Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

ΛΕΥΓΑ, ΤΕΥΧΟΣ 5



Mε το πολύ τρέξιμο, ξεχάσαμε τη διμηνιαία μας αναφορά στη "Λεύγα". Λογικά, όλο και κάπου θα βρείτε το τελευταίο, 5ο τεύχος. Περισσότερες πληροφορίες: www.levga.gr

Λεύγα 05: Περιεχόμενα
http://www.levga.gr/2012/01/blog-post.html

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΦΕΥΓΕΙ ΣΤΙΣ ΟΧΤΩ - "ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΣΤΙΧΟ"

Το τρένο φεύγει στις οχτώ; Ή μήπως εκτροχιάστηκε τελείως; Μια επιστολή στον "Ορφέα" που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ (ή τουλάχιστον δεν έχει δημοσιευτεί εδώ και τέσσερις μέρες), ως σχόλιο σε ένα κείμενο του κύριου Γιώργου Ιατρίδη με τίτλο "Διαβάσαμε στίχο - Το τρένο φεύγει στις οχτώ". Δεν μπορώ να καταλάβω ποιος ο λόγος να έχεις σχόλια αν πρόκειται να μην τα δημοσιεύσεις. Μπορείς απλώς να τα κλείσεις εντελώς. (Υπάρχει βεβαίως πάντα και η πιθανότητα του τεχνικού σφάλματος ή του ανθρώπινου λάθους, ας μην γινόμαστε κακοπροαίρετοι). Χαίρομαι τουλάχιστον που ο παραλήπτης της επιστολής μου τη διάβασε και έφτιαξε τη γραμματοσειρά του αρχικού άρθρου, έτσι ώστε να καταλαβαίνουμε τι έγραψε ο Ελευθερίου και τι ο Ιατρίδης. Υπάρχουν και νέοι άνθρωποι που τα διαβάζουν/ακούν αυτά τα τραγούδια για πρώτη φορά, και είναι κρίμα να μπερδευτούν. Και να σας πω την αλήθεια, γι' αυτούς κόπτομαι, μην τυχόν και διαβάσουν καμιά τέτοια ανάλυση και μπερδέψουν την ακρόαση ενός τραγουδιού με την περιγραφή του ματς Αχαρναϊκού-Προοδευτικής, ή νομίσουν ότι "το τρένο φεύγει στις οχτώ" αφορά κουτσομπολιά, τσαλιμάκια, και επαναλήψεις που τις εισάγουμε "εμείς που γράφουμε" (!). Τέλος πάντων, το αρχικό κείμενο θα το βρείτε εδώ:
 

Ο ΑΛΕΞΗΣ ΖΗΡΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΡΕΑ ΠΑΓΟΥΛΑΤΟ

Ο Αντρέας Παγουλάτος, αμετάβατος

του Αλέξη Ζήρα
(δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Αυγή, 4 Απριλίου 2010)

Υπάρχουν ορισμένα έργα που μοιάζουν διαμελισμένα, σκόρπια, μοιρασμένα άνισα σε διάφορες δραστηριότητες και τελικά ανολοκλήρωτα και μισά. Σκορπισμένο άνισα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί με μια πρώτη ματιά το έργο του Αντρέα Παγουλάτου, δηλαδή τα αναρίθμητα πράγματα που τον απασχολούσαν παράλληλα, πιάνοντας το ένα κι αφήνοντας το άλλο. Αλλά, δεν είναι ακριβώς έτσι. Γιατί ποίηση, μουσική, σινεμά, θεωρία, πολιτικός ακτιβισμός, αποτελούσαν γι' αυτόν ένα υβριδικό φάσμα ασχολιών, οι οποίες όλες μαζί, έτσι όπως τόσα χρόνια βρίσκονταν διαρκώς στις αναζητήσεις του, σχημάτιζαν ένα σταθερό κύκλο θεμάτων και ανταποκρίνονταν σε μια στάση ζωής. Θα πήγαινα λίγο πιο πέρα, αν έλεγα ότι σε αντίθεση με την πλειοψηφία των συγγραφέων ή των καλλιτεχνών που ρίχνουν ό,τι διαθέσιμο έχουν και δεν έχουν στο χτίσιμο ενός “μνημείου”, του έργου τους, ο Παγουλάτος ήταν μαζί με αυτά διαθέσιμος στην κλήτευση που ζητούσε τη στράτευσή του, τη συνεισφορά του σε μια δημόσια υπόθεση. Όπως, για παράδειγμα, η όψιμη ενασχόλησή του, μαζί και του Νάνου Βαλαωρίτη, του πιο μόνιμου πνευματικού του πατέρα, με τα οικολογικά. Πράγμα καθόλου συνηθισμένο σε μια εποχή υστερικού ατομικισμού που απλώθηκε σε συγγραφείς και καλλιτέχνες. Για τούτο και περισσότερο από το ίδιο το έργο, από το αν ήταν ιδιαίτερα προσεγμένο ως τεχνική, ως υποτιθέμενη μορφική τελειότητα, τον ενδιέφερε τι θέλει να κάνει μ' αυτό. Ο προορισμός του. Το πού σκόπευε.

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

Η ΜΑΡΘΑ ΦΡΙΝΤΖΗΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΤΕΛΙΟ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗ

Πριν από καιρό, είχαμε κάνει στο περιοδικό "Όασις" (το βραχύβιο επίτευγμα του μυημένου "λαϊκού" Κώστα Μπαλαχούτη) ένα τοσοδούλι αφιέρωμα στον τιτανοτεράστιο Στέλιο Καζαντζίδη, φιλοξενώντας και τις απόψεις νεότερων καλλιτεχνών του αποκαλούμενου και "έντεχνου" τραγουδιού.
Κάποιοι είχαν ανακαλύψει τότε "μανία με το έντεχνο", προσπάθεια δήθεν "επικύρωσης της παρουσίας του Καζαντζίδη στον ελληνικό μουσικό χώρο" μέσω του έντεχνου, και άλλα πολλά και ελαφρώς αψυχολόγητα. Καλοδεχούμενη βέβαια η κριτική, αρκεί να βγάζει και νόημα. Σιγά μην περίμενε εμένα ή τους "έντεχνους" ο Καζαντζίδης για να "επικυρωθεί". Να φωτίσουμε μία συγκεριμένη πτυχή του έργου του θέλαμε - όχι απλώς δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση της έρευνας -, και να ακούσουμε τις απόψεις των νεοτέρων, τίποτε άλλο. Καμία σκοτεινή συνομωσία!
Τέλος πάντων, τότε είχα "φάει" για λόγους οικονομίας του χώρου δύο κομμάτια από την κατάθεση της Μάρθας Φριντζήλα και έκτοτε το φέρω βαρέως. Επανορθώνω, έστω και ψηφιακά, με την ανάρτηση του πλήρους κειμένου της. ηρ.οικ.
-----



Ο (Σ)ΤΕΛΕΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ

«Μάνα σε ξεκληρίσανε
άπονες εξουσίες
καρδιά δεν σου αφήηησανεεεεεε
μόοοονοοο
μόοοονοοο
μόοοονο φωτογραφίιιιεεεες»

Αυτή η φωνή που ανεβοκατεβαίνει με τρομερή ευκολία δίχως να χάνει στιγμή την αρρενωπότητα και την σιγουριά της έχει σημαδέψει τον πατέρα μου, έχει σημαδέψει κι εμένα.

Μεγάλωσα στην Ελευσίνα και θυμάμαι πως ένιωθα περήφανη που ο Καζαντζίδης επισκεπτόταν συχνά την πόλη μου για να συναντήσει τους φίλους του. Νιώθω περήφανη – θα το πω κι ας ακουστεί μακάβριο - που ο (Σ)τέλειος Καζαντζίδης είναι θαμμένος στην πόλη μου.

Το πρώτο τραγούδι του Καζαντζίδη που θυμάμαι είναι το «Υπάρχω». Το είχα συνδέσει με το τρίκυκλο ενός γείτονά μας που το είχε γραμμένο με κεφαλαία γράμματα πάνω από την πινακίδα. Ο γείτονάς μας είχε χάσει τα τρία κορίτσια του, είχαν πεθάνει σε πολύ νεαρή ηλικία. Με το «Υπάρχω» στο τρίκυκλο έμπαινε στο μάτι της κοινωνίας. Σαν να έλεγε : «Χτυπάτε με, πάρτε τα όλα, ό,τι  κι αν γίνει εγώ θα υπάρχω».

Ακριβώς έτσι φανταζόμουν τον Καζαντζίδη. Σαν έναν άνθρωπο πονεμένο που διακηρύσσει την ύπαρξή του.

Τα αγαπημένα μου τραγούδια του είναι τα εξής:

Τραγούδα καμηλιέρη, Κουρασμένο παλικάρι, Άπονες εξουσίες, Ο καημός, Το πέλαγο είναι βαθύ, Δυο πόρτες έχει η ζωή, Η ζωή μου όλη, Μαντουμπάλα, Δεν θα ξαναγαπήσω, Βράχο βράχο τον καημό μου, Έχω μια αγάπη,  Νυχτερίδες και αράχνες, Γυάλινος κόσμος, Τ'αχνάρια, Εγώ ποτέ δεν αγαπώ, Εγώ με την αξία μου, Αυτή η νύχτα μένει, Ειν΄όλα μαύρα, Απόκληρος της κοινωνίας, Κάτω απ 'το πουκάμισό μου,  Εγώ ποτέ δεν αγαπώ,  Ένας σκύλος και μια γυναίκα, Οι βαλίτσες, Ό,τι αγαπάω εγώ πεθαίνει, Μεσάνυχτα πού να σε βρω, Αλλοτινές μου εποχές, Αν θες να δεις ποιος είμαι εγώ, Είσαι η ζωή μου,  Όταν βλέπετε να κλαίω, Αν είναι η αγάπη έγκλημα, Άσπρο πουκάμισο φορώ, Έφυγε έφυγε, Ψιλοβρέχει, Μια παλιά ιστορία, Με το βοριά, Βρε σαν τα χιόνια, Αθήνα.
ΜΑΡΘΑ ΦΡΙΝΤΖΗΛΑ

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΚΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΡΑΝΤΖΟΛΑΣ

Πιστεύετε στις συμπτώσεις; Ένα μεσημέρι μπαίνει μαινόμενος στο σπίτι μου ο Δημήτρης, αρπάζει το πληκτρολόγιο και μου βάζει ν' ακούσω στο youtube το "Μισό Ποτήρι" του Γιώργου Φραντζολά σε ερμηνεία Μαρίας Φωτίου:
και μερικές ώρες μετά, το απόγευμα της ίδιας μέρας, παίρνει τηλέφωνο ο Μάκης για να μου πει ότι τελείωσε τη συγγραφή του ακόλουθου κειμένου για τη Musicpaper:
Και έτσι έμαθα κι εγώ δυο πράγματα για τη δουλειά του τραγουδοποιού Γιώργου Φραντζολά. Αλλά για το μεταφυσικό συγχρονισμό των δύο φίλων μου, την ίδια μέρα και γύρω από τον ίδιο καλλιτέχνη δίχως καμία μεταξύ τους επικοινωνία, δεν θα μάθω ποτέ! ηρ.οικ.

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

Ο ΑΛΕΞΗΣ ΒΑΚΗΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΟ SOUNDTRACK ΤΟΥ "ΘΙΑΣΟΥ"


Μια κουβέντα, πριν από καιρό, με τον γνωστό συνθέτη, ραδιοφωνικό παραγωγό και δημοσιογράφο Αλέξη Βάκη, για την έκδοση της μουσικής του "Θίασου", μουσική που επιμελήθηκε ο Λουκιανός Κηλαηδόνης. Τον ευχαριστούμε για το χρόνο και την εμπιστοσύνη του! ηρ.οικ.
-----

Ως παραγωγός, πώς και γιατί πήρες την απόφαση να εκδώσεις τον Θίασο;
Το καλοκαίρι του 1992 αποφασίσαμε με τον αδελφό μου Δημήτρη να ιδρύσουμε την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία ΤΡΟΧΟΣ, υπό την ετικέτα της οποίας θα κυκλοφορούσαμε δίσκους «που κι εμείς θα αγοράζαμε, αν τους έβγαζαν άλλοι», όπως λέγαμε τότε. (Με αυτή την ετικέτα, κυκλοφόρησαν επίσης –σε δίσκους βινυλίου- η συλλογή Σχεδόν Απόγευμα με τραγούδια του παλιού μαέστρου της ελαφράς σκηνής Λέανδρου Κοκκόρη, όπως και το Λαύριο του Βαγγέλη Κορακάκη). Εκείνη την εποχή κάναμε πολλή παρέα με τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, κυρίως μεταμεσονύκτιες ώρες. Σε ανύποπτο χρόνο λοιπόν, η κουβέντα πήγε στο Θίασο του Θόδωρου Αγγελόπουλου, όπου ο Κηλαηδόνης είχε γράψει την πρωτότυπη μουσική αλλά και είχε και τη γενικότερη μουσική επιμέλεια . Ως άνθρωπος που έζησα το κλίμα της πρώτης προβολής αυτής της θρυλικής ταινίας στη μεταπολίτευση, δεν μου πήρε πάνω από δευτερόλεπτα ώστε να μου μπει για τα καλά στο μυαλό η ιδέα να είμαστε εμείς αυτοί που θα εκδώσουμε – έστω και με αρκετά χρόνια καθυστέρηση - το soundtrack. Τόσο περίπου πήρε και στον Λουκιανό για να μου πει το «ναι», όταν του ξεφούρνισα την πρόταση. Ο αδελφός μου (σεναριογράφος σήμερα, με πολύχρονη ενασχόληση στο χώρο του κινηματογράφου, από διάφορα πόστα) δεν έφερε βεβαίως την παραμικρή αντίρρηση όταν του είπα τα νέα, τουναντίον στρώθηκε κι αυτός για τα καλά στη δουλειά από την επόμενη μέρα. Με την ευκαιρία, θέλουμε να ευχαριστήσουμε ξανά τον Λουκιανό Κηλαηδόνη και τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, οι οποίοι μας εμπιστεύτηκαν τη δισκογραφική «διαχείριση» της ακριβής δουλειάς τους, όπως και όλους τους ανθρώπους που βοήθησαν με ποικίλους τρόπους στο εγχείρημά μας.



Γιατί χρειάστηκαν 17 χρόνια για να εκδοθεί η μουσική σε δίσκο;
Απ’ ότι μας είχε πει τότε (το 1992) ο Λουκιανός, η έκδοση σε δίσκο του soundtrack από το Θίασο είχε «κολλήσει» λόγω της ύπαρξης ενός παλιού –αλλά σε ισχύ- νόμου που απαγόρευε την «αναμόχλευση» των πολιτικών παθών. Πράγμα που στην πράξη σήμαινε πως η αρμόδια υπηρεσία του Υπουργείου Προεδρίας (επί της οδού Ζαλοκώστα) δεν θα έδινε άδεια κυκλοφορίας για όσα ηχογραφήματα ενέπιπταν σ’ αυτή την «αναμόχλευση». Με δεδομένο πως στο Θίασο ακούγονταν πολλά αντάρτικα τραγούδια, όπως και τραγούδια της άλλης πλευράς (Χίτικα κλπ), δεν έγινε καν απόπειρα μιας τέτοιας κυκλοφορίας από τον Λουκιανό και με τα χρόνια το ζήτημα ξεχάστηκε. Το 1992 όμως η λογοκρισία είχε χαλαρώσει. Έτσι, δεν συναντήσαμε ιδιαίτερα προβλήματα ως προς την έκδοση.
Σε πόσα αντίτυπα κυκλοφόρησε ο δίσκος; Πώς έγινε δεκτός από τον κόσμο; Και γιατί δεν έχει κυκλοφορήσει σε cd;
Ο Θίασος (αριθμός 1 του καταλόγου του ΤΡΟΧΟΥ) κυκλοφόρησε σε 2000 αντίτυπα δίσκων βινυλίου, που διακινήθηκαν από εμάς χωρίς τη διαμεσολάβηση κάποιας εταιρείας διανομής. Υπήρξε σημαντική ανταπόκριση από το κοινό (αλλά και από τον χώρο, αν συνυπολογίσουμε τα αρκετά δημοσιεύματα και τις ραδιοφωνικές εκπομπές), μιας και πουλήθηκαν τα περισσότερα από τα αντίτυπα που κυκλοφόρησαν. Εξ αιτίας όμως της ολοσχερούς μεταστροφής της αγοράς προς το νέο –μιλάμε για το 1994-95- format του cd, και με δεδομένο ότι δεν μπορούσαμε οικονομικά να αντέξουμε την μετατροπή του μικρού καταλόγου μας σε cd, είδαμε σιγά- σιγά τα βινύλιά μας να εξαφανίζονται από την αγορά. Από καιρού εις καιρόν μας μπαίνει η ιδέα να κάνουμε το soundtrack του Θίασου cd, συνέχεια όμως αναβάλλουμε μια τέτοια απόφαση. Ας πούμε λοιπόν πως –επί του παρόντος τουλάχιστον- αρκούμαστε στη χαρά που μας έδωσε η πρώτη έκδοση.
Ως μουσικός, ποιά στοιχεία εντόπισες στην προσέγγιση του Κηλαηδόνη;
Η μουσική του Θίασου (η οποία στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της αποτελείται από παλιότερα τραγούδια, λίγη είναι η πρωτότυπη μουσική που ο Λουκιανός έγραψε επί τούτου) είναι μια «σπουδή» στο καθημερινό άκουσμα των Ελλήνων τα χρόνια που διαδραματίζεται η πλοκή της ταινίας (1939-1952). Ακούγονται πάσης φύσεως μουσικές και τραγούδια, ελληνικά και ξένα, που συντρόφεψαν τη ζωή των πατεράδων και των παππούδων μας, όπως και τραγούδια που σημάδεψαν την πολιτική ζωή του τόπου. Όλα αυτά παίχτηκαν κυρίως ζωντανά –και ηχογραφήθηκαν με Nagra στο γύρισμα-, είτε με την ορχήστρα των μπουλουκτσήδων (π.χ. το Γιαξεμπόρε, που μπορούμε να το θεωρήσουμε ως leitmotiv στο Θίασο), είτε με άλλες ορχήστρες (με χαρακτηριστικότερη τη σκηνή της Πρωτομαγιάς του ’46 σε κάποιο κέντρο της Αθήνας, όπου μία ομάδα αριστερών θαμώνων «συγκρούονται» με τους παρακρατικούς ακροδεξιούς μέσα από τα τραγούδια που διαδέχονται το ένα το άλλο). Η προσέγγιση του Κηλαηδόνη αναμφίβολα υπήρξε ευφυής και –κρίνοντας εκ του δικαιωμένου αποτελέσματος- λειτούργησε ευεργετικά μέσα στην ταινία. Με την ευκαιρία, να πω πως το soundtrack δεν αποτελείται απλώς από τα τραγούδια που ακούγονται στο Θίασο, αλλά πως πρόκειται για ένα αυτόνομο –με δικό του σενάριο- ακρόαμα (που περιλαμβάνει διαλόγους κλπ), το οποίο κινείται παράλληλα με την ταινία. Για την επεξεργασία του ακροάματος στο στούντιο χρησιμοποιήθηκε η original ηχητική μπάντα του φιλμ που μας εμπιστεύτηκε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος. Η μίξη έγινε στο στούντιο Acoustic (δεν υπάρχει πια), με την καθοριστική συμβολή του εξαίρετου κινηματογραφικού μοντέρ Γιάννη Τσιτσόπουλου, όπως και του πολύπειρου ηχολήπτη Κώστα Πρικόπουλου.
Γιατί αναφέρεται ο Νίκος Γκάτσος στους συντελεστές; Θυμάσαι τον ακριβή ρόλο του;
Ο Νίκος Γκάτσος – απ’ ότι μας είπε ο Λουκιανός - συνέβαλε στην τελική εκδοχή των στίχων κάποιων τραγουδιών που ακούγονται στην ταινία. Είτε γιατί δεν υπήρχαν ακριβείς πληροφορίες ως προς τους αυθεντικούς στίχους, είτε για να μπουν στίχοι στις πρωτότυπες μουσικές κλπ. Η τριάδα που επεξεργάστηκε στιχουργικά το μουσικό μέρος του Θίασου ήταν ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο Νίκος Γκάτσος και ο Λουκιανός Κηλαηδόνης.
Τι μπορεί να σημαίνουν ο "Θίασος" και η μουσική του σήμερα;
Ότι σημαίνει κάθε ταινία -με τη μουσική της- που υπήρξε θρύλος για την εποχή της και είχε τόσο μεγάλη απήχηση σε όλη την υφήλιο. Ιδίως όταν αναφέρεται σε τόσο φορτισμένες εποχές για την Ελλάδα, που ακόμα και σήμερα είναι αδύνατον να μην τις σκεφτόμαστε χωρίς το συναίσθημα να ξεχειλίζει.

