Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2014

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΗΝ ΑΜΦΙΠΟΛΗ



Το ελληνικό τραγούδι στην …Αμφίπολη

Θυμάστε ποιες ήταν οι βασικές συναυλίες του καλοκαιριού που μας πέρασε, έστω στο Ηρώδειο και πέριξ αυτού; Μια στιγμή, να ανοίξω τις σημειώσεις μου:

Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη τραγουδά Μελίνα Μερκούρη.
Η Ελευθερία Αρβανιτάκη τραγουδά Βασίλη Τσιτσάνη.
Και ο Δημήτρης Μητσοτάκης τραγουδά Βασίλη Τσιτσάνη.
Ο Vassilikos τραγουδά Μάνο Χατζιδάκι.
Ο Μανώλης Μητσιάς τραγουδά και Βασίλη Τσιτσάνη και Μάνο Χατζιδάκι.
Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου τραγουδά Μίκη Θεοδωράκη «40 χρόνια μετά».
Ο Σταύρος Ξαρχάκος παρουσιάζει τραγούδια του από τα τελευταία 50 χρόνια.
Ο Διονύσης Σαββόπουλος παρουσιάζει τραγούδια του «50 χρόνια μαζί».
Ο Γιάννης Μαρκόπουλος παρουσιάζει τραγούδια του «που αποτέλεσαν σημείο αναφοράς μιας Ελλάδας που αντέχει στο χρόνο».
Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας τραγουδά τον «Αρμαγγεδώνα» 32 χρόνια μετά.
Ο Γιώργος Νταλάρας τραγουδά ρεμπέτικο unplugged.
Και πολλοί καλοί τραγουδιστές παρουσιάζουν ένα αφιέρωμα στον Μάριο Τόκα.

Να το πούμε όσο πιο απλά γίνεται: φέτος στο Ηρώδειο το νεότερο τραγούδι που ακούστηκε είχε ηλικία τριάντα ετών και βάλε.

Τι άλλο είναι τούτη η λίστα παρά τρανή απόδειξη μιας αβάστακτης στασιμότητας; Με πόσο Τσιτσάνη και πόσο Χατζιδάκι μπορούμε να πασπαλίσουμε το κενό; Πόση Μερκούρη πρέπει να τραγουδήσει η Ζουγανέλη; Δεν είναι ασύλληπτο μια τέτοια φωνή να χρειάζεται να περάσει στα «Παιδιά του Πειραιά» για να αποκτήσει το πολυπόθητο πανεθνικό επίχρισμα; Ακόμα κι ο Νταλάρας έκανε 10-15 προσωπικούς δίσκους προτού αρχίσει τα αφιερώματα. Σήμερα 1-2 αρκούν. Βλέπω τη συγκλονιστική Μαρία Παπαγεωργίου να παίζεται στα ραδιόφωνα με το «Ξημερώνει» του Θεοδωράκη - αν είναι δυνατόν, μια κοπέλα στην κορυφή της δημιουργικής της ορμής να αναγκάζεται να στραφεί στο «Ραντάρ» του ’81. Απ’ την άλλη, η έκρηξη χαζοχαράς δεν μπορεί ούτε αυτή να αρθρώσει κάτι δικό της, έστω - δώσε λοιπόν Τσιτσάνη κι εκεί, χόρευε swing, δεν τρέχει τίποτα, χαμογέλα στη διαφήμιση με κάτι στίχους που αν άκουγες πραγματικά τι λένε θα έβαζες τα κλάματα.

Με άλλα λόγια, η έγνοια πλέον δεν είναι η δημιουργία. Βρες τι θα επανεκτελέσεις, και είσαι οκ. Αυτή είναι η πραγματική έγνοια: ποιο ήδη υπάρχον μερίδιο του ελληνικού τραγουδιού θα διεκδικήσουμε για να σταθούμε στην αγορά - ή ό,τι έχει μείνει απ' αυτή τέλος πάντων. Κι αν φοβάσαι ότι δεν υπάρχει χώρος για σένα στον Τσιτσάνη, μην ανησυχείς - πλέον άρχισαν και οι επανεκτελέσεις στον ...Δεληβοριά.

Φαίνεται, όμως, ότι σκάβοντας έρχεται η όρεξη. Και όπως οι αρχαιολόγοι στην Αμφίπολη, έτσι και το σύστημα του ελληνικού τραγουδιού δύσκολα θα αποχωριστεί το βολικό μνημείο στο οποίο χώθηκε μέσα. Έτσι είναι η ιστορία - όταν δεν φτιάχνεις, καταλήγεις να σκαλίζεις να βρεις - ή απλώς απολαμβάνεις όσα ήδη έβγαλε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη.

ηρ.οικ.

2 σχόλια:

ένας στρατολάτης είπε...

Ηρακλή σκέφτηκες ποτέ τι γίνεται παραέξω; Δεν διαφωνώ σε τίποτα απ' όσα σημειώνεις, τουναντίον εγώ είμαι πιο φανατικός κατά των επανεπανεπανεκτελέσεων. Αναρωτιέμαι όμως, τι τραγούδι έχουν οι ευρωπαϊκοί λαοί σήμερα; Δεν ξέρω, ίσως να έχουν και να το αγνοώ. Ότι όμως πέφτει στην αντίληψή μου είναι καχέκτυπο αμερικανιάς του κερατά. Ταβάνι η Γιουροβίζιον. Εμείς είχαμε την τύχη να μας ανοίξουν τα στραβά μας μια-δυο γενιές μεγάλων συνθετών. Όταν αυτοί στέρεψαν ή εξαντλήθηκαν βιολογικά λογικό δεν ήταν να περιοριστεί η παραγωγή σε ψιλολόγια; Τι διάολο, πόσο περιούσιοι να είμαστε πια;

Μουσικά Προάστια είπε...

Στρατολάτη, αυτό που λες είναι τρομερά σημαντικό και η πρώτη αντίδρασή μου μόλις το διάβασα ήταν "ΑΥΤΟ ΞΑΝΑΠΕΣΤΟ". Δεν έχω τίποτα να απαντήσω και να σχολιάσω, είναι 100% όπως τα λες. Έχεις δίκιο τόσο για το μοντέλο τραγουδιού στο εξωτερικό χονδρικά, όσο και για τη σπανιότητα και το μεγαλείο αυτού που ζήσαμε στην Ελλάδα.

Η αφετηρία των προσεγγίσεών μας είναι λοιπόν κοινή. Από 'κει και πέρα, μπορείς να επιλέξεις να γκρινιάξεις, ή μπορείς και με ηρεμία να δεχτείς την πραγματικότητα. Εσύ καλώς επιλέγεις το 2ο! Κι εγώ το δέχομαι, αλλά ως γκρινιάρης ρέπω φορές-φορές και προς το 1ο!

Να το πω και λίγο πιο αφηρημένα: το να ξέρεις τις αιτίες ενός πράγματος δεν κάνει το πράγμα λιγότερο δυσάρεστο.

Αγωνιστικούς χαιρετισμούς,
Ηρ.