσίας, μια επανάσταση ανθρώπινης συνείδησης. Δεν είναι μια “πίστη” σε μια ιδεολογία αλλά μια καθημερινή πρακτική για να επανασυνδέσουμε τη λογική με τις αισθήσεις, να απελευθερώσουμε τη συμπαντική μας ιδιαιτερότητα. Να αναγνωρίσουμε τη διαφορετικότητα, την αυταξία και την αναγκαιότητα του συνόλου της ζωής. Είναι ένας δρόμος επαναπροσέγγισης του κόσμου που μας περιβάλλει, ένας δρόμος στην αναζήτηση της χαράς αντί της αγωνίας. Εχουμε ανάγκη να ξαναβρούμε την προσωπική μας αισθητική, τα προσωπικά μας μονοπάτια, του έρωτα, της αγάπης και της τρυφερότητας, το άρωμα του κόσμου και της ύπαρξής μας».

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2011

Ο ΗΛΙΑΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ ΓΙΑ ΤΑ "ΤΙΜΑΛΦΗ" ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ

Ένα σύντομο κείμενο του Ηλία Κατσούλη για "Τα Τιμαλφή" που συγκέντρωσε και ερμήνευσε το 2000 ο Νίκος Ανδρουλάκης. Πέντε από εκείνα τα τραγούδια ήταν σε στίχους του Κατσούλη. Μικρή βόλτα σε μία εκπληκτική μουσική παράδοση, της Κρήτης! ηρ.οικ.
-----



"ΤΑ ΤΙΜΑΛΦΗ: αυτά που έχουν μεγάλη αξία, τα βαρύτιμα - τα κοσμήματα, τα χρυσαφικά. Έτσι ερμηνεύει το λεξικό τη λέξη που έδωσε τον τίτλο σ' αυτό τον δίσκο, τον τρίτο του Νίκου Ανδρουλάκη. Προεκτείνω τη σημασία του λοιπόν. Τιμαλφή είναι και τα πολύτιμα τραγούδια που τα φυλάμε στα συρτάρια της μνήμης και της καρδιάς (και σε μια πιο σημερινή γλώσσα, στη "θυρίδα" της ζωής μας). Τα πιο πολλά (εννέα τον αριθμό) προέρχονται από την Κρητική μουσική παράδοση. Λόγια και μουσικές του Φουσταλιέρη, του Τούντα, του Μπαξεβάνη, του Μουντάκη, του Σκορδαλού, του Μανιά, του Μαρκογιαννάκη που καθαγίασαν με τις φωνές τους και τη δεξιοτεχνία τους. Φαντάζομαι το δέος ενός τραγουδιστή μπροστά σ' αυτό το υλικό.

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2011

ΣΤΑ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΑ ΝΥΧΤΕΡΙΑ

Από το κανάλι tzilivak του youtube.

Το τραγούδι "Στα χειμωνιάτικα νυχτέρια" το θυμήθηκα χτες βλέποντας την Καθημερινή να προσφέρει το "Θεσσαλικό Κύκλο" του Γιάννη Μαρκόπουλου. Ποιος θα το 'λεγε μερικά χρόνια πριν ότι κάποιοι δίσκοι κυνηγημένοι, δίσκοι αναφοράς για τον πολιτισμό των εκμεταλλευόμενων τάξεων - και τα τραγούδια της φωτιάς που αυτοί περιείχαν - θα δίνονταν μαζί με την Καθημερινή, μαζί με τον Μπαμπη Παπαδημητρίου, τον Αλέξη Παπαχελά και τον Πάσχο Μανδραβέλη. Ποιος θα το 'λεγε; Ίσως οι ίδιοι οι δημιουργοί που έκαναν τα πάντα για να εκπληρώσουν το όνειρό τους: να ενταχθούν σε ένα έθνικό σύστημα παραγωγής και διαχείρισης πολιτισμού. Τα κατάφεραν!

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2011

ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ



Για την τραγουδομηχανή που ακούει στο όνομα Σταμάτης Κραουνάκης, και για τον μαέστρο λέξεων και εικόνων κύριο Μάνο Ελευθερίου, ο λόγος. "Χρόνια σαν τριαντάφυλλά", το ακούσαμε πρόσφατα από τον Δημήτρη Μητροπάνο, αλλά το αγαπήσαμε με τη φωνή του ίδιου του Κραουνάκη και της Δάφνης Λέμπερου (η ερμηνεία της οποίας μπορεί να ακουστεί και ως ορισμός του τι σημαίνει "δεύτερη φωνή"). Και μην ξεχνάτε: όταν όλες οι απόψεις και οι κριτικές θα έχουν ξεχαστεί, όταν τα κουτσομπολιά θα έχουν γίνει τροφή για τα ποντίκια, όταν όλοι οι σχολιαστές και οι παντογνώστες θα έχουμε γίνει σκόνη και άνεμος, τα τραγούδια αυτά θα μένουν, θα είναι εδώ. Δεν ζητάμε κάτι λιγότερο... αλλά γιατί πρέπει σώνει και καλά να ζητάμε και κάτι περισσότερο από τους δημιουργούς τέτοιων θαυμάτων;
ηρ.οικ.
ΥΓ: "Χιόνι παλιό και μάλαμα / σαν ακριβή φιλία" μέσα στο κατακαλόκαιρο. Πειράζει; Μήπως έμεινε και κάτι άλλο; Μήπως έχετε κάτι άλλο κατά νου να προτείνετε; Για τις φιλίες τις ακριβές λοιπόν ο λόγος και η ανάρτηση.
-----

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2011

Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΕΟΝΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ "ΠΡΩΙΝΟ ΑΣΤΡΟ" ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ

Ο Ρίτσος αποτέλεσε για μένα, αλλά και για ολόκληρη τη γενιά μου, τον φωτοδότη ήλιο, που η ποίησή του τροφοδότησε με το φως της, τον στοχασμό της, τον αγώνα, την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη, την ευαισθησία και την τρυφερότητα, όλους εμάς, ή εν πάσει περιπτώσει, όσους από εμάς, θέλαμε και πιστεύαμε στην αλλαγή του κόσμου με άλλα χαρακτηριστικά. Την ποίησή του θα μπορούσε να την χαρακτηρίσει κανείς σαν «ένα παράθυρο ανοιχτό στη λιακάδα!» όπως λέει ο ίδιος στο ΚΑΠΝΙΣΜΕΝΟ ΤΣΟΥΚΑΛΙ.
Όσο ο χρόνος κυλάει, όλο και περισσότερο αναδεικνύονται και αναβλύζουν οι αρετές αυτές που σήμερα ιδιαίτερα τείνουν να καταβαραθρωθούν…

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2011

ΔΕΚΑ ΜΙΚΡΟΙ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟΙ (Ή ΤΟ ΜΕΛΟ ΩΣ EDITORIAL)


Με ανησυχία βλέπω τώρα καλοκαιριάτικα να επεκτείνεται σε editorials και μόνιμες στήλες Μέσων - μουσικών και μη, lifestyle και μη - ένας τρόπος γραφής που πρώτος ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος και η Lifo (συγχωρέστε με αν κάνω λάθος ως προς αυτό) εισήγαγαν στην ελληνική δημοσιογραφία: πολύ και δακρύβρεχτο μελό, πολύς ρομαντισμός, υπερχείλιση συναισθήματος, μία γερή δόση αυτο-αναφορικότητας και μία επίκληση του "εμείς" ρηχή, ψεύτικη, που καθώς ξεθωριάζει αφήνει χώρο για να έρθει στην επιφάνεια το πομπώδες και υπερφίαλο "εγώ".

