Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

ΝΙΚΟΣ ΤΟΥΛΙΑΤΟΣ: "Μ' ΕΝΑ ΚΥΜΒΑΛΟ ...ΑΛΑΛΑΖΟΝ;" (15)



Μια δυνατή δημιουργική στιγμή στην ζωή μου to 1984 υπήρξε για την πολιτική – πολιτιστική μου δράση το καλλιτεχνικό εργαστήρι 0,56 που ήμουν ιδρυτικό μέλος. (0,56 δηλαδή ήταν το ποσοστό που έδινε το κράτος για τον πολιτισμό). Ένας πολιτιστικός σύλλογος με διάρκεια ζωής 4 χρόνια και απίστευτα δημιουργική δράση και με πολύ συγκεκριμένα αποτελέσματα. Πιστεύω απόλυτα ότι το εργαστήρι διαμόρφωσε την σκέψη και τη ζωή των παιδιών που το έζησαν και έδρασαν μέσα από αυτό.

Και όταν λέω παιδιά κυριολεκτώ, ήταν χώρος νεολαίας όχι στο όνομα αλλά στην πράξη.

Παραθέτω την ιδρυτική διακήρυξη.

Φίλοι Κουκακιώτες

<<Στον καθημερινό αγώνα που κάνουμε όλοι μας για την επιβίωση, πολιορκούμαστε από μεγαλόστομες υποσχέσεις για μια καλύτερη ζωή μα σπάνια βρίσκουμε αυτό που αναζητάμε μέσα στην προπαγάνδιση της κοσμοπολίτικης αφρόκρεμας, του καταναλωτισμού, της φυγής σε ψεύτικους παραδείσους, μέσα στην προώθηση της σύγχυσης και λύσεων ισοπεδωτικών ή προσαρμοσμένων στην πνευματική αδράνεια, μέσα στην εξουδετέρωση της έφεσης και του ταλέντου.

Ποια δύναμη είναι αυτή που μας έσπρωξε και ποια ανάγκη γεννάει αυτή μας τη δημιουργική προσπάθεια που ξεκινούμε; η εκρηκτική δύναμη διάθεσης των νέων για δημιουργία και η άποψη μας που θέλει την πολιτιστική δραστηριότητα σήμερα να είναι πιο φιλόδοξη, που τη θέλει ποσοτικά αναπτυγμένη αλλά προπάντων ποιοτικά ανεβασμένη υπογραμμίζοντας την έντονη παρουσία της στην ζωή μας. Η άποψη μας που θέλει την πολιτιστική δραστηριότητα να μην εξαντλείται σε κάποιες εκδηλώσεις ή ερασιτεχνικά σχήματα μόνο αλλά να συνδεθεί με όλη τη ζωή μας.

Με τις σπουδές, με τον ελεύθερο χρόνο, με την ψυχαγωγία μας. Μας ενδιαφέρει η κίνηση των ανθρώπων προς τα μπρος και όχι προς τα πίσω. Δεν θέλουμε να φτάσουμε στο σημείο που ανάγκασε τον μεγάλο μας ποιητή Γιώργο Σεφέρη να πει. 

….Λυπάμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι μέσα από τα δάχτυλα μου χωρίς να πιω ούτε μια στάλα….

Δεν θέλουμε απλά να ερμηνεύσουμε την πραγματικότητα. Θέλουμε να την μετατρέψουμε, να την αλλάξουμε. Θέλουμε οι Κουκακιώτες να πάψουν να είναι παθητικοί ακροατές, απροστάτευτοι καταναλωτές των πολιτιστικών προϊόντων και να γίνουν δημιουργοί προοδευτικών πολιτιστικών αξιών. Θέλουμε να είμαστε εμείς ο φορέας και μαζί ο δέκτης της σύγχρονης πολιτιστικής δημιουργίας. Αυτή είναι η δύναμη που μας έσπρωξε.

Η ανάγκη τώρα που γέννησε αυτή μας την προσπάθεια πηγάζει από την ανύπαρκτη πολιτιστική δραστηριότητα στο Κουκάκι. Από την κρίση των πολιτιστικών αξιών. Από την ξενόφερτη και κατευθυνόμενη διοχέτευση στο λαό ψεύτικων αξιών που δυστυχώς γίνεται και από τα Μ.Μ.Ε.. Η κυβέρνηση δεν έκανε αυτά που υποσχέθηκε για τον πολιτισμό. Αντιλαμβανόμαστε τις δυσκολίες, αλλά πρέπει κάποτε να αρχίσουμε. Στο Κουκάκι λοιπόν εμείς ξεκινάμε και ζητάμε συμπαραστάτη τον Δήμος μας. Μπορεί να μας βοηθήσει με πολλούς τρόπους. Ιδιαίτερα στη δημιουργία υποδομής (χώροι, κονδύλι, μηχανήματα). Οι πρώτες μας εκδηλώσεις εξ’ αιτίας αυτής ακριβώς της ανύπαρκτης υποδομής θα παρουσιάσουν αδυναμίες οι οποίες θα έχουν επιπτώσεις στην ποιότητα των εκδηλώσεων.

Τολμούμε όμως πιστεύοντας ότι αυτές οι υπαρκτές αδυναμίες δεν μπορούν να αποτρέψουν το θετικό της ανάπτυξης του πολιτιστικού κινήματος σε προοδευτική κατεύθυνση. Ο πολιτισμός είναι δικαίωμα μας και τον διεκδικούμε με σωστό πολιτιστικό καλλιτεχνικό περιεχόμενο.

Η ομάδα πρωτοβουλίας έχει αποφασίσει να ορίσει ιδρυτική διάσκεψη όπου εκεί βέβαια όλοι μαζί ανεξάρτητα από ιδεολογικές διαφορές θα αποφασίσουμε για την τύχη του καλλιτεχνικού εργαστηριού. Θεωρούμε όμως υποχρέωση μας να πούμε τους σκοπούς και τους στόχους μας. Σκοπός λοιπόν της δημιουργίας καλλιτεχνικού εργαστηριού είναι να δοθεί διέξοδος στις νέες δημιουργικές καλλιτεχνικές δυνάμεις προσεγγίζοντας παράλληλα πλατύτερες μάζες με τα επιτεύγματα της τέχνης και του πολιτισμού. Θέλουμε να γνωρίσουν οι Κουκακιώτες τη δημιουργία.

Στόχος μας είναι να γίνει ένα Καλλιτεχνικό εργαστήρι ανοιχτό στο δημιουργικό διάλογο και στην αντιπαράθεση έξω από κυκλώματα, ιδιοτελή κριτήρια και μονομανείς προβολές ονομάτων. Να επιδιώκει να συμβάλλει στην λύση των πολιτιστικών προβλημάτων που βάζει η ίδια η ζωή.

Πιστεύουμε ότι ύψιστο χρέος και προορισμός κάθε καλλιτεχνικής προσπάθειας είναι να ξυπνά στους ανθρώπους τη σκέψη ότι είναι ανάγκη να υπερασπίσουν τη ζωή πάνω στην γη. Η τέχνη είναι φιλειρηνική, προσφέρει καλλιέργεια. Μπορεί να γίνει η διεθνής γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ των λαών. Και όλοι ξέρουμε ότι ο λαός είναι ο κύριος θεματοφύλακας της πνευματικής και καλλιτεχνικής κληρονομιάς και πλάστης ανθρώπινων αξιών. Πρέπει όλοι μας να προστατέψουμε αυτές τις αξίες και συμβάλλοντας με τον δικό μας πνεύμα να τις διευρύνουμε να τις πλατύνουμε για να διατηρήσουμε την εθνική μας ταυτότητα και την παγκόσμια κληρονομιά.

Παραφράζοντας ένα κείμενο του Μαγιακόφσκυ λέμε ότι. 

….μπορούν οι καλλιτέχνες του Κουκακίου να μετατρέψουν σε εκαντοντάχρωμα ουράνια τόξα τον γκρίζο ουρανό της πόλης μας….

Επειδή πιστεύουμε ότι ο πολιτισμός αποτελεί όπλο στον αγώνα για μια καλύτερη ζωή, απευθυνόμαστε σε όσους ψάχνουν και αγωνίζονται για κάτι καλύτερο.

