Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

ΤΟ ΠΤΩΜΑ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΣΜΟΥ, ΜΕΡΟΣ 1ο



ΤΟ ΠΤΩΜΑ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΣΜΟΥ, ΜΕΡΟΣ 1ο

Δεν γράφτηκε τίποτε τόσους μήνες στα Μ.Π. περί πολιτικής, όχι επειδή εισακούστηκαν τα παράπονα φίλων μου ότι και καλά το μπλογκ είχε χάσει τον μουσικό του χαρακτήρα και πολιτικολογούσε ακατάσχετα, αλλά επειδή δεν μου πήγαινε να υποσκάψω, έστω και άθελά μου, την προσπάθεια κάποιων ανθρώπων που εκτιμώ, οι οποίοι κλήθηκαν να δώσουν μια μεγάλη μάχη στο όνομα (και) της (δικής μου) Αριστεράς.

Πλέον, όμως, δεν μου πάει να μην βάλω σ' ένα χαρτί τις σκέψεις μου. Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

- Το κύριο λάθος που έφερε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στην τωρινή δεινή θέση είναι η ιδεολογία του αριστερού ευρωπαϊσμού με την οποία ήταν ποτισμένα τα στελέχη του κόμματος. Πίστευαν ειλικρινά ότι θα πάνε στους δανειστές κι ότι αυτοί, δήθεν πιστοί στα δήθεν ευρωπαϊκά δήθεν ιδεώδη θα αποδέχονταν την πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα και θα έλεγαν "ε, βέβαια, πρέπει να σεβαστούμε την βούληση του ελληνικού λαού - κομμένη η λιτότητα". Η ιδέα της Ευρώπης των αξιών, του διαλόγου, της συναπόφασης, αυτή η εικόνα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης σαν κάτι το συναινετικό και το δημοκρατικό και το "προνοιακό", αυτή η αφέλεια που βρίσκεται στην καρδιά του αριστερού ευρωπαϊσμού απέτρεψε τον ΣΥΡΙΖΑ απ' το να καθορίσει ορθή τακτική έναντι των ευρωπαϊκών θεσμών εξαρχής. 

- Αυτός είναι κι ο λόγος που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έκανε τίποτα πριν ή μετά τις εκλογές για να οργανώσει τον κόσμο. Ο κόσμος έμεινε να πιστεύει παθητικά ότι "θα τα βρούνε", ότι "θα φροντίσει η κυβέρνηση", και πάει λέγοντας. Για να οργανωθεί ο κόσμος, όμως, απαιτείται συγκεκριμένο, διαβολικά συγκεκριμένο πρόγραμμα, το οποίο πολύ απλά δεν υπήρχε. Και πάνω απ' όλα απαιτείται να πεις στον κόσμο την αλήθεια, κι αυτό ήταν αδύνατο, διότι το να πεις την αλήθεια θα σήμαινε ότι θα έπρεπε να πεις ότι ποτέ των ποτών δεν υπήρχε περίπτωση να δεχτούν οι "θεσμοί" προγράμματα Θεσσαλονίκης και αφορολόγητα και τα λοιπά.

- Για την ακρίβεια, ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά και μετεκλογικά έκανε σημαία του το μετα-πασοκικό παραμύθι του ότι η Ελλάδα μπορεί να είναι στο Ευρώ και στην Ευρ. Ένωση και την ίδια στιγμή να διατηρεί ο κόσμος το εισόδημά του, και το κράτος τις δαπάνες του, και η οικονομία τον παρασιτισμό της, και να ζουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Η ιδέα της προώθησης φιλολαϊκών μέτρων τα οποία δήθεν θα γίνονταν δεκτά από τους δανειστές, ήρεμα κι ωραία, χωρίς κόστος, υπήρξε η βάση των πρώτων μηνών. Χάθηκε υπερ-πολύτιμος χρόνος με προσλήψεις καθαριστριών και σχολικών φυλάκων, με φαντασιακές αυξήσεις κατώτατου μισθού, με εξίσου φαντασιακή κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, και πάει λέγοντας. Διότι πολύ απλά δεν είχε καταλάβει κανένας πού πήγαινε κι ότι του την είχαν στημένη, ούτε και μπορούσε κανένας να υπερβεί τον βασικό μύθο: ότι όλα αυτά τα φιλολαϊκά θα μπορούσαν δήθεν να γίνουν εντός του Ευρώ και της ΕΕ και της τωρινής συγκυρίας.

