Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2011

ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ: "ΒΙΟΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΣ" (1)

ΒΙΟΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΣ
Ανέκδοτες ημερολογιακές σημειώσεις του συνθέτη Μιχάλη Γρηγορίου
Ενότητα: Εσυ, ο χρονος, ο θανατος κι’ εγω
Επεισόδιο 1ο
Σαββατο 16/5/2009
Ο καθενας μας πιστευει πως ειναι το κεντρο του συμπαντος και το μονο που διαφερει ειναι ο βαθμος συνθετοτητας αυτου του φανταστικου συμπαντος, που εξαρταται απο τον βαθμο αναπτυξης και συγκροτησης της προσωπικοτητας μας. Οι απλοϊκοι ανθρωποι πιστευουν πως ειναι το κεντρο του δικου τους απλοϊκου συμπαντος, ενω οι πιο συνθετοι και καλλιεργημενοι και “ψαγμενοι” φανταζονται πως βρισκονται στο κεντρο ενος περισσοτερο συνθετου συμπαντος που εχουν κατασκευασει μεσα στο μυαλο τους. Αυτο ισχυει και για μενα που συνομιλω με φανταστικο τροπο μαζι σου, αλλα και για καθε εναν απο τους 88 χιλιαδες νεκρους απο τον περσινο σεισμο στην Κινα και για τους πανω απο 250 χιλιαδες νεκρους του προπερσινου τσουναμι στην Ταϋλανδη.

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2011

ΝΕΟ ΕΑΜ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ


70 χρόνια συμπληρώθηκαν χθες από την ίδρυση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου. Πόλεμο με στρατεύματα και εισβολείς με οπλοπολυβόλα μπορεί σήμερα να μην έχουμε, αλλά έχουμε απ' τα υπόλοιπα: μαυραγορίτες που ψωνίζουν όσο-όσο τα δαχτυλίδια της γιαγιάς, κατάλυση κάθε έννοιας κρατικής κυριαρχίας, ένα χρεοκοπημένο και απο-νομιμοποιημένο πολιτικό προσωπικό, τρομακτικές διεθνείς αντιθέσεις που ξεσπούν με ορμή σε μεμονωμένες χώρες, αρπαγή των πλουτοπαραγωγικών πηγών και κρίσιμων παραγωγικών συντελεστών, και πάει λέγοντας. Όλα αυτά όμως, γίνονται με τον μανδύα της κανονικότητας και της αναγκαιότητας. Δεν υπάρχει Γοργοπόταμος ούτε Δίστομο, ούτε ηρωισμός, ούτε τρομοκρατία, παρά μόνο ο μπαμπούλας της πτώχευσης και η πάλη της καθημερινής επιβίωσης.

Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση,  οι εν δυνάμει οργανωμένοι φορείς ενός μετώπου που με άλλους φυσικά όρους και άλλα μέσα σε σχέση με το παλαιό ΕΑΜ θα αναλάμβανε να προωθήσει την λαϊκή χειραφέτηση - με ταξικούς, πρωτίστως, και εθνικούς όρους - κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου. Σεχταρισμός από τη μία, οπορτουνισμός από την άλλη, και όλα πάνε θαυμάσια για τους κομματικούς σχηματισμούς της αριστεράς. Καμία από τις μεγαλο-στελεγχάρες δεν αναρωτιέται γιατί περνάει το ένα μέτρο μετά το άλλο χωρίς αντίσταση από πουθενά, και κανένας δεν μπορεί να φανταστεί ότι το πρόβλημα δεν είναι στον κόσμο, αλλά στις εναλλακτικές που (δεν) του σερβίρονται. Όμως, η ιστορία λειτουργεί με ασυνέχειες, με αλληλοδιαδοχή ρήξεων και στασιμοτήτων, δεν είναι ούτε γραμμική ούτε προβλέψιμη. Και αυτό που σήμερα φαντάζει αδύνατο στη σφαίρα της συνείδησης - κυρίως γιατί ακόμα αυτά που έχουν να χαθούν είναι πολλά και αξιοσημείωτα - αύριο μπορεί να θεωρείται αναγκαίο.

Το πραγματικά ανησυχητικό είναι ότι αφενός, μία πληθώρα ριζικών κοινωνικών μεταβολών στην παγκόσμια ιστορία απαίτησαν εμπόλεμη κατάσταση, και ότι αφετέρου, ο πόλεμος αποτελεί μία κάποια λύση στα προβλήματα που θέτει η κρίση υπερσυσσώρευσης του καπιταλισμού. Με άλλα λόγια, δεν ξέρω αν οι ρίζες του παλαιού ΕΑΜ στον πόλεμο είναι απλώς ένα ιστορικό γεγονός, ή μία ανάμνηση από το ζοφερό μέλλον. Δεν ξέρω αν ένα νέο ΕΑΜ θα μπορούσε να αποτελέσει αντίβαρο προς τη βαρβαρότητα, ή ιστορικό προϊόν της.
ηρ.οικ.

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΩ ΑΛΛΟ

Από την Ιαπωνία με αγάπη. Ο τύπος με την πυραμίδα στο κεφάλι είναι όλα τα λεφτά. Αλλά και το ελεφαντάκι στην αγκαλιά της γιαπωνεζούλας δεν πάει πίσω... Ένα δωράκι που μας έστειλε η Ανναλύν από τη Γάνδη. ΤΡ-ΕΛΛΑΣ.

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2011

ΓΙΑ ΤΑ ΛΑΪΚΑ ΠΝΕΥΣΤΑ ΤΩΝ ΚΥΚΛΑΔΩΝ


ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΛΑΪΚΩΝ ΠΝΕΥΣΤΩΝ & ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΝΕΩΝ ΝΟΤΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ, 30 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ – 3 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011
 

Η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου διοργανώνει στη Σαντορίνη (30 Σεπτεμβρίου & 1-2-3 Οκτωβρίου 2011) την πρώτη σε επίπεδο Περιφέρειας “Μουσική Συνάντηση Λαϊκών Πνευστών & Μουσική Συνάντηση Νέων Νοτίου Αιγαίου”.


Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011

ΝΙΚΟΣ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ - ΧΑΡΟΥΛΑ ΒΕΡΙΓΟΥ: "ΣΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟ ΚΛΑΔΙ"


Νίκος Ανδρουλάκης - Χαρούλα Βερίγου
Στης μνήμης το κλαδί
ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ

Ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι ένας ικανότατος τραγουδιστής με μία αξιοζήλευτη ερμηνευτική ευχέρεια και ένα μεγάλο εύρος ρεπερτορίου που έχει αγκαλιάσει τόσο το «έντεχνο» όσο και το παραδοσιακό τραγούδι, το γνωρίζαμε ήδη. Αυτό που δεν γνωρίζαμε είναι το - όχι πλέον - κρυφό συνθετικό του ταλέντο. Με το δίσκο «Στης μνήμης το κλαδί» αποκαλύπτεται κι αυτό, με όχημα τους στίχους της Χαρούλας Βερίγου.

