Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

ΤI ΕΠΑΘΕ ΤΟ ΚΚΕ; (ΣΤ' ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΩΡΑ...)


Το διαβάζω, το ξαναδιαβάζω, και δεν λέω να ηρεμήσω. Αν είναι δυνατόν... σεντόνι του Ριζοσπάστη που εγκαλεί την ΑΝΤΑΡΣΥΑ για ...ρεφορμισμό! Τσιμπήστε με, ζουλήξτε με, να βεβαιωθώ ότι δεν ονειρεύομαι. Το ΚΚΕ να τη βγαίνει στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ από τα αριστερά! Έζησα να το δω και τούτο!!! Το ΚΚΕ να αντικαθιστά την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο θρόνο του αριστερισμού και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να αποκτά - επιτέλους - τη σωφροσύνη και το ενωτικό πνεύμα που φαινόταν να αναπτύσσει κάπου εκεί στα μέσα του '90 το ΚΚΕ. Βρε πώς αλλάζουν οι καιροί!!!





Το κόμμα που υποτίθεται βρίσκεται στην πρωτοπορία έχει κλειδαμπαρωθεί στην πιο αδιέξοδη τακτική που θα μπορούσε να έχει εφεύρει ο χειρότερος ...εχθρός του. Αντί να θέτει αιτήματα που ενώνουν και συσπειρώνουν τον κόσμο ώστε, πατώντας σε αυτά, να πάει τον αγώνα του ένα βήμα παραπέρα, υιοθετεί μια μαξιμαλιστική και αυτο-αναφορική "επαναστατική" ρητορική όπου όλα τα επιμέρους αιτήματα εμφανίζονται να νοηματοδοτούνται μόνο μετά την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, ακυρώνοντας την οποιαδήποτε μεταβατική διαδικασία και άρα και το όποιο έδαφος μετωπικής συμπόρευσης και συνεργασίας. Εν τέλει, το ΚΚΕ φαίνεται ικανοποιημένο με τον ιδιότυπο ρόλο μιας αστρολόγου που δικαιώνεται συνεχώς για τις προβλέψεις της, χωρίς όμως να μπορεί να συντονίσει τη συλλογική σκέψη και πράξη ώστε να αλλάξουμε αυτά που λένε τ' άστρα, δηλαδή την πραγματικότητα. Του αρκεί που πέφτει μέσα στις προβλέψεις. Στοίχιμαν.

Το ερώτημα λοιπόν φαντάζει εύλογο:
Τι συνέβη στο ΚΚΕ τα τελευταία 15-20 περίπου χρόνια, για να αναδειχθεί σε αυτό το απίστευτο αριστερίστικο μόρφωμα; Τι έγινε για να πάμε από το Αντιιμπεριαλιστικό-Αντιμονοπωλιακό Μέτωπο σ' αυτό το εκτός τόπου και χρόνου αριστερίστικο κρεσέντο; Γιατί κατάντησε έτσι το ΚΚΕ, και ποιοι παράγοντες συνέβαλλαν σ' αυτή την αυτοεκπληρούμενη προφητεία συρρίκνωσης και περιθωριοποίησης σε μια περίοδο τόσο μεγάλων ευκαιριών;

Πολύ θα ήθελα κάποια στιγμή να διαβάσω μια σοβαρή πολιτική ανάλυση που να εξηγεί διαλεκτικά και με λεπτομέρειες αυτή την εξέλιξη, αγγίζοντας φυσικά και το δράμα της διάσπασης και του 1991, μακριά από σιχαμερούς αντικομμουνισμούς και τετριμμένα φιλελεύθερα σχήματα. Να αφορά άραγε αυτό τον ιστορικό του μέλλοντος; Μακάρι, και θα 'μαι ο πρώτος που θα αγοράσει ένα τέτοιο βιβλίο.

Γιατί δεν γίνεται να υπάρχει άνθρωπος συμπαθών προς τις ιδέες της αριστεράς ή του μαρξισμού ή της χειραφέτησης ή του κοινωνικού μετασχηματισμού ή όπως θέλετε πείτε το, που να μην είναι βαθιά απογοητευμένος με την κορύφωση της αριστερίστικης στροφής του ΚΚΕ.

Το πρόβλημα είναι ότι όσοι είναι εντός ΚΚΕ μου λένε ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα και καμιά αριστερίστικη στροφή, και όσοι είναι εκτός απλά δεν έχουν να μου δώσουν απάντηση, είτε επειδή δεν τους ενδιαφέρει το ερώτημα, είτε επειδή δεν γνωρίζουν πραγματικά το τι συνέβη και συμβαίνει.

Το ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι αυτή η στροφή σε επίπεδο τακτικής έχει γεννήσει ένα μάτσο βεβαιότητες, οι οποίες φυσικά έχουν οδηγήσει σε νέκρωση προγραμματικές επεξεργασίες και αναλύσεις της τρέχουσας πραγματικότητας. Πόσο Δεκέμβρη του '44 θα εκδώσει ακόμα η Σύγχρονη Εποχή; Πού πήγε η συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης συγκυρίας; Πού είναι οι νέες ερμηνείες, οι συγκεκριμένες αναλύσεις; Νέες τεχνολογίες; Διαδίκτυο και οικονομικός προγραμματισμός; Οικολογία; Πόλη; Εργασία και εργατικές τάξεις; Εκδημοκρατισμός; Χρηματοπιστωτικό σύστημα; Ενέργεια; Εκπαίδευση; Μεταφορές; Διεθνείς οικονομικές σχέσεις; Ελεύθερος χρόνος; Εναλλακτικές μορφές ολοκλήρωσης; Με άλλα λόγια, πού είναι το προχώρημα της μαρξιστικής ιδεολογίας; Και πώς θα οριστούν οι βασικές συνιστώσες της μελλοντικής κοινωνίας αν δεν συζητιέται τίποτα συγκεκριμένο γι'αυτή και για τις δυνατότητες που ανοίγονται σήμερα από την επιστήμη και την τεχνολογία; Τα λύσαμε όλα; Τι θα τρώμε; Πώς θα μετακινούμαστε; Τι θα παράγουμε; Πώς θα το παράγουμε; Πώς θα το διανέμουμε; Πώς θα το ανταλλάσσουμε; Πώς θα επενδύουμε για να παράγουμε; Ποιοι θα αποφασίζουν για το τι και πώς παράγεται; Πώς θα το αποφασίζουν; Βάσει ποιων κριτηρίων; Πώς και ποιος θα εγγυάται τη βαθιά δημοκρατία στις αποφάσεις; Αποκέντρωση; Σε τι πόλεις θα ζούμε; Πού πήγαν αυτά τα ερωτήματα, πού πήγαν οι απαντήσεις, και τι θα πούμε τώρα στα παιδιά; "Λαϊκή εξουσία", και τα λοιπά;

Η ιστορία κάποτε θα δώσει την απάντηση για το τι πραγματικά συνέβη με το ΚΚΕ στις αρχές του 21ου αιώνα σε επίπεδο τακτικής και ιδεολογίας. Ας ελπίσουμε μόνο εκείνη η απάντηση να μην έρθει πολύ αργά - αργά για το ΚΚΕ, αργά για το όποιο κίνημα, αργά για την ίδια μας την ιστορικά τόσο ασήμαντη ύπαρξη.

ηρ.οικ.



Δεν υπάρχουν σχόλια: