Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2015

...ΤΟΣΟ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, PART 1


Αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με το ΚΚΕ, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα

Οι κομμουνιστές, οι επαναστάτες ευρύτερα, ήθελαν πάντα να κυβερνήσουν. Εδώ και χρόνια, το ΚΚΕ έχει επιλέξει - και το λέει ανοιχτά - να προτάσσει την αξία της συμμετοχής του στην αντιπολίτευση. Μαχητική αντιπολίτευση, ειλικρινής αντιπολίτευση, αγωνιστική και τα λοιπά, αλλά αντιπολίτευση. Έχει βρει κι αυτό το θεωρητικό σχήμα της διάκρισης κυβέρνησης / εξουσίας, ώστε να εξηγεί γιατί δεν τον ενδιαφέρει η κυβέρνηση. Ξεχνά, βεβαίως, να πει πώς θα καταλάβει την εξουσία, και γιατί αποτυγχάνει να πείσει τον κόσμο στην προσπάθειά του αυτή. Αν η ηγετική του ομάδα ήταν μάνατζερ ακόμα και στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς μου, θα είχε πάρει πόδι προ πολλού, αλλά στο Κόμμα φαίνεται ότι είναι αρκετά χαλαροί με τους δείκτες αποδοτικότητάς του. Τέλος πάντων, η ουσία είναι ότι αν θες να κυβερνήσεις ή να βρεθείς στην εξουσία, βρίσκεις εκείνη την τακτική που θα στο επιτρέψει και δεν επιμένεις να χαίρεσαι που οι προβλέψεις σου είναι σωστές, απολαμβάνοντας την αντιπολίτευση. Φαντάζομαι ότι οι κομμουνιστές δεν χαίρονταν με την επιτυχία των προβλέψεών τους, αλλά με την επιτυχή μετατροπή των ιδεών τους σε υλική δύναμη, σε δύναμη μετασχηματισμού της πραγματικότητας. Παλιά...

Αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με την Λαϊκή Ενότητα, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα

Χωρίς πρόγραμμα ποτέ κανένας δεν κατάφερε να κινητοποιήσει τον οποιονδήποτε υπέρ της οποιασδήποτε προοδευτικής μεταρρύθμισης. Και βέβαια η ΛΑΕ έμελλε να υποταχθεί σε αυτή την ιστορική αλήθεια. Όχι στο Ευρώ, αλλά και ναι στο Ευρώ υπό προϋποθέσεις, και εν τέλει θα δούμε. Ναι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά θα θέσουμε το ζήτημα στον λαό αν χρειαστεί (λες και μπορεί να μην χρειαστεί), και άρα μπορεί και όχι, αλλά βασικά θα δούμε. Όχι στο μνημόνιο, αυτό είναι το ευκολάκι, αλλά κάνουμε και την στρουθοκάμηλο υποκρινόμενοι ότι κάτι τέτοιο είναι δυνατόν χωρίς να είσαι προετοιμασμένος να αλλάξεις συθέμελα την ελληνική οικονομία και να συγκρουστείς με έναν εντελώς αρνητικό διεθνή συσχετισμό δυνάμεων. Και βέβαια, κουβέντα για το τι σημαίνει η έξοδος από το Ευρώ, τι οικονομικό πρόγραμμα θα κληθεί να εφαρμόσει μια κυβέρνηση που παίρνει μια τέτοια απόφαση, και τι πολιτικές απαιτούνται πέρα από το νόμισμα για να ανασυγκροτηθεί παραγωγικά η χώρα. Δεν είναι ότι δεν ξέρουν τις ερωτήσεις, είναι ότι δεν έχουν τις απαντήσεις.

Αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα

Θέλουν να οργανώσουν την εργατική τάξη, αλλά εδώ και δύο δεκαετίες δεν μπορούν να οργανώσουν μια στοιχειώδη κομματική δομή. Θέλουν να οργανώσουν την επανάσταση, αλλά δεν μπορούν να οργανώσουν τους εαυτούς τους. Μια βδομάδα πριν τις εκλογές, η μισή ΑΝΤΑΡΣΥΑ σηκώθηκε και πήγε στη ΛΑΕ, χαλαρά κι ωραία, σαν να μη συνέβη τίποτα. Τα χρόνια περνούν, οι εκλογικές αναμετρήσεις το ίδιο, αλλά η εξωκοινοβουλευτική αριστερά εξακολουθεί να είναι και εξω-κομματική αριστερά. Ποιος να ασχοληθεί με κόμματα και οργανώσεις - ο καθένας στην γκρούπα του, στο περιβολάκι του, να καλλιεργεί μικρο-εγωισμούς, μικρο-συμφεροντάκια και αμελοφάσουλα. Κι άσε τους εργάτες να πνίγονται - ακόμα κι αν έρχεται η συντέλεια του κόσμου, τα γκρουπούσκουλα είναι γκρούπούσκουλα. Κι όσες περισσότερες σελίδες ξοδεύουν στη θεωρητική επεξεργασία της ανάγκης της οργάνωσης, τόσο πιο ανοργάνωτοι θα μένουν.

Συμπέρασμα: Κοροϊδία τέλος!

Η αριστερά για άλλη μια φορά πάτωσε. Αν ήταν έστω και ελάχιστα έντιμη πολιτικά, θα παραδεχόταν την τεράστια ήττα (όχι την σημερινή, την άλλη, την ευρύτερη) και θα κινητοποιούσε τις δυνάμεις της για να επεξεργαστεί με λεπτομέρειες το πρόγραμμά της και τα χαρακτηριστικά της κοινωνίας που θέλει να φτιάξει - καθώς και της μετάβασης σε αυτήν. Το ΚΚΕ ως ισχυρή αντιπολίτευση, η ΛΑΕ ως αντιμνημονιακή δύναμη και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως οργανωτής του εργατικού κινήματος δεν είναι παρά τρεις εκφάνσεις της ίδιας αρρώστιας. Η γιατρειά απαιτεί πολύ διάλογο, συζήτηση σε βάθος, κινητοποίηση επιστημονικών γνώσεων, έμφαση στην λεπτομέρεια. Δεν ζούμε ούτε στο 1917, ούτε στο 1944, ούτε στο 1959, ούτε καν στο 1968 ή στο 1973, όταν θα μπορούσες να καθαρίσεις με ένα απλό σύνθημα "η γη στους αγρότες", "πατρίδα ή θάνατος", κλπ. Στη σημερινή εποχή δεν μπορείς να την βγάλεις καθαρή τόσο εύκολα. Χρειάζεται πρόγραμμα λεπτομερές, τόσο για το πού θες να πας όσο και για το τι θα συμβαίνει ενώ θα πηγαίνεις εκεί. Η αριστερά μπορεί να επιλέξει αυτό τον δύσκολο δρόμο, να βρει προτάσεις, να κάνει συγκεκριμένη ανάλυση, και να προβλέψει ακόμα και τις δυσκολίες του εγχειρήματος και τις απαντήσεις στις δυσκολίες αυτές. Μπορεί, βεβαίως, και απλώς να συνεχίσει να υπάρχει για να υπάρχει - για να βιοπορίζονται κάποιοι αργόσχολοι και για να τη βρίσκουν κάποιοι επανασταταράδες με τον εαυτό τους ώστε να γλιτώνουν τα λεφτά για τον ψυχίατρο - μέχρι να εξαφανιστεί εντελώς.

Ένα είναι σίγουρο: χωρίς επαναστατική θεωρία δεν μπορεί να υπάρξει επαναστατική πράξη. Και στην επαναστατική θεωρία περιλαμβάνεται και το επαναστατικό πρόγραμμα, στην πιο εκνευριστική και διαβολεμένη του ουσία και λεπτομέρεια. Και η επαναστατική τακτική. Και η επαναστατική οργάνωση, επίσης. Τα υπόλοιπα, περί "αντικειμενικών δυσκολιών" κλπ., είναι κολοκύθια για να περνάμε εμείς τις εκλογικές βραδιές μας και για να παίρνουν τα επαγγελματικά στελέχη τον μισθό και το ΙΚΑ τους.

ηρ.οικ.

4 σχόλια:

ένας στρατολάτης είπε...