- Ποια ήταν η συνέπεια όλων αυτών; Να πάει ο ΣΥΡΙΖΑ στη διαπραγμάτευση με τον κόσμο ανοργάνωτο, με τα στελέχη του εντελώς ανυποψίαστα, και με μια ατζέντα διαπραγμάτευσης που δεν είχε καμία σχέση ούτε με συσχετισμούς, ούτε με συγκυρία. Και μ' αυτά και μ' αυτά, με ένα feel-good πρόγραμμα παροχών και δαπανών και με την πεποίθηση ότι "θα αναγκαστούν να αλλάξουν" χάθηκε η ευκαιρία για τη μόνη πραγματική διαπραγμάτευση που θα μπορούσε να γίνει. Ποια είναι αυτή; Θα σας την παρουσιάσω με μία εξίσωση: Μείωση Δημόσιων Δαπανών + Αύξηση Δημόσιων Εσόδων = Αύξηση Ξένων Επενδύσεων + Ελάφρυνση Δημόσιου Χρέους.

- Τι σημαίνει αυτό; Ότι από την πρώτη κιόλας μέρα θα έπρεπε η κυβέρνηση να παρουσιάσει το δικό της "έξυπνο" μνημόνιο, με μέτρα μείωσης δαπανών και αύξησης εσόδων, και μάλιστα να ζητήσει από τους θεσμούς βοήθεια ώστε να γίνονταν κι αυτοί συμμέτοχοι σ' αυτήν την προσπάθεια. "Γεια σας, θέλω να βρω και να φορολογήσω τη λίστα Λαγκάρντ, κάντε το για μένα". "Γεια σας, θέλω να μειώσω τις στρατιωτικές μου δαπάνες, δώστε μου λίστα με τα μεταχειρισμένα F-16 που θα μου παραχωρήσετε". Και την ίδια στιγμή η διεκδίκηση και η διαπραγμάτευση θα είχε τον διττό στόχο της ελάφρυνσης του χρέους και της αύξησης των επενδύσεων, μιλώντας την ίδια γλώσσα με τους Ευρωπαίους και όχι ενημερώνοντάς τους ότι το κράτος ξεκίνησε εκ νέου προσλήψεις. Εκεί έπρεπε να γίνει η πραγματική συζήτηση, από την πρώτη μέρα. Δεν λέω ότι θα πετύχαινε, λέω όμως πού θα έπρεπε να στοχεύσει η προσπάθεια εφόσον κάποιος δεν είναι διατεθειμένος να προβεί σε ρήξη αλά Λαφαζάνης.

- Αλλά για να γίνει κάτι τέτοιο πρέπει ως κόμμα και ως χώρα να ξέρεις τι είναι σημαντικό για σένα και τι όχι. Είδαμε μια κυβέρνηση για την οποία όλα ήταν εξίσου σημαντικά, όλα είχαν τον ίδιο υπαρξιακό χαρακτήρα, όλα ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου. Για να διαπραγματευτείς πρέπει να ξέρεις από πριν ποιο είναι το μεγάλο σου πρόβλημα που θες να λύσεις, και ποιες είναι οι πραγματικές παραχωρήσεις που θες να κάνεις. Και έτσι προφανώς και δεν πήραμε τίποτα - όχι μόνο διότι συνομιλούσαμε με άτομα που δεν ήταν διατεθειμένα να δώσουν, αλλά και διότι το μόνο που ήμασταν διατεθειμένοι στην αρχή, στην κρίσιμη ώρα, να δώσουμε ως παραχώρηση ήταν το να μην γίνουν οι προεκλογικές υποσχέσεις. Αέρα κοπανιστό, δηλαδή. Αλλά αυτά δεν περνάνε στα έμπειρα γεράκια της Ευρωζώνης. Το να πεις ότι δεν θα κάνω κάτι που αλλιώς θα έκανα δεν είναι παραχώρηση - παραχώρηση είναι να κάνεις κάτι που αλλιώς δεν θα έκανες. Και έτσι, χωρίς αξιολόγηση και ταξινόμηση των στόχων μας, καταλήξαμε να θεωρούμε εξίσου σημαντικά την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων με τις ιδιωτικοποιήσεις 11 διαλυμένων αεροδρομίων με το κόψιμο των πρόωρων συντάξεων με την αύξηση του ΦΠΑ στη Μύκονο με την απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων και πάει λέγοντας. Και τελικά καταλήξαμε να τα προτείνουμε εμείς οι ίδιοι...