Η ομάδα πρωτοβουλίας για την ίδρυση καλλιτεχνικού εργαστηριού στο Κουκάκι 9/01/1984

Τουλιάτος Νίκος μουσικός
Μωραίτης Θανάσης τραγουδιστής
Κουντή Δήμητρα δημοσιογράφος
Καραγιαννάκης Παναγιώτης εργάτης
Ξηραδάκη Μαίρη οικιακά
Συλιγνάκης Γιάννης ηθοποιός 




Σήμερα μπορώ να πω με απόλυτη βεβαιότητα ότι το εργαστήρι πέτυχε τους στόχους του. Βοήθεια από τον Δήμο δεν πήρε ποτέ, ούτε από το κράτος. Όμως σε ένα υπόγειο στη οδό Βείκου δημιουργήθηκε ένα στέκι (με την υποδομή που μας παραχώρησε ο Γιώργος Μπαράκος όταν το κράτος έκλεισε το τζαζ κλαμπ στην Πλάκα) όπου τα παιδιά του εργαστηριού δημιούργησαν πολιτισμό επικοινώνησαν, διαμόρφωσαν συνειδήσεις έδρασαν συλλογικά και βέβαια οι κάτοικοι του Κουκακίου και όχι μόνο ήρθαν σε άμεση επαφή με δημιουργούς όπως Θάνος Μικρούτσικος, Γιώργος Βασιλείου, Γιώργος Κακουλίδης, Μίκης Θεοδωράκης, Γιάννης Ρίτσος, Βασίλης Λάγγος, ΙΣΚΡΑ, Ψαραντώνης, Νότης Μαυρουδής και άλλοι πολλοί σημαντικοί καλλιτέχνες.

Ήτανε το πρώτο στέκι (μικρός χώρος) όπου εμφανίζονταν ζωντανά καλλιτέχνες σε διάφορες εκδηλώσεις.

Δημιουργήθηκαν ομάδες θεάτρου, φωτογραφίας, μουσικής, εικαστικών, χορού, κινηματογράφου με σπουδαίους δασκάλους.

Φιλοξενήθηκαν πολλά συγκροτήματα κάθε είδους μουσικής και κυρίως ROCK. 

Οργανώσαμε ένα από τα πρώτα φεστιβάλ τζαζ στο θέατρο Αποθήκη της Αλίκης Γεωργούλη.

Αντιρατσιστικό φεστιβάλ ROCK με νέα συγκροτήματα.

Έγιναν αφιερώματα στον Ελληνικό κινηματογράφο, στην ποίηση, σε εξειδικευμένα είδη μουσικής. 

Παρενέβη σε πολλές κοινωνικές εκδηλώσεις για πολλά θέματα και κυρίως για το περιβάλλον με συμμετοχή σε πορείες για την ειρήνη (πορεία Μαραθώνα) ή με δράσεις κάθε είδους όπως η ζωγραφική στην μάντρα του Μακρυγιάννη ή η συμμετοχή και οργάνωση διαδηλώσεων για διάφορα θέματα πολιτιστικά, οικονομικά και πολλά άλλα. 

Πολλά νέα παιδιά πήραν καλλιτεχνικά ερεθίσματα και ακολούθησαν επαγγελματική σταδιοδρομία στην τέχνη. 

Για εμένα προσωπικά ήταν ο χώρος όπου ανέπτυξα σε πειραματικές συναυλίες τις σόλο παραστάσεις και τον αυτοσχεδιασμό.

Πριν την ίδρυση του καλλιτεχνικού εργαστηρίου 0,56 δύο χρόνια νωρίτερα μαζί με άλλους φίλους ευαίσθητους σε ζητήματα πολιτισμού είχαμε ιδρύσει μια κολεκτίβα πολιτισμού σε μια προσπάθεια να παρέμβουμε στα πολιτιστικά δρώμενα οργανώνοντας παραστάσεις και συναυλίες.

Παραθέτω ένα σημείωμα της κολεκτίβας.

…Είναι πολλά κατά γενική ομολογία, τα κενά της μουσικής ζωής στην Ελλάδα. Κενά που αναφέρονται περισσότερο στην ποιότητα και στην ποικιλία παρά στην ποσότητα.

Οι ελλείψεις αυτές σε συνδυασμό με τις δικές μας ανησυχίες και τον προβληματισμό μας πάνω σε πολλά ζητήματα σχετικά με την μουσική, μας έφεραν κοντά σε γόνιμες συζητήσεις και μας οδήγησαν σταδιακά στην ιδέα να συνενωθούμε σε κάτι περισσότερο από μια παρέα φίλων με κοινά ενδιαφέροντα. Κύριος στόχος αυτής της συνένωσης είναι να βάλουμε και εμείς το μικρό μας λιθαράκι στην προώθηση και καλλιέργεια της μουσικής, στις πλατύτερες αναζητήσεις πάνω σε αυτήν την τέχνη. Κάπως έτσι καταλήξαμε στην κολεκτίβα.

Σαν πρώτη εκδήλωση της κολεκτίβας μας παρουσιάζουμε μεθαύριο Κυριακή 31 Οκτώβρη στις 19.00 μια βραδιά με μουσική τζαζ. Η εκδήλωση διοργανώνεται στον Αρλεκίνο (γωνία Μαυροματαίων και Κορδιγκτώνος) και θα εμφανισθεί το εξής κουαρτέτο…

Γεράσιμος Αναστασόπουλος κιθάρα
Αλέξης Ραφαηλίδης κόντρα μπάσο
Νίκος Τουλιάτος ντραμς
Παναγιώτης Φαραζής πιάνο

Για την κολεκτίβα 
Νίκος Διαμαντόπουλος 
Νίκος Τουλιάτος
25/10/1982


ΝΙΚΟΣ ΤΟΥΛΙΑΤΟΣ

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

"ΣΣΣΤ! ...ΜΑΣ ΚΟΙΤΑΖΕΙ Η ΚΑΜΕΡΑ"





ο καινούργιος μας δίσκος από το “Μετρονόμο”
“Σσστ!... μας κοιτάζει η κάμερα”
στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης, μουσική: Σπύρος Κουρκουνάκης

Ένας από τους ρόλους που επιτελεί η τέχνη, σε οποιαδήποτε μορφή της και ειδικότερα στο τραγούδι, είναι να παρατηρεί, να επισημαίνει, να προειδοποιεί και να προβλέπει τα κακώς κείμενα που διατρέχουν το κοινωνικό γίγνεσθαι. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πάντα πετυχαίνει το στόχο της. Όταν λοιπόν ο Τζωρτζ Όργουελ, μετά το δεύτερο μεγάλο πόλεμο έγραφε το “1984” και προέβλεπε την επικράτηση του Μεγάλου Αδελφού, δεν φανταζόταν ποτέ την έκταση που θα πάρει το φαινόμενο, ούτε την οικονομική μορφή του σύγχρονου τρίτου παγκόσμιου πολέμου.

Εμείς, σχολιάζοντας την παντοδυναμία της κάθε μορφής θέασης, απλώς προσπαθήσαμε να καταγράψουμε και να σχολιάσουμε μέσα από τα τραγούδια διάφορα περιστατικά που συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας κι εντός μας. Έτσι, μέσα από τα τραγούδια του δίσκου μας παρακολουθούμε, με ολοφάνερο και καθαρό μάτι, τις σχέσεις του Σαββατοκύριακου, ένα ζευγάρι που διαφωνεί ριζικά για τον μαυλιστικό ρόλο της τηλοψίας, την μοναξιά του ανθρώπου που ακούει μέσα στη νύχτα το μονότονο βόμβο του ψυγείου του, το επιδέξιο ροκάνισμα του χρόνου μας με απατηλές υποσχέσεις, τον απόηχο του πολέμου στη Βοσνία και όλων των επαναλαμβανόμενων πολέμων για λόγους που όλοι μας ξέρουμε, ένα άλλο ζευγάρι που ηδονίζεται ψωνίζοντας από τη λαϊκή αγορά, τον φυλακόβιο, που βγαίνοντας ανακαλύπτει ότι η έξω φυλακή είναι εξ ίσου οδυνηρή - αν όχι χειρότερη - με την μέσα και διάφορα άλλα σχετικά επεισόδια.

Τα τραγούδια μας υποστήριξαν με θέρμη τραγουδώντας οι διαχρονικοί μας συνεργάτες Κώστας Μάντζιος, Γεωργία Γρηγοριάδου, Λευτέρης Τσακιράκης και Βασίλης Αθανασόπουλος. Μας τίμησαν με τη συμμετοχή τους ο Λάκης Χαλκιάς, ο Παντελής Θαλασσινός και ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης - τρεις γενιές του ελληνικού τραγουδιού, από τη δεκαετία του ’70 μέχρι και σήμερα. Έπαιξαν οι επίσης διαχρονικοί μας συνεργάτες Θανάσης Σοφράς (κοντραμπάσο και ηλεκτρικό μπάσο), Μαρία Νίττη (ακκορντεόν), Θανάσης Γεωργάρας (τζουρά και μπουζούκι) και Αλέξανδρος Μαούτσος (ακουστική, κλασσική και 12χορδη κιθάρα). Επί πλέον είχαμε και τη συμβολή των σπουδαίων Νεοκλή Νεοφυτίδη (πιάνο), Σωκράτη Γανιάρη (κρουστά και ντραμς) και Ισίδωρου Πάτερου (μαντολίνο και μπαγλαμά). Όλα αυτά ηχογράφησε, μιξάρισε και έκανε το mastering του δίσκου ο ακάματος επί 9 μήνες και ασυναγώνιστος Σοφοκλής Παππάς. Τίποτα όμως δεν θα είχε φτάσει στα χέρια σας αν δεν υπήρχε ο εκδότης μας Θανάσης Συλιβός με τον “Μετρονόμο” του.