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2011

ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΗ ΧΟΥΡΜΑΔΙΑ


Σταύρος Τσιώλης, "Έρωτας στη χουρμαδιά", 1990.

ΤΟ ΤΡΙΠΤΥΧΟ ΓΥΘΕΙΟΝ - ΣΠΑΡΤΗ - ΚΑΛΑΜΑΤΑ
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.
Μία μοναδική προσφορά για όλους τους αναγνώστες. Ο διάλογος της πιο σουρεαλιστικής σκηνής στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. "Έρωτας στη χουρμαδιά", Σταύρος Τσιώλης, και κάπου στο ημίφως να αχνοφέγγει η φιγούρα του πολυαγαπημένου μας, εδώ στα Προάστια, Αργύρη Μπακιρτζή. Ο Δημήτρης Κ. ανακάλυψε τη σκηνή, αυτός τη δίδαξε, και σε αυτόν επιστρέφει αφιερωμένη. ηρ.οικ.
-----

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

ΜΙΑ ΣΕΡΕΝΑΤΑ ΑΠΟ Τ' ΑΣΤΡΑ



The Steve Miller Band
Serenade
1976
Είδες τα φώτα
καθώς έπεφταν παντού γύρω σου;
Άκουσες τη μουσική;
Μια σερενάτα από τ' άστρα.


Ξύπνα, ξύπνα,
ξύπνα και δες γύρω σου.
Είμαστε χαμένοι στο διάστημα
και ο χρόνος είναι δικός μας


Ένιωσες τον άνεμο
καθώς φυσούσε παντού γύρω σου;
Ένιωσες την αγάπη
που ήταν στον αέρα;


Ξύπνα, ξύπνα
ξύπνα και δες γύρω σου.
Είμαστε χαμένοι στο διάστημα
και ο χρόνος είναι δικός μας.


Ο ήλιος ανατέλλει
και λάμπει παντού γύρω σου
Είσαι χαμένος στο διάστημα
και η γη είναι δική σου.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ - ΣΑΡΑΝΤΗΣ ΚΑΣΣΑΡΑΣ: "CARMINA GRAECA"


Με τον γενικό τίτλο Carmina Graeca, ο συνθέτης Σαράντης Κασσάρας παρουσιάζει μελοποιημένα αποσπάσματα από το ποίημα Πρωινό Άστρο του Γιάννη Ρίτσου. Ο ποιητής έγραψε το Πρωινό Άστρο, Μικρή εγκυκλοπαίδεια υποκοριστικών για την κορούλα μου το 1955, όταν γεννήθηκε η κόρη του Έρη. Πρόκειται για ένα ποίημα-ισχυρή απόδειξη της πανανθρώπινης φιλοσοφίας του ποιητή και ίσως το μοναδικό με καθαρά εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Μπροστά στο γεγονός της γέννησης ενός νέου ανθρώπου, ο πατέρας-ποιητής πλημμυρίζει από τα αισθήματα της τρυφερότητας, της στοργής, της φροντίδας, και πάνω από όλα της αισιοδοξίας για έναν καλύτερο κόσμο. Εδώ είναι εμφανές το όραμα και η αγωνία του ποιητή για ένα καλύτερο αύριο, γι' αυτό και δίνει την κοινωνική διάσταση που έχει η ανατροφή του παιδιού. Η ουσία του ποιήματος βρίσκεται στην παραίνεση των στίχων: Άλλη χαρά / δεν είναι πιο μεγάλη / απ' τη χαρά που δίνεις / Να το θυμάσαι, κοριτσάκι.Ο τίτλος του έργου είναι εννοιολογικά η ολοκληρωμένη μορφή του μουσικού εγχειρήματος και οι ονομασίες των τραγουδιών αποτελούν ενότητες που πραγματεύονται σημαντικές έννοιες για κοινωνικά και ατομικά ζητήματα.
Ο συνθέτης Σαράντης Κασσάρας προσεγγίζει με ιδιαίτερη ευαισθησία το ποιητικό έργο και αποδίδει έννοιες και αισθήματα με ένα υψηλής ποιότητας συνθετικό έργο. Ένα μουσικό έργο που ανταποκρίνεται απόλυτα και στην αισθητική του ποιήματος. Είχε τη χαρά και την τιμή να το παρουσιάσει ενώπιον του ποιητή το 1978. Αργότερα, κατόπιν προσωπικής επιθυμίας του Γιάννη Ρίτσου, η εργασία του Σαράντη Κασσάρα ξαναπαίχτηκε το Μάιο του 1989 στην τελευταία εκδήλωση που έγινε προς τιμήν του ποιητή με μεγάλη επιτυχία.

Ο Γιάννης Ρίτσος αγάπησε και τραγούδησε την Καισαριανή. Μεταξύ άλλων, απήγγειλε ποιήματά του στο Μνημείο της Εθνικής Αντίστασης (1964) και κατέθεσε στεφάνι στο Σκοπευτήριο (1977) μαζί με το Γάλλο ποιητή Λουί Αραγκόν.

Τον ποιητή και το έργο του τιμά η Καισαριανή. Το "Αιολικό", Πνευματικό και Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Καισαριανής, με στόχο την υψηλής αισθητικής ψυχαγωγία και την ολοκλήρωση του Πανελλήνιου Μουσείου της Εθνικής Αντίστασης, μου ανέθεσε την παρούσα παραγωγή, η οποία, χωρίς την αφιλοκερδή συμμετοχή όλων των συντελεστών, δε θα ήταν δυνατή.
Ευχαριστώ θερμά το δήμαρχο Καισαριανής Σπύρο Τζόκα και την αντιδήμαρχο Πολιτισμού και Πρόεδρο του Πνευματικού Κέντρου Μίνα Χειμώνα που με εμπιστεύτηκαν. Επίσης την κυρία Ζήνα Ραζή, δημοτική σύμβουλο και αντιπρόεδρο του Πνευματικού Κέντρου, για την πολύτιμη στήριξή της στο φιλόδοξο αυτό εγχείρημα.
Λιάνα Μαλανδρενιώτη

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

ΜΑΜΑ, ΠΑΩ ΓΙΑ ΨΩΝΙΑ


Γίνεται χαμός, κοινωνικός και ταξικός, αλλά λίγο πριν αρχίσουν οι ανταποκρίσεις από τους δρόμους επιτρέψτε μου να σας απασχολήσω με λίγη ακόμα κατινιά. Ναι, το βρήκατε, στη διαδικτυακή μουσική δημοσιογραφία αναφέρομαι.


Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2011

250.000 ΕΥΡΩ; ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΕΙΝΑΙ



Έπεσαν όλοι να τον φάνε τον Σταμάτη Κραουνάκη. Πω, πω, και τι δεν διάβασα αυτές τις μέρες. Τόλμησε, λέει, να πάρει λεφτά για τη Σπείρα-Σπείρα από επιδοτήσεις για ανέργους. Πάντως, εμένα και λίγα μου φαίνονται τα 250.000 Ευρώ. Σε οποιαδήποτε χώρα της Βόρειας Ευρώπης, το σκάνδαλο θα ήταν που ένας συνθέτης της κλάσης του Κραουνάκη δεν πήρε περισσότερα. Μιλάμε για τον μόνο έλληνα συνθέτη που συνεχίζει να γράφει Τραγούδια, (με "Τ" κεφαλαίο). Δεν σας πείθω, το ξέρω. Χρεοκοπούμε, το ξέρω. Τουλάχιστον, χρεοκοπούμε τραγουδώντας. Αλήθεια, πόσο κοστολογούνται τα ακόλουθα αγαθά και υπηρεσίες; Ή αλλιώς, ιδού που πήγαν τα λεφτά μας! Και όχι, δεν πήρα τη μίζα μου (ακόμα).
ηρ.οικ.
http://www.youtube.com/watch?v=XqwaKnFTp2A
http://www.youtube.com/watch?v=4AoZaTN67nU
http://www.youtube.com/watch?v=ytkL_6a0Gk8
http://www.youtube.com/watch?v=93WonWyGgs8
http://www.youtube.com/watch?v=ol5WcwFFokA
http://www.youtube.com/watch?v=-wcuqRtqwpk
http://www.youtube.com/watch?v=XVyxOUfWbqY
http://www.youtube.com/watch?v=4-dvoj51ln4
http://www.youtube.com/watch?v=08qEA1XBsHg
http://www.youtube.com/watch?v=1kW7J_r2kh4
http://www.youtube.com/watch?v=ERDlyXW4qKo
http://www.youtube.com/watch?v=HJquTeTG1N8

Ο ΚΩΣΤΑΣ ΤΡΙΠΟΛΙΤΗΣ ΓΙΑ ΤΑ "ΣΚΟΥΡΙΑΣΜΕΝΑ ΧΕΙΛΙΑ"

Ένας από τους δίσκους που θα έπρεπε να επιβιώσουν ενός πυρηνικού πολέμου, για να τον ακούμε την επόμενη μέρα έπειτα από το μεγάλο μπουμ. Και επειδή οι πυρηνικές κεφαλές λιγοστεύουν επικίνδυνα, περιοριστείτε στον πόλεμο των δανειστών και των μετόχων. Ο Τριπολίτης θυμάται και κρίνει πρόσωπα και καταστάσεις μιας τρομακτικής αναλαμπής των 1980s, ο Κραουνάκης φωνάζει στους ομότεχνούς του να παραμερίσουνε για να περάσει, και εμείς μένουμε εδώ περιμένοντας το τζετ στο μισόφωτο δωμάτιο, να υψωθούμε στον ουρανό ή να συντριβούμε στα μπετά του τοίχου, και του δρόμου. ηρ.οικ.


Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2011

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΒΑΚΗ ΣΤΟ E-TETRADIO


ΑΛΕΞΗΣ ΒΑΚΗΣ: ΤΟ ΚΤΗΝΩΔΕΣ PLAYLIST
Συνέντευξη στον Στυλιανό Τζιρίτα

Δημοσιεύτηκε στο e-Tetradio (www.e-tetradio.gr)
16 Μαρτίου 2011
Τον Αλέξη Βάκη τον γνώριζα μόνο εξ ακοής (μουσικής και λεκτικής) ένεκα είτε της εμπλοκής του σε παιξίματα και ενορχηστρώσεις πολλών αξιολογότατων δίσκων της ελληνικής δισκογραφίας είτε ως ραδιοφωνική φωνή από το Κόκκινο 105,5 FM. Όταν μπήκα στις τάξεις του Κόκκινου και εγώ, τον πετύχαινα σε κάτι μυστήρια εξ επαφής συναπαντήματα κάποιες Κυριακές απόγευμα που όπως πάντα πέρναγα να πάρω το μισό μου σπιτικό που είχα ξεχάσει κατά τις προηγούμενες ημέρες στο σταθμό. Με χαιρετούσε και του το ανταπόδιδα και ομολογώ και δημοσίως ότι εξ αρχής δεν είχα κρίνει ότι μπορώ να συγχρωτιστώ μαζί του. Συγκρουστήκαμε σε επίπεδο ιδεολογικό, αισθητικό αλλά κατά περίεργο τρόπο συμφωνούσαμε σε μουσικά επίπεδα (φαντάζομαι ότι και γι αυτόν ήταν μία έκπληξη κατά κάποιον τρόπο). Είχα λάθος όμως μιας και ο Αλέξης Βάκης εκτός του ότι απεδείχθη δεινός γνώστης του ελληνικού πενταγράμμου (όχι πως ποτέ αμφέβαλλα για κάτι τέτοιο)ήταν και πρόθυμος να μοιραστεί γνώσεις, υλικό και εμπειρίες. Το τελευταίο είναι από τα σπάνια γνωρίσματα ανθρώπων σε μια κοινωνία αρκούντως ανταγωνιστική και είναι από τα πράγματα που εκτιμώ αφάνταστα σε ανθρώπους και συνεργάτες. Τη συνέντευξη την παρακάτω την έκανα λοιπόν λόγω της συνεκτικότητας και όχι της συνεργασίας στα ίδια λημέρια. Σ.Τ.


Κύριε Βάκη, ποια θεωρείτε ότι ήταν η δυσκολότερη ραδιοφωνική στιγμή που είχατε; Εννοώ είτε σε επίπεδο λάθους, είτε σε επίπεδο αναγγελίας κάποιας τραγικής (μουσικής ή όχι) είδησης.
Οι πραγματικά δύσκολες ραδιοφωνικές στιγμές που θυμάμαι ήταν δύο, συνέβησαν τα τελευταία χρόνια που βρίσκομαι ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ και ήταν και οι δύο κοινωνικο-πολιτικής φύσεως: η πρώτη συνέβη πριν λίγο καιρό, στις αρχές Φλεβάρη, όταν μαζί με τον διευθυντή του σταθμού Γιώργο Ανανδρανιστάκη- βρέθηκα μπροστά στο μικρόφωνο το βράδυ που εξελίσσονταν οι διαπραγματεύσεις για την μεταφορά των 300 μεταναστών από τη Νομική Σχολή στο κτίριο Υπατία και ενώ το έξω κλίμα ήταν βαρύ, είχε διακοπεί η κυκλοφορία πολλά τετράγωνα μακριά από την «επικίνδυνη ζώνη» και ο κίνδυνος για επέμβαση των ΜΑΤ φάνταζε υπαρκτός. Η δεύτερη ήταν το φθινόπωρο του 2009, παραμονές βουλευτικών εκλογών, όταν έκανα εκπομπή την ίδια στιγμή (μεσημέρι Κυριακής) που εξελίσσονταν η κρίσιμη σύνοδος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του Συνασπισμού από την οποία θα εξαρτιόταν η εκλογική ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς στην ουσία να έχω ενημέρωση γι αυτήν και ενώ δεκάδες ακροατές του σταθμού τηλεφωνούσαν αγωνιώντας για τα τεκταινόμενα. Και τις δύο φορές λοιπόν αισθάνθηκα την υποχρέωση να συνταχθώ με την κοινή διάχυτη αγωνία και να «προσαρμόσω» την εκπομπή στο πολιτικό αλλά και συναισθηματικό- πρόταγμα της ημέρας.
Φαντάζομαι ότι έχετε συνηθίσει, όντας ραδιοφωνατζής χρόνων, το απρόοπτο και το αναπάντεχο, ένεκα του live χαρακτήρα της εκπομπής σας. Αν και γνωρίζω επίσης πολύ καλά ότι είστε τελειομανής. Θυμάστε κάποιο τέτοιο επεισόδιο;
Δεν είμαι δα και ο διαπρύσιος κήρυκας των live ραδιοφωνικών εκπομπών. Κι αυτό διότι θεωρώ αυτή τη μόδα (μιλάω βεβαίως γενικά, και όχι, ας πούμε, για τις ενημερωτικές εκπομπές που ασφαλώς και πρέπει να είναι ζωντανές) ως μία περίπου υποχρεωτική και εμφανώς φτηνότερη ως προς το κόστος παραγωγής- συνθήκη, από την έλευση της ιδιωτικής ραδιοφωνίας και μετά τουλάχιστον. Χωρίς κατ ανάγκην ευτυχέστερα αποτελέσματα σε ότι φτάνει στ αυτιά μας, εφ όσον η προχειρότητα συνήθως βασιλεύει. Δεν θα «συγχωρήσω» ποτέ π.χ. έναν νεοφώτιστο δημοσιογράφο του παλιού 902 ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΑ FM που διέκοψε κακήν κακώς, το καλοκαίρι του 1989, ένα ζωντανό νυχτερινό αφιέρωμα στον George Brassens, προκειμένου να πληροφορήσει τους ακροατές ότι .προσγειώθηκε το αεροπλάνο που μετέφερε τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ σε κάποιο θέρετρο της Κριμαίας.
Ποιο είναι κατά τη γνώμη σας το προφίλ των ακροατών σας; Με τη μετακίνησή σας από το Σ/Κ στην καθημερινή ζώνη παρατηρήσατε κάποιες αλλαγές;
Ειλικρινά, δεν έχω ιδέα σχετικά με το πώς μπορεί να εντοπιστεί με ακρίβεια αυτό το περιβόητο «προφίλ» των ακροατών που λέτε. Σε κάθε περίπτωση όμως, υποθέτω πως οι ακροατές που με ακούνε, είτε τώρα στην καθημερινή ζώνη είτε παλιότερα στο Σ/Κ, είναι περίπου αυτοί στους οποίους γενικά απευθύνομαι: δηλαδή άνθρωποι ανεξαρτήτως ηλικίας (εφόσον δεν έχω το παραμικρό άγχος να «στοχεύσω» κυρίως σε αμιγώς νεανικά ακροατήρια) που τους αρέσει η μουσική, την οποία και αντιλαμβάνονται ως μία, ομοούσιο και αδιαίρετη δεξαμενή επεξεργασμένων ακουσμάτων. Πέρα από είδη, αλλά ταυτόχρονα με κάποιες κοινές αισθητικές προτεραιότητες που ξεπερνάνε το ισοπεδωτικό, όσο και πολυφορεμένο τα τελευταία χρόνια, σλόγκαν «ακούμε τα πάντα, χωρίς προκαταλήψεις». Σε ό,τι με αφορά, δεν ακούω τα πάντα, παρά μόνον όσα επιλέγω να ακούσω. Δεν θεωρώ δηλαδή την αέναη και εν πολλοίς άκριτη- κατανάλωση μουσικής ως κάτι που πρέπει υποχρεωτικά, ως επαγγελματίας, να κάνω.
Συμφωνείτε με την άποψη ότι το έντεχνο έχει κλείσει πια έναν κύκλο και ως εκ τούτου οι συνθέτες και ερμηνευτές ψάχνονται προς άλλες κατευθύνσεις, γι αυτό και τα τελευταία δύο χρόνια ακούμε ακόμα πιο ενδιαφέροντες δίσκους στην ελληνική δισκογραφία;

Θεωρώ υπεραπλουστευτική την παραπάνω άποψη, ιδίως όταν διατυπώνεται με έναν όχι και τόσο «αθώο» τρόπο, επιτρέψτε μου. Διότι το θέμα είναι να έχουμε καλή μουσική συνολικά και όχι απλώς καλό έντεχνο, ροκ, λαϊκό ή, ξέρω γω, hip hop. Αν και φοβάμαι πως το κυρίως ερώτημα είναι αν η μουσική -εννοούμενη φυσικά ως Όλον και εκλαμβάνοντάς την σε παγκόσμιο επίπεδο- παραμένει στις μέρες μας μια ζωντανή τέχνη, κάτι για το οποίο, όσο κι αν συνεχίζουν να βγαίνουν πολύ καλοί δίσκοι, δεν είμαι και τόσο σίγουρος πια. Ιδίως σε σχέση με άλλες τέχνες (το σινεμά π.χ.) που φαντάζουν ασύγκριτα πιο ζωντανές και ακμαίες. Αλλά αυτό είναι μάλλον το αντικείμενο μιας άλλης συζήτησης.

Από τους νεότερους δισκογραφούντες έχετε ξεχωρίσει κάποιους;

Αρκετούς, και ευτυχώς. Ενδεικτικά και μόνον, θα σας αναφέρω τον J, Kriste (Master of Disguise), την Δανάη Παναγιωτοπούλου, το συγκρότημα GoJam, την Μάρθα Μαυροειδή, το συγκρότημα Ματ σε δύο υφέσεις, τον Λεωνίδα Μαριδάκη, την Sugahspank, την Άντα Πίτσου, τον Στέλιο Μποτωνάκη, την Άννα Σωτηριάδη, τον Χρίστο Θεοδώρου, την Βικτωρία Ταγκούλη, τον Βασίλη Μασσαλά, τον Θοδωρή Κουέλη, την Σοφία Νάτσιου, την Μαρία Παπαλεοντίου, το συγκρότημα Encardia, την Ελένη και τη Σουζάνα Βουγιουκλή, το συγκρότημα Λαβύρυθμος, την Εύα Λουκάτου, τον Θέμο Σκανδάμη, την Μαρία Καναβάκη, τον Χρήστο Παύλη και κάμποσους ακόμα, οι οποίοι ελπίζω να με συγχωρήσουν που τους παρέλειψα. Δεν γνωρίζω βέβαια τι τύχη θα έχουν μέσα σ αυτό το θολό μουσικό τοπίο, το ταλέντο πάντως δεν τους λείπει.

Ποια είναι η σημερινή συντεταγμένη στα ραδιοφωνικά πράγματα που σας ανησυχεί;

Στη φλύαρη ραδιοφωνική πραγματικότητα που βιώνουμε δεν υπάρχει καθόλου σχεδόν χώρος για το απρόβλεπτο. Το επικρατούν ιδεολόγημα είναι «δεν έχει σημασία ποια είναι η άποψή σου, πες την όμως γρήγορα για να πέσει το επόμενο τραγουδάκι», με το εν λόγω τραγουδάκι να προέρχεται εννιά στις δέκα φορές από το κτηνώδες playlist. Ε, δεν είναι και για να πανηγυρίζουμε κιόλας!

Μέσα στην καθημερινότητά σας, πόσο ασχολείστε (ακόμα και πέραν της κλασικής προετοιμασίας) με την εκπομπή σας; Ασχολείστε με την ανανέωση της ίδιας της ραδιοφωνικής σας εικόνας ή πιστεύετε ότι αυτό πρέπει να γίνεται με μακροπρόθεσμους σχεδιασμούς;

Ο αυτοσχεδιασμός δεν είναι γενικά η θεότητά μου στη μουσική, εν τούτοις είναι η μόνη σταθερά που έχω, νομίζω, στο ραδιόφωνο. Με την έννοια πως καμμία επιμελής «ραδιοφωνική εικόνα» δεν με απασχολεί, εφόσον προτιμώ να είμαι όσο γίνεται πιο αβίαστα και χωρίς το άγχος μήπως «εκτεθώ»- ο εαυτός μου μπροστά στο μικρόφωνο, είτε όταν παρουσιάζω μουσικά θέματα, είτε θέματα που άπτονται άλλων περιοχών, πολιτικά, κοινωνικά, ακόμα και αθλητικά. Συχνά ασχολούμαι πολλές ώρες με την προετοιμασία και το στήσιμο μιας εκπομπής, ιδίως όταν αυτή η εκπομπή αφορά σε κάποιο πρόσωπο του ένδοξου παρελθόντος που του έχω ήδη πάρει συνέντευξη και που αυτή η συνέντευξη πρέπει να μονταριστεί και να «δεθεί» με τις κατάλληλες μουσικές. Η όλη διαδικασία που μου φαίνεται αρκετά «κινηματογραφική», παρεμπιπτόντως- με εξιτάρει τόσο ώστε να μη σκέφτομαι ποτέ τις εργατοώρες οι οποίες απαιτούνται για την τελική υλοποίηση του concept. Είναι κάτι που εύχομαι να μην αλλάξει με τα χρόνια.



Eνα μικρό βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1961 στην Αθήνα. Σπούδασε θεωρητικά της μουσικής με την Κλέλια Φωτοπούλου και τον Αμάραντο Αμαραντίδη. Συνθέτης και ενορχηστρωτής. Με την πρώτη του ιδιότητα, το 1999 κυκλοφόρησε τον δίσκο "Λείπουν όλα κι είναι εδώ" με ερμηνεύτρια την Γεωργία Γρηγοριάδου), επίσης έχει συνθέσει πρωτότυπη μουσική για θεατρικά έργα, ταινίες μικρού μήκους και τηλεοπτικά ντοκυμανταίρ. Με τη δεύτερη έχει υπογράψει αρκετές ενορχηστρώσεις σε δίσκους των Βαγγέλη Κορακάκη, Λάκη Χαλκιά, Πέτρου Βαγιόπουλου, Μανώλη Ρασούλη, Αφεντούλας Ραζέλη, Γιάννη Γερογιάννη, Ηλία Κατσούλη, Γιώργου Τζώρτζη, Γεράσιμου Ανδρεάτου, Διονύση Καρατζά κ.α. Εργάστηκε ως καθηγητής θεωρητικών της μουσικής, ως παραγωγός ραδιοφώνου (902 ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΑ FM, ΜΕΛΩΔΙΑ FM 100, ΣΤΑΘΜΟΣ 101,3 κ.α.), αλλά και ως μουσικός, σε πάλκα και συναυλίες. Το 1993 ίδρυσε με τον αδελφό του Δημήτρη Βάκη την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία ΤΡΟΧΟΣ. Από το 2002 συνεργάζεται ως αρθρογράφος με τα περιοδικά ΔΙΦΩΝΟ και ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ και από το 2006 ως παραγωγός με τον ραδιοφωνικό σταθμό 105,5 ΣΤΟ KOKKINO.


http://www.e-tetradio.gr/ar4830el_aleksisvakistoktinwdesplaylist.html

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

Ο ΜΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ


Συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη
Απόψε 16/9 στις 8 το βράδυ
Στο Πρώην Δυτικό Αεροδρόμιο, Ξιφασκία
Με τη συμμετοχή της Λαϊκής Ορχήστρας "Μίκης Θεοδωράκης" και πλήθους καλλιτεχνών.
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

ΣΑΡΑΝΤΑ ΜΕΡΕΣ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΦΩΤΗ ΣΑΡΡΗ

(Φώτης Σαρρής, Φορτηγά, 1959)

Έφυγε, δυστυχώς, και ο Φώτης Σαρρής. Μεγάλος ζωγράφος και μεγάλος άνθρωπος, όπως μαρτυρούν τα έργα του, τα κείμενά του, οι δικοί του άνθρωποι. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1937 και πέθανε φέτος το καλοκαίρι, στις 10 Αυγούστου, σε ηλικία 74 ετών. Ταγμένος με συνέπεια στους αγώνες για έναν καλύτερο κόσμο, εξέφρασε τα ιδανικά της αριστεράς πάνω στο μουσαμά, αλλά και μέσα από τη διαχείριση του έργου του, συμμετέχοντας σε πρωτοποριακές συλλογικότητες και καλλιτεχνικούς πυρήνες. Σύντροφος στη ζωή και στην τέχνη του στάθηκε η επίσης άξια εικαστικός Λυδία Σαρρή, στην οποία πηγαίνουν η σκέψη και τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια. Το μνημόσυνο για τις σαράντα ημέρες χωρίς τον Φώτη Σαρρή θα γίνει αυτό το Σάββατο στις 10 το πρωί, στο Α' Νεκροταφείο της Αθήνας.
ηρ.οικ.
ΥΓ: Ντρέπομαι ειλικρινά που έμαθα τόσο καθυστερημένα την απώλεια ενός από τους στενότερους φίλους του πατέρα μου. Πρέπει να οργίασαν στις φάρσες και στα αστεία μαζί με τους υπόλοιπους φοιτητές, στο εργαστήρι ζωγραφικής του Πάνου Σαραφιανού, τέλη του '50, προετοιμαζόμενοι για την ΑΣΚΤ. Δεν ήταν εύκολα τότε τα χρόνια. Ο Σαρρής γράφει: "Έτσι βρέθηκα στην οδό Ιθάκης 85 να ζωγραφίζω κεφάλια με πολύ σκοτεινές προοπτικές για το μέλλον. Έπρεπε το Σεπτέμβρη να περάσω οπωσδήποτε στις εξετάσεις. Ο πατέρας μου, που ήθελε να γίνω δικηγόρος και όχι ζωγράφος - πίστευε ότι θα 'δυστυχούσα' - δεν μπορούσε να μου πληρώσει περισσότερους από 3 μήνες στο φροντιστήριο".

ΕΚΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ "ΕΠΟΧΗ"

Με ανησυχία διάβασα το ακόλουθο μήνυμα σήμερα στα email μου. Μία ιστορική εφημερίδα της Αριστεράς μας χρειάζεται. Εμείς τη χρειαζόμαστε; Παρά τις ανεπάρκειες και τις αυταπάτες, όχι μιας εφημερίδας αλλά ενός πολιτικού χώρου ολόκληρου, η απάντηση είναι αναμφισβήτητα "ναι". Όποιος μπορεί ας ενισχύσει την εφημερίδα και ας συμμετάσχει στο σχετικό διάλογο. ηρ.οικ.
-----

Η «Εποχή» χρειάζεται τη βοήθεια όλων μας

Κάθε φορά που στο δρόμο της βρίσκει μικρές ή μεγάλες δυσκολίες η «Εποχή», δεν έχει πού αλλού να στραφεί παρά μόνο στους φίλους της. Και οι πιο καλοί και πιστοί φίλοι της είναι οι αναγνώστες και οι αναγνώστριές της.
Αυτή την περίοδο βρίσκεται μπροστά σε σημαντικά οικονομικά προβλήματα. Και τα προβλήματα αυτά αποκτούν μεγαλύτερη βαρύτητα, γιατί σήμερα οι απαιτήσεις του αναγνωστικού κοινού είναι πολύ μεγαλύτερες και το έργο της «Εποχής» ακόμη πιο σημαντικό σε μια περίοδο που η Αριστερά αναζητά το δρόμο της ενότητας και της κοινής δράσης.
Τα έσοδα  της εφημερίδας μας έχουν σημειώσει σημαντική πτώση, ιδίως το τελευταίο εξάμηνο, αν και υπήρχαν προμηνύματα ήδη από το 2010.
Γιατί μειώθηκαν τα έσοδα
 Οι δυο βασικοί λόγοι μείωσης των εσόδων είναι η αισθητή μείωση της κυκλοφορίας που πλήττει όλα τα έντυπα μέσα και ιδίως της Αριστεράς, και η ακόμα πιο αισθητή περικοπή των καταχωρήσεων.
Η μείωση της κυκλοφορίας εκτιμάμε ότι οφείλεται όχι μόνο στον περιορισμό των οικονομικών δυνατοτήτων που επέφερε σε όλους μας η διαρκής  οικονομική κρίση και οι επίμονες επιθέσεις εναντίον του διαθέσιμου λαϊκού εισοδήματος. Την κυκλοφορία της «Εποχής» έχει επηρεάσει και η είσοδος στη νέα  εποχή της διαδικτυακής πληροφόρησης. Όμως, παρότι ο ιστότοπος της «Εποχής» δέχεται χιλιάδες επισκέψεις κάθε εβδομάδα, οι πολύτιμες για την αναγνωσιμότητα της εφημερίδας μας επισκέψεις δεν αποφέρουν, για την ώρα, κάποιο έσοδο.
Είναι πιθανό, όμως, η κυκλοφορία μας να έχει επηρεαστεί και από τις αδυναμίες μας να ανταποκριθούμε πλήρως στις απαιτήσεις των αναγνωστών και των αναγνωστριών μας,  να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες τους και τις προσδοκίες τους από την «Εποχή».
Γι’ αυτό τον τελευταίο λόγο έχουμε χρέος να κάνουμε και θα κάνουμε ό,τι μπορούμε, γιατί αυτό περνάει από το χέρι μας. Αν και σ’ αυτή την προσπάθεια η δική σας συμβολή είναι πολύτιμη. Με τις δικές σας γνώμες, υποδείξεις, κριτικές και προτάσεις η «Εποχή» μπορεί να γίνει καλύτερη, επαρκέστερη, να πλησιάσει περισσότερο τις προσδοκίες και τις απαιτήσεις σας.
Τι μπορούμε να κάνουμε
Τις άλλες πηγές, όμως, των οικονομικών προβλημάτων, θα πρέπει να τις αντιμετωπίσουμε με λύσεις που αποτιμώνται άμεσα οικονομικά.
Ήδη έχουμε αποφασίσει να κάνουμε περικοπές στις δαπάνες που αφορούν το κόστος του χαρτιού και της εκτύπωσης, καθώς και τα πάγια έξοδά μας (ενοίκια, κοινόχρηστα, λογαριασμοί ρεύματος, τηλεφώνου κ.λπ.)
Όμως αυτά δεν αρκούν. Γι’ αυτό σκεφτόμαστε - και σας προτείνουμε να συζητήσουμε - και άλλα μέτρα, που μπορούν να αυξήσουν τα έσοδα της «Εποχής»:
• Να ζητήσουμε από τους φίλους της «Εποχής», που έχουν την οικονομική δυνατότητα, μια έκτακτη ή μια τακτική οικονομική συνδρομή, ανάλογη με τις δυνατότητές τους.
• Να κυκλοφορήσουμε δύο ή τρεις φορές το χρόνο ειδικά τεύχη (που θα προαναγγέλλονται), τα οποία θα πωλούνται σε ειδική τιμή, για  παράδειγμα 5 ευρώ.
• Να αυξήσουμε την τιμή του φύλλου κατά 0,50 ή κατά 1 ευρώ.
Να θεσμοθετήσουμε μια ελάχιστη συνδρομή για την επίσκεψη του ιστότοπου της «Εποχής».
Θέλουμε τη δική σας γνώμη
Περιμένουμε –με τηλεομοιοτυπία, ηλεκτρονικό ή παραδοσιακό ταχυδρομείο– τη συμβολή σας σ’ αυτή τη συζήτηση.
Θα επικοινωνήσουμε, έτσι κι αλλιώς, και πάλι από τις στήλες της «Εποχής», παρέχοντας, αν χρειαστεί, και πιο συγκεκριμένα στοιχεία για τις οικονομικές της ανάγκες και για τις λύσεις που προτείνουμε ή που θα προτείνετε εσείς.
Αυτό που πρέπει να κρατήσουμε, είναι ότι σύντομα θα πρέπει να πάρουμε τις ορθότερες αποφάσεις και να δράσουμε με βάση αυτές. Γιατί δεν έχουμε όλο το χρόνο δικό μας.
 
 -Όποιος και όποια επιθυμεί, μπορεί να καταθέσει στο λογαριασμό (116-470219-03 Εθνική Τράπεζα) ή μέσω της ηλεκτρονικής και απόλυτα ασφαλούς διαδικασίας όπως περιγράφεται στο site της «Εποχής¨:  http://www.epohi.gr/portal/ . Και εμείς υποσχόμαστε ότι θα κάνουμε την «Εποχή» μας –την «Εποχή» σας– καλύτερη.
«Ε»

Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2011

ΑΓΡΙΟ ΜΕΛΙ


"Ακολουθεί ευχάριστο μουσικό διάλειμμα". Θα τα ξαναπούμε σύντομα. Μ.Π.

ΑΡΗΣ

-----

Αδέλφια, Έλληνες και Ελληνίδες της Λαμίας και της περιοχής της!
Από μέρους του Γενικού Στρατηγείου του Ε.Λ.Α.Σ, σας φέρω τους πιο θερμούς χαιρετισμούς.
Όπως βλέπετε, πρόκειται «να βγάλω λόγο». Μα ο λόγος μου αυτός δεν θα μοιάζει καθόλου με τους λόγους που γνωρίσατε μέχρι σήμερα. Δεν πρόκειται να σας υποσχεθώ ούτε πως θα σας φτιάξω γεφύρια ή ποτάμια, όπως σας υποσχόντουσαν πως θα σας φέρουν οι παλιοί κομματάρχες. Ούτε και θα σας τάξω λαγούς με πετραχήλια. Δεν επιδιώκω ν' αποσπάσω επαίνους για τη ρητορική μου δεινότητα. Επιδιώκω απλώς ν' ακούσετε αυτά που θα σας πω. Προσέξτε. Θ' αρχίσω σαν τα παραμύθια:

Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2011

SOUAD MASSI - ΑΠΟ ΤΟ BAB EL-QUED ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ




Ζεις, και την ίδια στιγμή κάπου πάνω στη γη γράφεται και τραγουδιέται αυτό το τραγούδι. Αντέχεις αυτή τη συνύπαρξη; Αντέχεις την αναμέτρηση με όσα δεν θα ακούσεις και δεν θα γνωρίσεις ποτέ; Αντέχεται όλη αυτή η ομορφιά του κόσμου, καθώς τη χαζεύεις μέσα στα αποκαΐδια ενός κόσμου που φεύγει;
Η Souad Massi γεννήθηκε στην Αλγερία το 1972. Το 1999 τα μάζεψε και πήγε στο Παρίσι ύστερα από απειλές εναντίον της ζωής της, λόγω της ελευθεριάζουσας παρουσίας της και της συμμετοχής της στο άκρως πολιτικό ροκ συγκρότημα Atakor. Εχει  ηχογραφήσει πέντε δίσκους και θεωρείται πλέον ένα από τα πιο δυνατά ονόματα της έθνικ μουσικής στο χώρο της Μεσογείου. Το τραγούδι του βίντεο είναι το "Ghir enta" (Μόνο σ' αγαπώ) από το δεύτερο προσωπικό της δίσκο "Deb" (Με ραγισμένη καρδιά) που κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2003 από τη Wrasse Records. Όπως έγραψε και η εφημερίδα Observer όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος: "θεούλη μου, αυτή η γυναίκα μπορεί και τραγουδάει". ηρ.οικ.

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2011

ELECTRIC LITANY: "HOW TO BE A CHILD & WIN THE WAR"



Electric Litany
“How to be a child & win the war”
Inner Ear
Ο δίσκος “How to be a child & win the war” των Electric Litany με παρέπεμψε ευχάριστα στο "Final Cut" των Pink Floyd. Έχουμε πόλεμο, μάγκες, κι όποιος καταλάβει κατάλαβε. Τουλάχιστον, οι Electric Litany καταλαβαίνουν, και το δείχνουν. Κι αν οι Pink Floyd είχαν τη αρχι-τρομοκράτισσα Thatcher και τον τραμπούκικο πόλεμο των Falklands για να ρίξουν στο ψαχνό, οι Electric Litany έχουν να αντιμετωπίσουν έναν λιγότερο εμφανή εχθρό, που είναι όμως εδώ, που νοιώθουμε τα χνώτα του από το πρωί ως το βράδυ. Η αφιέρωση του δίσκου «στην εξέγερση του 2008 και σε κάθε εξέγερση που αμφισβητεί ουσιαστικά τον πολιτισμό της εξουσίας» θα ήταν στυγνός λαϊκισμός αν δεν συνοδευόταν από έργο, από σάρκα. Δεδομένου όμως του περιεχομένου του δίσκου, η αφιέρωση λειτουργεί συμπληρωματικά· δεν υποκαθιστά το έργο, αλλά το επικυρώνει.

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2011

"ΚΙΘΑΡΑ ΠΑΙΖΕΙ Ο ΝΤΕ ΑΝΤΡΕ"


Υπάρχουν στιγμές που περπατάς σε ένα δρομάκι, και κάτι γίνεται, και συνομιλείς με τη φωτεινή ουσία του ανθρώπου και με την ομορφιά του κόσμου. Όχι, δε μιλάω για συνομωσίες του σύμπαντος και παπαριές των εκλεκτών του θεού, αλλά για τα μικρά κατορθώματα του ανθρώπου, του τοσοδούλι ανθρωπάκου που φτιάχνει νότες, ανακατεύει χρώματα και παλεύει να σωθεί από την πλημμυρίδα του θανάτου. Μία τέτοια στιγμή έζησα κατακούτελα όταν περπατούσα πέρυσι σε μία υπόγεια διάβαση στη Γένοβα, λίγο έξω από το σπίτι του θείου μου του Γιώργου. Και ιδού τι με περίμενε λίγο πριν τις σκάλες της εξόδου, στην άκρη του τούνελ: μία προσωπογραφία, ή μάλλον μία αγιογραφία, του Fabrizio de André.

Ένας από τους γνωστότερους τραγουδοποιούς της Ιταλίας, ο ντε Αντρέ γεννήθηκε στη Γένοβα το 1940 και πέθανε το 1999, δίχως να πάρει κανείς χαμπάρι τίποτα εδώ στην Ελλάδα. Εγώ πάντως τότε … διάβαζα. Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου όμως δεν ξεχνά, παρόλο που διαβάζει, και βεβαίως δεν τον έβαλε τυχαία στο «Ασπρομόντε» του «Σαμάνου». Η φωνή του Νιόνιου τραγουδά: «Κιθάρα παίζει ο ντε Αντρές / με πεταχτά ακόρντα / κι ο Πιραντέλο λάμπει δες / στου σαρκασμού τα δόντια». Ανάρχας και κομμουνιστής, ο ντε Αντρέ έγραψε για τους εργάτες και τους αγρότες, τους περιθωριακούς και τους κατατρεγμένους. Φαίνεται όμως ότι δεν έγραψε «γι’ αυτούς» ως ιερέας και διαμεσολαβητής, έγραψε «αυτούς», κυριολεκτικά, τους έβαλε στα τραγούδια του, ήρωες και αντι-ήρωες μαζί. Και έγραψε και για την αγάπη, συνήθως χαμένη, και για τις ωραίες γυναίκες, και για το χρόνο που φεύγει, και για τις εποχές του, και για όλα τα πράγματα που γράφουν και τραγουδάνε οι άνθρωποι στη γη. Και ανάμεσα στα άλλα θεάρεστα πράγματα που έκανε, ο ντε Αντρέ τα έχωνε για τα καλά στην εκκλησία, όπως κάθε νοήμον ον.

Και το κυριότερο; Ο ντε Αντρέ έγραψε ωραία τραγούδια! Μία βόλτα στο youtube μας πείθει αμέσως γι’ αυτό· καλή περιδιάβαση στο La canzone del padre, στo Dolce luna, στη Franziska και στο Hotel Supramonte. Μην ανησυχείτε.. δεν χρειάζεται να ξέρει κανείς ιταλικά για να καταλάβει τι παίζει στα τραγούδια του, όπως δεν χρειάζεται να ξέρεις ελληνικά για να καταλάβεις τον Σαββόπουλο ή αγγλικά για να συνομιλήσεις με τον Κοέν, ή γαλλικά για να αφουγκραστείς τον Μπρασένς (που τόσο αγαπούσε και είχε μεταφράσει ο ντε Αντρέ), ή ισπανικά για να νοιώσεις τον Βίκτορ Χάρα. Μία λέξη πιάνεις εδώ κι εκεί, και στα υπόλοιπα σε ξεναγεί με πειστικότητα η μουσική και η αίσθηση, και το ένστικτο και η μνήμη.

Α, ναι. Κι αν ποτέ βρεθείτε στη Γένοβα, τραβήξτε για την υπόγεια διάβαση της Βία Μάρτιν Πιάτζιο για να δείτε αυτό το μοναδικό μνημείο αστικής μυθολογίας που απεικονίζεται στη φωτογραφία (μαζί με το μαύρο "χ" που κάποιο φασιστοειδές μπερλουσκονικό νεάτερνταλ τόλμησε να αφήσει πάνω του). Ύστερα, αφήστε κι ένα λουλούδι στον τάφο του Φαμπρίτσιο ντε Αντρέ στο νεκροταφείο του Σταλιένο, πλάι στα επιβλητικά αγάλματα. Κι αν ακούσετε και καμιά κιθάρα με πεταχτά ακόρντα, μην παραξενευτείτε· ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου θα σας έχει ήδη εξηγήσει το πώς και το γιατί.
ηρ.οικ.

(Τώρα που ξανακοιτώ τις φωτογραφίες, φαίνεται ότι η τοιχογραφία έγινε από μαθητές του καλλιτεχνικού λυκείου Paul Klee της Γένοβας, υπό την αιγίδα των αρχών της πόλης, στα πλαίσια ενός διεθνούς φεστιβάλ ποίησης. Καλό και παρήγορο είναι να ξέρει κανείς ότι οι μελωδοί δεν λησμονιούνται, έστω και στις υπόγειες διαβάσεις, έστω και από τους μαθητές στο δρόμο!)

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2011

JULIO CORTAZAR - "RAYUELA"



73.
Sí, pero quién nos curará del fuego sordo, del fuego sin color que corre al anochecer por la rue de la Huchette, saliendo de los portales carcomidos, de los parvos zaguanes, del fuego sin imagen que lame las piedras y acecha en los vanos de las puertas, cómo haremos para lavarnos de su quemadura dulce que prosigue, que se aposenta para durar aliada al tiempo y al recuerdo, a las sustancias pegajosas que nos retienen de este lado, y que nos arderá dulcemente hasta calcinarnos.

-----

73.

Ναι, αλλά ποιος θα μας γλιτώσει απ’ την αθόρυβη φωτιά, απ’ τη φωτιά δίχως χρώμα που τρέχει όταν νυχτώνει στην rue de la Huchette, βγαίνοντας από σαρακοφαγωμένες πόρτες, από στενούς διαδρόμους, την άμορφη φωτιά που γλύφει τις πέτρες και παραφυλά στα κατώφλια, πώς θα ξεπλυθούμε απ’ το γλυκό, συνεχές της κάψιμο που θρονιάζεται για να διαρκέσει συμμαχώντας με το χρόνο και την μνήμη, με τις γλοιώδεις ουσίες που μας κρατάνε απ’ αυτή την πλευρά και που μας καίει γλυκά ώσπου να μας απανθρακώσει.
Julio Cortázar, Rayuela, 1963
Μετάφραση: Ειρήνη Φιλιππίδου

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2011

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ


Οι εκδόσεις ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ και το βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ
σας προσκαλούν στην παρουσίαση βιβλίου
του Σπύρου Αραβανή,


 «Η Ιστορία ενός Ανθρώπου»


το Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου

ώρα: 21:00



Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:


Μάνος Ελευθερίου, ποιητής-στιχουργός
Ισαάκ Σούσης, ποιητής-στιχουργός
Λίνος Ιωαννίδης, ποιητής


Τραγούδια και μελοποιημένα ποιήματα θα ερμηνεύσουν οι:


Ελισάβετ Καρατζόλη
Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης
Μαρία Παπαγεωργίου