Τρίτη, 24 Απριλίου 2012

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΟΠΛΑ

Κάποια πράγματα στη ζωή με υπερβαίνουν, και η σταθερά επαναλαμβανόμενη βλακεία είναι ένα από αυτά. Από τον κακό άνθρωπο μπορείς να προστατευθείς αναγνωρίζοντας και αποφεύγοντάς τον· από τον βλάκα ποτέ. Πριν παραδώσω όμως τα όπλα και αποδεχθώ σιωπηρά την ήττα μου - ύστερα κι από το τελευταίο διαδικτυακό μνημείο μπουρδολογικής ασυναρτησίας που μόλις διάβασα - θα ήθελα να υπενθυμίσω ένα θαυμάσιο απόσπασμα από την τελευταία ομιλία του καθηγητή πληροφορικής Randy Pausch, που αυτός έδωσε στο Πανεπιστήμιο Carnegie Mellon ένα χρόνο πριν το θάνατό του. Η μετάφρασή μου είναι λίγο στο πόδι αλλά το νόημα βγαίνει: η σιωπή των επικριτών σου δε συνιστά πάντα λόγο εφησυχασμού. ηρ.οικ.
-----
And the other Jim Graham story I have is there was one practice where he just rode me all practice. You're doing this wrong, you're doing this wrong, go back and do it again, you owe me, you're doing push-ups after practice. And when it was all over, one of the other assistant coaches came over and said, yeah, Coach Graham rode you pretty hard, didn't he? I said, yeah. He said, that's a good thing. He said, when you're screwing up and nobody's saying anything to you anymore, that means they gave up. And that's a lesson that stuck with me my whole life. Is that when you see yourself doing something badly and nobody's bothering to tell you anymore, that's a very bad place to be. Your critics are your ones telling you they still love you and care.
Professor Randy Pausch
Και η άλλη ιστορία με τον Τζιμ Γκράχαμ που έχω να σας διηγηθώ αφορά μία προπόνηση όπου «μου την έμπαινε» συνεχώς, σε όλη τη διάρκειά της. «Κάνεις αυτό λάθος, κάνεις εκείνο λάθος, πήγαινε πίσω και καν’ το πάλι, μου χρωστάς πράγματα, θα κάνεις κάμψεις μετά την προπόνηση». Και όταν τελείωσε η προπόνηση, ένας από τους βοηθούς προπονητή ήρθε και μου είπε «ο Προπονητής Γκράχαμ ‘σου τη μπήκε’ άσχημα, έτσι δεν είναι;». Κι εγώ είπα «ναι». Κι αυτός απάντησε «αυτό είναι καλό». Και συνέχισε λέγοντας ότι «όταν τα θαλασσώνεις και κανένας δεν σου λέει πλέον τίποτα, αυτό σημαίνει ότι όλοι έχουν παραιτηθεί με την περίπτωσή σου». Κι αυτό είναι ένα μάθημα που μου έμεινε σε όλη μου τη ζωή. Όταν βλέπεις τον εαυτό σου να κάνει κάτι λάθος και κανένας πλέον δεν σκοτίζεται να στο πει, τότε αυτό είναι ένα κακό σημάδι. Οι επικριτές σου είναι οι δικοί σου άνθρωποι που σου λένε ότι ακόμα σ’ αγαπούν και νοιάζονται για σένα.
Καθηγητής Randy Pausch

Η ομιλία:

2 σχόλια:

Termite είπε...

Σταματάς να γράφεις στο blog δηλαδή;

Μουσικά Προάστια είπε...

Γεια σου Τερμίτη! Όχι, συγνώμη αν κατά λάθος βγαίνει ένα τέτοιο συμπέρασμα. Το κείμενο αναφέρεται σε κάποιους διαδικτυακούς διαλόγους και σε σιωπές εκτός blog, και σε κείμενα άλλων. Κατά τα άλλα συνεχίζουμε. Σε ευχαριστώ για την έγνοια σου. Φιλικά, ηρ.