- Απ' όλα αυτά, ισχυρίζομαι ότι τα σημαντικά που έπρεπε να διεκδικηθούν με κάθε τρόπο και μέχρι τελικής πτώσεως ήταν δύο: α) ένα τεράστιο πρόγραμμα δημόσιων και ιδιωτικών επενδύσεων με αποδέκτη την Ελλάδα, και β) ένα εξίσου τεράστιο πρόγραμμα ελάφρυνσης χρέους. Με άλλα λόγια, να βρει ο κόσμος δουλειά ώστε να μπορέσει αυτός ο κόσμος να πληρώσει δάνεια και φόρους και ασφαλιστικές εισφορές. Παραγωγική ανασυγκρότηση, με άλλα λόγια - αυτός είναι ο μακροπρόθεσμος στόχος που έπρεπε να υπηρετηθεί μέσα από τη διαπραγμάτευση. Και αυτό δυστυχώς ήταν το μόνο που δεν συζητήθηκε, λες και θα γινόταν κάτι αν δεν άνοιγε η ΕΡΤ ή αν δεν προσλαμβάνονταν οι καθαρίστριες ή αν κοβόταν και καμιά πρόωρη σύνταξη ή αν έμενε ο ΕΝΦΙΑ και για άλλον ένα χρόνο. Επενδύσεις και χρέος από την πρώτη μέρα έπρεπε να μπουν στο τραπέζι, αλλά εμείς δεν θέλαμε ...υφεσιακά μέτρα. Και τώρα; Κατέληξε ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ να προτείνει υφεσιακά μέτρα (δεν φτάνει στον ιμπεριαλισμό να σε κερδίζει, θέλει και να σε εξευτελίζει για παραδειγματισμό) και καταλήξαμε να έχουμε ύφεση με κλειστές τράπεζες στο όνομα της αποφυγής των υφεσιακών μέτρων, και καταλήξαμε επίσης να έχουμε διαθέσει τα αποθεματικά των πάντων για να πληρώσουμε το χρέος με την ελπίδα ότι θα μας σκέφτονταν και μας οι ελεήμονες θεσμοί!

- Υπάρχει βέβαια και ο αντίλογος, ότι δηλαδή η διαπραγμάτευση ήταν σημαδεμένη εξαρχής από τη μονομέρεια και την ταξική και ιδεολογική πώρωση των δανειστών. Μπορώ κάλλιστα να το δεχτώ. Δύο είναι οι πιθανές απαντήσεις σε αυτό - ας πούμε τη μία απάντηση "δομική εκδοχή" και την άλλη "εκδοχή συσχετισμών". Η δομική απάντηση είναι βασικά η απάντηση του ΚΚΕ και του Λαφαζάνη, ότι δηλαδή δεν μπορείς να διαπραγματευτείς τίποτα εντός της Ευρωζώνης και της ΕΕ γιατί αυτοί οι θεσμοί είναι δομικά καθορισμένοι, και άρα πρέπει να βγεις. "Άρα", λέει αυτή η απάντηση, "θα έπρεπε να ξέρετε κύριε Βαρουφάκη και κύριε Τσίπρα ότι η τράπουλα είναι σημαδεμένη εξαρχής, και αντί να εμπλακείτε σε διαπραγματεύσεις θα έπρεπε να ετοιμάσετε τη χώρα για επαναστατικό μετασχηματισμό, έξοδο απ' το Ευρώ καταρχήν, έξοδο από ΕΕ στη συνέχεια", και πάει λέγοντας.

- Κανένας δεν μπορεί να κατηγορήσει τον ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν είναι ΚΚΕ, με γεια του με χαρά του, έχει δικαίωμα να μην δέχεται αυτή τη "δομική εκδοχή". Τότε όμως, θα έπρεπε να έχει πάρει πολύ πιο σοβαρά την προσέγγιση που ο ίδιος πρεσβεύει, δηλαδή την "εκδοχή των συσχετισμών". Θα έπρεπε, δηλαδή, ο ΣΥΡΙΖΑ να έχει μελετήσει πολύ καλύτερα τους ισχύοντες συσχετισμούς εντός της Ευρωζώνης αντί να πέσει στην παγίδα του wishful thinking, δηλαδή της μεταφυσικής πεποίθησης ότι "όλα θα πάνε καλά". Το να πιστεύεις ότι θα αλλάξεις την Ευρώπη όταν είσαι H MONH αριστερή κυβέρνηση σε 19 κράτη-μέλη της Ευρωζώνης και 28 κράτη-μέλη της Ευρ. Ένωσης σημαίνει ότι πραγματικά αντιμετωπίζεις τεράστιο έλλειμμα πολιτικής κρίσης και αντίληψης. Και αυτό είναι το μόνο πράγμα, απ' όλα όσα αράδιασα σε τούτο το σεντόνι, για το οποίο δεν μπορώ να δικαιολογήσω στον ΣΥΡΙΖΑ. Για να γίνω όσο πιο προκλητικά σαφής μπορώ: ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να περιμένει να ανέβει τουλάχιστον το Podemos στην εξουσία στην Ισπανία (οι εκλογές είναι τον ερχόμενο Δεκέμβρη αν δεν κάνω λάθος) ώστε να είχε έναν τουλάχιστον σύμμαχο. Τι σημαίνει αυτό; Όσο παράδοξο, όσο λυπηρό κι αν ακούγεται, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έπρεπε να δεχθεί να βρεθεί στην εξουσία τον χειμώνα που μας πέρασε. Του την είχαν στημένη, αναμφισβήτητα, αλλά φοβάμαι ότι κι ο ίδιος έπεσε στην παγίδα που νόμιζε ότι έστηνε για τους άλλους.