Η μορφή αυτής της γραφής είναι χαρακτηριστική της εποχής της. Και σε μία εποχή διάσπασης του νοήματος και μεταμοντέρνου θρυμματισμού της ενότητας, ακολουθεί κατά πόδας και η γραφή: αποσπασματική, κοφτή, 2-3 λέξεις και τελεία, μετά ξανά άλλες 2-3 λέξεις, ξανά τελεία, η αγωνία μεγαλώνει, μαζί και η ένταση, το ρομάντζο, η κινηματογραφική μουσική που παίζει στο μυαλό του γραφέα.

Μουσική, είπατε; Στο μυαλό, βεβαίως, η μουσική που παίζει πίσω από το κείμενο είναι υποβλητική, λυρική και αισθαντική. Κι όμως, οι λέξεις αποπνέουν νότες σούπερ-μάρκετ. Easy listening, αρκετά βαρετή για να ψωνίσες και να καταναλώσεις ανενόχλητος, αλλά όχι αρκετά βαρετή για να σε πάρει ο ύπνος πάνω στο καρότσι του καρφούρ - περιοδικού. Και όπως και η μουσική σούπερ-μάρκετ τύπου Yanni φιγουράρει την ευφυία της σε κάθε μέτρο, έτσι κι εδώ όλα πρέπει να είναι γραμμένα έτσι ώστε να φανερώνεται η ευφυία του εμπνευστή. Μαθημένοι από το facebook και το twitter, οι γραφείς νοιώθουν αναγκασμένοι να κερδίσουν τον αναγνώστη από την πρώτη στιγμή, οδηγούμενοι έτσι σε μία γραφή εντυπωσιασμού και όχι ανάλυσης. Καθιερώνεται η γραφή - εξυπνάδα, πάνω στον τάφο του δοκιμιακού λόγου. Καθιερώνονται οι τρεις τελίτσες.
Και για να πείσει για τις έξυπνες προθέσεις της, η γραφή αυτή θεωρεί ως δεδομένο ότι είναι πολιτική. Δεν χρειάζεται να αποδείξει την πολιτική της διάσταση, παρά μόνο να την επικαλεστεί. Ξέρουν οι γραφείς ότι λίγο πολιτικό πασπάλισμα κάνει καλό, ότι ο πολιτικός λόγος είναι τίτλος τιμής, αλλά δεν μπορούν εκ των πραγμάτων να μπουν στην πολιτική και οικονομική ουσία των πραγμάτων, γιατί κάτι τέτοιο θα συνιστούσε επαναστατική πράξη και μια τέτοια πράξη θα έθετε εν αμφιβόλω την επαγγελματική τους πορεία. Μένουν λοιπόν στο πασπάλισμα, μισο-αριστερή ρητορεία, μισο-φιλελεύθερα καλαμπουράκια, με κριτήριο συνήθως το που πάει το κύμα και το τι απαιτεί το καθεστώς και η ανάγκη νομιμοποίησής του. Μπορείς να λες ό,τι θες, αρκεί να επικαλείσαι τον "κοινό νου". Δεν χρειάζεται ο αναγνώστης να ψάξει την αλήθεια, η αλήθεια κάνει μπαμ, αρκεί να είσαι λογικός, πράος και ώριμος. Τι κι αν αυτοί που υμνούσαν τον εκσυγχρονισμό, την πρώτη ταχύτητα της Ευρώπης και τους λαμπρούς έλληνες επιχειρηματίες είναι οι ίδιοι που μας καλούν να βγούμε στις πλατείες - ειρηνικά, πάντα, κατά μόνας και ακομμάτιστα - ; Ελάτε τώρα, λεπτομέρειες. Πολιτικοί, πρέπει να φαινόμαστε πολιτικοί, ώστε να μπορούμε να εγγυόμαστε την απολιτικότητα.
Αυτή η γραφή τα κάνει όλα και συμφέρει. Δεν σκέφτεται μόνο για σένα, αλλά νοιώθει κιόλας. Αντιδρά στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος, και σε καθοδηγεί για το πώς πρέπει να αντιδράς κι εσύ. Συνήθως βρίσκεις μέσα της μπόλικη προστακτική: "χαμογελάστε", "τολμήστε", "γευτείτε". Να και η μεγαλύτερη αντίφαση: μιλάμε για μελό, πολύ μελό, αλλά ένα μελό που στόχο έχει να χαμογελάσεις και όχι να κλάψεις, να πεις δηλαδή: "καλά είμαστε κι έτσι". Δακρύβρεχτη η γραφή, αλλά επιτάσσει "όχι πια δάκρυα". Ο γραφέας είναι ο κήρυκας της χαράς και της αισιοδοξίας, πάντα σκεπτόμενης βέβαια, πάντα με μία άνω τελεία. Κόντρα στη μιζέρια των καιρών, εσύ αναγνώστη πρέπει να χαμογελάς, να τολμάς και να γεύεσαι. Κοντολογίς, πρέπει να ζεις. "Να ζω; Μα, ζω ήδη" θα πείτε. Κι όμως, ζεις-δε ζεις, η γραφή αυτή απευθύνεται σε σένα ωσάν να είσαι πεθαμένος, ωσάν να απαιτείται η ανάστασή σου εδώ και τώρα. Ο γραφέας δεν είναι απλώς τέτοιος, αλλά και ναυαγοσώστης, και γιατρός, και νεκρανάστης μαζί.
Τι άλλο συναντά κανείς, ή μάλλον δεν συναντά στα μελό των editorials; Καθόλου χιούμορ, καθόλου συγκεκριμένες λέξεις και έννοιες, απουσία σύνθεσης, απουσία αυτοσαρκασμού, απουσία μέτρου. Όλα είναι σοβαρά, όλες οι λέξεις που ψελίζει ο ποιητής είναι λες και προέρχονται από το στόμα του πρώτου ανθρώπου που πάτησε το πόδι του στη γη μετά τους δεινόσαυρους και τον αυστραλοπίθηκο, όλες οι λέξεις είναι λες και από αυτές εξαρτάται η επιβίωση ή μη του κόσμου. Η γραφή αυτή είναι μια συνεχής και συνάμα παράταιρη έμφαση, σαν τον μόνιμα μοιραίο τονισμό του Αλκίνοου Ιωαννίδη στα τραγούδια Αλ-Χαλίλι. Το χειρότερο; Όλο αυτό το πομπώδες οι γραφείς το πιστεύουν ως αυτο-εικόνα. Ο ρόλος έχει γίνει ο άλλος τους εαυτός.
Ο λόγος των δέκα μικρών Τσαγκαρουσιάνων δεν περιγράφει ούτε αναλύει γεγονότα, είναι το ίδιο ΤΟ γεγονός. Δεν χρειάζονται επιχειρήματα ή ερμηνείες. Αρκεί η απλή αναφορά. Όλα καθαγιάζονται μέσω της επισήμανσης. Όλα, κυριολεκτικά, από το νησάκι της άγονης γραμμής (φέτος δεν έχει Μύκονο) ως το καινούργιο ποδήλατο (το τζιπ είναι στο γκαράζ) ή το σκάφος. Εσύ καλείσαι απλώς να γνέψεις τρυφερά και συγκαταβατικά το κεφάλι σου, να γίνεις νοητά κοινωνός μιας εμπειρίας που δεν γίνεται να μην έχεις ζήσει και, αν δεν την έχεις ζήσει κακομοίρη μου, τουλάχιστον δεν γίνεται να μην την έχεις φανταστεί.
Κι όμως, παρά τη σοβαροφάνειά της, το κυριότερο πρόβλημα με αυτήν τη γραφή είναι ο παλιμπαιδισμός της. Όταν οι δέκα μικροί Τσαγκαρουσιάνοι μας ενημερώνουν για το πόσο ωραία πέρασαν ή θα περάσουν στις διακοπές τους, όταν μας αραδιάζουν καταλόγους με τις αγαπημένες ταινίες ή τους μεγάλους τους δασκάλους, όταν φαντασιώνονται τον εαυτό τους να περπατά σκυφτός στις λαγκαδιές ως νέος Σοπενάουερ, όταν μας συμβουλεύουν πώς πρέπει να αντιμετωπίσουμε το καλοκαίρι και αν πρέπει να χαμογελάμε ή να κλαίμε στο άκουσμά του, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να επιβεβαιώνουν ψυχαναλυτικά την παρατεταμένη εφηβεία τους, την αβίωτη ζωή τους. Συνήθως, η γραφή αυτή γεννιέται μέσα σε αυταρχικά περιβάλλοντα, τα οποία δεν επέτρεψαν στους κτήτορές της να γίνουν αποδεκτοί και να αγαπήσουν τον εαυτό τους, όντας πάντα υπό τη σκιά του πατέρα-αφέντη. Έτσι, όπως γράφαμε παλιά στα ημερολόγιά μας πόσο ωραία είχαμε περάσει στη διήμερη περιβαλλοντική εκδρομή, όπως κάναμε λίστες των κοριτσιών που είχαμε φιλήσει, έτσι πλέον τα editorials γίνονται ανυπόφορα εφηβικά ημερολόγια όπου μπαίνουν σε σειρά φιλημένα κορίτσια και αγόρια, ψαγμένοι προορισμοί διακοπών και μονίμως ερημικές παραλίες - τι στο καλό, μόνο εγώ κάνω μπάνιο με άλλους εκατό μέσα στη χαβούζα; Ο γραφέας είναι ένας ανεπανάληπτος πομπός συναισθημάτων και ένας μοναδικός συλλέκτης στιγμών. Κι εσύ αναγνώστη μου, κοίτα να του μοιάσεις.
ηρ.οικ.

Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2011

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΗ ΡΑΣΟΥΛΗ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΗ ΒΑΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ "ΕΠΟΧΗ"

Συνεχίζουμε την περιδιάβασή μας στο αρχείο δημοσιεύσεων του γνωστού μουσικού δημιουργού και δημοσιογράφου Αλέξη Βάκη, με μία σπάνια συνέντευξη που έλαβε από τον Μανώλη Ρασούλη και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Η ΕΠΟΧΗ" (www.epohi.gr) τον Ιούνιο του 2006.
-----



ΜΑΝΩΛΗΣ ΡΑΣΟΥΛΗΣ «Η πολιτιστική Ελλάδα έχει αυτοκαταργηθεί»
Συνέντευξη στον Αλέξη Βάκη
Είναι ο σημαντικότερος Έλληνας στιχουργός της τελευταίας τριακονταετίας. Με λόγο αιχμηρό και επώδυνο, που δεν κολακεύει τα αυτιά των ακροατών του. Συν τοις άλλοις, ουδέποτε έκρυψε τον ομφάλιο λώρο που τον συνδέει από έφηβο με την Αριστερά. Πρόκειται για έναν άνθρωπο έλλογο, αλλά και βαθιά συναισθηματικό. Εδώ και αρκετά χρόνια με τιμά με τη φιλία του. Βρεθήκαμε στη συνέντευξη Τύπου που διοργάνωσε η Επιτροπή για τη διάσωση και αξιοποίηση του εργοστασίου της Columbia. Και συμφωνήσαμε να έρθει στον Ρ/Σ Κόκκινο 105,5 για να μιλήσουμε εφ’ όλης της ύλης. Πράγμα το οποίο και έγινε δυο μέρες μετά, το Σάββατο 20 Μαΐου. Όπου και αποφασίσαμε, με τη σύμφωνη γνώμη της διεύθυνσης του σταθμού, να απομαγνητοφωνήσουμε ένα μεγάλο τμήμα της συνέντευξης και να το δώσουμε για δημοσίευση στην Εποχή, της οποίας είμαστε και οι δυο αναγνώστες:
Α. Β.