Η παρουσίαση του δίσκου μας θα γίνει την Παρασκευή 5 Μαΐου στις 9 το βράδυ στον “Ιανό”.

Σπύρος Κουρκουνάκης

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Η ΣΩΣΤΗ ΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ "ΦΑΝΗΣ" ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΖΟΥΛΗ!



Επιτέλους και μια νότα αισιοδοξίας γι' αυτό το ρημάδι τον έρωτα και την ταλαιπωρία του. Λοιπόν, ο σωστός στίχος είναι "Οι φίλοι μου μού έχουν πει " και όχι "Οι φίλοι μου μου το 'χαν πει" όπως καθιερώθηκε να λέμε την τραγουδάρα "Φανή" του Βασίλη Καζούλη. Αδιάψευστος μάρτυρας τούτο το απόσπασμα βίντεο από επεισόδιο της ιστορικής εκπομπής "Ζήτω το Ελληνικό Τραγούδι".

Και ελπίζω να καταλαβαίνετε συν-κουβαλητές του επιταφίου του έρωτος, αυτού του αβάσταχτου φορτίου, ότι δεν είναι μικρό πράγμα αυτό, δεν είναι μικρό πράγμα τούτη η αλλαγή. Άλλο το «οι φίλοι μου μού το ’χαν πει» κι άλλο το «οι φίλοι μου μού έχουν πει» - ο διαφορετικός χρόνος αλλάξει όλο το νόημα και ανοίγει παραθυράκι ελπίδας. Στη μια εκδοχή, τη νεώτερη, η υπόθεση έχει κλείσει, καθότι έχουμε υπερσυντέλικο. Δηλαδή, οι φίλοι μου μού το 'χαν πει να την ξεχάσω, κι εγώ δεν τους άκουγα, και εν τέλει δικαιώθηκαν με το πέρασμα του χρόνου, κοινώς πάπαλα η Φανή, εξαφανιζόλ. Στην άλλη, την αρχική εκδοχή με τον παρακείμενο, το παιχνίδι παίζεται ακόμα. Δηλαδή, οι φίλοι μου μού έχουν πει να την ξεχάσω, οκ, αλλά δεν έχουμε ιδέα αν έχουν δίκιο ή όχι, δηλαδή δεν έχει μεσολαβήσει κάτι από τότε που μου το είπαν, δεν έχει επέλθει η τελική χυλόπιτα, η οριστική αποχώρηση.

Και κάπως έτσι αρχίζει να μου στριφογυρνάει στο μυαλό το σαράκι της αμφιβολίας. Βρε λες; Λες να λένε αρλούμπες οι φίλοι; Λες να γυρίσει πίσω η κοπέλα; Μπας και πρέπει να βγούμε στους δρόμους με τα καπνογόνα να αρχίσουμε τους πανηγυρισμούς για τον Μπίλι και για όλους τους Μπίλι αυτού κόσμου;

Ή μήπως τελικά καμία Φανή δεν ξανάρθε ποτέ;
ηρ.οικ.

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

ΔΥΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΑΠΟ ΤΗ "ΜΕΤΕΩΡΗ ΑΓΑΠΗ"





Είπα να ανεβάσω αυτά τα δύο βίντεο στο YouTube. Ποίηση Άρη Χαραλαμπάκη, σύνθεση Γιώργου Παυλάκου - Τάκη Εαρινού, ερμηνεία Υακίνθης Λάγιου στο ένα και απαγγελία Άρη Χαραλαμπάκη στο άλλο, από τον δίσκο «Μετέωρη αγάπη». Και ο τεράστιος Γιώργος Σταθόπουλος στο εικαστικό σκέλος, με τα έργα που φιλοτέχνησε για το εξώφυλλο του δίσκου και το εξώφυλλο του 16σέλιδου αντίστοιχα. (Ελπίζω οι συντελεστές να είναι οκ με το ανέβασμα, και σόρρυ προκαταβολικά αν δεν είναι).

Λοιπόν, αυτά τα δύο τραγούδια είναι ό,τι κοντινότερο προς το πένθος έχω ακούσει ποτέ, ό,τι κοντινότερο προς την απώλεια, ή - ας το πούμε ανοιχτά - προς τον θάνατο. Εντάξει, σε όλες τις ζωές όλων των ανθρώπων υπάρχει η συνάντηση με τον θάνατο, την αναγγελία του τέλους, την απόλυτη και μόνιμη αναχώρηση, τον πιο βίαιο αποχαιρετισμό. Και δεν αφορά μόνο τους πεθαμένους αυτός ο αποχαιρετισμός, μα και τους ζωντανούς, και κάποιες φορές το να αποχαιρετάς έναν ζωντανό είναι ακόμα πιο δύσκολο και ανεπανόρθωτο. Και τίποτε καινούργιο δεν υπάρχει σε όλα αυτά.

Είναι όμως συγκλονιστικό το πόσο κοντά φέρνουν τον ακροατή στην κατάσταση της επίγνωσης του θανάτου τα δύο αυτά αριστουργήματα· συγκλονιστικό το πόσο τέλεια αφουγκράστηκαν την κατάσταση αυτή οι δημιουργοί τους, τόσο τέλεια ώστε να μην μπορείς να ξεχωρίσεις το τραγούδι από την αίσθηση που ένιωσες (που νοιώσαμε, που νοιώθουμε και θα νοιώθουμε στους αιώνες των αιώνων) όποτε συναντήθηκες με το πένθος.

Συμμερίζομαι το πακέτο που έλαχε σε όποιον έγραψε αυτούς τους στίχους κι αυτή τη μελωδία. Σκύβω το κεφάλι μπροστά στην ερμηνεία της Υακίνθης Λάγιου και την απαγγελία του Άρη Χαραλαμπάκη, και τους λέω ότι παιδιά ξέρω, είμαι κι εγώ ένας από σας, και σας ευχαριστώ που με δεχτήκατε στην παρέα σας.

Και καμία ανάσταση δεν υπάρχει. Μπορείς να ξεχάσεις ή να θυμάσαι, να αποδεχθείς ή να μην αποδεχθείς, να σταματήσεις ή να συνεχίσεις, να τραγουδήσεις ή να σιωπήσεις, μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, αλλά προς θεού (!) μην περιμένεις καμία ανάσταση. Ποτέ και τίποτα και κανενός.

Μπορείς όμως να ενσωματώσεις στη ζωή σου αυτή την χρήσιμη παρότρυνση από τη «Μετέωρη αγάπη»:

Εκεί θα μάθεις πως σε τούτη τη ζωή
πρέπει να ξέρεις πότε να πονάς.
Για τα ασήμαντα
μην το χαλάς της ζήσης το ταξίδι.

Κάτι είναι κι αυτό! Καλή ζήση, λοιπόν, κι όσο πάει! Και τα υπόλοιπα απλώς κουραφέξαλα και τιμές αρχηγού κράτους.
ηρ.οικ.





Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

MUSIC FOR MOVIES

Περσινό αλλά καλό.




Δελτίο Τύπου

Απόλλων Κουσκουμβεκάκης

“Music for Movies”

Κυκλοφόρησε από τη Melon Music η συλλογή “Music for Movies”, που περιλαμβάνει ορχηστρικά κομμάτια του Απόλλωνα Κουσκουμβεκάκη. 

Ερμηνεύει η Athens Chamber Orchestra υπό τη διεύθυνση του συνθέτη, που καταθέτει τη δεύτερη δισκογραφική του εργασία για το 2016, μετά το «M’ένα νεύμα του φιλιού» που κυκλοφόρησε την άνοιξη. 

Γλυκιές, λυρικές μουσικές ιστορίες που γεννούν εικόνες, soundtracks ταινιών που δεν γυρίστηκαν ποτέ, οι μουσικές του Απόλλωνα μας ταξιδεύουν όπου η καρδιά πεθύμησε, σε όσα αγαπήσαμε, κερδίσαμε ή χάσαμε για πάντα. 

Ο πίνακας του εξωφύλλου είναι, όπως και στους προηγούμενους δίσκους του συνθέτη, της ζωγράφου Ζάννας Αρτέμη.





Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΝΕΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΟΠΟΙΩΝ ΣΤΗ ΡΟΔΟ


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του Φεστιβάλ Καλλιτεχνικής Δημιουργίας Ροδίων για την ανάδειξη και προώθηση του ντόπιου δυναμικού που είναι και ο στόχος του, υπό την αιγίδα του Πολιτιστικού και Λαογραφικού Συλλόγου Σορωνής Ρόδου "Το Αμπερνάλλι" και με τη στήριξη του Δημοτικού Οργανισμού Πολιτισμού Αθλητισμού Ρόδου, θα δοθεί συναυλία από νέους Ρόδιους τραγουδοποιούς, τη Δευτέρα 24 Απριλίου 2017, στις 20:00 στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου.

