Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2012

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ: "ΑΚΗΣ ΠΑΝΟΥ - ΚΕΡΑΣΜΑ ΣΤΟΝ ΧΑΡΟ"



Ο Πρόλογος του Γιώργου Πανουσόπουλου:

Οἱ νεότεροι φιλέλληνες διαπιστώνουν ὅτι τὰ τελευταῖα 180 χρόνια τῆς ἐπανόδου μας στὴν Ἱστορία, ὡς ἐλεύθερου ἔθνους, τρία ἐπιτεύγματα εἴχαμε ἰσάξια μὲ ἐκεῖνα τῶν προγόνων μας. Τρία θαύματα, τρεῖς ἀποδείξεις, ἂς ποῦμε. Τὴ ναυτιλία, τὸ ἔπος τοῦ ’40 καὶ τὸ ρεμπέτικο τραγούδι. Κα τ τρία σ πευθείας σύνδεση μ τ νδοξο παρελθόν. Τ ρεμπέτικο τραγούδι, τ τελευταα κατ χρόνια, πιασε παφ μ τ λυρικ ποίηση το 6ου αώνα π.Χ., κα φτασε, ν δν ξεπέρασε, τ πίπεδο κείνης.

Κι ν μς εναι γνωστες ο μελωδίες, πέζησαν μως ο ρυθμοί. Τ 9/8 παραμένουν στ DNA μας (ταν γι τ πλοϊκά, λλ εσαχθέντα, 4/4 μς χρειάζεται κόμη τ «σκόρδο-κρεμμύδι»!). Τέλος πάντων, συνεισφορά μας ατν τν αἰῶνα στν ερωπαϊκ πολιτισμ σηματοδοτεται, νομίζω, π τ ρεμπέτικο… Κα τν Κάλλας! (Γι τν πόμενο αἰῶνα δν ξέρω).

Γι τ ποκείμενό μου τώρα, ν π τι θεωρ μεγάλη τύχη ν χω στ’ ατιά μου τόσο πέροχα τραγούδια, κα κόμη μεγαλύτερη ν μ χει φίλο του νας π τος δημιουργούς τους. (Μ τν κη Πάνου θά… μπλέξουμε παρακάτω).

Γι τν προσωπική μου σχέση γενικ μ τ μουσική, μπορ ν χω δύο προσεγγίσεις. μία φορ τν ψυχούλα μου, πομα τν φήσω φύλακτη– μπορε να τραγούδι ν τν σμπαραλιάσει (ετε τ κούω στ ραδιόφωνο, ετε τ παίζω στ μπουζούκι μου μ κάποιον φίλο).

λλη φορ τν κινηματογράφο, τ δουλειά μου. δ μουσική μου μ κάνει ν π τ δικά μου. μουσικ σ μι ταινία (μου) εναι νεμος. Φτιάχνω τ καράβι, τ ρματώνω, σηκώνω κα λα τ πανι κα περιμένω τ μουσικ ν φυσήξει, γι ν ξεκινήσει τ ταξίδι! Τ χρειάζομαι, γι ν διασχίσουμε μαζ τ πέλαγος, ν πιάσουμε πάλι στεριά.

μουν τυχερός, στς πέντε μου ταινίες, ν μο… φυσήξουν τ πανι Μνος Χατζιδάκις, Σταρος Λογα­ρίδης, Νκος Ξυδάκης, ο Χειμερινο Κολυμβητς κα Νκος Κυπουργός, μ μελωδίες πάλι το Μάνου (μι πο τελευταία μας, δυστυχς, κουβέντα γινε λίγο πρν ρχίσει τ γύρισμα τς «λεύθερης Κατάδυσης»).

Στς δύο τελευταες ταινίες κούγονται κα τραγούδια το κη Πάνου. να κόμη, πο μπορ ν προσθέσω, εναι τι σχέση τς εκόνας μ τ μουσικ παραμένει γι μένα κάτι μαγικ κα ρκετ νεξέλεγκτο κ τν προτέρων. Τ πς «παντρεύονται», πο λένε, πς κοντράρουν. Μυστήρια δουλειά! (Ὅπως οἱ γυναῖκες).

Γιώργος Πανουσόπουλος
Άκης Πάνου - Κέρασμα στον Χάρο
Λευκωσία, Εκδόσεις Αιγαίον
2012

Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2012

ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΚΑΡΤΟΚΙΝΗΤΗΣ ΤΗΛΕΦΩΝΙΑΣ: ΗΛΙΑΣΗ ΚΑΙ ΔΕΡΜΑΤΟΠΑΘΕΙΑ TO ALL

Μεσημεριανό πέρασμα από τρεις διαδοχικούς σταθμούς του μετρό στην Αθήνα. Στην έξοδο, ανά δυάδες κορίτσια με μπλε μπλουζάκια προσφέρουν κάρτες κινητής τηλεφωνίας γνωστής εταιρείας τηλεπικοινωνιών. Ο ήλιος να τσουρουφλίζει από πάνω, οι επιβάτες του μετρό να ανεβοκατεβαίνουν αναψοκοκκινισμένοι τις σκάλες, και τα κορίτσια εκεί, εκτεθειμένα στη λάβα του μεσημεριού δίχως ομπρέλα, μόνο με κάτι καπελάκια με το λογότυπο του εργοδότη τους. Τους πιάνω κουβέντα: "Τελευταία μέρα που δουλεύω σήμερα, δεν αντέχεται αυτό το πράγμα", και "Δεν επιτρέπεται η ομπρέλα γιατί θέλεις άδεια από το Δήμο", και "Πέντε ώρες δουλεύουμε έτσι, από το πρωί", και "Τους το έχουμε πει αλλά δεν γίνεται τίποτα".

