Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΑΠΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΥΣ

Από τον φίλο των Μ.Π., δημοσιογράφο και συγγραφέα Μιχάλη Παπαμακάριο, λάβαμε και αναδημοσιεύουμε το ακόλουθο κείμενο. Υπενθυμίζεται ότι τα πάσης φύσεως πολιτικά κείμενα που ανεβαίνουν κατά καιρούς στο blog δεν εκφράζουν σε καμία περίπτωση το σύνολο των συνεργατών του, και βεβαίως τα ενυπόγραφα κείμενα εκφράζουν αυστηρά προσωπικές απόψεις. ηρ.οικ.
-----
Kείμενο στήριξης των συνδυασμών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ υπογράφουν 24 πανεπιστημιακοί:



Γιατί στις εκλογές στηρίζουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει συνθήκες πραγματικού κοινωνικού πολέμου που ήδη μετρά τα πρώτα του θύματα: η ανεργία έχει ξεπεράσει το 1.000.000, η UNICEF μιλά για 440.000 παιδιά στην Ελλάδα του σήμερα που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, αυξάνονται οι αυτοκτονίες ανθρώπων που δεν αντέχουν πλέον τον ευτελισμό της ζωής τους. Οι γονείς των φοιτητών μας παραμένουν επί μήνες απλήρωτοι, όταν δεν είναι απολυμένοι…..

Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

Η ΚΡΗΤΗ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ

Η Χρυσή Αυγή δεν κατάφερε να σκορπίσει το δηλητήριό της στο Ηράκλειο. Ο δήμαρχος Βιάννου δήλωσε πως οι φασίστες είναι ανεπιθύμητοι στην περιοχή του, και οι αντιδράσεις του κόσμου ακύρωσαν την περιοδεία των νεάτερνταλ. Όσοι νομίζουν ότι τα αδιέξοδα της σύγχρονης καπιταλιστικής βαρβαρότητας (επεισόδιο της οποίας είναι και η υποβάθμιση της καθημερινής ζωής όλων, ιθαγενών και μεταναστών, στη μεγαλούπολη) λύνονται με επιστροφή στη δήθεν εθνική καθαρότητα και στη δήθεν υπεροχή της φυλής, κάνουν τραγικό λάθος. Το σύστημα, βεβαίως, διόλου δεν το χαλάει που μπορεί να μπουν οι κανίβαλλοι στο κοινοβούλιο: "ενισχύονται τα δύο άκρα", αυτό έχουν μόνο να πουν τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, εξισώνοντας τις δυνάμεις της αριστεράς με τις συμμορίες του Μιχαλολιάκου. Έστω και την ύστατη ώρα, ο κόσμος που ετοιμάζεται να ψηφίσει Χρυσή Αυγή "τιμωρώντας" τα μεγάλα κόμματα, ας ανοίξει ένα βιβλίο ιστορίας κι ας αναρωτηθεί τι τίμημα πλήρωσε η Ελλάδα από τον ερχομό του φασισμού. Τους διώξαμε με το αίμα των γιαγιάδων μας για να τους ξαναβρούμε μπροστά μας με την ίδια μας την ψήφο; Το πρόβλημα της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης - που γεννιέται από τη διάλυση των τοπικών κοινωνιών μέσω της ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης και των στρατιωτικών επεμβάσεων στα Ιράκ και στα Αφγανιστάν του πλανήτη - δεν λύνεται με τα εγγόνια του Χίτλερ και με το αιματοκύλισμα που πρεσβεύουν. Γι' αυτό, ούτε στην Κρήτη, ούτε πουθενά! ηρ.οικ.

Παρασκευή, 27 Απριλίου 2012

ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ: "ΒΙΟΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΣ" (11)

ΒΙΟΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΣ
Ανέκδοτες ημερολογιακές σημειώσεις του συνθέτη Μιχάλη Γρηγορίου
Ενότητα: "Εσυ, ο χρονος, ο θανατος κι’ εγω"
Επεισόδιο 11ο
Δευτερα 19/4/2010

Και καποια αλλη σκεψη που κατ’ αρχην μοιαζει ως απλοϊκη :  Τι ειναι αυτη η παραδοξη εικονα, ενος συμπαντος που αποτελειται απο απειρο κενο “χωρο”, μεσα στον οποιο υπαρχουν διασπαρτες γιγαντιες μαζες πυρακτωμενης υλης, γυρω απο τις οποιες περιστρεφονται μικροτερες μαζες υλης σε στερεα ή σε αεριωδη κατασταση ;  Και πανω σε ορισμενες απ’ αυτες τις μικροτερες μαζες υλης διαφορες πολυ μικροτερες ομαδες υλης οργανωνονται “αυθορμητα” σε συστηματα που εχουν την ιδιοτητα να αντιγραφουν τον εαυτο τους και να αλληλεπιδρουν μεταξυ τους, κι’ ορισμενα απ’ αυτα τα αυτοοργανωνομενα συστηματα εχουν την ιδιοτητα να αναπτυσσουν “συνειδηση” που τους επιτρεπει να “αυτοπαρατηρουνται” και να αυτοκατοπτριζονται..... 
Κι’ αυτη ειναι μονο η μια εκδοχη, γιατι μπορει η εικονα να ειναι ακομα πιο παραδοξη, οπου πισω απο τα παραπανω φαινομενα μπορει να υπαρχουν απλως διαφορες κυμματοειδεις εκφανσεις ενεργειας,υπερχορδες, των οποιων οι “κροσσοι συμβολης” οργανωνονται σε υλη, η οποια οργανωνεται σε συστηματα μοριων, τα οποια οργανωνονται σε μαζες .... και ουτω καθεξης....
Ποιος ηταν εκεινος που ειχε πει καποτε πως “το συμπαν μοιαζει περισσοτερο με σκεψη”, ή κατι τετοιο ; Ισως ο Einstein. Γιατι πραγματι, εαν παει κανεις ολο και πιο πισω καταληγει στην εικονα μιας πραγματικοτητας που αποτελειται απλως απο αφηρημενες εννοιες.         
Παρασκευη 14/5/2010

Ξανακουσα σημερα το 3ο κοντερτο του Rachmaninoff με την Martha Algerich και ειχα για μια ακομα φορα την δυσαρεστη βεβαιοτητα πως κακως εξακολουθω να θεωρω τον εαυτο μου ως συνθετη, και μαλιστα να εχω το θρασος να διατυπωνω κατα καιρους παραπονα για την ελλειψη κινητρων και κοινωνικης ανταποκρισης. Σε οτι αφορα δε την ερμηνεια, κι’ εκει μενει κανεις με το στομα ανοιχτο (μαλλον επροκειτο για μια απο τις τελευταιες συναυλιες της Algerich, γιατι καποια αλλη που βρηκα στο YouTube δεν ηταν τοσο συγκλονιστικη). Και μετα κανω τη σκεψη του ποσο παραλογο ειναι να προσπαθει μια τετοια  γυναικα να κατακτησει ενα τετοιο επιπεδο δεξιοτεχνιας και αισθητικης αρτιοτητας και μετα ολη αυτη η προσπαθεια να χανεται, επειδη πεθανε απο καποια αρρωστεια. Ειναι αυτη η γελοιοτητα της ατελους φυσης, που αρεσκεται να δημιουργει πολυπλοκα συστηματα και μετα να τα διαλυει, και δωστου παλι απ’ την αρχη. Σαν τα παιγνιδια ενος καθυστερημενου παιδιου που δεν ειναι σε θεση να συνειδητοποιει τι κανει. Κι’ ισως αυτη να ειναι μια σωστη αλληγορια για τη φυση την οποια, αντι να θαυμαζει κανεις, θα επρεπε μαλλον να την φτυνει.

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΗΒΑΙΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΥΠΑΕΤΟΙ ΤΟΥ ΨΗΛΟΡΕΙΤΗ

(Ο αξιόλογος συνεργάτης μας επί το έργο, αναζητώντας πλουτοκράτες τραγουδοποιούς στα τιμημένα βουνά της Κρήτης)
Μέσα στο Πάσχα μάθαμε (μην με ρωτάτε πώς!) ότι η αναρρίχηση στο βουνό και η παρακολούθηση γυπαετών είναι σκανδαλώδη κοσμικά σπορ που προκαλούν το κοινό αίσθημα του δοκιμαζόμενου λαού. Έτσι, εδώ στα Μ.Π. ξαμολήσαμε το δημοσιογραφικό μας δυναμικό για να αντλήσουμε πληροφορίες από πρώτο χέρι και να συμβάλλουμε στην αντικειμενική και ψύχραιμη ενημέρωση των αναγνωστριών μας. Στη φωτογραφία βλέπετε το δημοσιογραφικό μας λαγωνικό  (μέέέ) να αναζητά ματσωμένους τραγουδοποιούς και σκαφάτους μεγαλοαστούς στα όρη και στις βουνοκορφές της Κρήτης. Οι κοπιαστικές του προσπάθειες έπιασαν τόπο, καθώς ανακάλυψε γνωστό τραγουδοποιό σε γκραν σαλέ του Ψηλορείτη, με πανάκριβο τηλεσκοπικό φακό να παρατηρεί γυπαετούς πλάι σε ζάπλουτους τσοπάνηδες και χλιδάτες γιαγιάδες που μάζευαν χόρτα. Ύστερα από πολύωρη ανάκριση, ο κατάπτυστος τραγουδοποιός δήλωσε ότι ένιωθε πλήρης που είχε μόλις δει ένα σπάνιο είδος γυπαετού παρέα με τους βαθύπλουτους φίλους του. Ακούς εκεί, πλήρης! Με μια φτωχή πλην τίμια κουτουλιά, το αιγοπρόβατό μας τιμώρησε σκληρά τον προδότη της φτωχολογιάς που τόλμησε να πάει διακοπές στην Κρήτη (χάθηκε κάτι πιο κοντινό; Ένα νησί του Αργοσαρωνικού, ας πούμε;). Προειδοποιούμε τον κάθε υποψήφιο παρατηρητή γυπαετών ότι θα σταθούμε πλάι στον εργαζόμενο λαό, στοχοποιώντας αυτόν και τα πτηνά του! Δεν θα αφήσουμε σε χλωρό κλαρί όποιον αλαζόνα τραγουδοποιό τολμήσει και ξανακάνει προκλητικές ορειβατικές διακοπές, και δεν μας νοιάζει αν αυτές είναι στις ελβετικές άλπεις ή στα μεσογειακά κατσικοχώρια. Αναρρίχηση τέλος, λέμε! Και θα είμαστε αμείλικτοι με όποιον ξανα-ασχοληθεί με γυπαετούς, αλλά και με παγόνια, μπεκάτσες και τσαλαπετεινούς! Στην πραγματικότητα, από σήμερα απαγορεύουμε δια ροπάλου την οποιαδήποτε επιτέλεση ερασιτεχνικών μη κερδοσκοπικών δραστηριοτήτων - κοινώς hobby - από οποιονδήποτε πλην ημών! Εμείς με τα χόμπυ μας είμαστε οι ωραίοι μη κερδοσκοπικοί μερακλήδες, ενώ οι άλλοι με τα χόμπυ τους είναι τα τσιράκια του καπιταλισμού! Μείνετε συντονισμένοι για να σας ενημερώσουμε για τις υπόλοιπες φιλολαϊκές μας κινήσεις, αφού όμως πρώτα επιστρέψει το αξιόλογο γίδι μας με όλο το ρεπορτάζ. ηρ.οικ.

ΚΑΛΑ ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΡΟΔΟΥ

Το Μουσικό Σχολείο Ρόδου μας έστειλε τα νέα του, κι εμείς με χαρά τα δημοσιεύουμε. Γιατί Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα, κι αν πρόκειται να γίνει τούτη η κοινωνία ανθρωπινή, θα γίνει μόνο μέσα από την αποκέντρωση και την ανάπτυξη της περιφέρειας. Καλή συνέχεια σε μαθητές και διδάσκοντες! Μ.Π.
-----

Η συναυλία των Μουσικών Σχολείων Ρόδου και Παλλήνης

Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία το Σάββατο 31 Μαρτίου στη Ρόδο, στην αίθουσα ‘‘Ροδίνι’’, η κοινή συναυλία του Μουσικού Σχολείου Ρόδου και του Πειραματικού Μουσικού Σχολείου Παλλήνης, που είναι το παλαιότερο και το μεγαλύτερο Μουσικό Σχολείο της χώρας. Στη συναυλία συμμετείχαν συνολικά 85 μαθητές του Μουσικού Σχολείου της Παλλήνης και άλλοι τόσοι του Μουσικού Σχολείου Ρόδου. Σημειώνεται πως για πρώτη φορά εμφανίζεται στη Ρόδο μαθητική συμφωνική ορχήστρα (συμμετείχαν 60 μαθητές από τα δύο σχολεία). Εξαιρετικά σημαντική είναι και η φιλοσοφία των δύο σχολείων να παρουσιάζουν πρωτότυπα έργα σύγχρονης ελληνικής μουσικής.

Τρίτη, 24 Απριλίου 2012

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΟΠΛΑ

Κάποια πράγματα στη ζωή με υπερβαίνουν, και η σταθερά επαναλαμβανόμενη βλακεία είναι ένα από αυτά. Από τον κακό άνθρωπο μπορείς να προστατευθείς αναγνωρίζοντας και αποφεύγοντάς τον· από τον βλάκα ποτέ. Πριν παραδώσω όμως τα όπλα και αποδεχθώ σιωπηρά την ήττα μου - ύστερα κι από το τελευταίο διαδικτυακό μνημείο μπουρδολογικής ασυναρτησίας που μόλις διάβασα - θα ήθελα να υπενθυμίσω ένα θαυμάσιο απόσπασμα από την τελευταία ομιλία του καθηγητή πληροφορικής Randy Pausch, που αυτός έδωσε στο Πανεπιστήμιο Carnegie Mellon ένα χρόνο πριν το θάνατό του. Η μετάφρασή μου είναι λίγο στο πόδι αλλά το νόημα βγαίνει: η σιωπή των επικριτών σου δε συνιστά πάντα λόγο εφησυχασμού. ηρ.οικ.
-----
And the other Jim Graham story I have is there was one practice where he just rode me all practice. You're doing this wrong, you're doing this wrong, go back and do it again, you owe me, you're doing push-ups after practice. And when it was all over, one of the other assistant coaches came over and said, yeah, Coach Graham rode you pretty hard, didn't he? I said, yeah. He said, that's a good thing. He said, when you're screwing up and nobody's saying anything to you anymore, that means they gave up. And that's a lesson that stuck with me my whole life. Is that when you see yourself doing something badly and nobody's bothering to tell you anymore, that's a very bad place to be. Your critics are your ones telling you they still love you and care.
Professor Randy Pausch
Και η άλλη ιστορία με τον Τζιμ Γκράχαμ που έχω να σας διηγηθώ αφορά μία προπόνηση όπου «μου την έμπαινε» συνεχώς, σε όλη τη διάρκειά της. «Κάνεις αυτό λάθος, κάνεις εκείνο λάθος, πήγαινε πίσω και καν’ το πάλι, μου χρωστάς πράγματα, θα κάνεις κάμψεις μετά την προπόνηση». Και όταν τελείωσε η προπόνηση, ένας από τους βοηθούς προπονητή ήρθε και μου είπε «ο Προπονητής Γκράχαμ ‘σου τη μπήκε’ άσχημα, έτσι δεν είναι;». Κι εγώ είπα «ναι». Κι αυτός απάντησε «αυτό είναι καλό». Και συνέχισε λέγοντας ότι «όταν τα θαλασσώνεις και κανένας δεν σου λέει πλέον τίποτα, αυτό σημαίνει ότι όλοι έχουν παραιτηθεί με την περίπτωσή σου». Κι αυτό είναι ένα μάθημα που μου έμεινε σε όλη μου τη ζωή. Όταν βλέπεις τον εαυτό σου να κάνει κάτι λάθος και κανένας πλέον δεν σκοτίζεται να στο πει, τότε αυτό είναι ένα κακό σημάδι. Οι επικριτές σου είναι οι δικοί σου άνθρωποι που σου λένε ότι ακόμα σ’ αγαπούν και νοιάζονται για σένα.
Καθηγητής Randy Pausch

Η ομιλία:

Σάββατο, 21 Απριλίου 2012

"ΑΓΑΘΟΝ ΤΟ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΣΘΑΙ" (1): ΜΑΡΙΑ ΛΟΥΚΑ

"Αγαθόν το εξομολογείσθαι": Μαρία Λούκα
Τα blogs «Άρωμα του Τραγουδιού» και «Μουσικά Προάστια» εγκαινιάζουν την κοινή τους στήλη με τίτλο «Αγαθόν το εξομολογείσθαι». Το όνομα της στήλης το δανειζόμαστε από τον τίτλο βιβλίου του μέγιστου Γιάννη Τσαρούχη (Καστανιώτης, 1986), που με τη σειρά του τον είχε αντλήσει από τους Ψαλμούς του Δαυίδ. Κοινότοπα σεντόνια δίχως τέλος, εξομολογήσεις και κουτσομπολιό, ή μήπως μία απλή, ειλικρινής γνωριμία; Σκοπός μας είναι να φωτίσουμε πρόσωπα που αφορούν την ελληνική μουσική - και όχι μόνο - τέχνη· πρόσωπα που συνδέονται μέσω υπόγειων διαδρομών και λαβυρίνθων με την προσωπική μας μυθολογία. Όχημα για τη γνωριμία αυτή θα είναι τα ίδια τα λόγια του εκάστοτε φιλοξενούμενου, σε μία συνέντευξη δίχως ερωτήσεις και σε ένα μονόλογο χωρίς προορισμό. Θα είμαστε όμως αυστηροί: οποιαδήποτε κουβέντα κάτω των δύο ωρών θα μένει στο συρτάρι. Θέλουμε ο συνομιλητής να φεύγει άδειος και ταλαιπωρημένος, ωχρός και θυμωμένος· να μην θέλει να μας ξαναδεί μπροστά του. Το ίδιο κι εμείς! :)
Στην πρεμιέρα της στήλης, φιλοξενούμε τη Μαρία Λούκα, μία δημιουργό και ερμηνεύτρια που συμμετέχει ενεργά στις αναζητήσεις μιας νεότερης γενιάς τραγουδοποιών. Με πλήθος συμμετοχών και δύο προσωπικούς δίσκους («Καλημέρα», «Ιστορίες»), η Λούκα διαγράφει ήδη μια διακριτή τροχιά στην εγχώρια μουσική σκηνή. Στη συνάντησή μαζί της, ο λόγος της μας ταξίδεψε στα τραγούδια της, και πέρα από εκεί· σε αγαπημένα της μέρη και πρόσωπα και αισθήσεις. Την ευχαριστούμε γι’ αυτό.
Μ. Γκαρτζόπουλος - Η. Οικονόμου
-----
Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΩΣ ΠΡΟΪΟΝ ΚΑΙ ΩΣ ΠΑΡΕΑ

Η μουσική μας είναι προϊόν· άυλο προϊόν αλλά προϊόν, εφόσον υπάρχει χρηματική συναλλαγή. Όλο αυτό που συνέβη με τις δισκογραφικές είναι απόρροια των κινήσεων που κάναμε κι εμείς σαν καλλιτέχνες, και οι εταιρείες στον τρόπο που εκθέτανε τα συγκεκριμένα προϊόντα. Δεν με προβληματίζει όμως αυτή η κατάσταση. Τίποτα δεν γίνεται ανώδυνα, όλα έχουν ένα λόγο ύπαρξης. Αυτός που αντέχει να επιβιώσει, ως υλικό και ως προσωπικότητα, θα το κάνει χωρίς να εξαρτάται από καμία δισκογραφική.

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

ΑΝ ΤΥΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΕΙΤΕ

Κουβεντιάζοντας με τον Δημήτρη για τον Μητροπάνο, η κουβέντα πήγε μέσα από χίλες δυο διασταυρώσεις στον Ανέστη Δελιά. Έτσι, ήρθε στο νου το «Κουτούκι» του Λευτέρη Παπαδόπουλου και του Μίκη Θεοδωράκη. Ο στίχος «γύρεψε τραγούδια του Ανέστη του Δελιά» μου πήρε χρόνια να καταλάβω τι σημαίνει, και πόσο βαριά είναι κάθε λέξη του. Γιατί, τελικά, είναι πολύ δύσκολο και πολύ επίπονο να είσαι συ-γκε-κρι-μέ-νος· συγκεκριμένος στην τέχνη και στη ζωή, με τον διπλανό και με τον εαυτό σου. Και τελικά κάνει όλη τη διαφορά αν θα γυρέψεις τραγούδια του Δελιά ή κάποιου άλλου, ή κανενός. Λένε ότι ο Μπέρτολτ Μπρεχτ στο γραφείο του είχε μία πινακίδα που έλεγε: «η αλήθεια είναι συγκεκριμένη». Είχε δίκιο.
Το «Κουτούκι», γνωστό και ως «Άγγελος δραπέτης», είναι - υποκειμενικά πάντα - ένας από τους 4 - 5 ωραιότερους και ταυτόχρονα λιγότερο δημοφιλείς σταθμούς στο ρεπερτόριο του Μητροπάνου. Ζεϊμπέκικο γρήγορο, που από τη μία σε προσκαλεί να πετάξεις μέσα στην εξωστρέφεια της μουσικής του, κι από την άλλη σε κρατάει στέρεα στη γη με τους στίχους του. Το μοτίβο του αγγέλου εδώ εμφανίζεται καθ' όλα φυσιολογικό και αναγκαίο. Μόνο μια φορά ακούστηκε ξανά ο άγγελος με τέτοια πειστικότητα σε τραγούδι ευρείας αποδοχής, στο περίφημο «Στων αγγέλων τα μπουζούκια» των Ελευθερίου-Νικολόπουλου. Και μετά, πλημμύρισε ο τόπος με αγγέλους κι αρχαγγέλους, και έγινε ένα ωραίο στιχουργικό φολκλόρ που μπορούμε δίχως τύψεις να ξεχάσουμε μια και καλή.
Το ρεφραίν του τραγουδιού είναι πραγματικά παράδοξο. Συνήθως, με την απώλεια συνδέεται ο ουρανός, υποτιθέμενος τόπος των ψυχών που μας κοιτάζουν από ψηλά. Εδώ όμως ο μύθος αντιστρέφεται τελείως. Δεν φεύγει ο ήρωας από τη γη στον ουρανό, αλλά αντίθετα φεύγει από τον ουρανό για να χαθεί στη γη. Δεν γίνεται άγγελος ο άνθρωπος, αλλά άνθρωπος ο άγγελος, χάνοντας τα φτερά του «εκεί στην Αχαρνών». Αυτός είναι ανθρωπισμός απόλυτος, ολοκληρωτικός. Δεν έχει τίποτα εκεί πάνω, όσο και να χαζεύεις ήλιους και συννεφάκια. Δεν έχει τίποτα να προσμένεις στη γειτονιά των αγγέλων. Όταν ο άγγελος έρχεται στη γη, καταλαβαίνεις ότι το μόνο για το οποίο αξίζει να προσπαθήσεις είναι να μετατρέψεις την εδώ εφιαλτική γειτονιά σου σε γειτονιά των ανθρώπων, να αλλάξεις τη ζωή σου εδώ και τώρα, να χορέψεις το ζεϊμπέκικο του Δελιά που σου αναλογεί, κι αν είσαι τυχερός, να βρεις τα φτερά που άφησε ο προηγούμενος, να τα φορέσεις για λίγο και να κάνεις πάσα στον επόμενο.
Κουβεντιάζοντας για αγγέλους στη γη, συναντά κάποιος και το ομώνυμο τρυφερό τραγούδι της Μαρίας Βουμβάκη. Ο «Άγγελος στη γη» ακουμπάει στο ίδιο μοτίβο και επικυρώνει τον ίδιο προβληματισμό: «Γιατί οι άγγελοι δεν έρχονται συχνά / κι όποιος τους είδε δεν τους ξέχασε μετά».
Ή, αλλιώς, «αν τύχει και τον δείτε μιλήστε του γλυκά / γιατί έχει μαύρα μάτια και μελαγχολικά». Εικοσιοκτώ χρόνια αφότου ο Μητροπάνος τραγούδησε τούτο το στίχο στα «Πικροσάββατα», οι λέξεις επιστρέφουν δικαιωματικά στον ερμηνευτή τους, στη μελαγχολία του, και στα φτερά που μας άφησε και μας πήρε. Κι αν τύχει κάποτε και τον δείτε, μιλήστε του γλυκά.
ηρ.οικ.