Το παρουσιάζεις βέβαια σα να είναι κάτι το απλό που λόγω ελλιπούς προετοιμασίας ή κακής διαχείρισης δεν γίνεται πραγματικότητα.
Αν ήταν έτσι Ηρακλή, αλλάζαμε απλώς τον προπονητή.
Και, στο κάτω κάτω, γιατί εκεί νομίζω ότι βρίσκεται η ουσία, τι σε κάνει να πιστεύεις ότι ο λαός ενδιαφέρεται για προγράμματα και προτάσεις που θα φέρουν ριζικές αλλαγές στη ζωή του; Είμαι βέβαιος ότι ο λαός υποστηρίζει όποιον του υπόσχεται ότι δεν θα αλλάξει απολύτως τίποτα από αυτά που γνωρίζει.

Μουσικά Προάστια είπε...

Γεια σου Στρατολάτη,

δεν είπα ότι ο λαός ενδιαφέρεται για πρόγραμμα, είπα ότι για να ενδιαφερθεί θα πρέπει πρώτα να υπάρξει πρόγραμμα. Αλλιώς δεν θα ενδιαφερθεί.

Όσο για το πώς το παρουσιάζω, αφετηρία μου είναι ότι αντί να υποκρινόμαστε ότι έχουμε τις απαντήσεις στα υπερ-σύνθετα προβλήματα που τίθενται στην ημερήσια διάταξη, καλό θα ήταν να παραδεχθούμε ότι δεν τις έχουμε και να κάτσουμε οργανωμένα και με διάλογο να τις βρούμε.

Συγκεκριμένα: σχεδιασμός παραγωγής, χρόνος εργάσιμης ημέρας, νομισματική πολιτική, τραπεζικό σύστημα, νέες μορφές επιχειρήσεων, συμμετοχή εργαζομένων, αλλαγή καταναλωτικού μοντέλου, παραγωγική ανασυγκρότηση, σχέση δημοσίων/ιδιωτικών επενδύσεων, διεθνείς οικονομικές σχέσεις, έρευνα & τεχνολογία, κρίσιμες διαστάσεις της καθημερινής ζωής όπως υποκατάσταση ι.χ. αυτοκινήτου, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, πρωτογενής παραγωγή μέσα στην πόλη - ένα δηλαδή νέο μοντέλο ζωής.

Τι έχει να πει σήμερα η αντισυστημική αριστερά για τον κορμό του κοινωνικού μετασχηματισμού, και πώς είναι δυνατόν να επιδιώκουμε τούτο τον μετασχηματισμό χωρίς να έχουμε τις απαντήσεις στα βασικά;

Τακτικισμοί και σεχταρισμοί, δυστυχώς, αποτρέπουν αυτή την τόσο αναγκαία διαδικασία επεξεργασίας θέσεων που απαιτεί μια κοσμοϊστορική κινητοποίηση κοινωνικών δυνάμεων και επιστημονικών πόρων. Κοσμοϊστορική, διότι θα πρέπει να είναι αντίστοιχη της πολυπλοκότητας της σημερινής ζωής και της συνθετότητας των προβλημάτων.

Και η ευθύνη του ΚΚΕ ως προς αυτό είναι συγκριτικά μεγαλύτερη - οι άλλοι δεν έχουν ούτε την πείρα, ούτε την οργάνωση, ούτε την κρίσιμη μάζα, για να θεμελιώσουν μια τέτοια διαδικασία. Ένα κλείσιμο του ματιού του κόμματος προς τα έξω, μια υπόνοια ανοίγματος, μια στοιχειώδης αυτοκριτική στην πράξη θα άνοιγε τεράστιες δυνατότητες - αυτό ναι, το πιστεύω πραγματικά.

Τώρα, την αλλαγή προπονητή μην την υποτιμάς, είναι απαραίτητη προϋπόθεση. Στον Παναθηναϊκό, ας πούμε, προσπαθώ με κάθε τρόπο να φύγει ο Αναστασίου. Αλλά εδώ είμαι εκτός, άρα την αλλαγή προπονητή την αφήνω να την προωθήσουν εσύ και άλλος άξιος κόσμος που είμαι σίγουρος ότι βρίσκεται εντός του κόμματος και πλησίον αυτού.

ένας στρατολάτης είπε...