Αν έχουν λίγη τσίπα οι κύριοι εργοδότες, ας βάλουν από αύριο σταντς και ομπρέλες για τις εργαζόμενές τους. Τις εκμεταλλεύονται που τις εκμεταλλεύονται, ε, ας μην τις έχουν και στο barbeque. Και οι συνδικαλιστές της γνωστής εν λόγω εταιρείας, ας βάλουν κι αυτοί ένα χεράκι. Και η Επιθεώρηση Εργασίας ας τσεκάρει κατά πόσο συνάδει με τους κανόνες ασφάλειας και υγείας στο χώρο εργασίας να βρίσκεσαι όρθιος και ακάλυπτος στον ήλιο πέντε συναπτες ώρες. Δεν χρωστάνε τίποτα οι κοπέλες να παθαίνουν ηλίαση επειδή κάποιοι "ανώτεροι" έχουν μεταβληθεί σε χρηματομηχανές. Αν γουστάρουν, να πάνε τα διευθυντικά στελέχη να μοιράζουν καρτοκινητή τηλεφωνία με 40 βαθμούς κελσίου μεσημεριάτικα, εκτεθειμένοι στον ήλιο δίχως ομπρέλα, να δουν τη γλύκα. Θα κάνουν και τζάμπα χρωματάκι, να είναι έτοιμοι για Μύκονο.
ηρ.οικ.

Τρίτη, 24 Ιουλίου 2012

LAMPOONS, SONGS & LAMENTS FOR THE 21st CENTURY


Δελτίο Τύπου

 ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΑΜΠΟΣ

Lampoons, songs and laments for the 21st century


Ο Δημήτρης Λάμπος, μετά τον πρώτο του δίσκο, «Μη σε φοβίσει η αγέλη» (LYRA, 2010), επανεμφανίζεται με το δεύτερο, αυτή τη φορά αγγλόφωνο άλμπουμ του, «Lampoons, songs and laments for the 21st century» (Λίβελοι, τραγούδια και θρήνοι για τον 21ο αιώνα) που κυκλοφορεί από τον ΜΕΤΡΟΝΟΜΟ.
Ηχογραφημένο στη Μοντάνα και στην Αθήνα, με τη συμμετοχή ελλήνων και αμερικανών μουσικών και τις φωνές της αμερικανίδας folk τραγουδοποιού Jessica Kilroy και της γερμανίδας blues τραγουδίστριας Jennifer Beecher να πλαισιώνουν τη φωνή του Δημήτρη Λάμπου, αποτελεί τη συγκομιδή ενός ταξιδιού που ξεκίνησε από την Αθήνα, πέρασε στη Νέα Υόρκη, έπειτα στη Μοντάνα, για να καταλήξει και πάλι στην Αθήνα όπου και ολοκληρώθηκε με τη συμπαραγωγή του Νίκου Χαλβατζή.

Στα 15 τραγούδια (συν ένα μικρό ορχηστρικό), ο Λάμπος πατώντας γερά στις folk rock καταβολές του που ήταν εμφανείς και στον πρώτο του δίσκο, περνάει μέσα από blues, country, funk αλλά ακόμα και hard rock μονοπάτια.

«Πέρα από τάσεις και μόδες, τραγούδια με ήχο ανεπιτήδευτο και λόγο κατ ουσίαν πολιτικό, γεφυρώνουν το σήμερα με τις απαρχές της folk, των blues, της funk και μιας μυστικής συνομιλίας με την ευθύτητα και την αμεσότητα. Ο Δημήτρης Λάμπος ποντάρει και προτείνει ένα άκουσμα -και ταυτόχρονα έναν ακροατή- ελεύθερο από τα κλισέ και τις αγκυλώσεις, κλείνοντας το μάτι στο τέλος της ιστορίας».
Νίκος Χαλβατζής
-----

 
Bιογραφικό

Ο Δημήτρης Λάμπος γεννήθηκε στο Βερολίνο και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα. Από πολύ νεαρή ηλικία άρχισε να γράφει στίχους και πεζά και ακολούθησε και η ενασχόλησή του με τη μουσική. Σπούδασε Διεθνή Οικονομικά (BSc, MSc)  στην Αγγλία και την ίδια περίοδο εξέδιδε το λογοτεχνικό περιοδικό «O Καθρέφτης» μαζί με ομάδα συνεργατών, ενώ ταυτόχρονα συμμετείχε σε διαφορετικές μπάντες ως κιθαρίστας και τραγουδιστής. Γυρνώντας στην Ελλάδα εργάστηκε ως δημοσιογράφος και στη συνέχεια ως οικονομολόγος ενώ πολλά άρθρα του γύρω από τη φτώχια και την ανισότητα σε μεταβατικές οικονομίες, εκδίδονται σε επιστημονικά περιοδικά όπως MONTHLY REVIEW, ΠΟΛΙΤΕΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ  κ.ά. Το 2008 εκδίδεται από το ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ το πρώτο του βιβλίο, «Η ιστορία ενός μισάνθρωπου», ένα ποίημα 2400 στίχων που προκάλεσε αίσθηση με την πρωτοτυπία του αλλά και την έντονα κοινωνικοπολιτική θεματολογία. Αρχές του 2009 και έπειτα από τα γεγονότα του Δεκέμβρη, κυκλοφορεί στο διαδίκτυο το τραγούδι του «Η εξέγερση του Δεκέμβρη», το οποίο γρήγορα εξαπλώνεται σε διάφορες ιστοσελίδες και μπλοκ. Το 2010 κυκλοφορεί από τη Lyra το πρώτο του cd, «Μη σε φοβίσει η αγέλη» με τη συμμετοχή γνωστών ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών. Από το 2010 παρουσιάζει σε ιντερνετικά ραδιόφωνα την εκπομπή Brainessance. Το 2011 πηγαίνει στη Μοντάνα των ΗΠΑ, μετά από πρόσκληση της αμερικανίδας τραγουδίστριας Jessica Kilroy και ξεκινάει τις ηχογραφήσεις του 2ου, αυτή τη φορά αγγλόφωνου άλμπουμ του, το οποίο και ολοκληρώνει στην Ελλάδα σε συνεργασία με τον Νίκο Χαλβατζή. Στο άλμπουμ αυτό, το οποίο κυκλοφόρησε από τον ΜΕΤΡΟΝΟΜΟ τον Ιούλιο 2012, συμμετέχει η Jessica Kilroy, η γερμανίδα τραγουδίστρια Jennifer Beecher καθώς και πολλοί αμερικανοί και έλληνες μουσικοί. Το Δεκέμβριο του 2011 συμμετέχει σαν καλεσμένος ομιλητής στη συνάντηση που οργάνωσε στο Αμβούργο το ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ, σχετικά με την κρίση στην Ελλάδα και τα σύγχρονα Ευρωπαϊκά κινήματα. Έχει εμφανιστεί ζωντανά σε Ελλάδα και Αμερική και έχει συμπράξει επί σκηνής σε πολλές συναυλίες με τους Νένα Βενετσάνου, Jessica Kilroy, Δημήτρη Παναγόπουλο, Γιώργο Δημητριάδη, Νίκο Χαλβατζή, Δανάη Παναγιωτοπούλου, Δημήτρη Αρναούτη, Γιάννη Σταθόπουλο κ.ά.

Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2012

ΓΙΝΕ ΚΙ ΕΣΥ ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΗΣ. ΜΠΟΡΕΙΣ!

 
 
Αλληλεγγύη στους απεργούς της Χαλυβουργίας Ελλάδος

Εννιά μήνες τώρα, εργοδοτικοί και κρατικοί μηχανισμοί χρησιμοποιούν όλα τα όπλα που έχουν στη διάθεσή τους για να διαλύσουν την απεργία των εργατών της Χαλυβουργίας Ελλάδος. Μια απεργία η οποία αποφασίστηκε από τη γενική συνέλευση των εργαζομένων ως απάντηση στη μετατροπή του 8ώρου σε 5ωρο με παράλληλη μείωση των αποδοχών και στην απόλυση δεκάδων χαλυβουργών. Και ενώ όλοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την κρίση που μας βρήκε –την οποία κερδοφόρες επιχειρήσεις χρησιμοποιούν ως πρόσχημα για να αυξάνουν τα κέρδη τους σε βάρος των εργαζομένων–, οι εργάτες της Χαλυβουργίας Ελλάδος στον Ασπρόπυργο δεν επηρεάστηκαν από το μαζικό χάπι του τηλεοπτικού καναπέ και της εκλογικής «λύσης». Δεν λογάριασαν τη λάσπη συγκεκριμένων μέσων ενημέρωσης, ούτε λύγισαν από τις υποχωρήσεις των απεργοσπαστών, τις εκδικητικές απολύσεις κατά τη διάρκεια της απεργίας, τις ταξικά αλλήθωρες αποφάσεις των δικαστηρίων, τις εργοδοτικές απειλές, τα ΜΑΤ, τη συμπαιγνία κυβέρνησης και ΣΕΒ.

Οι μάσκες έπεσαν. Την Παρασκευή 20 Ιουλίου παρατάχθηκαν τα ΜΑΤ μπροστά στο εργοστάσιο, επιτέθηκαν με κλομπ και δακρυγόνα στους απεργούς και συνέλαβαν έξι απ’ αυτούς, και όλα αυτά κατόπιν πρωθυπουργικής επιθυμίας και εισαγγελικής εντολής (!). Οι δυνάμεις καταστολής δεν υποστήριξαν κάποιο «δικαίωμα στην εργασία» −όπως παπαγαλίζουν οι καθεστωτικοί δημοσιογράφοι−, αλλά το δικαίωμα των εργοδοτών να απολύουν, να εξαθλιώνουν και να τρομοκρατούν. Όμως, όσα ΜΑΤ και να μισθώσει στον Μάνεση η κυβέρνηση «εθνικής ευθύνης» για να προστατεύσει τα πειθήνια στελέχη της απεργοσπασίας, χωρίς εργάτες στο εργοστάσιο γρανάζι δεν γυρνά. Ο Σύλλογος Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών στέκεται δίπλα στους απεργούς χαλυβουργούς και είναι αλληλέγγυος στον αγώνα τους, ο οποίος είναι αγώνας όλων των εργαζομένων. Στέκεται επίσης απέναντι σε όποιον εργοδότη εκμεταλλεύεται τη συγκυρία για να απολύει και να «φεσώνει» εργαζόμενους, να περικόπτει μισθούς και επιδόματα, να καταστρατηγεί δικαιώματα και κατακτήσεις, να μετατρέπει τους εργαζόμενους σε σκλάβους και να αντιμετωπίζει τις εργατικές διεκδικήσεις με τις παλιές καλές μεθόδους τρομοκρατίας και τις δυνάμεις καταστολής.

Παρά τις δυσκολίες, οι εργάτες της Χαλυβουργίας Ελλάδος συνεχίζουν την απεργία και τον αγώνα τους για την ικανοποίηση των αιτημάτων τους. Στο πλευρό τους βρίσκονται όσοι έχουν σταθεί αλληλέγγυοι στην παραδειγματική τους στάση απέναντι στην αδηφάγα εργοδοσία. Στο πλευρό τους βρίσκεται και ο ΣΜΕΔ. Καλούμε τα μέλη μας και όλους τους συναδέλφους να συμμετάσχουν στη συγκέντρωση των εργατών της Χαλυβουργίας Ελλάδος τη Δευτέρα 23 Ιουλίου στις 7.30 μ.μ. στην Ομόνοια, με το πανό του Συλλόγου.