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΣ ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ

Πληθαίνουν τα κρούσματα λαϊκισμού στο τραγούδι και στην κοινωνία μας. Πρωταγωνιστές, διακεκριμένοι καλλιτέχνες που, όντας ένα με το καθεστώς που μας έφερε στην καταστροφή, προσπαθούν να σταθούν στον αφρό των κυμάτων της ειλικρινούς λαϊκής δυσαρέσκειας. Το θέαμα είναι αποκρουστικό και αντέχεται μόνο αν πάσχει κανείς από αμνησία ή αυτισμό. Ξαφνικά, εγκαταλείπουν όλοι τις διακοπές στη Μύκονο, τα εβδομαδιαία μονόστηλα στις εφημερίδες του καθεστώτος και τις σαλονάτες παρεούλες με βουλευτές, υπουργούς και άλλους ανθρώπους "του μόχθου", και θυμούνται τη χαμένη τους λαϊκότητα. Τι έγινε, ανακάλυψαν όλοι τη μηχανή του χρόνου και διακτινίζονται στο δοξασμένο παρελθόν τους μαζί με τον δόκτορα Σποκ; Ξαφνικά έγιναν όλοι "αγανακτισμένοι"! Με ποιον αγανάκτησαν; Με τον εαυτό τους; Μα καλά, ξέχασαν τι μας έλεγαν τόσα χρόνια; Τώρα, σε όλους ξυνίζει η Ολυμπιάδα, αλλά κάποτε έπιναν νερό στην υγειά της και χόρευαν γουστόζικα επί σκηνής. Τώρα που ο Γιωργάκης είναι out, μπορούν να λένε ό,τι θέλουν, αλλά όταν το ΠΑΣΟΚ ήταν in, πάθαιναν κρίσης εκσυγχρονιστικού πάθους. Τώρα, είναι της μόδας να δηλώνουν όλοι ότι δεν πήραν ποτέ επιχορήγηση, αλλά κάποτε σπρώχνονταν για μία συναυλιούλα στο Δήμο Άνω Βουζουνίτσας και στην Κοινότητα Κάτω Γλυκοπιπίτσας. Τώρα δίνουν συμβουλές και μας θυμίζουν τι κάναμε λάθος, όμως τις ίδιες συμβουλές θα έπρεπε εδώ και καιρό να τις έχουν απευθύνει στον εαυτό τους. Ωραία ήταν όταν κολυμπούσαν στην πισινούλα της γκλαμουριάς και της Ολυμπιακής νιρβάνας, όμως τώρα που ήρθε το τσουνάμι της αποτυχίας μας κάνουν τον Κινέζο! Νομίζουν ότι τα ξεχάσαμε όλα αυτά; Μήπως τα ξέχασαν και οι ίδιοι; Να τους τα θυμήσουμε λοιπόν! Όπως και να'χει, είναι λίγο δύσκολο αυτοί που υπήρξαν μέρος του προβλήματος να αποτελέσουν σήμερα κομμάτι της λύσης. Και αν πρέπει σώνει και καλά να είναι οι σωτήρες μας, ας μας επιτρέψουν να περισώσουμε τουλάχιστον το μόνο όπλο που μας απέμεινε: τη μνήμη! ηρ.οικ.

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

"Ο ΘΟΔΩΡΟΣ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕ, ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΑΜΕ ΟΛΟΙ" - Ο ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ ΚΗΛΑΗΔΟΝΗΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ "ΘΙΑΣΟ"

Μια κουβέντα που έγινε πριν από καιρό, με αφορμή το ακόλουθο άρθρο:
Άξονάς της η μουσική επένδυση της ταινίας "O Θίασος". Ο "κρυφός" πρωταγωνιστής της κουβέντας, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας. Και στον συνομιλητή μας, τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, ευχόμαστε περαστικά εξαιτίας μιας πρόσφατης περιπέτειας με την υγεία του. Τον ευχαριστούμε που δέχτηκε να φωτίσει κρυφές πτυχές ενός επιτεύγματος του νεότερου ελληνικού πολιτισμού: του "Θίασου". ηρ.οικ.
-----

Μια ανέκδοτη συνέντευξη του Λουκιανού Κηλαηδόνη στους Μάκη Γκαρτζόπουλο και Ηρακλή Οικονόμου

Πώς προέκυψε η συνεργασία με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο;
Πριν γνωρίσω τον Θόδωρο, είχα δει μόνο την «Εκπομπή», μια μικρού μήκους ταινία του. Αυτή παιζόταν στα τέλη της δεκαετίας του ’60, μέσα στη δικτατορία, σε ένα κινηματογράφο της Αθήνας που λεγόταν Στούντιο. Παράλληλα, είχα δει τον «Τζίμη τον Τίγρη» του Παντελή (σ.σ.: Βούλγαρη), η οποία είχε βραβευθεί όπως και η «Εκπομπή». Είχα ακούσει για την «Αναπαράσταση», είχε ήδη κάνει τις «Μέρες του ’36», αλλά αυτές τις ταινίες τις είδα εκ των υστέρων. Είναι καλοκαίρι του 1973, και εγώ έχω κάνει τη μουσική για την παράσταση του Ελεύθερου Θεάτρου στο Άλσος Παγκρατίου «Κι εσύ χτενίζεσαι», η οποία παιζόταν με μεγάλη επιτυχία μέσα στη δικτατορία. Τότε έρχεται στο θέατρο ο Θόδωρος και εκεί τον πρωτογνώρισα, ή με πήρε τηλέφωνο πρώτα, δεν θυμάμαι.

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

"ΝΑΝΙ, ΓΕΛΙΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΦΩΣ ΜΟΥ..."

«νάνι, γέλιο μου και φως μου, άσπρο γιασεμί του κόσμου»
Ίσως μια γυναίκα που έγινε μάνα να μπορούσε να μας μιλήσει πιο ουσιαστικά για το θέμα –αν και τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον αυτή είναι η μόνη που δεν θα μπορούσε να το κάνει, γιατί μιλά με περισσότερο φως όποιος ζει στο σκοτάδι.
Για μένα, αλλά και για αρκετούς άλλους –που γνωρίζω να πίνουν νερό απ’ την ίδια πηγή– τα μόνα τραγούδια που θα είχαν δικαίωμα να αξιώσουν τον χαρακτηρισμό ερωτικά, είναι τα νανουρίσματα. Κανένα υπονοούμενο, ούτε στα λόγια, ούτε στη μελωδική γραμμή που δεν είναι τίποτε άλλο από την ανεπαίσθητη και γνώριμη της ζωής ανάσα. Η μελωδία, απλώς, συνανασαίνει με το μωράκι, για να μην πω ότι είναι η ανάσα του γραμμένη σε νότες. Δεν έχει σχήμα, ούτε και σώμα· σαν τον έρωτα.
Τα λόγια, είναι λόγια τυφλού, που δεν είδε ποτέ το φως, τ’ άστρι, το νιο φεγγάρι· γι’ αυτό και τα μεγεθύνει. Που δεν γνωρίζει το χρώμα των γιασεμιών και της λεμονιάς· γι’ αυτό δανείζεται τη μυρωδιά τους. Η αλήθεια της ζωής λέγεται σχεδόν με παραμύθια· όπως στον έρωτα. Γιατί δεν αντέχεται.
Ανυπαρξία πραγματικού ρυθμού· μόνον ο παντοτινός, ο συμπαντικός. Τόσο απαραίτητος που δεν τον προσέχεις καν. Το γαλάζιο έχει υποχρέωση να συζήσει με τη θάλασσα, κι άντε να το αλλάξεις.
Τα νανουρίσματα δεν είναι έκφραση του συναισθηματικού κόσμου της μάνας. Είναι η ηχώ μιας άλλης ζωής, η ηχώ του μωβ - τυχαία άραγε το σώμα των στίχων, με μικροπαραλλαγές, είναι ίδιο μ’ αυτό των μοιρολογιών; Είναι το «σου τραγουδώ για να ζήσεις να με συνεχίσεις», το «σ’ αγγίζω για να δώσω νόημα στα πόδια μου». Τί μένει; Η μονοτονία των ιαμβικών δεκαπεντασύλλαβων, οι μυρουδιές και το θαύμα: ν’ αποχωρήσεις φιλημένος και σιωπηλός.
Θανάσης Μωραΐτης
(σημείωμα από τον ομώνυμο δίσκο, Lyra, 2009)

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

ΙΣΜΗΝΗ ΜΠΟΝΑΤΣΟΥ: ΤΡΙΑ ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ ΕΞΩΦΥΛΛΑ ΔΙΣΚΩΝ

Έχουμε και εμμονές εδώ, και η ζωγραφική της γνωστής εικαστικού Ισμήνης Μπονάτσου είναι μία από αυτές. Ο τρόπος με τον οποίο περιπλέκεται η πραγματικότητα και η φαντασία στο έργο της είναι απλά μαγικός! Τα πρόσωπα, αθώα και μελαγχολικά, σε καρφώνουν ανεξίτηλα με τα επίμονα μάτια τους. Και από παντού διαφεύγει ένας ανυπότακτος έρωτας, ένας ποταμός συναισθήματος που δεν μπορεί να σε αφήσει ανέγγιχτο. Από την πλούσια συλλογή έργων της, διαλέγουμε τρία εικαστικά εξώφυλλα για δίσκους, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Άλλα έργα θα βρείτε στο προσωπικό της ιστολόγιο: http://www.isminibonatsou.blogspot.com/
ηρ.οικ.




Pleiade: Een musikale rondreis rond Griekenland
(Πλειάδες: Μία μουσική περιήγηση στην Ελλάδα)



Νίκος Παπάζογλου - Μά'ισσα σελήνη


Ανδρέας Καρακότας - "Ιχνογραφίες"

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΣΕ "ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΘΑΡΑ"

Τι συμβαίνει όταν ένα ιερό τέρας της κιθάρας αποφασίζει να ταξιδέψει το κοινό στην εξέλιξη και στα μυστικά του αγαπημένου του μουσικού οργάνου; Πολύ θα ήθελα να το μάθω από πρώτο χέρι, αλλά δυστυχώς η καθημερινότητα και οι υποχρεώσεις υπερισχύουν συχνά των επιθυμιών μας. Εσείς όμως φροντίστε να μην χάσετε τη συναυλία του Βασίλη Ρακόπουλου την Παρασκευή 17 Φεβρουαρίου 2012, στις 8 μ.μ., στον φιλόξενο χώρο της Μαρίζας Κωχ (Κέντρο Βιωματικής Μουσικής, Κίνησης και Λόγου), Προπυλαίων 21, στην Ακρόπολη! Γενική είσοδος 8 Ευρώ.

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

ΣΤΗΝ "ΠΑΓΩΤΟΥΠΟΛΗ" ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΡΟΚΟΥ


Δημήτρης Ρόκος: "Παγωτούπολη"
Fizz Gallery, Βαλαωρίτου 9Γ, Αθήνα
Εγκαίνια: Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου 2012, ώρα 7.30 μ.μ.
Διάρκεια: 23 Φεβρουαρίου - 17 Μαρτίου 2012

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

ΑΛΙΕΝΤΕ

Δυστυχώς, η ακόλουθη ομιλία είναι μόνο στα αγγλικά. Κάποια στιγμή θα τη μεταφράσουμε. Μακάρι κάποτε οι εδώ φωστήρες να αποκτήσουν τη σαφήνεια και τη λιτότητα των ακόλουθων λέξεων, και με αυτά να αντικαταστήσουν την τρικυμία στο αχυρένιο τους κρανίο. Μέχρι να γίνει αυτό, μέχρι να αποκτήσουμε την αντίληψη του συγκεκριμένου, η ευθύνη για τα νερά που δεν ταράζονται δεν βρίσκεται στη βάρκα ούτε στους κωπηλάτες, αλλά στα υψηλόβαθμα μέλη του πληρώματος που ούτε πυξίδα διαθέτουν, ούτε έχουν ιδέα από πού έρχονται και πού θέλουν να πάνε! Κι ας ισχυρίζονται στα λόγια ότι είναι τσαμπουκελέμενοι θαλασσόλυκοι όλοι τους. Καλό διάβασμα και καλό δρόμο! ηρ.οικ.

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012

Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΩΡΑΪΤΗΣ ΣΤΑ ΜΟΥΣΙΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ!

Από σήμερα μπαίνει στην παρέα των "Προαστίων" ο διαπρεπής συνθέτης, ερμηνευτής και ερευνητής Θανάσης Μωραΐτης. Γενναιόδωρα, συμφώνησε ο ίδιος να μοιραστεί μαζί μας το τεράστιο άρχείο κειμένων του, και τον ευχαριστούμε θερμά γι' αυτό. Άξονας των κειμένων που θα αναδημοσιεύονται τακτικά εδώ είναι τόσο το δικό του συνθετικό και ερμηνευτικό έργο, όσο και οι έρευνές του στη μουσική λαογραφία που έχει εκπονήσει ως "ψυχή" - μαζί με τον Μάρκο Δραγούμη - του Μουσικού Λαογραφικού Αρχείου Μέλπως Μερλιέ. Προσδεθείτε, λοιπόν, για ένα συναρπαστικό ταξίδι με ενδιάμεσες στάσεις το πολυδιάστατο δισκογραφικό έργο του Μωραΐτη και τις πρωτοπόρες ερευνητικές του αναζητήσεις! ηρ.οικ.
-----


Ο Θανάσης Μωραΐτης γεννήθηκε στα Βάγια (Καζνέσι), χωριό κοντά στη Θήβα.

Σπούδασε:
Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, φωνητική και ορθοφωνία με την Πόπη Πετριόλη-Φωτοπούλου, βυζαντινή μουσική με τον Καθηγητή και Πρωτοψάλτη της Μητρόπολης Αθηνών Σπύρο Περιστέρη. Έψαλλε δε, κοντά του, από το 1983 έως το 1993, ως μέλος της χορωδίας της Μητρόπολης Αθηνών. Αυτοδίδακτος στην ευρωπαϊκή μουσική.

Aπό το 1992 συνεργάζεται με τον Μάρκο Δραγούμη στο Μουσικό Λαογραφικό Αρχείο Μέλπως Μερλιέ (ΜΛΑ) του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών, σε μουσικολογικά θέματα που έχουν σχέση με τη δημοτική και βυζαντινή μουσική. Μαζί με τον Μάρκο Δραγούμη έχει επιμεληθεί την έκδοση CD’s με αυθεντικές ηχογραφήσεις του 1930 από το αρχειακό υλικό του ΜΛΑ.

Δισκογραφία (ως τραγουδιστής):
Από το 1984 έως το 1989 συνεργάστηκε με τον Μίκη Θεοδωράκη, συμμετέχοντας στις συναυλίες του στην Ελλάδα και το εξωτερικό, καθώς και στις δισκογραφικές εργασίες του: Διόνυσος (μουσική και στίχοι Μίκη Θεοδωράκη, πρώτη παραγωγή του Σείριου του Μάνου Χατζιδάκι, ΕΜΙ 1985· επανέκδοση σε CD από τη ΜΙΝΟΣ-ΕΜΙ 1995 & 2007), Mikis Theodorakis all time greatest hits – 77 songs performed in his world tour 1986-87 (CBS 1986), Τα πρόσωπα του ήλιου (ποίηση Διονύση Καρατζά, Ιουλιανός-CBS 1987), Μνήμη της πέτρας (στίχοι Μιχάλη Μπουρμπούλη, Ιουλιανός-CBS 1987), 30 χρόνια Μίκης Θεοδωράκης (WEA 1989).

Το 1988 συνεργάστηκε για την ηχογράφηση του δίσκου Lieder (με τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη) με τη Γερμανίδα τραγουδίστρια-ηθοποιό Gisela May (Ariola-BMG· επανέκδοση σε CD και πρώτη κυκλοφορία στην Ελλάδα το 2003 από την Protasis).

Την ίδια χρονιά ηχογράφησε τον πρώτο διπλό δίσκο με ανέκδοτα Αρβανίτικα τραγούδια (Ιουλιανός-CBS 1988· επανέκδοση σε CD από την FM Records 1995 και 2002), με τη συνεργασία του Δημήτρη Λέκκα.

Το 1996 κυκλοφόρησε το διπλό CD στο οποίο τραγουδάει 26 ανέκδοτα λαϊκά τραγούδια του Δημήτρη Ατραΐδη, ενορχήστρωση: Γιάννης Ιωάννου (ΛΥΡΑ).

Συμμετέχει στο διπλό CD που εξέδωσε η Δόμνα Σαμίου με τίτλο Τα πασχαλιάτικα (1998).

Το 1999 κυκλοφόρησε το δεύτερο CD με ανέκδοτα αρβανίτικα τραγούδια από την Κάτω Ιταλία και την Ελλάδα με τίτλο Τριαντάφυλλο του βράχου, με τη συνεργασία των Δημήτρη Λέκκα και Νίκου Γράψα (MBI-HRONOS· επανέκδοση ΛΥΡΑ 2009).

Το 1997 δημιούργησε το μικρό μουσικό σύνολο Μπουκουράνα, ένα κουιντέτο κλασικών οργάνων με το οποίο παρουσίασε έργα έντεχνης ελληνικής μουσικής σε όλη την Ελλάδα. Πρώτη δισκογραφική έκδοση με αυτό το σύνολο το CD που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2001 με τίτλο Μέσα απ’ των άστρων τα κλαδιά, όπου τραγουδάει έργα και τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι με μουσική επεξεργασία του Δημήτρη Λέκκα (FM Records). Τον Μάρτιο του 2002 κυκλοφόρησε το 2ο CD με έργα και τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι με μουσική επεξεργασία του Δημήτρη Λέκκα με τίτλο Φεγγάρια μου παλιά, καινούργια μου πουλιά (FM Records).

Το 2002 επιμελήθηκε την παραγωγή του CD Καταμεσιός στη θάλασσα-Τραγούδια της Σαμοθράκης στο οποίο συμμετέχει τραγουδώντας ανέκδοτες καταγραφές του Νικολάου Φαρδύ και του Μάρκου Δραγούμη μαζί με τους Χρόνη Αηδονίδη, Δόμνα Σαμίου, Κατερίνα Παπαδοπούλου (Επιμέλεια ορχήστρας: Σωκράτης Σινόπουλος, Λέσχη του Δίσκου 2002).

Τον Απρίλιο 2003 κυκλοφόρησε το CD Οίμοι, φως του κόσμου στο οποίο ψάλλει Ύμνους της Μεγάλης Εβδομάδας μαζί με τον πρωτοψάλτη Σπύρο Παυλάκη και την ηθοποιό Λυδία Κονιόρδου (Protasis).

Συνθέσεις:
Έργα συμφωνικής μουσικής (σε ποίηση Κώστα Καρυωτάκη και Κωνσταντίνου Καβάφη), χορωδιακά, ορχηστρικά, μία Θεία Λειτουργία (Missa Graeca), ένα Requiem, κουαρτέτα, έργα για παραδοσιακά όργανα, ένα κοντσέρτο για κιθάρα, σουίτες και σκίτσα για σόλο κιθάρα, σκίτσα για Άρπα, νανουρίσματα, τραγούδια κ.ά.

Δισκογραφία (ως συνθέτης):
1) Νάνι τ’ άνθι των ανθώ Ωδή στην Μητέρα, 17 νανουρίσματα (σε δικούς του στίχους) με ερμηνευτές τους: Νένα Βενετσάνου, Σόνια Θεοδωρίδου, Μαρία Δημητριάδη και Λυδία Κονιόρδου. Μουσικό λεύκωμα με λογοτεχνικά και εικαστικά έργα Ελλήνων καλλιτεχνών (Ίνδικτος, Οκτώβριος 2005· επανέκδοση του CD με τίτλο Νάνι, γέλιο μου και φως μου, άσπρο γιασεμί του κόσμου, ΛΥΡΑ 2009).
2) Εικόνες για τη θλίψη των ξανθών κοριτσιών και της Ελένης (2πλό CD με 6 έργα), με τη συνεργασία της Καμεράτα - Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής (σε 2 έργα) υπό τη διεύθυνση του Αλέξανδρου Μυράτ. Σολίστ: Σόνια Θεοδωρίδου, σοπράνο / Δημήτρης Κοτρωνάκης, κιθάρα / Βαγγέλης Χριστόπουλος, όμποε / Ρενάτο Ρίπο, βιολοντσέλο / Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο / Ουρανία Λαμπροπούλου, σαντούρι / Σοφία Λαμπροπούλου, κανονάκι (EMI Classics 2010).

Εκδόσεις (ως ερευνητής):
Ανθολογία αρβανίτικων τραγουδιών της Ελλάδας. Βιβλίο, που συνοδεύεται από CD, όπου καταγράφονται σε νότες 152 τραγούδια με ιστορικές, γλωσσολογικές, μουσικολογικές, προσωδιακές και μετρικές αναλύσεις. Θεωρητικά προλεγόμενα – μουσικολογική ανάλυση: Δημήτρης Λέκκας (Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, 2002).


http://www.thanassismoraitis.gr

ΚΛΕΙΣΤΟΝ ΛΟΓΩ ΑΠΕΡΓΙΑΣ - ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2012

ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ "UNIDAD POPULAR"

Από σήμερα κηρύχθηκε και επίσημα ο πόλεμος. Πόλεμος με ονοματεπώνυμο, με θύτες και θύματα, με επιτιθέμενους και αμυνόμενους, και με σωρό τα πτώματα των επόμενων γενεών. Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί κι εμείς αργοξυπνάμε από βαθύ ύπνο, και καλούμαστε με τη τσίμπλα στο μάτι να βγούμε έξω. Έξω! Δεν χωράνε μισόλογα και εξυπνάδες. Τα κόμματα της αριστεράς - οι κουκουεσυριζοανταρσύες - και όποιος άλλος επιθυμεί τη συμπόρευση να στρωθούν τώρα γύρω από το ίδιο τραπέζι χωρίς ταμπέλες και προαπαιτούμενα. Και να καταρτίσουν μεταβατικό πρόγραμμα εξουσίας για μία προοδευτική κυβέρνηση στα χνάρια της "Λαϊκής Ενότητας" της Χιλής. Κάθε μέρα που περνάει μας φέρνει κοντύτερα στην απόλυτη βαρβαρότητα. Δεν χωράνε ούτε αριστερίστικοι δογματισμοί εκτός τόπου και χρόνου, ούτε αντιμνημονιακές σούπες με πατάτες. Ούτε κομμουνισμοί εδώ και τώρα (που είναι τόσο ουτοπικοί ώστε να μην ενοχλούν κανέναν), ούτε συνεχής "αντί" άρνηση (που είναι τόσο ασαφής και αδύναμη ώστε πάλι να μην ενοχλεί κανένα).

Τότε τι; Απαιτείται κατάρτιση ενός ριζοσπαστικού, μεταρρυθμιστικού προγράμματος που θα ενώσει τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων με ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ προτάσεις κυβερνητικής πολιτικής. Ας ξαναδιαβάσουν τον Αλιέντε, ας θυμηθούν ποιες προτάσεις τον έφεραν στην εξουσία, ας ψάξουν να βρουν τι εφάρμοσε, ας προσέξουν τη σύγχρονη εμπειρία της Λατινικής Αμερικής με Τσάβες, Μοράλες και Κορέα. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ιδιοφυΐα για να βγάλει άκρη. Υπάρχουν μυριάδες ριζοσπαστικών και συγχρόνως άκρως ρεαλιστικών προτάσεων ως προς το τι πρέπει να γίνει με τις τράπεζες, με το χρέος, με το νόμισμα, με την παραγωγή, με τις ΔΕΚΟ, με το κράτος, με τη φορολογία, με τη γεωργία, με τη διεύρυνση της δημοκρατίας και του εργατικού ελέγχου. Προτάσεις που μπορούν να συγκινήσουν, να κερδίσουν τον κόσμο, και να θέσουν σε εφαρμογή διαδικασίες προοδευτικού κοινωνικού μετασχηματισμού.

Δεν τα ξέρουμε όλα, μπορούμε όμως να μάθουμε αρκετά. Η πορεία προς μία άλλη κοινωνία είναι μακρά, δεν έρχεται ουρανοκατέβατα, ούτε με διατάγματα και αποφάσεις κομματικών επιτροπών. Πρέπει με κάποιο τρόπο αυτή η πορεία να πάρει μπρος, να ξεκινήσει. Παλιά, υπήρχε η καραμέλα του "κόσμου". Μια μερίδα του κόσμου πλέον εμφανίζεται να αποδοκιμάζει τις καθεστωτικές δυνάμεις. Και εν τέλει, τι φταίει ο κόσμος αν εσύ δεν μπορείς να του δώσεις πρόγραμμα και προοπτική; Δεν υπάρχουν δικαιολογίες για τους φοβητσιάρηδες ηγετίσκους που κάνουν ό,τι μπορούν για να αποφύγουν την ευθύνη της εξουσίας. Η μεν τα παραπέμπει όλα στη δικτατορία του προλεταριάτου και ονειρεύεται εφόδους στα χειμερινά ανάκτορα - από ποιούς;. Ο δε φαντασιώνεται αντιμνημονιακά μέτωπα που διώχνουν τα μνημόνια για να φέρουν τί; Άγνωστο. Και οι υπόλοιποι ισχυρίζονται ότι δεν μπορεί να υπάρξει κυβέρνηση της αριστεράς και ότι αυτό δεν αποτελεί στόχο τους, και άρα ξεμπλέκουν μια και καλή με την ανάγκη άσκησης πολιτικής. Καλά κρασιά!
Δεν γίνεται να τους περιμένουμε, πρέπει να μάθουμε να κουβεντιάζουμε μεταξύ μας, να μάθουμε να προχωράμε μαζί. Κι αν δεν μπορούν οι γραφειοκράτες μας, μπορούμε εμείς. Στην ανάγκη, να τους υπερβούμε. Να στρωθούμε όλοι στη δουλειά, να βρούμε νέους δρόμους ενότητας στην πράξη. Αν η "Unidad Popular" ήταν δυνατή στη Χιλή το '70, είναι εξίσου δυνατή μία "Λαϊκή Ενότητα" προσαρμοσμένη στην ελληνική πραγματικότητα σήμερα. Οι ξεψυχισμένοι κοσκινίζουν πέντε μέρες επειδή δεν θέλουν να ζυμώσουν. Ο φούρνος όμως έχει ανάψει και περιμένει να ψήσει ψωμί. Αυτό που απαιτείται είναι πρόγραμμα, συγκεκριμένες προτάσεις και μία ευέλικτη, ενωτική τακτική προσαρμοσμένη στο στρατηγικό στόχο. Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εμείς, ποιοί; ηρ. οικ.

ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΠΑΡΤΥ ΤΟΥ ΣΜΕΔ


Συνάδελφοι, ελάτε αύριο το βράδυ στο πάρτι του Συλλόγου Μεταφραστών-Επιμελητών-Διορθωτών να γνωριστούμε, να κουβεντιάσουμε, να γλεντήσουμε και να ενισχύσουμε οικονομικά τον Σύλλογο. Περάστε να πιούμε μια μπίρα, ελάτε νωρίς ή αργά, φέρτε τους φίλους σας. Οι καιροί είναι δύσκολοι και χρειαζόμαστε επαφή, συμμετοχή, αλληλεγγύη και οικονομική ενίσχυση. Όλα τα έσοδα διατίθενται για τις ανάγκες του Συλλόγου, τα ποτά είναι φθηνά και εκλεκτά, η μουσική διαλεχτή και η παρέα... συναδελφική!
Σας περιμένουμε όλες και όλους εκεί!

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ: "ΒΙΟΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΣ (8)

Η δημοσίευση των ανέκδοτων ημερολογιακών σημειώσεων του συνθέτη Μιχάλη Γρηγορίου έφτασε αισίως στο όγδοο μέρος τους. Τον ευχαριστούμε! Σε πείσμα των καιρών και με πολύ πείσμα τα ίδια, τα "Προάστια" θα συνεχίσουν να ρίχνουν τα μπουκάλια τους στον ωκεανό του διαδικτύου. ηρ.οικ.
-----

ΒΙΟΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΣ
Ανέκδοτες ημερολογιακές σημειώσεις του συνθέτη Μιχάλη Γρηγορίου
Ενότητα: "Εσυ, ο χρονος, ο θανατος κι’ εγω"
Επεισόδιο 8ο
Τριτη 2/3/2010
Τελικα, πισω απο ολες τις κοινωνικες και ψυχολογικες αναλυσεις που επιχειρουν να ερμηνευσουν την ανθρωπινη συμπεριφορα, κυριαρχη παραμενει η παραμετρος της προσωπικοτητας, της ιδιαιτερης “παστας” του καθε μεμονωμενου ανθρωπου. Αυτη ειναι που διαφοροποιει τελικα τις ανθρωπινες πραξεις και επιλογες. Οπως το υγιες βρεφος εχει την ικανοτητα να μαθαινει εκ του μηδενος την γλωσσα, που του επιτρεπει να αναπτυξει εκ των υστερων ανθρωπινη συνειδηση, ετσι και το υγιες ενηλικο ατομο εχει την ικανοτητα να συσχετιζει ή οχι με συγκεκριμμενους τροπους τα ερεθισματα και τα συμβολικα συστηματα που υπαρχουν διαχυτα γυρω του και να αναπτυσσει ή οχι καποια ιδιαιτερη “πνευματικοτητα” (μια γελοια ισως λεξη, ιδιως οταν την χρησιμοποιουν οι λατρεις της Ορθοδοξιας και  του Αγιου Ορους (!) που δεν ειναι ομως εντελως στερημενη απο περιεχομενο οταν εφαρμοζεται σε αλλα ζητηματα). Δεν ειναι αποκλειστικα και μονο οι συνθηκες του περιβαλλοντος εκεινες που καθοριζουν τις ατομικες επιλογες, αλλα κι’ αυτη η εξατομικευμενη αξιοποιηση του 10 εις την 27 των νευρωνικων συναψεων που περιεχει καθε κεφαλι. Διαφορετικα ολα τα παιδια των βοσκων θα παρεμεναν βοσκοι, ολα τα παιδια των μικροαστων θα παρεμεναν μικροαστοι, ολα τα παιδια των αγιων θα γινοντουσαν αγιοι, ολα τα παιδια των εγκληματιων θα γινοντουσαν εγκληματιες, κι’ ολα τα παιδια των διανοουμενων και των καλλιτεχνων θα γινοντουσαν διανοουμενοι και καλλιτεχνες. Και για να το πω διαφορετικα : Υπαρχει παντοτε ενας καθοριστικος παραγοντας ατομικης ευθυνης, στον οποιο προσκρουει η πλειοψηφια της ατομικης ανεπαρκειας ή τεμπελιας. Νομιζω πως, εκτος απο τις περιπτωσεις ενος ιδιαιτερα καταστρεπτικου οικογενειακου και κοινωνικου πλαισιου κοινωνικοποιησης, οπου εκει μπορει να δεχτει κανεις πως διαφορα παραμορφωτικα “τραυματα” ευθυνονται για την αδρανοποιηση ή την καταστροφη της προσωπικοτητας, στις υπολοιπες περιπτωσεις ενος μεσου ορου βατων συνθηκων καθε ανθρωπος ειναι τελικα υπευθυνος για τις επιλογες του και για τις συνεπειες τους. Κι’ οπως θυμωμαστε ολοι απο τα παιδικα και σχολικα μας χρονια, παντοτε υπηρχαν γυρω μας οι “λουφατζηδες” που εκαναν “κοπανα”, αλλα που ηθελαν και να “την βγαλουν καθαρη” στα διαγωνισματα και παντοτε υπηρχαν γυρω μας τα παιδια που γεννιωντουσαν γεροι, πριν ακομα ενηλικιωθουν.

Τεταρτη 10/3/2010




Μερικες στιγμες κανω τη σκεψη να ξεκινουσα τη συνθεση ενος μουσικου εργου, αλλα αμεσως μετα συνειδητοποιω πως τουτη η σκεψη αποτελει ενα εξηρτημμενο αντανακλαστικο, ενα reflex που ερχεται απο το παρελθον, γιατι στην ουσια δεν με ενδιαφερει διολου να απευθυνθω καλλιτεχνικα προς τον οποιονδηποτε. Δεν υπαρχει τιποτα στο περιβαλλον μου που θα μπορουσε να με κινητοποιησει προς μια τετοια κατευθυνση. Το περισσοτερο που θα μπορουσα να περιμενω απο τη συνθεση ενος νεου εργου θα ηταν να εχω με κατι να ασχολουμαι για να γεμιζω την ωρα μου. Μια αλλη σκεψη που εχω κανει κατα καιρους ειναι να κατσω και να γραψω σε παρτιτουρα τα εργα που εχω φτιαξει τα τελευταια τρια χρονια για σενα. Θα μπορουσε και τουτο να αποτελει ενα μεσον γεμισματος του ελευθερου –βλεπε αδειου- χρονου μου. Οπως εχω διαπιστωσει ομως, οταν επιχειρω να ξανακουσω αυτα τα εργα στεναχωριεμαι τρομερα και σταματαω  σχεδον αμεσως. Αλλες σκεψεις που εχω κανει κατα καιρους, για την ηχογραφηση διαφορων εργων μου, ωστε να κυκλοφορησουν σε cd, μου φαινονται ως στερημενες απο καθε νοημα. Γιατι να μπω σε ενα τετοιο κοπο, αφου δεν περιμενω να υπαρξει μετα καποια πνευματικη ζυμωση, κι’ αφου δεν περιμενω να κερδισω, εστω, καποια χρηματα.
Με καποια κομματια του εαυτου μου εξακολουθω να διεκδικω ακομα μερικα στοιχηματα που ερχονται απο το παρελθον –δημιουργιας εργων με αφηγηματικη πλοκη, δημιουργιας εργων για synthesizers και ακουστικα οργανα, κλπ- ετσι ομως οπως ειναι η κατασταση, ή τουλαχιστον, ετσι οπως την βιωνω εγω, τετοια στοιχηματα ανηκουν περισσοτερο στη σφαιρα των αυτιστικων χειρονομιων, παρα στη σφαιρα της πραγματικης αισθητικης λειτουργιας η οποια, εκτος απο τη διασταση του προσωπικου στοιχηματος, προϋποθετει και τη διαθεση κοινοποιησης. Δεν υπαρχουν αγωνες δρομου χωρις συναγωνιστες ή αντιπαλους, ουτε εκμηστηρευσεις χωρις ακροατες ή  συνομιλητες.