Δεν είμαι εντός του κόμματος Ηρακλή. Αν ήμουν θα γνώριζα και το βαθμό ανάλυσης των συγκεκριμένων που απαριθμείς. Φυσικά συμφωνώ ότι πρέπει αυτά να αποτυπωθούν αναλυτικά. Το έγραψα νωρίτερα, πριν δω την απάντησή σου μάλιστα. Αλλά δεν θα καταδικάσω, θα κριτικάρω βέβαια, γνωρίζοντας ότι ενδεχομένως να έχουν ήδη αποτυπωθεί αναλυτικά και να είναι παράλειψή μου που δεν έσπευσα να τα αναζητήσω.
Το ΚΚΕ έχει ικανότατο επιστημονικό στελεχικό δυναμικό. Όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, αφού ο υδραυλικός μπορεί να κρίνει με βεβαιότητα μόνο τη δουλειά του υδραυλικού, κι εγώ που είμαι λογιστής, ούτε καν του λογιστή (τόσο μπουρδέλο μας τά 'χει κάνει η πολυνομία).
Το μόνο που δεν καταλαβαίνω είναι τι σχέση μπορεί να έχει το άνοιγμα, αν το ερμηνεύω σωστά (προς την υπόλοιπη αριστερά υποθέτω) με την προετοιμασία του μετασχηματισμού. Τι σχέση έχει π.χ. η ΛΑΕ με το σοσιαλισμό όπως τον βλέπει το ΚΚΕ;
Όσο για τον Παναθηναϊκό, παρακαλώ κρατείστε τον προπονητή σας μήπως καταφέρει η ΑΕΚ και κάνει φέτος κανα θαύμα.

Μουσικά Προάστια είπε...

Το άνοιγμα έχει σχέση με την προετοιμασία του μετασχηματισμού, διότι όπως είπαμε η προετοιμασία του μετασχηματισμού απαιτεί μια πρωτοφανή κινητοποίηση επιστημονικών δυνάμεων, εμπειρίας, πρωτότυπης σκέψης, σχεδιασμού, επιχειρημάτων, υιοθέτησης πρακτικών που ήδη υπάρχουν στην πρωτοπορία της παραγωγής, σύλληψης άλλων, κλπ.

Επίσης, το άνοιγμα είναι απαραίτητο ώστε να πειστεί ο κόσμος ότι το ΚΚΕ δεν επιδιώκει απλώς να είναι η πτωχή πλην τίμια αντιπολίτευση αλλά ότι έχει ΣΗΜΕΡΑ σχέδιο εξουσίας και μετάβασης.

Είναι διαλεκτική η σύνδεση: χωρίς πρόγραμμα δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ πρόταση και τακτική εξουσίας, και χωρίς πρόταση και τακτική εξουσίας δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ πρόγραμμα. Και τα δύο πρέπει να γίνουν παράλληλα.

Μην κολλάς στην ΛΑΕ σαν κόμμα, δεν μιλάω γι' αυτήν, το άνοιγμα είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο (άνοιγμα καταρχήν εσωκομματικό, οριζόντια επικοινωνία, εσωκομματική δημοκρατία, άνοιγμα του κομματικού τύπου, ανοιχτή δημόσια κριτική και διάλογος - και βέβαια άνοιγμα σε πρόσωπα και οργανώσεις που συμμερίζονται ΑΔΡΑ τον προσανατολισμό σου).

Πάντως η σχέση της κάθε ΛΑΕ με τον σοσιαλισμό όπως το βλέπει το ΚΚΕ δεν είναι μικρότερη από τη σχέση που είχαν οι συνιστώσες του ΕΑΜ ή της Unidad Popular του Αλιέντε. Δεν είναι αυτό, εννοώ, το πρόβλημα, αλλιώς δεν θα γινόταν ποτέ τίποτα στην ιστορία. Ακόμα και εντός των Μπολσεβίκων υπήρχαν διαφορές μεγαλύτερες από τις διαφορές ΛΑΕ - ΚΚΕ, ΠΑΝΤΑ θα υπάρχουν διαφορές.

Δηλαδή: Όταν είσαι πρωτοπορία της εργατικής τάξης και έχεις πραγματικό επαναστατικό προσανατολισμό, εγκαταλείπεις την καθαρότητα και κολυμπάς και στα σκ... για να δημιουργήσεις συμμαχίες και να προάγεις τον σκοπό σου.