Ο αγώνας των χαλυβουργών είναι αγώνας όλων των εργαζομένων.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΩΝ-ΕΠΙΜΕΛΗΤΩΝ-ΔΙΟΡΘΩΤΩΝ

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2012

ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ: "ΒΙΟΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΣ" (14)


ΒΙΟΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΣ
Ανέκδοτες ημερολογιακές σημειώσεις του συνθέτη Μιχάλη Γρηγορίου
Ενότητα: "Εσυ, ο χρονος, ο θανατος κι’ εγω"
Επεισόδιο 14ο

Κυριακη 18/7/2010

Σε επτα χρονια, αν ζω, θα ειμαι 70 χρονων !  Μια περιεργη συνειδητοποιηση, η οποια, χωρις ακριβως να με τρομαζει, δεν παυει να ειναι και καπως παγερη, αλλα και καπως παραδοξη, γιατι με ενα κομματι του μυαλου μου ειναι, λες και δεν αφορα εμενα αλλα καποιον αλλον στον οποιο εγω απλως αναφερομαι. Προκειται βεβαια γι’ αυτη την αυθορμητη ψευδιασθησιακη προδιαθεση να αντιμετωπιζει κανεις το εγω του ως κατι το αχρονικο. Κι’ ομως, το οτι σε 7 χρονια θα ειμαι 70 χρονων αποτελει ενα αναμφισβητητο γεγονος, οπως το οτι πριν απο 7 χρονια, το 2005 δηλαδη, ειμουνα 58 χρονων.

Κι’ ας μη με ξεγελαει η εμφυτη “νεανικοτητα” που μπορει να εχω σε ορισμενα ζητηματα, το οτι δεν εχουν ασπρισει τα μαλλια μου, το οτι εχω μια ερωτικη σχεση, το οτι συνεχιζω ως ενα βαθμο να κινουμαι με τους τροπους με τους οποιους κινιωμουνα και παληα, να πηγαινω σε μπαρακια, να πινω και να αγορευω στις παρεες, κλπ. Το γεγονος της πραγματικης ηλικιας μου παραμενει. Σκεφτομαι μαλιστα πως αυτη ακριβως η διαιωνιση καποιων “νεανικων” στασεων και συμπεριφορων εχει ενα υψηλο βαθμο επικινδυνοτητας, γιατι θετει διαρκως σε αντιπαραθεση καποια εξωτερικα φαινομενα με μια αντικειμενικη πραγματικοτητα, η οποια μπορει ανα πασα στιγμη να τα διαψευσει. Απο παληα λοιπον ειχα συνειδητοποιησει πως η πιο σωστη αντιμετωπιση αυτου του προβληματος –που δεν ειναι στ’ αληθεια προβλημα το οτι γερναω- ειναι μια απομακρυνση απο τους χωρους και τις δραστηριοτητες που απαιτουν να εισαι πραγματικα κι’ οχι φαντασιωσικα νεος, δηλαδη η απομακρυνση απο τους ρυθμους της πολης. Οσο κι’ αν εχω παψει εδω και χρονια να εμπλεκομαι στις ανταγωνιστικες συνθηκες που καιροφυλακτουν πισω απο την ιδιοτητα μου ως “καλλιτεχνη”, ως “διανοουμενου”, ως “πολιτικοποιημενου” ατομου, το ιδιο το πλαισιο της επικοινωνιας και αλληλεπιδρασης που στηνει η πολη με παρασυρει εμμεσα στο να ζυγιαζομαι μαζι τους. Μα θελεις η, χαλαρη εστω, διεκδικηση της συναυλιας του μεγαρου που εκκρεμει, θελεις η επιμονη μου για να εκδοθει το θεωρητικο μου βιβλιο, θελεις το οτι εδωσα σε λιγους ανθρωπους να διαβασουν το υλικο ενος επομενου βιβλιου με αποσπασματα απο τις σημειωσεις μου κι’ ακομα, η αυθορμητη οργη μου με τα ξεφτιλισμενα καθαρματακια του ΠΑΣΟΚ, με τα αλλα ανεγκεφαλα οντα του ΚΚΕ, η αισθηση της αφορητης πληξης και της γελοιοτητας που μου προξενουν οι διαφοροι χρεωκοπημενοι “αριστεροι” του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, οι διαφοροι ξεθυμασμενοι “καλλιτεχνες” και “διανοουμενοι”, με τους οποιους ειμαι, υποτιθεται, συναδελφος, αλλα κι’ οι διαφοροι συμβατικοι μεσηλικες μεσοαστοι, προς τους οποιους εχω την ταση να αντιπαρατιθεμαι με προκλητικους τροπους, κατηγορωντας τους κατα βαθος και για το οτι ειναι μεσηλικες –λες και δεν ειμαι κι’ εγω ! ....   Ολα αυτα με εμπλεκουν αθελα μου σε ενα συστημα στασεων, προσδοκιων και διεκδικησεων και διαψευσεων, που ειναι ολες τους ματαιες μπροστα στο γεγονος του χρονου που περναει.

Ετσι λοιπον, η απομακρυνση απο την πολη κι’ η ημιμονιμη εγκατασταση στα Βατερα θα ηταν ο μονος τροπος να αποκτησω αυτη την αισθηση –ή την ψευδαισθηση- της αχρονικοτητας που ταιριαζει με την βαθυτερη φυση του εγω ή, εστω, του δικου μου εγω.

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2012

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ "ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ"

Ένα όμορφο κείμενο για μια όαση γνώσης και ιδεών στο κέντρο της Αθήνας, για ένα χώρο που υπήρξε δεύτερο σπίτι μου στο Λύκειο. Αν βρεθείτε κατά οδό Σταδίου μεριά, αναζητήστε τον αριθμό 5 μέσα στη στοά. Θα γνωρίσετε τις σειρές κλασικής και σύγχρονης λογοτεχνίας των εκδόσεων Ζαχαρόπουλου, και θα βιώσετε ένα απίθανο ταξίδι στο χωροχρόνο του καλού βιβλίου. Κι αν θέλετε, ρίξτε και μια ματιά στη μοναδική σειρά βιογραφιών για συνθέτες κλασικής μουσικής, από τις ίδιες εκδόσεις. Σύντομα, θα την παρουσιάσουμε κι εδώ. ηρ.οικ.



Η ιστορία ενός ιστορικού βιβλιοπωλείου

Στέκι αντίστασης

Του ΒΑΣΙΛΗ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑ

Ενα από τα τελευταία λογοτεχνικά στέκια στο κέντρο της Αθήνας, «χωμένο», αλλά όχι εξαφανισμένο, στη στοά της οδού Σταδίου 5, το εκδοτικό βιβλιοπωλείο «Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος» αντιστέκεται στις σχεδόν καθημερινές πορείες προς τη Βουλή των Ελλήνων. Τις περισσότερες μέρες «πάσχει» από τη ρίψη δακρυγόνων και άλλων χημικών και ουκ ολίγες φορές έχει γίνει καταφύγιο νεαρών από τις επιθέσεις των ΜΑΤ. Ευτυχώς ώς σήμερα η βιτρίνα παραμένει ακέραια, αφού δεν βρέθηκε χέρι να σπάσει τα τζάμια.

Πίσω από τον πάγκο του βιβλιοπωλείου, βρίσκονται πάντα όρθιοι, έτοιμοι να σε εξυπηρετήσουν, ο Σταύρος και ο Λουκάς Ζαχαρόπουλος, ο μεγαλύτερος και ο μικρότερος από τα τέσσερα αδέλφια μιας οικογένειας που έχει αφοσιωθεί στις βιβλιοπωλικές και εκδοτικές επιχειρήσεις. Ο Γιώργος, από το 1979 μέχρι φέτος, κρατούσε το βιβλιοπωλείο «Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος» επί της οδού Πραξιτέλους στον Πειραιά. Ο Στέφανος είναι υπεύθυνος του τυπογραφείου, που βρίσκεται στον Αγιο Στέφανο.

Από την πρώτη ημέρα, το 1976, που άνοιξε το βιβλιοπωλείο της οδού Σταδίου 5 γνώρισε δόξες. Ιδίως το πατάρι του, όπως όλα τα πατάρια των βιβλιοπωλείων και καφενείων που μετατρέπονται σε αγκαλιές, όπου μέσα τους ταξιδεύουν προφυλαγμένες οι ιδέες. Σ' αυτό το πατάρι-αγκαλιά βρήκαν καταφύγιο οι ποιητές Νίκος Καρούζος, Μιχάλης Κατσαρός, Δημήτρης Χριστοδούλου και Νικηφόρος Βρεττάκος. Ο πολυρυθμικός διανοούμενος Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, ο γερμανομαθής ποιητής και μεταφραστής Αρης Δικταίος, ο εκρηκτικός Ρένος Αποστολίδης, ο πεζογράφος Γιάννης Μαγκλής, ο ιστορικός Δημήτρης Φωτιάδης, ο γραμματολόγος Μιχαήλ Περάνθης, ο διηγηματογράφος Γεράσιμος Γρηγόρης, ο πανεπιστημιακός Μιχάλης Μερακλής.

Ολα είχαν αρχή το 1966, χρονιά ίδρυσης του εκδοτικού οίκου (προηγήθηκε του βιβλιοπωλείου). Εχουν περάσει από τότε σαράντα πέντε ολόκληρα χρόνια. Ενας εικοσιτριάχρονος υπάλληλος του «Δημητράκου» και του «Μπίρη» αρνήθηκε να αγοράσει τους τίτλους του οίκου Δημητράκου και των εκδόσεων «Γαλαξίας» της Ελένης Βλάχου, γιατί πίστευε ότι είχαν ολοκληρώσει τον κύκλο τους. Προτίμησε να ιδρύσει τον δικό του εκδοτικό οίκο.

Ο 68χρονος Σταύρος Ι. Ζαχαρόπουλος θυμάται: «Εκείνη ήταν εποχή αναβρασμού, σαν τη σημερινή. Και ο κόσμος του βιβλίου, συγγραφείς και αναγνώστες, αν εξαιρέσουμε εκείνους που ήταν ταγμένοι στο τότε σύστημα είτε από ιδεολογία είτε από συμφέρον, διψούσε για ανατροπές και αληθινή δημοκρατία. Γι' αυτό αναγκαστήκαμε εξαιτίας της λογοκρισίας να υπολειτουργούμε. Επανήλθαμε όμως δυναμικά μετά τη μεταπολίτευση». Οι πρώτοι τίτλοι που κυκλοφόρησαν είχαν τη σφραγίδα συγγραφέων - μεταφραστών, οι οποίοι ξανάγραψαν τα ξένα αριστουργήματα: ο Θ.Δ. Φραγκόπουλος τον «Τομ Σόγερ» του Μαρκ Τουέιν, ο Ανδρέας Σαραντόπουλος τον «Τάρας Μπούλμπα» του Νικολάι Γκόγκολ και ο Αρης Δικταίος το «Κουαρτέτο» του Σόμερσετ Μομ.

Οι εκδόσεις «Σ.Ι.Ζαχαρόπουλος» όμως δεν έμειναν στο παρελθόν των μεγάλων συγγραφέων, αλλά αναζήτησαν κλασικοποιημένους συγγραφείς της εποχής μας. Η σειρά «Σύγχρονη Λογοτεχνία» ξεκίνησε με την «Πλήξη» του Αλμπέρτο Μοράβια, σε μετάφραση Κωστούλας Μητροπούλου, και ακολούθησε το «Εγώ κι αυτός» του Ιταλού συγγραφέα, σε μετάφραση Ερης Κανδρή. Το τρίτο βιβλίο της σειράς ήταν το πρωτοποριακό για την εποχή του και για τις επόμενες «Εν ψυχρώ» του Τρούμαν Καπότε, με τη μεταφραστική υπογραφή της Λ. Δουκίδου. Από τότε ο κατάλογος των εκδόσεων έχει φτάσει τους χίλιους πεντακόσιους τίτλους ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας.

Ποιο είναι το μέλλον του ιστορικού κέντρου, όταν βλέπουμε κάθε ημέρα να κλείνει το ένα μαγαζί μετά το άλλο, τον ρωτάμε. «Ολοι ελπίζουμε στην αλλαγή του κλίματος. Να αισθανθούν οι πολίτες ότι υπάρχει προοπτική, ότι μπορεί να γίνει ένας αγώνας που θα φέρει όντως καρπούς», είναι η πρώτη αντίδραση του Σταύρου Ι. Ζαχαρόπουλου. «Οι πληγές μερικές φορές μοιάζουν αγιάτρευτες. Τα Εξάρχεια δεν έχουν συνέλθει ακόμα από τα "Δεκεμβριανά" του 2008. Υπάρχουν μαγαζιά που ποτέ δεν ξανάνοιξαν και η μυρωδιά του καμένου σού τρυπάει τη μύτη», λέει, αναζητώντας την απαρχή της απαξίωσης του ιστορικού κέντρου.

Θεωρεί ότι οι ιδιοκτήτες άργησαν να ρίξουν τα ενοίκια, αλλά είναι ανάγκη να στηριχτεί το αθηναϊκό κέντρο: «Γιατί δεν είναι μόνο μαγαζιά και μπίζνες. Είναι το καμάρι των Ελλήνων και των ξένων που μας επισκέπτονται. Είναι η καρδιά της Αθήνας και της Ελλάδας ολόκληρης, που έχει πάθει έμφραγμα. Πολιτεία και πολίτες πρέπει να το καταλάβουν αυτό, αλλιώς "καλά σαράντα"!».

Και πώς μπορεί να βοηθήσει τους αναγνώστες, που πολλοί από αυτούς δηλώνουν αδυναμία να αγοράσουν τα βιβλία στην αρχική τους τιμή; «Οταν ξεκίνησε η οικονομική κρίση, πήραμε αμέσως την πρωτοβουλία να κάνουμε μεγάλες εκπτώσεις σε ανέργους και πολύτεκνους. Και αυτό είναι γενικά το πνεύμα μας, τόσο στη λιανική πώληση όσο και στη χονδρική. Σήμερα αυτό είναι επιτακτική ανάγκη για όλους τους επιχειρηματίες», επισημαίνει ο Σταύρος Ζαχαρόπουλος.

Αν ξετύλιγε το φιλμ της ζωής του από την αρχή, θα επέλεγε άραγε ξανά το ρίσκο του εκδότη-βιβλιοπώλη; «Δεν θα μπορούσα να αλλάξω ταυτότητα. Το βιβλίο για μένα και τα αδέλφιά μου ταυτίστηκε με τη ζωή μας. Γι' αυτό συνεχίζουμε, όπως πορευτήκαμε, εδώ και σαράντα πέντε χρόνια, παρά την τρικυμία της πατρίδας μας. Γιατί, όπως λέει ο Θωμάς εκ Κέμπης: "Εψαξα να βρω τη γαλήνη και τη βρήκα σε μια γωνιά μ' ένα βιβλίο"».

Ελευθεροτυπία, 5 Νοεμβρίου 2011

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2012

LATIN PARTY ΣΤΟ ΜΑΡΟΥΣΙ

Η Παναγιώτα μας έστειλε την πρόσκληση, και όσοι είστε λάτρεις της λάτιν χορευτικής μουσικής φροντίστε να πάτε. Έμπειροι καθηγητές-χορευτές, καλοί και κακοί μαθητές αλλά και οι παντελώς άσχετοι, όλοι μαζί, θα φτιάξουν ένα μοναδικό κουβάρι χορού και διασκέδασης. Απόψε, μετά τις 22:00, στο Μαρούσι (Λεωφόρος Κηφησίας 46). Στην είσοδο περιλαμβάνεται και ποτό.

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2012

Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΙΚΙΝΙ ΑΠ' ΤΑ ΚΑΛΑΘΙΑ

Απορώ πώς στο καλό έδωσε ο Χατζηνάσιος την άδειά του γι’ αυτό το τζαμπο-σκουπίδι:

Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς σε αυτή τη «διασκευή»; Ένα μαύρο χάλι δίχως αρχή και τέλος, που προσπαθεί μάλιστα να μιμηθεί τον τιτάνα Διονυσίου ως και στην εκφορά του λόγου. Θα μπορούσαν να είναι και οι τίτλοι τέλους όλης της ξεφτίλας που ζήσαμε τα τελευταία είκοσι χρόνια. Τι πιο συμβολικό της κακομοιριάς μας; Πήραμε από τους προηγούμενους τον έρωτα και το παράπονο και το φιλότιμο, και το κάναμε σάουντρακ για μπικίνι και κουβαδάκια. Και μάλιστα, διαφημίζοντας μία εταιρεία που απευθύνεται πρωτίστως στα παιδιά... ώστε από μικρά να μπαίνουν στο κόλπο της αποβλάκωσης και της κακογουστιάς.