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ Ο ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ ΜΕ ΣΟΥΠΕΡ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΑΔΕΡΦΟΥΣ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑ

 
Αφιέρωμα: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας
Το 44ο τεύχος του Μετρονόμου είναι εξ' ολοκλήρου αφιερωμένο στους αδελφούς Κατσιμίχα. Για πρώτη φορά στην ιστορία των σημαντικότερων, από τη δεκαετία του '80 και μετά, τραγουδοποιών της ελληνικής σκηνής επιχειρείται ένα εκτενές αφιέρωμα στη ζωή και το έργο τους. Μουσικολογικά άρθρα και μαρτυρίες δημιουργών και στενών συνεργατών τους επιχειρούν να φωτίσουν τις πολλαπλές πλευρές της τραγουδοποιίας τους (τη σχέση τους με το ροκ, την παράδοση, το λαϊκό τραγούδι, την ποίηση κ.ά.) δημοσιεύοντας παράλληλα άγνωστες ιστορίες γύρω από τα χρόνια τους στη Γερμανία, την πρώτη τους εμφάνιση στο Φεστιβάλ της Κέρκυρας το 1982, την ηχογράφηση των θρυλικών «Ζεστών ποτών» κ.ά. συνοδευόμενα από σπάνιο και ανέκδοτο φωτογραφικό υλικό. Το αφιέρωμα ξεκινά με μια βαθιά προσωπική πολυσέλιδη συνέντευξη των ίδιων των αδελφών Κατσιμίχα.
Το περιοδικό συνοδεύεται από ένα cd single με ένα καινούριο τραγούδι του Πάνου Κατσιμίχα που ερμηνεύει ο Γεράσιμος Ανδρεάτος με τον τίτλο «Δως μου απ΄ το κουράγιο σου» (Ο πυγμάχος).
Περιεχόμενα τεύχους
- Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας, συνέντευξη στον Σπύρο Αραβανή
- Αδελφοί Κατσιμίχα: Βeat poetry
- Οι ποιητές του λυκόφωτος, της Στέλλας Βλαχογιάννη
- Η μουσική των αδελφών Κατσιμίχα, του Αντώνη Μποσκοΐτη
- Μια βραδιά στην Κέρκυρα, του Μάκη Γκαρτζόπουλου
- Μανώλης Ρασούλης: Αφοί Κατσιμίχα
- Νίκος Ζιώγαλας: Κράτησαν γερά μέσα στο χρόνο, του Χρήστου Α. Μιχαήλ
- Ο Γιάννης Σπάθας και τα «Ζεστά ποτά», του Σωτήρη Μπέκα
- Berlin zeit, του Δημήτρη Ζμπέκου
- «Μου φαίνεται σα να’ ναι χθες μα πάνε τόσα χρόνια…», του Ηρακλή Κοντού
- Στους ελαιώνες της ποίησης, του Σπύρου Αραβανή
- Η Λένα Παππά για τους αδελφούς Κατσιμίχα
- «…στο κέντρο και τις συνοικίες». Η διαλεκτική χώρου-ατόμου στους αδερφούς Κατσιμίχα, του Ηρακλή Οικονόμου
- Ο Δήμος Μούτσης για τους αδελφούς Κατσιμίχα
- Τα λαϊκά του Χάρη και του Πάνου, του Θανάση Γιώγλου
- Η παράδοση στο έργο των αδελφών Κατσιμίχα, του Σωτήρη Μπέκα
- O «εξάδελφος» Μιχάλης Πελώνης θυμάται
- Ο Γιώργος Νταλάρας για τους Αδελφούς Κατσιμίχα
- Ο Θύμιος Παπαδόπουλος για τους αδελφούς Κατσιμίχα
- Σκορπώντας χαμόγελο και κέφι στην αγέλαστη πολιτεία των σχολείων μας, του Σταύρου Καρτσωνάκη
- Η «παράλληλη δισκογραφία» των αδελφών Κατσιμίχα, του Αλέξη Λιόλη
- Ο Θάνος Μικρούτσικος για τους αδελφούς Κατσιμίχα
- Ο Χάρης και ο Πάνος σε 500 λέξεις… του Μιχάλη Κουμπιού
- Οι Πρίγκιπες της τραγουδοποιείας, του Νίκου Ζούδιαρη
- Γιώργος Ανδρέου: «Γέλα πουλί μου, γέλα», του Χρήστου Α. Μιχαήλ
- «Δύο δίδυμοι που έχουν πολύ πλάκα!», του Οδυσσέα Ιωάννου
- Πόσο γεμάτο είναι ένα άδειο δωμάτιο; του Αντώνη Περιβολάκη
- Νέοι τραγουδοποιοί για τους αδελφούς Κατσιμίχα
- Η δισκογραφία των Κατσιμίχα, του Θανάση Συλιβού

ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ


"Μια παρέα είμαστε", από το δίσκο "Τα Συναξάρια".
Στίχοι Μιχάλη Μπουρμπούλη, μουσική Γιώργου Χατζηνάσιου, ερμηνεία Δημήτρη Μητροπάνου.
Το βίντεο έχει και το τραγούδι και το ορχηστρικό μαζί, όπως πρέπει, από το κανάλι ensimon του youtube. Καλά και άγια τα ζεϊμπέκικα, αλλά απ' τη μελαγχολία τούτη δεν υπάρχει τίποτε δυνατότερο. Δεν έχει αναλύσεις και συναίσθημα απόψε. Πόσο τρομακτική είναι στ' αλήθεια η νεκρόφιλη ταχύτητα του διαδικτύου. Κι όμως, ένα βίντεο αρκεί, δυο-τρεις στίχοι, δυο-τρεις μελωδίες, και συννενοηθήκαμε. Τι να τις κάνεις τις καλλιτεχνικές αναφορές και τις δισκογραφίες; Τι να τα κάνεις τα εργολαβικά obituaries; Σάμπως είναι ο ερμηνευτής Μητροπάνος που φεύγει; Αυτός θα μείνει, ούτε κουβέντα. Τόσοι δίσκοι, τόσες κρυμμένες στροφές, τόσες μεγάλες επιτυχίες. Δεν φεύγει αυτός.
Αυτός που φεύγει σήμερα χωρίς επιστροφή είναι ένας ολόκληρος ανθρώπινος ιδεότυπος, που στον Μητροπάνο βρήκε τη χαρακτηριστική του έκφραση. Ο τύπος του ανθρώπου που ήξερε να χορεύει ζεϊμπέκικο με τα πόδια κάτω, σαν τον Τσαρούχη πριν απ' αυτόν, χωρίς μπαλέτα και πιρουέτες. Αυτός φεύγει σήμερα: ο σεμνός, μελαγχολικός, λαϊκός, ευγενής, επαναστατημένος μα και μετρημένος άνθρωπος. Φεύγει γιατί έφυγε και η εποχή που τον γέννησε, η Ελλάδα για την οποία δεν διαβάσαμε ποτέ ούτε μία αράδα στο σχολείο, παρά μόνο ξεθάψαμε κατόπιν εορτής με κόπο και με λαχτάρα. Και είναι αυτή η απώλεια που βαραίνει απόψε. Όχι η απώλεια του καλλιτέχνη Μητροπάνου, μα περισσότερο της ανθρώπινης φιγούρας του, της υπόνοιας ότι υπήρχε κι άλλος τρόπος να μιλάς και να χορεύεις, να κοιτάζεις και να στέκεσαι, να ζεις. Είναι αυτή η απώλεια που βαραίνει, η απώλεια της γενιάς και της χώρας που σε γέννησε, η αβάσταχτη ορφάνια σου και η προσφυγιά σου, η γύμνια σου που δεν μπαλώνεται με καμία νεκρολογία και με κανένα ρεφραίν. ηρ.οικ.

Τρίτη, 17 Απριλίου 2012

ΛΕΥΓΑ, ΤΕΥΧΟΣ 6




19.994 λεύγες υπό τη θάλασσα, αρκετά κοντά ακόμα στον βυθό της λογικής, όχι πολύ μακριά όμως από την επιφάνεια του ρεαλισμού.
Επιχειρηματικότητα παντού, δεξιά, αριστερά, στο κέντρο – ακόμα και στην καρδιά της επισφάλειας ή της ανεργίας. Φαντάσματα του χτες σε αγγίζουν σήμερα με «καθαρά χέρια»• οι απεργίες πλατειάζουν, οι πλατείες απεργούν, ενώ οι φάμπρικες χάνονται από γύρω σου για να επανακάμψουν μέσα σου. Το έθνος πάει να γίνει η τάξη των ημερών, αλλά εσύ δεν παύεις ν’ αναζητάς την εθνικότητά σου στην τάξη σου. Οι ιστορικοί περιπλανώνται στον χρόνο, αγνοώντας ότι ο χρόνος λατρεύει να παραπλανά τους ιστορικούς. Ένας σκηνοθέτης φεύγει, ενώ η σκηνοθεσία του παραμένει άθικτη, για καλό ή για κακό. Ένας άλλος σκηνοθέτης συνεχίζει να μετρά αμαρτήματα προς θάνατο, και οι γνωστοί άγνωστοι γραφιάδες μιλούν επιτέλους για τον έντυπο εαυτό τους. Έλληνες και φιλέλληνες διχάζονται. Η ιδιώτευση περνά στη σφαίρα του φανταστικού παρόντος – φονεύοντας το πραγματικό παρελθόν της. Οι Ηγεμόνες χαίρονται την άνοιξη, αλλά οι Διάβολοι και οι Τρελοί χοροπηδάνε όλο τον χρόνο.

Κυριακή, 15 Απριλίου 2012

ΟΙ "ΜΙΚΡΕΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ" ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ ΚΑΚΙΣΗ: ΜΙΜΗΣ ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΗΣ

Από σήμερα, την Κυριακή του Πάσχα, ξεκινούν στα ΜΠ οι "μικρές αναστάσεις". Η καινούργια στήλη θα συμπεριλάβει μία σειρά συνεντεύξεων του ποιητή Σωτήρη Κακίση με πρόσωπα της τέχνης, των γραμμάτων και των επιστημών. Τα πρόσωπα και οι ιδέες της στήλης θα αποκλινουν από την αυστηρά μουσική θεματολογία που έχουμε συνηθίσει ως τώρα. Όσο για τον τίτλο, στόχος μας είναι η διάσωση της μνήμης σε καιρούς αυστηρά προσωρινούς. Η ανάσταση δεν θα αφορά μόνο πρόσωπα που έφυγαν - όπως σήμερα ο αείμνηστος ηθοποιός Μίμης Χρυσομάλλης - αλλά και ιδέες, και προβληματισμούς ανθρώπων που βρίσκονται εν ζωή και που για τον έναν ή τον άλλο λόγο επιδιώκουμε να ξαναφωτίσουμε.
Ευχαριστούμε για άλλη μια φορά τον Σωτήρη Κακίση που μας εμπιστεύεται ένα ακόμα ευρύτερο κομμάτι του αρχείου του. ηρ.οικ.
-----



ΜΙΜΗΣ ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΗΣ:

 «Σήμερα, οι εγωισμοί έχουν πολύ πληθύνει»...


Του ΣΩΤΗΡΗ ΚΑΚΙΣΗ
Είναι πάντα με χαμηλόφωνο και διακριτικό, με ουσιαστικότατο τρόπο στο προσκήνιο. Συμπληρώνει φέτος σαράντα χρόνια επί σκηνής ο γλυκός Μίμης Χρυσομάλλης: από Σαίξπηρ μια φορά κι έναν καιρό, στον Πίντερ ξαφνικά του χρόνου, από την επιθεώρηση στο δράμα, από την αρχαία κωμωδία στην πιο μοντέρνα πρόζα, από τις μπουάτ της Πλάκας στην Επίδαυρο, ο εξαίρετος αυτός ηθοποιός δεν νιώθει πως αλλάζει κάθε φορά τρόπο, ψυχή. Είναι έτοιμος, πάλι, λέει, όπου ζητηθεί, ένα ακόμη όνειρο να υπηρετήσει όσο γίνεται πιο εύστοχα, όσο γίνεται πιο αληθινά. Ας είναι το φρόνημα των περισσότερων ανθρώπων γύρω μας εντελώς άλλο πια, ας νοιάζεται ο κόσμος για τα λεφτά και τις ψυχρές εξουσίες. Ο μέσα κόσμος πάντα θα παραμονεύει, πάντα, μέσω της ζωής και της πραγματικής τέχνης, θα ξαναϋψώνει τις αρχές και σωτήριες σημασίες του.
-----


Παρασκευή, 13 Απριλίου 2012

ΠΟΙΟΣ ΚΑΫΜΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ

Ένα απρόβλεπτο, μεγάλο τραγούδι με τη φωνή της Κατερίνας Στανίση, σε στίχους Μάνου Ελευθερίου και μουσική Θανάση Πολυκανδριώτη, από το δίσκο «Όλα τα πράγματα αλλάζουν» του 1984. Καλό Πάσχα.



ΠΟΙΟΣ ΚΑΫΜΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ

Ποιος καϋμός μεγάλος μου χτυπάει την πόρτα;
Ποιος καϋμός μεγάλος μου χτυπάει την πόρτα;
Πες μου για ν’ ανάψω της αυλής τα φώτα.

Ποιος καϋμός μεγάλος μου χτυπάει την πόρτα;
Πες μου για ν’ ανάψω της αυλής τα φώτα.

Μόνο στ’ όνειρό μου έρχεσαι κοντά μου
Κι όταν ξημερώνει φεύγεις μακριά μου
Είπα να σου στείλω γράμμα συστημένο
Όμως θα τ’ ανοίξεις, ή θα πάει χαμένο;

Ποιος καϋμός μεγάλος μου χτυπάει την πόρτα;
Πες μου για ν’ ανάψω της αυλής τα φώτα.

Ποιος καϋμός μεγάλος μου κρατάει την τύχη;
Ποιος καϋμός μεγάλος μου κρατάει την τύχη;
Και δεν την αφήνει κάτι να πετύχει;

Ποιος καϋμός μεγάλος μου κρατάει την τύχη;
Και δεν την αφήνει κάτι να πετύχει;

Μόνο στ’ όνειρό μου έρχεσαι κοντά μου
Κι όταν ξημερώνει φεύγεις μακριά μου
Είπα να σου στείλω γράμμα συστημένο
Όμως θα τ’ ανοίξεις, ή θα πάει χαμένο;

Ποιος καϋμός μεγάλος μου χτυπάει την πόρτα;
Πες μου για ν’ ανάψω της αυλής τα φώτα.

Πέμπτη, 12 Απριλίου 2012

ΤΟ ΒΑΘΥ ΠΑΣΟΚ

Πηγαίνετε πίσω στα σχολικά σας χρόνια. Θυμάστε όταν η κυρία σας έπιασε να αντιγράφετε απ' το βιβλίο κάτω απ’ το θρανίο, ή απ’ το διπλανό σας; Θυμάστε την απογοήτευση που νοιώσατε όταν τιμωρηθήκατε μόνο εσείς, ενώ την ίδια στιγμή γύρω σας αντέγραφε η μισή τάξη; Θυμάστε που αναρωτηθήκατε «γιατί εγώ και όχι αυτοί;». Θυμάστε που είπατε μέσα σας ότι σημασία δεν έχει να κάνεις κάτι που πρέπει ή που δεν πρέπει, αλλά να μην είσαι ο μόνος που πιάνεται στη φάκα;
Το βαθύ ΠΑΣΟΚ πραγματώθηκε μέσω της ιδέας ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα, αν τα κάνει κι ο διπλανός σου. Και μάλιστα, επειδή ακριβώς τα κάνει κι ο διπλανός σου, είσαι υπεράνω κριτικής αν τα κάνεις κι εσύ. Η κριτική μπορεί να ασκηθεί σε σένα μόνο αν ασκηθεί πρώτα σε όλους όσοι έχουν προηγηθεί. Έτσι, με βάση τη χαοτική αυτή αντίληψη, όλα επιτρέπονται, εφόσον όλοι τα κάνουν. Και εφόσον είναι ανήθικο να επισημάνεις την παράβαση αν δεν επισημάνεις και όλες τις υπόλοιπες παρεμφερείς παραβάσεις από τη σύσταση του ελληνικού κράτους και δώθε, καμία παράβαση δεν πρέπει να επισημαίνεται.


Δευτέρα, 9 Απριλίου 2012

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΖΟΥΡΝΗ

Το τραγούδι "Το Μελτέμι" αφιερώνεται από τον Νίκο Ζουρνή και τα Μουσικά Προάστια στη μνήμη του Στέργιου Παπαστεργίου - Stepa.


Νίκος Ζουρνής:

«Η επέλαση των βαρβάρων είχε προβλεφθεί· είμαστε στο κρεσέντο τώρα»

Συνέντευξη στον Ηρακλή Οικονόμου


Με τον πρώτο του δίσκο «Χιλιόμετρα» συστήθηκε ως ένας νέος τραγουδοποιός με έντονες τις ερμηνευτικές επιρροές από τους κορυφαίους ομότεχνούς του κατά τη δεκαετία του ’90. Πρόσφατα κυκλοφόρησε ο δεύτερος προσωπικός δίσκος του με τίτλο «Όλα τα χρώματα του μπλε», όπου πλέον καθίσταται εμφανής μια λαϊκότροπη μουσική γραφή και μία αφοσίωση στον ποιητικό στίχο. Η συμμετοχή της Μαρίας Λούκα χαρίζει ένα ευπρόσδεκτο ερμηνευτικό εύρος στο έργο, το τραγούδι «Στον Πειραιά» είναι μακράν ένα από τα ωραιότερα της τρέχουσας δισκογραφίας, ενώ οι μελοποιήσεις δύο ποιημάτων του Μάνου Ελευθερίου έχουν λάβει ήδη ξεχωριστή θέση στην εργογραφία του ποιητή. Και επειδή τη νέα γενιά δεν χρειάζεται να την ευλογούμε αλλά να την ακούσουμε, αφήνουμε τις συστάσεις και περνάμε κατευθείαν στο ψητό: ο κύριος Νίκος Ζουρνής!
-----


- Ηρ. Οικ.: Επάγγελμα: τραγουδοποιός. Τι σημαίνει ο όρος αυτός πλέον; Διατηρεί την αίγλη των δύο προηγούμενων δεκαετιών, ή συνιστά απλώς διαβατήριο για το ταμείο ανεργίας;
Νίκος Ζουρνής: Αν σκεφτώ ορθολογικά θα έλεγα ότι είναι μάλλον απίθανο να επιβιώσω από τη μουσική στη σημερινή εποχή. Από την άλλη δίνω χώρο στα πιθανά θαύματα και νομίζω ότι αξίζει να ζει κανείς για να πραγματώνει τις ευγενέστερες επιθυμίες του. Ο όρος τραγουδοποιός είναι θετικά, ευγενικά και ονειρικά φορτισμένος στο μυαλό μου. Όπως και να έχουν οι συνθήκες λοιπόν εγώ είμαι αποφασισμένος να τα δώσω όλα σε αυτό που ονομάζεται τραγουδοποιία. Αυτή είναι η αφετηρία και η βάση μου. Από εκεί και πέρα, ο Θεός να βάλει το χέρι του!     

- Με άλλα λόγια, πόσο εύκολο είναι να αφοσιωθείτε στην τέχνη σας όταν η κοινωνία είναι αισθητικά κατακερματισμένη, χωρίς μεγάλες αφηγήσεις και κινήματα; Πόσο εύκολη είναι η «προσφορά» χωρίς «ζήτηση»;
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, για να εξελίξει κανείς την τέχνη του (όποια και αν είναι αυτή) πρέπει να της αφοσιωθεί και να της δοθεί ολόψυχα. Διαφορετικά θα αναπαράγει και θα αναμασά τα ίδια και τα ίδια. Δε θα προχωράει παρακάτω. Τώρα σε ό,τι αφορά την κοινωνία μπορεί να μην έχει τους κραδασμούς και τις ιδεολογικές εμβαθύνσεις του παρελθόντος αλλά πάντα είναι εδώ, πάντα μπροστά μας και πάντα πυρακτωμένη. Βράζει ένα ποτάμι υπόγειο. Η ένταση που συσσωρεύεται μοιάζει εκρηκτική. Η εποχή αυτή και κάθε εποχή δίνει τα δικά της ερεθίσματα. Όλα είναι εδώ. Αρκεί να βρίσκεται κανείς μέσα στο γίγνεσθαι και μέσα στη δράση.