Τραγουδοποιοί: 
Γιάννης Γιακουμάκης, Αλέκος Δράκος, Βασίλης Κεντεντζόγλου, Αντώνης Κολιός, Παναγιώτης Ξανθόπουλος, Γιάννης Παπαθεοδώρου, Μάνος Σάββενας, Πέτρος Σταματίου, Κώστας Τσέκας.

Τραγουδούν: 
Νίκη Ασλάνη, Αλέκος Δράκος, Νατάσα Καρακατσάνη, Χριστίνα Κόζα, Γιώργος Κούτρος, Ματίνα Μάστορα, Γιώργος Μισίκος, Παναγιώτης Ξανθόπουλος, Γιάννης Παπαθεοδώρου, Στάθης Ραφτόπουλος.

Τα έσοδα από την εκδήλωση θα διατεθούν για την δημιουργία CD με τις συνθέσεις των τραγουδοποιών και τη συμμετοχή των τραγουδιστών, το οποίο θα διανέμεται δωρεάν σε πολιτιστικές δράσεις που προβάλουν τη ντόπια δημιουργία.

Είσοδος: γενική: 10 ευρώ, φοιτητές, συναξιούχοι: 7 ευρώ, άνεργοι: δωρεάν.
Καλλιτεχνική επιμέλεια: Τάκης Βούης.
Οργάνωση: Πολιτιστικός & Λαογραφικός Σύλλογος Σορωνής Ρόδου «Το Αμπερνάλλι».

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΜΕ ΤΑ ΝΕΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ ΚΑΚΙΣΗ






βροχή πολλή στα σύννεφα από μέσα, καταιγίδα. άνθρωποι μικροί σαν στρατιωτάκια τρέχοντας μπρος-πίσω όλο ακινησία σαν και στην κάτω εδώ ζωή βρέχονται, μουλιάζουν, στάζουνε. ακόμα πιο μέσα από τα ρούχα, κι από το δέρμα τους, άλλες καταιγίδες, και κεραυνοί αλλεπάλληλοι, αστραπές στα νεφρά τους, εκρήξεις στο συκώτι τους, πυρκαγιά στα πόδια τους από κάτω προς τα πάνω. κι ο Δίας από μέσα κι εκείνος στο σύννεφο από ψηλά γελώντας, κι ύστερα κλαίγοντας κι αυτός με το τέλος αυτό το άδικο της Σεμέλης του.

1.




δεν μπορώ άλλο χωρίς την Ύδρα, χωρίς τη Θεσσαλονίκη, χωρίς την Αντίπαρο, χωρίς τον Στέφανο, χωρίς την Αριάνα, χωρίς τον Νίκο. δεν μπορώ μόνος μου εδώ στο μέλλον, στο Κέντρο της Γης που μοιάζει με Άρη, στο Κέντρο του κόσμου που ο Φάρος του πια καθόλου Γαλλία δεν είναι, μόνο Αμερική, μόνο πόλεμος. ο Μέιλερ φταίει: γιατί ο Τσάντλερ άλλα ήθελε, αλλού η ψυχή του σαν 48άρι εκπυρσοκροτούσε, κανέναν, μα κανέναν εξαφανίζοντας. ο Μάρλοου είμαι, ο Ώλτμαν.

2.




σ’ όλα τα βουνά εγώ περπατώντας, με ρούχα σκοτεινά σαν σκιά, σαν αέρας έγχρωμος στο λίγο φως πριν τη δύση, σαν εκείνα κάτω που βλέπω από μακριά τα σαν θάμνους στα γουέστερν τα χωρίς ρίζες που κυλάνε, που ο άνεμος τα πάει παντού, από τις ψευτο-πόλεις του Γουέστ από μέσα περνώντας τα, από το χωματόδρομο τον όλη σκόνη εγώ όλο σκόνη, όλο σκιά, τη ζωή έτσι διασχίζοντας. και μ’ όλους γύρω μου να σκοτώνονται, με σφαίρες σκληρές να λένε ο ένας στον άλλο λόγια φρικτά, πολύ άσχημα.

3.


Σωτήρης Κακίσης «Μια Νύχτα τη Μέρα» Εκδόσεις Ερατώ (μόλις κυκλοφόρησε)

Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ "ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΣ"




Μουσικές καταγραφές


Το ιστολόγιο Μουσικές Καταγραφές λειτουργεί από τον Ιανουάριο του 2014 με διαχειριστές τους μουσικολόγους Λαμπρογιάννη Πεφάνη και Στέφανο Φευγαλά. Στο ιστολόγιο περιέχονται καταγραφές σε μουσική σημειογραφία (παρτιτούρα) τραγουδιών και οργανικών σκοπών κυρίως από την ηπειρωτική και νησιωτική Ελλάδα. Οι καταγραφές παραπέμπουν σε συγκεκριμένες ηχογραφήσεις, είτε δημοσιευμένες, είτε αρχειακές και εμπλουτίζονται με σταθερό ρυθμό. Επιπλέον, παρουσιάζονται σχετικές εκδόσεις και άρθρα τρίτων.

Τα τελευταία χρόνια η έρευνά τους περιλαμβάνει τη συστηματική μελέτη των οργανικών σκοπών της Βαλκανικής χερσονήσου και του ευρύτερου χώρου της Ανατολικής Μεσογείου, κατά την οποία παράγεται πλήθος μουσικών καταγραφών, βασισμένες κυρίως σε παλιές ηχογραφήσεις. Κάποιες από αυτές τις καταγραφές, περιλαμβάνονται στην έκδοση «Μουσικές Καταγραφές Ι - 184 οργανικοί σκοποί από Αιγαίο, Ιόνιο, Κρήτη και Κύπρο» που κυκλοφόρησε από τον μουσικό εκδοτικό οίκο Παπαγρηγορίου-Νάκα τον Οκτώβριο του 2014 με πρόλογο του Μάρκου Δραγούμη και ήδη βρίσκεται στην 3η έκδοση. Πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε από τον ίδιο εκδοτικό οίκο, με πρόλογο του Γιώργου Κωνστάντζου, ο δεύτερος τόμος με τίτλο «Μουσικές Καταγραφές ΙI - 200 οργανικοί σκοποί από Θράκη, Μακεδονία, Ήπειρο, Θεσσαλία, Στερεά Ελλάδα και Πελοπόννησο». Αποσπάσματα αυτής της εργασίας δημοσιεύονται και στο ιστολόγιο.

Στη γενικότερη δημιουργική διάθεση να μελετηθεί ο λαϊκός πολιτισμός, η συμβολή αυτών των καταγραφών εντοπίζεται στην ανάδειξη του μουσικού ύφους των παλιότερων γενεών. Σε αυτό το ύφος αντανακλάται το συλλογικό αισθητικό κριτήριο των τοπικών κοινωνιών σε συγκεκριμένη φάση της ιστορικής εξέλιξης (οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής). Το υλικό αυτό αξιοποιείται ήδη ως αντικείμενο ανάλυσης και τεκμηρίωσης μουσικολογικών ερευνών, ενώ έχει αξιοποιηθεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό από συνθέτες ως πρωτογενές υλικό για συνθέσεις και μεταγραφές. Ταυτόχρονα, αξιοποιείται και ως διδακτικό υλικό διάφορων οργάνων (βιολί, κλαρίνο, κλπ).

Λ. Πεφάνης - Σ. Φευγαλάς
http://mousikeskatagrafes.blogspot.gr/

Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ "ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ"





Η ραδιοφωνική εκπομπή "Το Άρωμα του Τραγουδιού" του Μάκη Γκαρτζόπουλου (διαχειριστή του ομώνυμου BLOG) είναι μια υπενθύμιση της αέναης πάλης του ευφυούς ανθρώπου, με το πέρασμα του χρόνου, να δώσει νόημα στη ζωή του. Και δεν είναι απλά υπενθύμιση της πάλης για νόημα, αλλά και εργαλείο νοήματος - δεν είναι δηλαδή μόνο θεωρητική η συμβολή της εκπομπής, αλλά και πρακτική.

Βλέπετε, η μουσική και ο έρωτας είναι τα δύο συγκλονιστικότερα αντίδοτα στο αντικειμενικό κενό μιας ζωής που εμπεριέχει την απώλεια, τη φθορά και το τέλος (εκτός κι αν πιστεύετε στο ότι όλα γίνονται για κάποιο σκοπό, στη ζωή μετά τον θάνατο, στα άστρα, στο να αφήσετε κληρονομιά στα παιδιά σας, στην υστεροφημία, στα πολλά λεφτά, στην επαγγελματική αναγνώριση, ή δεν ξέρω 'γω τι άλλο, οπότε τα αντίδοτα αυτομάτως πολλαπλασιάζονται). 