Το πιο αστείο; Έκοψαν λέει οι αρμόδιες αρχές τη διαφημιστική εκστρατεία της συγκεκριμένης εταιρείας διότι θίγει συγκεκριμένους εμπορικούς κλάδους και προτρέπει σε χρήση βίας, καθώς ακούγεται ήχος χτυπήματος στο τέλος και υπάρχει παράφραση της φράσης «ξύλο που σας χρειάζεται» στους στίχους! Το ότι κάποιος διαφημιστής πήρε το καημένο το αρχικό τραγουδάκι και του άλλαξε τα φώτα δεν θεωρείται προφανώς πράξη βίας από κανέναν!

Ευτυχώς, όμως, τα τραγούδια παίρνουν παντού και πάντα την εκδίκησή τους. Κι όταν κάποτε οι μετοχές σας θα έχουν γίνει ραβασάκια και λαδόκολλες, τα τραγούδια μας θα ζούνε και θα είναι ακόμη εδώ! ηρ.οικ.


Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012

LITTLE POPULAR WALTZ


Για την κυρία Α. που αγαπάει τον Μαυρουδή, την κιθάρα και τα μελαγχολικά πρόσωπα, ένα "λαϊκό βαλσάκι" για χρόνια πολλά.

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2012

ΔΥΟ ΚΟΥΒΑΝΕΖΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ



¿Qué te importa que te ame?
¿Qué te importa que te ame,
si tú no me quieres ya?
El amor que ya ha pasado
no se debe recordar

Fui la ilusión de tu vida
un día lejano ya,
Hoy represento al pasado,
no me puedo conformar.

Si las cosas que uno quiere
se pudieran alcanzar,
tú me quisieras lo mismo
que veinte años atrás.

Con qué tristeza miramos
un amor que se nos va
Es un pedazo del alma
que se arranca sin piedad

***

Τι σε νοιάζει αν σ' αγαπάω;

Τι σε νοιάζει αν σ’ αγαπάω
αφού δεν με θέλεις πια;
Σ’ έναν έρωτα που πέρασε
δεν πρέπει να στέκεσαι

Ήμουν η επιθυμία της ζωής σου
μια μέρα μακρινή πια,
Σήμερα είμαι παρελθόν,
δεν μπορώ να το αντέξω

Αν τα όνειρα που έχει κανείς
μπορούσαν να γίνουν
να με θέλεις το ίδιο
όπως είκοσι χρόνια πριν…

με πόση θλίψη κοιτάμε
μια αγάπη που μας φεύγει
ένα κομμάτι ψυχής
που φεύγει χωρίς έλεος
Επιλογή - Μετάφραση: Ειρήνη Φιλιππίδου






Dos gardenias para

Dos gardenias para tí 
Con ellas quiero decir:
 
te quiero, te adoro, mi vida
 

Ponle
s toda tu atención 
porque son tu corazón y el mío.
 
Dos gardenias para tí
 
que tendrán todo el calor
 
de un beso de esos besos que te dí
 
y que jamás encontrarás
 
en el calor de otro querer.
 

A tu lado vivirán
 
y se hablarán
 
como cuando estás conmigo
 
Y hasta creerás que te dirán:
 
"Te quiero".
 

Pero sí un atardecer
las gardenias de mi amor
 se mueren
es porque han adivinado
que tu amor me ha traicionado
porque existe otro querer

***

Δυο γαρδένιες για σένα

Δυο γαρδένιες για σένα
θέλω μ΄ αυτές να σου  πω:
σε θέλω, σε λατρεύω, ζωή μου

Δωσ’ τους όλη σου την προσοχή
γιατί είναι η καρδιά σου κι η δικιά μου
Δυο γαρδένιες για σένα
που θα έχουν όλη τη θέρμη ενός φιλιού
απ΄ τα φιλιά που σου ‘δωσα
και που ποτέ δεν θα συναντήσεις
στη ζεστασιά κάποιου άλλου

Δίπλα σου θα σου ζουν
και θα σου μιλάνε
όπως όταν είσαι μαζί μου
και θα πιστεύεις πως θα σου λένε
«σε θέλω»

αλλά αν ένα δειλινό
οι γαρδένιες του έρωτά μου μαραθούν
θα είναι γιατί θα ‘χουν μαντέψει
πως η αγάπη σου με πρόδωσε
γιατί υπάρχει άλλη αγάπη για σένα
Επιλογή - Μετάφραση: Ειρήνη Φιλιππίδου

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2012

ΑΓΑΘΟΝ ΤΟ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΣΘΑΙ (2): ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΓΑΘΟΝ ΤΟ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΣΘΑΙ (2): ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ

Τα blogs «Άρωμα του τραγουδιού» και «Μουσικά προάστια» συνεχίζουν το κοινό τους ταξίδι με τη στήλη «Αγαθόν το εξομολογείσθαι», φιλοξενώντας έναν από τους μεγαλύτερους εν ζωή έλληνες ζωγράφους: τον Γιώργο Σταθόπουλο. Ύστερα από μία τρίωρη κουβέντα μαζί του, η προσωπική μας εμμονή με το έργο του φαίνεται ότι τιθασεύτηκε - προσωρινά, έστω. Φύγαμε από το ατελιέ του σοφότεροι, πλήρεις εικόνων και ιδεών. Τον ευχαριστούμε γι’ αυτό. Μ. Γκαρτζόπουλος - Η. Οικονόμου
-----


ΣΤΗΝ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ
Στην Αθήνα ήρθα πολύ μικρός, γύρω στα 14 μου χρόνια, κι από τότε ζω εδώ. Ποτέ δε μπήκα σε συγκοινωνίες, είχα στην αρχή ποδήλατο, μετά είχα μηχανάκι, μετά μοτοσυκλέτα. H πρώτη μοτοσυκλέτα που πήρα ήταν μια Honda 175· τότε θεωρείτο μεγάλη μηχανή και σπουδαία.

Στη Αθήνα τελείωσα το Γυμνάσιο. Έβγαλα νυχτερινό σχολείο γιατί την ημέρα ήμουν εργαζόμενος και το βράδυ πήγαινα στο σχολείο. Δούλευα σε διαφημιστικές εταιρείες. Τότε οι διαφημιστικές εταιρείες δεν ήταν όπως είναι τώρα με computers και γραφεία, ήταν συνεργεία που έκαναν ρεκλάμες. Τα διαφημιστικά τότε γίνονταν όλα στο χέρι. Δούλευα στα γήπεδα, ζωγραφίζαμε τα λογότυπα των εταιρειών, λάστιχα αυτοκινήτων. Έχω κάνει λάστιχα Pirelli με το πινέλο, με αερογράφους. Είχα μια ευχέρεια βέβαια, και αυτό με βοήθησε να βρίσκω δουλειές εύκολα και με καλό μεροκάματο.

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2012

ΜΙΚΡΕΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ (4): ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΟΥΡΗΣ

Καλοκαιρινά τα πράγματα μέσα στον Ιούλιο, καλοκαιρινή και η διάθεση στα Προάστια με άλλη μία εξαιρετική συνέντευξη από το αρχείο του ποιητή Σωτήρη Κακίση. Η μικρή ανάσταση  του αθλητισμού και του νερού, η γιορτή της υδατοσφαίρισης, το θαύμα της Βουλιαγμένης και της Εθνικής Ομάδας πόλο. Όλα ιδωμένα μέσα από τη ματιά του κόουτς Γιάννη Γιαννουρή, ανθρώπου με την σημαντικότερη προσφορά σε όλα τα επίπεδα της ελληνικής υδατοσφαίρισης. ΜΠ.


(Γιάννης Γιαννουρής)


ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΟΥΡΗΣ:

«Κρατάμε πάντα τη θετική πλευρά των πραγμάτων»…

του Σωτήρη Κακίση

Μιλάει για πρώτη φορά μετά τους απίστευτα επιτυχημένους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, με την έξοδο του 2004. Για τους γνωρίζοντες από μέσα τα πράγματα, κι εδώ η συμβολή του υπήρξε τεράστια. ‘Αλλωστε, από την αρχή αυτή ήταν η ειδικότητά του: η Δημιουργία. Η δημιουργία εκ του μηδενός, μάλιστα.

Γιατί, ποιος ήξερε τη Βουλιαγμένη πριν τον Γιαννουρή; Ας έκανε πρωταθλητισμό ο Ν.Ο.Β. στο σκι και στο κολύμπι από παλιά, αν δεν υπήρχε ο, κολυμβητής τότε, πρωταθλητής Ελλάδας στο πρόσθιο Γιάννης Γιαννουρής να οραματιστεί πράγματα αδιανόητα για τον μικρόκοσμο του ελληνικού πόλο, κανένα παγκόσμιο παράδειγμα  δεν θα είχε προκύψει, ούτε πρωταθλήματα παντού, ούτε Κύπελλα Ευρώπης.

΄Οταν ο Γιαννουρής, τερματοφύλακας της Εθνικής ακόμα, αποφάσιζε μιά φορά κι έναν καιρό, τριάντα χρόνια πριν, να πάρει μιά ομάδα που παρέπαιε στην Τρίτη Εθνική και με αλλεπάλληλες γενιές «Μπέμπηδων» -παιδιών από τότε και σχεδόν πάντα από τα σπλάχνα της- να την οδηγήσει μέσα σε είκοσι μόλις χρόνια στην κορυφή της Ευρώπης, κανείς δεν θα μπορούσε, όσο υποψιασμένος και να ήταν, να προβλέψει μιά τέτοια χρυσή πορεία.
Σ.Κ. 

Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2012

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑ



Xάρης & Πάνος Κατσιμίχας
Βeat Poetry

CD + ΒΙΒΛΙΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ


...Θεωρείστε αυτή τη δουλειά σαν μια μουσική ταινία μικρού μήκους.
Ένα μπερδεμένο όνειρο.
Παλιά τραγούδια, καινούργια τραγούδια και μουσικές, όλα μαζί,
σαν μια ωδή του υποσυνείδητου που πλέκει το παρελθόν και το παρόν
όπως αυτό διαλέγει και αποφασίζει. Ερήμην μας.
Ένα μουσικό παραμύθι για μεγάλους, γραμμένο με τα λόγια των beat ποιητών.
X. & Π.


Στο νέο τους άλμπουμ, ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας παρουσιάζουν μία μουσική εργασία πάνω στην ποίηση της beat γενιάς. Η έκδοση συνοδεύεται από πολυσέλιδο ένθετο βιβλίο, που περιλαμβάνει εκτενές σημείωμα των αδελφών Κατσιμίχα για τη σχέση τους με την ποίηση της beat γενιάς (που ανακάλυψαν τυχαία ένα χειμωνιάτικο βράδυ του 1971, όντας φοιτητές), πληροφορίες για τη «βέβηλη» αυτή γενιά και τους βασικούς της εκπροσώπους, βιογραφικά των beat ποιητών, πολλές φωτογραφίες και φυσικά τους στίχους των ποιημάτων με επεξηγηματικά σχόλια. Μία έκδοση, επίκαιρη όσο ποτέ!