- Σε σχέση με τις εντέχνως jazzy αναζητήσεις στον πρώτο σας δίσκο («Χιλιόμετρα», 2009), τα «Χρώματα του μπλε» παγιώνουν μία άλλη μουσική ταυτότητα, με έντονο το νεο-λαϊκό χρώμα των 1990s. Μουσικά διχασμένη προσωπικότητα; Ή η πυξίδα σας δείχνει …ανατολικοδυτικά πάνω στο χάρτη;
Ψάχνω να χαρτογραφήσω τα μουσικά μου στίγματα. Τα τελευταία χρόνια είχα σκύψει πιο σοβαρά στη λαϊκή και ρεμπέτικη μουσική κάτι που δε φαινόταν στα «Χιλιόμετρα» παρά μόνο αμυδρά. Λάτρεψα τα λεγόμενα προπολεμικά ρεμπέτικα της Αμερικής (που παίζονταν μόνο με κιθάρες) και προσπάθησα να τα προσεγγίσω. Η αλήθεια πάντως είναι ότι και η Ανατολή και η Δύση με θέλγουν εξίσου.

- Στο νέο δίσκο σας συναντάμε τον Μάνο Ελευθερίου με δύο μελοποιημένα ποιήματα. Τι βρήκατε στις στιχουργικές αποσκευές του;
Εκπληρώθηκε ένα μεγάλο μου όνειρο με τη μελοποίηση των κειμένων του Μάνου Ελευθερίου. Έχω μελετήσει σχεδόν όλο του το έργο. Ποιητικό, στιχουργικό και πεζογραφικό. Η δύναμη του λόγου του είναι συγκλονιστική και η κάθε του λέξη μοιάζει στα μάτια μου με πυρωμένο σίδερο. Λόγω της μεγάλης μου αγάπης για το έργο του πήρα το θάρρος να βάλω μουσική σε δύο ποιήματα του.

- Το ομώνυμο ποίημα του Ελευθερίου το ξετρυπώσατε, όπως διαβάζω στο ένθετο, από το blog «Μουσικά Προάστια». Ως διαχειριστής του, δηλώνω ευγνώμων και υπερήφανος! Γενικά, παρακολουθείτε το διαδικτυακό μουσικό μικρόκοσμο; Πώς σας φαίνεται ο «εκδημοκρατισμός» του πληκτρολογίου;
Πράγματι ανακάλυψα το ποίημα «Όλα τα χρώματα του μπλε» στο ιστολόγιό σας και αμέσως θέλησα να το μελοποιήσω. Ενημερώνομαι καθημερινά για τα μουσικά τεκταινόμενα  από το διαδίκτυο. Επιπλέον έχω βοηθηθεί πολύ από τη διαδικτυακή δημοσιογραφία. Ίσως είναι πιο άδολα τα πράγματα σε σχέση με τα υπόλοιπα ΜΜΕ. Υπάρχει ο χώρος για να προβάλλει κάποιος τη δουλειά του. Υπάρχει ο χώρος για τη διαφορετική άποψη. Θετικό το πρόσημο λοιπόν.

- Ακούγοντας τα τραγούδια σας, εντόπισα καλοπροαίρετα μία ερμηνευτική συγγένεια με τον Σωκράτη Μάλαμα. Δημιουργική επιρροή, συνειδητή μίμηση, ή απλώς σύμπτωση;
Παρακολουθώ πολλά χρόνια την πορεία του Σωκράτη Μάλαμα και αναπόφευκτα με επηρέασε βαθιά. Σύμφωνα με μερικούς ακροατές με επηρέασε σε βαθμό κακουργήματος! Μίμηση ήταν στα εφηβικά  μου χρόνια. Πλέον προσπαθώ να βρω το δικό μου δρόμο αλλά με αργό ρυθμό και συνειδητά βήματα.

- Αν δεν κάνω λάθος, ο Μάλαμας άνοιξε και τον πρώτο σας δισκογραφικό δρόμο. Τι αποκόμισε ένας εικοσάχρονος νέος δημιουργός, όπως εσείς την εποχή των «Χιλιομέτρων», από την επαφή μαζί του; Τι σας συμβούλεψε;
Να έχω γερό στομάχι και να κολυμπήσω ελεύθερα χωρίς να με καταπτοούν οι κριτικές και τα σχόλια. Όταν εκθέτεις τη δουλειά σου θα πρέπει να είσαι έτοιμος να ακούσεις το οτιδήποτε.

- Στο πρώτο σας δίσκο μελοποιήσατε ένα απόσπασμα από το «Πρωινό Άστρο» του Γιάννη Ρίτσου. Στο ίδιο έργο έσκυψαν σχετικά πρόσφατα και ο Χρήστος Λεοντής, και ο Σαράντης Κασσάρας. Γιατί ο Ρίτσος; Και γιατί ο Ρίτσος του «Πρωινού Άστρου»;
Ήταν η πρώτη ποιητική συλλογή που διάβασα, δώρο των γονιών μου. Μου άρεσε πολύ το φως και η αισιοδοξία του ποιήματος. Ήμουνα γύρω στα δεκαέξι και μες στην αθωότητα και την άγνοιά μου είπα να δοκιμάσω να βάλω μία μουσική. Προέκυψε αυτό το αποτέλεσμα. Ευχαριστώ από καρδιάς την κυρία Έρη Ρίτσου που μας έδωσε γενναιόδωρα την δυνατότητα να το εκδώσουμε δισκογραφικά.

- Ποια είναι η δική σας οπτική για την τρέχουσα συγκυρία στην Ελλάδα; «Μαζί τα φάγαμε» ή «η χούντα δεν τελείωσε το ’73»;
Στα μάτια μου οι πολιτικοί έχουν αποξενωθεί εντελώς από το γίγνεσθαι. Δεν έχουν ιδέα πως είναι η πραγματική ζωή. Κοινωνία και πολιτικοί αποτελούν δύο κόσμους που δεν τέμνονται πουθενά. Κρυμμένοι πίσω από μεγάλα γραφεία, υπερπολυτελή αυτοκίνητα, σπίτια-φρούρια είναι αδύνατον να λύσουν οποιοδήποτε πρόβλημα. Ανίκανοι, μέτριοι, ολίγιστοι, ξεχασμένοι σε έναν παράλληλο ψεύτικο κόσμο. Το μόνο που επιδιώκουν είναι να κατοχυρώσουν τη δική τους επιφάνεια. Η απάντηση στην κρίση δε θα δοθεί από τους σημερινούς πολιτικούς. Από την κοινωνία θα δοθεί.