- Κάπου εδώ η ανάλυση τελειώνει, επιστρέφοντας πάλι στην αρχή. Μπορεί να επέλθει συμφωνία μέχρι το επόμενο ΣΚ ή μπορεί και να μην επέλθει. Μπορεί να χάσουν οι άνθρωποι τα λεφτά τους ή μπορεί και να μην τα χάσουν. Μπορεί να βγούμε απ' την ύφεση ή μπορεί και να μην βγούμε. Ένα πράγμα είναι σίγουρο: ότι η αηδία του αριστερού ευρωπαϊσμού, αυτή η βλακώδης αντίληψη ότι μπορείς εντός του Ευρώ και της Ευρ. Ένωσης να είσαι άνετος κι ωραίος και αριστερός και φιλο-λαϊκός και όλα τα καλά του κόσμου, αυτό το "Μένουμε Ευρώπη + Πρώτη Φορά Αριστερά" μαζί στο ίδιο πακετάκι, μπαίνει για τα καλά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Και μέσα σε όλα τα δεινά αυτό είναι το μόνο καλό που μπορώ να δω - η επιτάχυνση του ιστορικού χρόνου που μπορεί να προέλθει από τη ριζοσπαστικοποίηση της πολιτικής συνείδησης.

- Για να το πω απλά: δεν μπορεί πλέον κανένα κόμμα να ξαναπεί όσα είπε ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά και να το ξανα-πιστέψει η πλειοψηφία του κόσμου. Ούτε λεφτά υπάρχουν, ούτε θα μας τα δώσει η Ευρ. Ένωση. Κι ούτε πρόκειται να πιστέψει ποτέ και τις παροχές του ΚΚΕ και τις φωνές του για κατώτατο μισθό 1.200 Ευρώ και μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων και όλο αυτό το πακέτο του ΣΥΡΙΖΟ-ΚΚΕ λαϊκισμού. Μόνο μια αριστερά με ένα σοβαρό πρόγραμμα δημιουργίας μιας σοβαρής δημόσιας διοίκησης και μιας σοβαρής οικονομίας μέσω μιας σοβαρής παραγωγικής ανασυγκρότησης θα έχει ελπίδα από εδώ και μπρος. Και όλα αυτά τα σοβαρά θα πρέπει πολύ σοβαρά να σκεφτεί η Αριστερά του μέλλοντος κατά πόσο μπορούν να ευοδωθούν εντός του Ευρώ και της Ευρ. Ένωσης που σε υποχρεώνει να προτείνεις εσύ τα μέτρα που δεν ήθελες, και μετά σε κάνει ρόμπα μην συμφωνώντας ούτε και σ' αυτά. Το μετα-ΠΑΣΟΚικό λαϊκίστικο όραμα των ευρωπαϊκών σοσιαλιστικών επιδοτήσεων που μεταλλάχτηκε στη δήθεν Ευρώπη χωρίς λιτότητα, στη δήθεν Ευρώπη των κινημάτων, και στο δήθεν μέτωπο του Νότου τελειώνει κάπου εδώ. Και οι τυφλοί είδαν τι εστί Ευρώπη, απ' το Καστελόριζο μέχρι το Νευροκόπι.

- Με άλλα λόγια, αυτό που μας διδάσκει η τωρινή δραματική συγκυρία είναι ότι για να φτιάξεις την αριστερή ομελέτα σου πρέπει να σπάσεις και αυγά. Αν είναι να χάσουμε και το τελευταίο Ευρώ στην τσέπη μας, τουλάχιστον ας μας μείνει παρακαταθήκη τούτο το - εν δυνάμει επαναστατικό - δίδαγμα.

ηρ.οικ.


Κλικ ΕΔΩ για το δεύτερο μέρος

Δεν υπάρχουν σχόλια: