Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

ΤΟ ΠΤΩΜΑ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΣΜΟΥ, ΜΕΡΟΣ 2ο


κλικ ΕΔΩ για το πρώτο μέρος



ΤΟ ΠΤΩΜΑ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΣΜΟΥ, ΜΕΡΟΣ 2ο


- Προχθές αναλύσαμε τον θάνατο του αριστερού ευρωπαϊσμού που δυστυχώς απαιτεί όλη την τωρινή δραματική εμπειρία για να προκύψει - και μην νομίζετε ότι αυτός ο θάνατος θα γίνει ακαριαία, θα απαιτήσει κάμποσο κακοφόρμισμα ακόμα. Είναι σημαντικό να εξεταστεί λίγο βαθύτερα η ρίζα αυτής της ελλιπούς και άκρως προβληματικής αντίληψης της πραγματικότητας που επέδειξε η κυβέρνηση στις εκτιμήσεις της έναντι της Ευρώπης. Δύο είναι τα βασικά συμπτώματα ότι κάτι δεν πήγε και δεν πάει καλά με τούτη την αντίληψη.

- Το ένα το αναφέραμε ήδη: η ιδέα ότι οι θεσμοί της Ευρ. Ένωσης καταλαβαίνουν από δημοκρατικές διαδικασίες, δημοκρατική βούληση των λαών, αλλαγές κυβερνήσεων, κλπ. Το πόσο η ΕΕ και η Ευρωζώνη καταλαβαίνουν και σέβονται τη βούληση του λαού και την εναντίωση στη λιτότητα το είδαμε και το χορτάσαμε έξι μήνες τώρα. Και μην ξανακούσω κουβέντα για δήθεν δημοκρατικό έλλειμμα που υπάρχει στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, το οποίο μπορεί δήθεν να διορθωθεί. Δεν υπάρχει δημοκρατικό έλλειμμα στην ευρωπαϊκή ενοποίηση - η ευρωπαϊκή ενοποίηση ΕΙΝΑΙ ένα απέραντο δημοκρατικό έλλειμμα, και υπάρχει μόνο χάρη σ' αυτό. Και αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ το κατάλαβε (;) με τον πιο σκληρό τρόπο. (Οι "Μένουμε Ευρώπη" δεν θα το καταλάβουν ποτέ).

- Αλλά υπάρχει και ένα άλλο προβληματικό σύμπτωμα στην αντίληψη που επέδειξε η κυβέρνηση περί Ευρώπης. Η ιδέα ότι τα όποια κινήματα και η όποια συμπαράσταση στην Ελλάδα και στο αίτημα για κατάργηση της λιτότητας ήταν το ίδιο και το αυτό με τις κυβερνήσεις των κρατών-μελών και τους υπερεθνικούς θεσμούς που λαμβάνουν τις αποφάσεις. Με άλλα λόγια, η αριστερά μπέρδεψε τα κινήματα με την εξουσία, το κοινωνικό με το πολιτικό. Η πικρή αλήθεια είναι ότι οι κοινωνικές μετατοπίσεις στην περιφέρεια της ΕΕ δεν έχουν μεταφραστεί και σε σοβαρούς πολιτικούς μετασχηματισμούς για πολλούς λόγους, εκ των οποίων ο βασικότερος είναι ότι χρειάζεται χρόνος μέχρι να αποτυπωθεί πολιτικά σε νέα σχήματα το ιστορικό τέλος της σοσιαλδημοκρατίας. Μπροστά σ' αυτή την πραγματικότητα, η κυβέρνηση έβλεπε τις σποραδικές διαδηλώσεις και δηλώσεις συμπαράστασης, φανταζόταν κι άλλες μες στην απελπισία της, αλλά ξεχνούσε το κρίσιμο: ότι τις αποφάσεις τις παίρνουν οι κυβερνήσεις και όχι οι πλατείες και οι δρόμοι. Και οι κυβερνήσεις ήταν συντριπτικά εναντίον της.

- Εκτός, λοιπόν, από το παραμύθι του αριστερού ευρωπαϊσμού, πεθαίνει βροντερά και το άλλο παραμύθι - του πόσο ωραία είναι τα κινήματα και άρα ότι αρκούν αυτά και δεν χρειάζεται η Αριστερά να ενδιαφερθεί για την πολιτική εξουσία. Στην κρίσιμη ώρα, τα όποια κινήματα δεν κατάφεραν να κάνουν το οτιδήποτε, τη στιγμή που οι κυβερνήσεις των χωρών τους έδεναν και έλυναν, παρέα με τους "θεσμούς". Η κληρονομιά των "Φόρουμ", όλος αυτός ο φετιχισμός της χαρουμενιάς των "πολύχρωμων" κινημάτων που δεν πρέπει να βραχούν στα βρωμόνερα της εξουσίας παρά μόνο πρέπει να παίζουν με τα κουβαδάκια τους στην παραλία, πάει περίπατο. Και μπαίνει με τον πλέον σαφή τρόπο στην ευρωπαϊκή ημερήσια διάταξη το ζήτημα της πολιτικής εξουσίας - δεν μιλάω για την πολιτική εξουσία των θεσμών αλλά για εκείνη των κυβερνήσεων των κρατών-μελών. Άλλη μια κυβέρνηση κράτους-μέλους χρειαζόταν μοναχά ο ΣΥΡΙΖΑ την κρίσιμη ώρα, μόνο μία, αλλά δεν βρέθηκε καμία. Και οι καλοί άνθρωποι με τις σημαίες και τα πλακάτ στις Βρυξέλλες και στα Λονδίνα δεν μπορούσαν να κάνουν απολύτως τίποτα.

- Αυτό που με προβληματίζει δεν είναι ότι η κυβέρνηση δεν τα αντιλήφθηκε όλα αυτά εξαρχής - ας πούμε ότι δεν ήξεραν - αλλά ότι δεν τα πήρε χαμπάρι ούτε και μετά από τους πρώτους 1-2 μήνες. Και έτσι, εκεί που απαιτείτο η μέγιστη ευελιξία επιδείχθηκε ακαμψία, νομίζοντας ότι σαν ώριμο φρούτο οι Ευρωπαίοι θα λύγιζαν υπό το βάρος της δημοκρατίας - ή υπό το βάρος του αντίκτυπου από μια χρεοκοπία της Ελλάδας. Μου προκαλεί απορία πώς οι συγκεκριμένοι άνθρωποι δεν κατάλαβαν τη θεμελιακή συνθήκη της ΕΕ εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια: την πιστή τήρηση της νεοφιλελεύθερης πειθαρχίας. Μα καλά, ούτε για την "απειλή του καλού παραδείγματος" (βλ. πολιτική των ΗΠΑ έναντι της Νικαράγουας επί Σαντινίστας) δεν άκουσαν και δεν διάβασαν ποτέ τους; Και έτσι κάθε διάψευση θόλωνε ακόμα περισσότερο το μυαλό και ενίσχυε ακόμα περισσότερο την αδυναμία αντίληψης της πραγματικότητας, με κορύφωση όλη αυτή την αταξική και ανιστορική ιδέα των παιγνίων και της μπλόφας που δήθεν θα παίζαμε ως ...ισότιμο μέρος της διαπραγμάτευσης (από ισοτιμία άλλο τίποτε).

- Η εξέλιξη των πραγμάτων μας διδάσκει ότι ένα από τα προβλήματα της κυβέρνησης (και της Αριστεράς σε ΟΛΕΣ τις εκφάνσεις της) είναι η σχεδόν απόλυτη κυριαρχία εντός της δύο τύπων ανθρώπων: των "κομματικών" και των "καθηγητών" - δηλαδή ανθρώπων που έχουν φάει όλη τη ζωή τους είτε στα κομματικά γραφεία, είτε στα αμφιθέατρα. Κοινός παρονομαστής και των δύο ανθρωπολογικών τύπων; Η προβληματική σύνδεση με την υλική πραγματικότητα της παραγωγής και της εξουσίας. Για την οποιαδήποτε σοβαρή απόπειρα μετασχηματισμού απαιτούνται άνθρωποι που εκτός από ιδεολογική / επιστημονική επάρκεια, θα έχουν αντίληψη τόσο των μηχανισμών της καπιταλιστικής εξουσίας (π.χ. λειτουργία διεθνών θεσμών) όσο και των αναγκαιοτήτων της παραγωγής και της αγοράς. Δεν φτάνουν ούτε οι κομματικές σφραγίδες ούτε οι δημοσιεύσεις και η θεωρία - χρειάζεται η εμπειρία του εργάτη, του παραγωγού, ακόμα και του "επενδυτή" και του "γραφειοκράτη". Και έτσι, αυτό που ακόμα και ο περιπτεράς της γειτονιάς μου ήξερε από την πρώτη εβδομάδα ("σιγά μην αφήσουν τον Τσίπρα να κάνει αυτά που θέλει"), κοτζάμ κυβέρνηση της Αριστεράς φάνηκε να αγνοεί για ένα ολόκληρο εξάμηνο.

ηρ.οικ.


Κλικ ΕΔΩ για το τρίτο μέρος

3 σχόλια:

Ραφ. Γ είπε...

Άρθρο αντάξιο της συγκυρίας. Ενίοτε διαφωνούμε, όμως τώρα, στο πιο κρίσιμο ιστορικά σημείο που έχω αξιωθεί να βιώνω εγώ και οι λίγο μεγαλύτεροί μου, οι απόψεις μας συμπίπτουν απολύτως· και λίγο-λίγο, μέρα με τη μέρα, διαψεύδεται ο ενδόμυχος φόβος μου: πως, νιόβγαλτος στα Πανεπιστημιακά προαύλια όπως είμαι, δεν παρακινούμαι από την πώρωση, μα απ' τη γυμνή λογική. Χαίρομαι λοιπόν που, τέτοιες μέρες που οι μάσκες του καθενός πέφτουν και βλέπεις ξεκάθαρα τι μυαλό κουβαλάει ο χαμογελαστός «καλός γνωστός» σου, είμαι σε θέση να εμβαθύνω στα δικά μου ιδεώδη μέσω από λόγια αγνώστων.

ΥΓ: Λυπάμαι που ποτέ δε γράφω το πλήρες όνομά μου δημοσίως, μα το Google είναι ένας ρουφιάνος που δε διατίθεμαι να βάλω στη ζωή μου.

Ανώνυμος είπε...

παραφράζοντας λίγο το γνωστό άσμα: παράτα τα γραφεία και τ’αμφιθέατρα, να΄ρθείς στην παραλία να κάνουμε έρωτα.
και πιο σοβαρά: ηρακλή, είσαι οδυνηρά ειλικρινής, βασανιστικά εύστοχος και οικτρά λίγος (μέσα στην αριστερά της αυτοαναφορικότητας και στα κινήματα του υπερφίαλου υπερεγώ).
δηλαδή, δεν υπάρχει ελπίδα αλλαγής αντιλήψεων προς την κατεύθυνση που αναλύεις..
κ.μ.

Μουσικά Προάστια είπε...

Καλησπέρα, ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.