- Εν μέσω μιας εποχής παρακμής, εσείς πού στρέφεστε για να βρείτε φρέσκο αεράκι; Είναι τελικά η τέχνη το αντίδοτο στη βαρβαρότητα;
Και η τέχνη αποτελεί αντίδοτο (και περισσότερο η ποίηση) και η ιστορία. Όταν μελετάμε το παρελθόν βλέπουμε τις επαναλήψεις ενός ίδιου έργου με άλλα σκηνικά. Βλέπουμε πως στάθηκαν όρθιοι οι άνθρωποι σε παρόμοιες δύσκολες καταστάσεις. Δεν πρέπει να λιγοψυχήσουμε. Η «επέλαση των βαρβάρων» είχε προβλεφθεί από την ομώνυμη ταινία του Ντενί Αρκάν. Είμαστε στο κρεσέντο τώρα…

- Αντιγράφω από τον «Πειραιά»: «Καράβια φεύγουν και γυρίζουν / κι εσύ στην ίδια διαδρομή». Η δική σας διαδρομή πού σας πήγε μέχρι σήμερα; Και πού θέλετε να σας βγάλει τελικά;
Θέλω να γυρίσουμε όλες τις γωνιές της Ελλάδας παίζοντας τα τραγούδια μας. Κάθε χωριό και κάθε μπαράκι. Να περπατήσουμε τη χώρα από άκρη σε άκρη! Είναι μια καλή αφορμή τα τραγούδια και για φανταστικά ταξίδια και για πραγματικά.


Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

ΚΛΕΙΣ' ΤΑ ΟΛΑ...


...και φύγαμε για Βραζιλία!
Με 278 εκατομμύρια views στο youtube, πρώτα πηγαίνεις στον οφθαλμίατρο και ύστερα καταλαβαίνεις ότι έχεις μπροστά σου ένα τραγούδι - φαινόμενο και μία συλλογική υστερία γύρω απ' αυτό. Η μαζική παγκοσμιοποιημένη κουλτούρα στα καλύτερά της, κι εσύ αγαπημένη μου αναγνώστρια σταμάτα να γελάς βλέποντας τον κύριο Michel Telo και πάρε μου αεροπορικό εισιτήριο! ηρ.οικ.

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ: "ΒΙΟΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΣ" (10)

ΒΙΟΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΣ
Ανέκδοτες ημερολογιακές σημειώσεις του συνθέτη Μιχάλη Γρηγορίου
Ενότητα: "Εσυ, ο χρονος, ο θανατος κι’ εγω"
Επεισόδιο 10ο

Πεμπτη 18/3/2010

Να σου πω, μια πιο περιεκτικη διατυπωση ειναι η εξης :  Δεν ζουμε μονο στο επιπεδο αυτων που μας συμβαινουν, αλλα και στο επιπεδο αυτων που ονειρευομαστε. Κι’ οταν δεν μπορουμε να ονειρευτουμε, τοτε ειναι σαν να μη ζουμε πραγματικα. 
Κυριακη 18/4/2010 

Βρεθηκα προχτες  με τη Μυρτω στα Καλτεζα, εκεινο το ερημο χωριο στην περιοχη της Τριπολης. Καθως περιμενα στο μοναδικο καφενεδακι να τελειωσει τη δουλεια της θυμηθηκα καποιες παρατηρησεις που ειχα κανει προσφατα, σχετικα με την παραδοξη δυνατοτητα της ανθρωπινης συνειδησης να προβληματιζεται, να ερευνα και να αναλυει το γεγονος της εξελιξης του ειδους, που οδηγησε στην αναπτυξη αυτης καθαυτης της συνειδησης που προβληματιζεται, ερευνα και αναλυει τον ιδιο της τον εαυτο. Αυτη η παραδοξη αυτοκατοπρικη ιδιοτητα του “εγω” που του επιτρεπει να αναφερεται στον εαυτο του. Μετα σκεφτομουνα εαν η εξελιξη σταματαει εδω, ή μηπως υπαρχουν επομενα σταδια τα οποια αδυνατουμε να προβλεψουμε με το παρον συνειδησιακο software που διαθετουμε. Μηπως δηλαδη ισχυει κατι αναλογο μ’ αυτο που συμβαινει με τα προγενεστερα λειτουργικα συστηματα των computers, τα οποια δεν μπορουν να “τρεξουν” αρκετα μεταγενεστερα  προγραμματα. Αλλα βεβαια, τετοιες αναλογιες ειναι μηχανιστικες, γιατι τα CPUs των computers επινοουνται και κατασκευαζονται εξω απο τον ιδιο τους τον εαυτο, δεν προκυπτουν ως αποτελεσμα καποιας “κομπιουτεριστικης” εξελικτικης διαδικασιας. Αλλα, μηπως παλι δεν ισχυει ακριβως κατι τετοιο ; Μηπως ισχυει καποια αναλογη “κλειστη” εξελικτικη διαδικασια και σ’ αυτο τον τομεα ;  Γιατι οι σχεδιαστες των νεωτερων CPUs χρησιμοποιουν computers που λειτουργουν με προγενεστερα CPUs για να σχεδιασουν τις νεωτερες γενηες.  Ετσι, υπ’ αυτη την εννοια, μηπως υπαρχει καποια αναλογη “εσωτερικη” εξελικτικη διαδικασια ;
Εδω λοιπον εμφανιζεται μια ενδιαφερουσα εικονα : Κατ’ αρχας, τα νεωτερα CPUs κατασκευαζονται απο ανθρωπους οι οποιοι, για τα computers, θα αποτελουσαν κατι αναλογο μ’ αυτο που θα λεγαμε “θεος”. Ομως αυτοι οι, κατα computer, “θεοι”, βασιζονται επισης σε computers για να προχωρησουν τον σχεδιασμο τους σε επομενα σταδια. Κατ’ αναλογια, η ανθρωπινη εξελιξη βασιζεται στις φυσικες ιδιοτητες του ανθρωπου για να προχωρησει στα επομενα της βηματα. Κι’ αυτες οι “φυσικες ιδιοτητες” ειναι κατι αναλογο μ’ αυτο που ονομαζουμε “θεο”. Πριν ξεκινησει ομως αυτη η διαδικασια δεν πρεπει να ξεχναει κανεις πως τα πρωτα computers κατασκευαστηκαν απο ανθρωπους που δεν ειχαν computers !       
Εν πασει περιπτωσει, το θεμα εχει ενδιαφερον και θα μπορουσε κανεις να προχωρησει σε ενα σωρο αλλες αλληγοριες, οπου θα ετιθεντο θεματα οπως : που βρισκεται η αρχη αυτων των “φυσικων ιδιοτητων” –κατι που μας οδηγει στα ερωτηματα περι εμφανισης της ζωης απο την ανοργανη υλη, ως διαδικασια σωρευσης πολυπλοκοτητας-  ποια σχεση μπορει να υπαρχει αναμεσα στα γονιδια και στα μιμιδια και κατα ποσον ισχυει αυτο που λεγεται, οτι δηλαδη η εξελιξη συνεχιζεται μεσω των διαφορων δικτυωσεων των ανθρωπων μεσα στο κοινωνικο τους πλαισιο, και μετα, κατα ποσο το “πολιτιστικο” μιμιδιο επανεγραφεται στα γονιδια κι’ ετσι μετασχηματιζεται με αδιορατους τροπους   σε βιολογικο  γονιδιο, κλπ.
Και υπαρχει κατι ακομα που καποια στιγμη ισως με ενδιεφερε να ψαξω καλλιτερα και που  αφορα σ’ αυτα τα συγχρονα computer games που καταφερνουν να στηνουν ολοκληρους virtual κοσμους με τους οποιους αλληλεπιδρα ο χρηστης. Γιατι και τουτο το θεμα σχετιζεται αμεσα με το φαινομενο της συνειδησης, μεσα απο την πορτα της τεχνητης νοημοσυνης.