Τούτα τα συστατικά, τη μουσική και τον έρωτα, ο Γκαρτζόπουλος τα παίρνει, τα βάζει στο μπλέντερ - αυτά τα δύο μόνο - και βγάζει ένα κοκτέιλ μαεστρικής συνέπειας και συγκίνησης. Το ραδιοφωνικό σύμπαν που προτείνει η εκπομπή του δεν είναι παρά πάτημα για την υπέρβαση των αντιφάσεων που χαρακτηρίζουν το πέρασμά μας από το άλλο σύμπαν, το μεγάλο και το καθημερινό. Υπέρβαση διαλεκτική, μέσω της απόλυτης υποταγής του ακροατή σε μια ανώτερη δύναμη, στη δύναμη του έρωτα και της μουσικής ως αποδοχή της απουσίας κάθε νοήματος και ως αντίσταση σ' αυτήν την τόσο αβάσταχτη απουσία.

Φροντίστε να ακούτε "Το Άρωμα του Τραγουδιού" λοιπόν. Δεν σας εγγυώμαι τίποτα. Αλλά σας υπόσχομαι ως και τα πάντα.
ηρ.οικ.

Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

"ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ" - ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Πρόσφατα πέσαμε πάνω σ' αυτό το αριστούργημα:
Την ψάξαμε λίγο παραπάνω την περίπτωση, φτάνοντας μέχρι τον Βασίλη Χουλιαρά και την αφήγηση της ιδιόμορφης συνεργασίας του με τον Γιώργο Αλετρά. Αφετηρία της το κομμάτι "Στο ποτάμι του χρόνου", συνέχειά της το "Τώρα ξέρω" και άλλα δύο τραγούδια. Μακάρι τα σκόρπια αυτά θραύσματα να συγκεντρωθούν, να οργανωθούν, και να φέρουν και τα επόμενα.
ηρ.οικ.





ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Μουσική: Γιώργος Αλετράς (G. Aletras)
Στίχοι, απαγγελία: Βασίλης Χουλιαράς


Γλιστράω στο ποτάμι του χρόνου
Αφήνομαι
Τι άλλο μπορώ στ΄ αλήθεια να κάνω;

Δεν είδα τις πηγές του
Δεν θα δω τις εκβολές του
Κι ούτε γνωρίζω καν γιατί βρέθηκα εδώ

Σαν ξεβραστώ όμως σε κάποια όχθη
Άραγε θα με νοιάζει;
Θα θέλω να ξαναμπώ;
Θα θυμάμαι το ποτάμι;
Τα φουσκωμένα του νερά
τι χρώμα θα χουν στη θύμησή μου;


***

(...)
Όσο για τα τραγούδια νομίζω πως έχει ενδιαφέρον πως με το Γιώργο Αλετρά, τον συνθέτη των μουσικών, παρόλο που είμαστε συγχωριανοί, και όλα τα προηγούμενα χρόνια πρόσχαρα μπορεί πάντα να χαιρετιόμασταν, ποτέ μας δεν είχαμε ανταλλάξει πολλές περισσότερες κουβέντες. Όλα αυτά μέχρι που έπεσα, πριν ένα χρόνο, πάνω στις μουσικές του. Ακούγοντας τότε συνεχόμενα για κάποιες μέρες το ‘Born to reborn’, σκέφτηκα ότι ίσως να μπορούσαν να χωρέσουν κάποια από τα λόγια μου σε αυτό, και ξεσκονίζοντας τις σημειώσεις μου, εντόπισα το «Στο ποτάμι του χρόνου». Έγραψα τη φωνή μου στη φωτογραφική μου μηχανή, μιας και άλλο τρόπο δεν είχα, και με ένα πρόγραμμα μίξης (Nero) που ανακάλυψα στον υπολογιστή το έβαλα πάνω στη μουσική (όλες τα κομμάτια έτσι έχουν γίνει). Εν συνεχεία το έστειλα στο Γιώργο, ζητώντας του προκαταβολικά συγνώμη για το θράσος μου, καθώς χωρίς να τον ρωτήσω είχα πειράξει τη μουσική του. Ευτυχώς άρεσε και σε εκείνον και αποφασίσαμε να το βγάλουμε προς τα έξω, παρά τον ερασιτεχνικό χαρακτήρα της ηχογράφησης της φωνής μου, περισσότερο ως δοκιμή. Με αυτή τη λογική και με αυτό τον τρόπο έγιναν και τα άλλα τρία τραγούδια, σε μουσικές του Γιώργου που προϋπήρχαν και λόγια δικά μου που ένιωθα πως τελικά αυτές τις μουσικές περίμεναν τόσο καιρό. Όσο για το μέλλον, έχουμε πει ότι κάποια στιγμή πρέπει όλα αυτά τα τραγούδια να ηχογραφηθούν με καλύτερες συνθήκες, και ίσως, προσθέτοντας και κάποιες άλλες μουσικές του, να τα κυκλοφορήσουμε και σαν EP.
(...)
Βασίλης Χουλιαράς

Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

ΝΕΟΣ ΔΙΣΚΟΣ-ΣΟΚ! ΜΙΛΤΟΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΡΟΥΛΗΣ ΣΤΑ "ΛΕΒΕΝΤΙΚΑ"




Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες των Μουσικών Προαστίων, οι δυο αγαπημένοι μας καλλιτέχνες, ο Μίλτος Πασχαλίδης και ο Γιάννης Χαρούλης, μπήκαν ήδη στο στούντιο για τη νέα συνεργασία τους με τίτλο: "Τα Λεβέντικα". Πρόκειται για μια συλλογή επανεκτελέσεων γνωστών τραγουδιών για τη λεβεντιά που όπως δηλώνουν οι δυο τους, "ήταν όνειρο ζωής να τα τραγουδήσουν". Η μεγάλη έκπληξη είναι ότι στον δίσκο συμμετέχει φιλικά κι ο Λεωνίδας Μπαλάφας με το νέο του τραγούδι "Δε νογάει από μνημόνια η λεβεντιά". Αποκλειστικά για τις αναγνώστριες του μπλογκ εξασφαλίσαμε και το track list του δίσκου!

1) Λεβεντόπαιδο Αρίστο
2) Η λεβεντιά είναι πληγή
3) Λεβέντης είσαι Κωνσταντή
4) Έχω κουμπάρο λεβεντιά
5) Να 'σαι λεβέντης και ν' αντέχεις
6) Εμείς κι η λεβεντιά μας
7) Λεβέντη καλωσόρισες
8) Άντρα μου λεβεντιά μου
9) Έλα λεβέντη μου
10) Δεν νογάει από μνημόνια η λεβεντιά (φιλική συμμετοχή: Λεωνίδας Μπαλάφας)
11) Ο λεβέντης που πονά
12) Έχω λεβέντη έχω γιο έχω και κλαρινογαμπρό


Η λίστα, σύμφωνα με πηγές μέσα από το στούντιο, δεν έχει κλείσει και αναμένονται κι άλλες εκπλήξεις. Ποιο άλλο λεβεντο-τράγουδο θα ήθελες να τραγουδήσουν οι αγαπημένοι σου καλλιτέχνες; Πάρε κι εσύ μέρος στον μεγάλο διαγωνισμό των Μ.Π. και κέρδισε ένα καφάσι μπύρες για να μην πας στις καλοκαιρινές λεβεντο-συναυλίες με άδεια χέρια κι ένα κιλό κρητικά παξιμάδια για να σταθείς στα πόδια σου μετά από τόσα χτυπήματα.
ηρ.οικ.





Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

"ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΝΑΝ ΠΑΘΗ..."



Δελτίο Τύπου

«Τα τραγούδια γίναν πάθη»

Η Κατερίνα Τσαντήλα στο τραγούδι και ο Σάββας Ρακιντζάκης στο πιάνο και την επιμέλεια του προγράμματος, σε μια μουσική διαδρομή στα τραγούδια που γίναν πάθη… λίγο πριν την Εβδομάδα των Παθών.

Οι μελωδίες των Μ. Χατζιδάκι, Μ. Θεοδωράκη, Στ. Ξαρχάκου, κ.α., μαζί με την ποίηση των Ο. Ελύτη, Γ. Ρίτσου, Τ. Λειβαδίτη και τους στίχους των Ν. Γκάτσου, Γ. Θεοδωράκη κ.α., φωτίζουν από διαφορετικές «γωνίες» το πάθος: το προσωπικό μας πάθος, εκείνο ενός ολόκληρου λαού, όλου του κόσμου. Από το ερωτικό, έως το πάθος για την Τέχνη και τη ζωή… Αυτό, που στην υπέρτατη έκφρασή του, γίνεται Πάθος. Το Θεανθρώπινο Πάθος, που οδηγεί στην Ανάσταση. Μια Ανάσταση που πάντα περιμένει, κρυμμένη πίσω από ένα Γολγοθά…

Παρασκευή 7 Απριλίου 2017, ώρα 21:00
GiocondArt Café, Εθνικής Αντιστάσεως 8, Ζωγράφου, τηλ. 215-5014291 
Επιβάρυνση στο πρώτο ποτό: 3€.

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

THE BALLAD OF THE BIRDS (ΤΩΡΑ ΞΕΡΩ)





ΤΩΡΑ ΞΕΡΩ
Μουσική: Γιώργος Αλετράς (G. Aletras)
Στίχοι, απαγγελία: Βασίλης Χουλιαράς


Κοιτάζω πέρα από τις θλιμμένες πόλεις.
Ανεβάζω τα μάτια να διακρίνω εσένα.
Και εσύ μου γελάς,
χωρίς να κρύβεσαι πίσω από άχρηστες λέξεις.
Και κλείνεις όπως πάντα τα μάτια,
να μου θυμίσεις ένα δρόμο που είχα ξεχάσει.
Τώρα λέω, ξέρω πώς θα σε βρω.
Τώρα ξέρω.

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ "STAVENTO" ΣΕ ΒΙΝΥΛΙΟ




ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗΣ ΤΟΥ «STAVENTO» ΣΕ ΒΙΝΥΛΙΟ (18 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΕ CD)

Επανακυκλοφορεί το "Σταβέντο" (1999 – Δίσκοι Κύτταρο Κομοτηνής) του τραγουδοποιού Θανάση Γκαϊφύλλια, σε 200 συλλεκτικά βινύλια, από την B-OTHERSIDE RECORDS (http://www.b-otherside.gr/).

Ο μουσικοσυνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής Θανάσης Γκαϊφύλλιας, παραμένει στις μουσικές επάλξεις του τόπου μας για 50 συνεχόμενα χρόνια, προσφέροντάς μας μέσα από τις προσεγμένες δισκογραφικές του καταθέσεις, έργα που αντέχουν στο χρόνο και έχουν ένα ευδιάκριτο στίγμα. Έχοντας πάντα τις κεραίες του ανοιχτές στους κοινωνικούς αγώνες της κάθε εποχής, προσέφερε μουσικά αποκούμπια για να αποτυπώσει εύστοχα την αδικία και να σταθεί δίπλα στους αναξιοπαθούντες.

Το «Stavento», που κυκλοφόρησε το 1999 σε cd από τον ίδιο το Θανάση Γκαϊφύλλια και το προσωπικό τουlabel «Δίσκοι Κύτταρο Κομοτηνής», είναι ένα άλμπουμ γεμάτο από τραγούδια κοινωνικά, πολιτικά και άκρως επίκαιρα, παρά τα 18 χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από την πρώτη του έκδοση. Στα εννέα (9) τραγούδια του άλμπουμ υπάρχουν μελοποιημένα ποιήματα του Καρυωτάκη (Στο άγαλμα της ελευθερίας που φωτίζει τον κόσμο, Θέλω να φύγω πια από δω) και του Κατσαρού (Αντισταθείτε), καθώς και οι εξαιρετικοί στίχοι των Μιχάλη Γκανά (Μη με ακούτε), Γιάννη Καλαμίτση (Χώμα Ελληνικό, η πρώτη στροφή από το γνωστό ποίημα του Γεωργίου Δροσίνη), Νίκου Σαλαβάτη (Αντιστέκομαι), Θανάση Αβραμίδη (Σταβέντο), του ίδιου του Θανάση Γκαϊφύλλια (Κομοτηνή) και ένα τραγούδι του Νίκου Αρμπιλιά (Ιστορίες). Τα τραγούδια αποδίδει ο ίδιος ο δημιουργός, με την εκλεκτή ερμηνευτική βοήθεια του Μίλτου Πασχαλίδη, του Χρήστου Θηβαίου, της Παιδικής χορωδίας του Δημήτρη Τυπάλδου, της ομάδας μουσικής της κοινότητας «Στροφή», ενώ στο δίσκο παίζουν μερικοί από τους καλύτερους Έλληνες μουσικούς. Τις ενορχηστρώσεις στα περισσότερα τραγούδια υπογράφει ο Απόστολος Δημητρακόπουλος και στο ομώνυμο τραγούδι ο αείμνηστος Βασίλης Δημητρίου.

Η Β-otherSide records επανεκδίδει (Μάρτιος 2017) το «Stavento» σε 200 αριθμημένα αντίτυπα βινυλίου, με την προσθήκη τριών (3) ακόμα τραγουδιών του Θανάση Γκαϊφύλλια που παρέμεναν ακυκλοφόρητα σε βινύλιο. Τα δύο πρώτα («Aντισταθείτε» σε ποίηση Μιχάλη Κατσαρού & «Ο κόσμος μας» σε στίχους Γιάννη Απαρθινού, που δεν είναι άλλος από τον πρώην Πρύτανη του Δ.Π.Θ. Γιάννη Πανούση), βρίσκονταν στο cd «Επί Πτυχίω» που είχε κυκλοφορήσει από τη δισκογραφική εταιρεία «Δίσκοι Κύτταρο Κομοτηνής» σε cd το 1996 και περιλαμβάνει την συγκλονιστική απόδοση του ποιήματος «Αντισταθείτε» του Κατσαρού σε μια ακουστική εκτέλεση από τον ίδιο και το «Ο κόσμος μας», μια τρυφερή μπαλάντα ερμηνευμένη από τη Λία Τζιαμπάζη. Τέλος, έχει προστεθεί και το τραγούδι «Η Ιστορία του Διομήδη», από τη συμμετοχή του στο cd «Για την Octavaμόνο» (2005, έκδοση μηνιαίου μουσικού περιοδικού, με εκδότη τον στιχουργό Αντώνη Παπαϊωάννου).

Το βινύλιο που μόλις κυκλοφόρησε περιλαμβάνει δισέλιδο ένθετο με τους στίχους των τραγουδιών, τους μουσικούς που συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις και το σημείωμα του καλλιτέχνη, έτσι όπως πρωτοδημοσιεύτηκε στην αρχική έκδοση του 1999.






ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΟΠΟΙΟΥ ΣΤΟ ΔΙΣΚΟ

Οι ηχογραφήσεις του «STAVENTO» άρχισαν το Νοέμβριο του 1996, με τους καλύτερους οιωνούς. Κι ενώ όλα έδειχναν ότι θα ήταν μια απλή κυριακάτικη εκδρομούλα, μ’ ένα μυστήριο τρόπο εξελίχθηκε σε πραγματική οδύσσεια, που κράτησε δύο χρόνια. Πάνω στο ξεκίνημα, κι ενώ διέπλεα το Θερμαϊκό, έπεσα σε πειρατές που μου πήραν όλες τις προμήθειες - ακόμα και την πυξίδα. Το πλήρωμα σκόρπισε και εγώ κρύφτηκα σε μια σπηλιά περιμένοντας την ανατολή. Με το φως της μέρας μπήκα στο γυμνό και πληγωμένο σκαρί. Κι άφησα το Βαρδάρη να με παρασύρει προς τις θάλασσες του νότου. Ήμουν τυχερός όταν συνάντησα ένα νέο, που είχε τρεις πατρίδες. Ταξιδέψαμε μαζί σ’ όλη τη «Μεσόγειο», ανεβήκαμε στις κορυφές του Ψηλορείτη και του Ολύμπου, μπήκαμε στο κάστρο του μεγάλου Μάγιστρου, κι όταν του έμαθα ένα τραγούδι για τη μακρινή μου πόλη, το τραγούδησε και είπε: «Από τώρα θα έχω τέσσερις πατρίδες». Ένα βράδυ, καθώς πήγαινα προς την πηγή της ζωής, στάθηκα για λίγο στο στέκι ενός παλιού πολεμιστή (είχε διακριθεί στη μάχη με τα καρεκλοπόδαρα). Εκεί γνώρισα ένα «ασυνήθιστο» άτομο. Πρόσεξε, μου σφύριξαν στ’ αυτί, αυτό το άτομο είναι «ύποπτο». Εγώ, όμως, άλλα κατάλαβα… Κι έτσι βρεθήκαμε, άλλοτε να περιφέρουμε γορίλες στα ηφαίστεια κι άλλοτε να προσπαθούμε να ξυπνήσουμε από το βαθύ τους ύπνο κορμιά και συνειδήσεις ουρλιάζοντας. «Αντισταθείτε»…ρε! Τη μέρα της βροχής, ένιωσα χαμένος κι είχα αρχίσει ν’ απελπίζομαι, όταν σε μια «Στροφή» βρήκα ένα σίγουρο καταφύγιο. Ήρεμα πρόσωπα με δέχτηκαν στον κύκλο τους και οι φλογίτσες των ματιών τους μου ζεστάναν το κορμί και την ψυχή. Όταν πέρασε η μπόρα, χωρίσαμε με μια υπόσχεση. Καθαροί για πάντα… Πλησίαζαν τα τρίτα Χριστούγεννα από τότε που άρχισα τις μικρές και τις μεγάλες περιπλανήσεις στη γεωγραφία των τόπων, των ανθρώπων και της μουσικής και τότε ήταν που κυρίευσε η νοσταλγία της επιστροφής. Άναψα λοιπόν μια μεγάλη φωτιά κι άρχισαν να μαζεύονται φίλοι παλιοί και καινούργιοι. Ήρθε κι ο ποιητής με τη δροσιά, ο ποιητής με το καλάμι και ο ποιητής με το στεφάνι… Στο τέλος μια παρέα από μικρά παιδιά τραγουδούσε για το χώμα. «Κι ύστερα φεύγοντας πήραν μαζί τους τη φλόγα, πυρκαγιά για να βάλουν στον κόσμο»

Υ.Γ.1 : Οι δύο τελευταίες σειρές είναι του Ξανθιώτη ποιητή Στέφανου Ιωαννίδη.

Υ.Γ.2 : Stavento : Η υπήνεμη πλευρά του πλοίου που δεν την χτυπούν τα κύματα του άγριου καιρού. Η προσήνεμη πλευρά λέγεται Sofrano.

Εξώφυλλο: «Η κυριαρχία του Κόκκινου» (1918) του Αλεξάντερ Ροντσένκο (1891-1956). Από το βιβλίο «TheArt Book» των εκδόσεων «Τερζο-Βιβλία», σελ. 392. Ευχαριστώ τον κ. Άρη Τερζόπουλο για την πρόθυμη και ευγενική παραχώρηση της άδειας χρησιμοποίησης της εικόνας. Το σχέδιο στην ροζέτα της Β’ πλευράς του βινυλίου είναι του Γάλλου ζωγράφου Emile Mangiapan. Ο δίσκος αφιερώνεται στον φίλο μου Βασίλη Ζωίδη.

Θανάσης Γκαϊφύλλιας







Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

"ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΤΟΥ ΜΟΜΠΙ ΝΤΙΚ ΚΑΙ ΜΙΑ ...ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΑΓΚΑΛΙΑ"




Η ομάδα ΘΑΛΗΣ + ΦΙΛΟΙ σας προσκαλεί
την Παρασκευή 24 Μαρτίου στις 19.00 στο Μουσείο Ηρακλειδών
στην εκδήλωση
Το δαχτυλίδι του Μόμπι Ντικ και μια ... κβαντική αγκαλιά


Ομιλητής : Αντώνης Περιβολάκης

Η ομάδα ΘΑΛΗΣ + ΦΙΛΟΙ συνεχίζει και φέτος τη διοργάνωση διαλέξεων στο φιλόξενο Μουσείο Ηρακλειδών της Αθήνας (Ηρακλειδών 16).

Μαθηματικοί, φυσικοί, μουσικοί, γλωσσολόγοι, καλλιτέχνες και συγγραφείς προσεγγίζουν, με απρόβλεπτο τρόπο, τους δεσμούς και τις ποικίλες σχέσεις που συνδέουν τα μαθηματικά και, γενικότερα, την επιστήμη με την τέχνη και την αφήγηση. 

Στην έκτη διάλεξη αυτής της περιόδου, ο μαθηματικός Αντώνης Περιβολάκης θα αναφερθεί στο ραντεβού που δίνουν στο κορυφαίο μυθιστόρημα του Andrew Crumey «Μόμπιους Ντικ» τα Μαθηματικά, η Κβαντική Φυσική και η Λογοτεχνία. Μια παρουσίαση με αφορμή ένα έργο που κινείται στα όρια του μεταμοντέρνου, με έντονο το στίγμα της φιλοσοφίας, της πολιτικής και της οικολογίας. Από το βιβλίο παρελαύνουν εμβληματικές προσωπικότητες των επιστημών και των τεχνών. Το αποτέλεσμα είναι τόσο απρόσμενο και εκθαμβωτικό, όσο και η κατάληξη αυτής της - πεπελεγμένης σε χωροχρονικούς δακτύλιους - ιστορίας. 

Ο Αντώνης Περιβολάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Χανιά. Σπούδασε Μαθηματικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Είναι κάτοχος DEA Ιστορίας Επιστημών του Παν/μίου Lille ΙΙΙ. Εκτός από το χώρο της εκπαίδευσης ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία ως ελεύθερος συνεργάτης σε εφημερίδες και μουσικά περιοδικά. Είναι μέλος της Ομάδας ΘΑΛΗΣ + ΦΙΛΟΙ από την αρχή της δημιουργίας της, έχοντας διοργανώσει Λέσχες Ανάγνωσης σε σχολεία που υπηρέτησε. Σήμερα είναι καθηγητής Μαθηματικών στο Μουσικό Σχολείο Πειραιά και μεταπτυχιακός φοιτητής στο πρόγραμμα Ιστορίας και Φιλοσοφίας των Επιστημών και Τεχνολογίας του τμήματος ΜΙΘΕ του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου της Αθήνας.

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ ΤΡΙΟ @ THE WHITE RABBIT




Ο τραγουδοποιός Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης
στο The White Rabbit
Πέμπτη, 23 Μαρτίου

Ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης μαζί με δύο εξαιρετικούς μουσικούς, ανεβαίνει στο συναυλιακό πατάρι του "The White Rabbit" και παρουσιάζει τραγούδια από τη δισκογραφία του αλλά και διασκευές, γεμάτες ένταση και συναίσθημα. 

Στην ατμοσφαιρική σκηνή του "The White Rabbit", εμπνευσμένη από διάσημα μουσικά clubs και διεθνή καλλιτεχνικά στέκια, θα παρουσιάσει τραγούδια από τον πρόσφατο δίσκο του, με τίτλο 38 Τ.Μ. αλλά και από τις προηγούμενες δισκογραφικές του δουλειές, σε ένα πρόγραμμα που συμπεριλαμβάνει μεγάλους συνθέτες, τραγουδοποιούς, και ρεμπέτες.

Ένα δυναμικό, ζωντανό & γκρουβάτο τρίο -τύμπανα, πλήκτρα και ακουστική κιθάρα- που κρατάει τις βασικές αρχές της ροκ, πάντα μέσα απ' το φίλτρο της ελληνικής μουσικής .

Περιορισμένος αριθμός θέσεων, κράτηση απαραίτητη!

Μαζί του: Χρήστος Τόλης - Πλήκτρα | Θανάσης Αρχανιώτης - Τύμπανα

Έναρξη : 21:30
Είσοδος : 5 ευρώ.
Τηλέφωνο κρατήσεων : 2103300423
Σολωμού 12, Εξάρχεια

ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΤΣΑΝΤΗΛΑ

Ο ταχυδρόμος μού έστειλε νέα της αγαπημένης μου ερμηνεύτριας Κατερίνας Τσαντήλα, και με την άδειά της είπα να τα μοιραστώ διαδικτυακά. Επόμενη ευκαιρία να θαυμάσουμε ζωντανά την εκφραστικότατη Κατερίνα στις 7 Απριλίου στου Ζωγράφου! ηρ.οικ.







Μάρτιος 2017


Αγαπητέ Ηρακλή, 

Σχεδόν ένας χρόνος πέρασε απ’ τη τελευταία φορά που τα είπαμε εν όψει της συμμετοχής μου στον δίσκο του συνθέτη, μαέστρου & κιθαριστή Απόλλωνα Κουσκουμβεκάκη «Μ’ ένα νεύμα του φιλιού», που κυκλοφόρησε την άνοιξη του ‘16 από τη melon music. Αυτό ήταν το πρώτο μου δισκογραφικό βήμα, ερμηνεύοντας πέντε πολύ ωραία τραγούδια σε μουσικές του Απόλλωνα και στίχους της Μαρίας Σπυράτου και της Αναστασίας Μητσοπούλου: “Ήσουνα παντού”, “Αίνιγμα”, “Φύγε μακριά”, “Σύντομα κι απλά” και “Μαριονέτα”. Αγάπησα αυτά τα τραγούδια και ευχαριστώ πολύ τον Απόλλωνα για την ευκαιρία που μου έδωσε και που με εμπιστεύτηκε! Οι εξαίρετοι καλλιτέχνες Μπάμπης Τσέρτος και Νάντια Καραγιάννη, στηρίζουν με τη συμμετοχής τους τη δισκογραφική αυτή δουλειά.

Ακολούθησε η παρουσίαση του δίσκου στην «Αρχιτεκτονική» στο Γκάζι, όπου βρεθήκαμε μαζί με τη Νάντια Καραγιάννη και ένα 5μελές μουσικό σχήμα αποτελούμενο από τον συνθέτη Απόλλωνα Κουσκουμβεκάκη στη κιθάρα, τη Μαρία Σπυράτου στο πιάνο, την Αλλέγρη Βουλγαράκη στο φλάουτο, τον Αλέξη Λεβεντέρη στο μπάσο και τον Θοδωρή Χριστοδούλου στα κρουστά. Εκείνη τη μέρα χαρίσαμε στο κόσμο μια ιδιαίτερη μουσική βραδιά.








Μερικές από τις εμπειρίες που απέκτησα εκείνη την εποχή ήταν συνεντεύξεις σε ραδιοφωνικές εκπομπές και μουσικά sites, τα γυρίσματα για τη δημιουργία των video clip του “Ήσουνα παντού” και του “Σύντομα κι απλά”, κ.α. Το τέλος του καλοκαιριού μας βρήκε με τον Απόλλωνα Κουσκουμβεκάκη σε μια ωραία συναυλία στο Λιτόχωρο Πιερίας. Ο χειμώνας στη συνέχεια, μπήκε με μια παράσταση στη μουσική σκηνή «Χαμάμ», όπου μαζί με τον Απόλλωνα, βρέθηκα επί σκηνής με την ερμηνεύτρια Ειρήνη Τουμπάκη, παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα για κιθάρα και δυο φωνές.

Με τη καινούρια χρονιά ετοιμάζω πολλά όμορφα πράγματα. Απ’ τα πιο κοντινά είναι η συναυλία με τίτλο «Τα τραγούδια γίναν πάθη» στις 7 Απριλίου, μαζί με τον Σάββα Ρακιντζάκη στο πιάνο, στο GiocondArt Café στου Ζωγράφου. Θα περπατήσουμε σε τραγούδια που γίναν πάθη… λίγο πριν την Εβδομάδα των Παθών με συνοδοιπόρους μας τις μελωδίες των Θεοδωράκη, Ξαρχάκου, Χατζιδάκι κ.α. Στις 5 Μαΐου έπειτα, με τον Απόλλωνα Κουσκουμβεκάκη θα βρεθούμε στη μουσική σκηνή Holywood. Μαζί με την Ειρήνη Τουμπάκη και την Άννα Ματσούκα θα έχω τη χαρά να ερμηνεύσω τραγούδια του Απόλλωνα αλλά και αγαπημένα γνωστών ελλήνων συνθετών. Η συναυλία έχει τίτλο «Σε κύκλο κλειστό» και πλαισιώνεται από τον Απόλλωνα στις κιθάρες, τη Μαρία Σπυράτου στο πιάνο, τη Ροδούλα Χαντζή στο φλάουτο και το Μιχάλη Σουλάκη στο κοντραμπάσο. 

Παράλληλα, με την ιδιότητα μου της δασκάλας φωνητικής διδάσκω τραγούδι στη μουσική σχολή «Ορφέας» στο Παγκράτι. Κάτι που αγαπώ εξίσου και θέλω συνεχώς να εξελίσσω.. 

Περισσότερες πληροφορίες στη προσωπική μου σελίδα:

Σ' ευχαριστώ,

Κατερίνα






Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΚΡΗΣ - "ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΝΑ ΦΥΓΩ"

Ο Γιάννης Μακρής είναι φίλος μου αλλά δεν νομίζω ότι χρειάζεται η οποιαδήποτε προσωπική διάσταση για να καταλάβει κάποιος ότι κάτι συμβαίνει εδώ, κάτι πολύ ενδιαφέρον μουσικά - καταρχήν - αλλά και ερμηνευτικά. Αυτό το επικό, κινηματογραφικό στοιχείο στο τραγούδι είναι άξιο προσοχής - είναι μια πρώτη ύλη και μια αφετηρία που μπορεί να οδηγήσει σε πολύ μεγάλα πράγματα.
Στίχοι: Άρης Πλιός, ενορχήστρωση (που υπηρετεί ακριβώς αυτή την επική διάσταση που αναφέραμε): Νίκος Μερτζάνος, βίντεο-κλιπ (εξαιρετικά εύστοχη η απόσταση εικόνας/τραγουδιού, ο θεατής παρακολουθεί μια ιστορία και όχι τον καλλιτέχνη να ανοιγοκλείνει το στόμα του): Γιάννης Διακάκης.
ηρ.οικ.







ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΚΡΗΣ, “ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΝΑ ΦΥΓΩ”

Ο Γιάννης Μακρής γεννήθηκε και μεγάλωσε στις Ερυθρές Αττικής. Σπούδασε σύγχρονο τραγούδι στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών και τα τελευταία οκτώ χρόνια ασχολείται επαγγελματικά με την μουσική. Διοργανώνει τακτικά τις δικές του μουσικές παρουσιάσεις, όπου διασκευάζει κομμάτια άλλων καλλιτεχνών ή παρουσιάζει τα δικά του.

Φέτος το πρώτο του τραγούδι «Να Μείνω Να Φύγω», το οποίο αποτελεί προπομπό της δισκογραφικής δουλειάς που θα ακολουθήσει, γίνεται εικόνα μέσα από τα μάτια του Γιάννη Διακάκη.

Τη μουσική έχει γράψει ο ίδιος, τους στίχους ο Άρης Πλιός και την ενορχήστρωση επιμελήθηκε ο Νίκος Μερτζάνος.

Το video clip, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ταινία μικρού μήκους, διηγείται την ιστορία δύο νέων ανθρώπων που γνωρίστηκαν, ερωτεύτηκαν, έζησαν μαζί, πάλεψαν με τους εαυτούς τους και τελικά αναρωτιούνται «να μείνουν ή να φύγουν»;

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΚΕΧΑΓΙΟΓΛΟΥ






«Με τα έργα μου επιδιώκω να αποτυπώσω τη δυνατότητα για ελευθερία»


Συνέντευξη με τον Χρήστο Κεχαγιόγλου



Ο γνωστός και πολύ αγαπημένος Έλληνας ζωγράφος μιλάει στα Μουσικά Προάστια για τη μουσική, τη φαντασία, και τον αφανή, ταπεινό συνεργάτη του – το νερό.

συνέντευξη στον Ηρακλή Οικονόμου



- Πρόσφατα εικονογραφήσατε ένα ημερολόγιο με ποίηση του Σωτήρη Κακίση και τίτλο «Καταφύγια του νερού». Τι είναι το νερό για σας; Και τι σας συνδέει μαζί του;

Σα ζωγράφος, που δουλεύω κυρίως με ακρυλικά και ακουαρέλες, το νερό αποτελεί τον βασικό μου συνεργάτη. Είναι όμως και ο βασικός μας συνεργάτης στη ζωή. Οπότε οι σχέσεις είναι πολλές, μεταφυσικές και φυσικές. Έτσι αποφάσισα να του αφιερώσω μια ολόκληρη ενότητα έργων. Να συγκεντρωθώ στα χαρακτηριστικά του, τη ρευστότητα, την ελευθερία στην κίνηση του, τον τρόπο που παίρνει μαζί του τα χρώματα και τα οδηγεί, να αυτοσχεδιάσω παίρνοντας κάτι από την ελευθερία του, δίνοντας του τη δυνατότητα να αποκαλυφθεί.







- Στα έργα σας ένα ποδήλατο ή ένα αεροπλάνο, εδώ κι εκεί, έρχεται να υπενθυμίσει το ταξίδι. Εσείς πώς ταξιδεύετε;

Ταξιδεύω με την ζωγραφική μου. Το αεροπλάνο ή το ποδήλατο δεν είναι, αν θυμηθούμε και τον Magritte, ούτε ένα αεροπλάνο, ούτε ένα ποδήλατο. Είναι πράγματα ζωγραφικά, φτιαγμένα με χρώματα, φαντασία και νερό, σύμβολα του δικού μου, καθαρά εσωτερικού ταξιδιού, ταξιδιού που είναι καθαρά ζωγραφικό. Με την έννοια ότι εξερευνά και ερμηνεύει τον κόσμο ζωγραφικά.

- Έχετε πάει στα μέρη που ζωγραφίζετε; Κι αν όχι, τότε…;

Δεν έχω πάει και δεν θα ήθελα να πάω. Τα ταξίδια μου, όπως φαίνεται κι από τον τίτλο αυτής της ζωγραφικής ενότητας, είναι «πτήσεις δωματίου». Μεταφέρομαι νοερά σε κάποιον απρόσιτο τόπο, κάνω μια τεράστια έρευνα πάνω του ώστε να μπορέσω να τον αισθανθώ, να τον μυρίσω, να τον ακούσω. Δημιουργώ έτσι μια πλαστή μνήμη που γίνεται αργότερα, μετά από κάποιον χρόνο, το υλικό που ανασύρεται για να δημιουργηθούν τα σχέδια και τα έργα. Όλοι αυτοί οι τόποι είναι οριακοί για την ύπαρξη, χαρακτηρίζουν ακριβώς αυτό που πιστεύουμε σήμερα ότι θα μπορούσε να είναι το τέλος, η άκρη του κόσμου. Δεν ξέρω αν έχουν το παραμικρό ενδιαφέρον αυτοί καθ’ αυτοί. Τελειώματα της γης είναι, ξεφτίσματα. Είναι όμως ταυτόχρονα και σύμβολα της αντίληψης που έχουμε για τον κόσμο. Ότι κάπου αρχίζει και κάπου τελειώνει κάτι. Για την έννοια της άκρης, του τέλους. Αλλά και για την μνήμη. Τι θυμόμαστε άραγε? Όλη αυτή η έρευνα γίνεται μέσα από τις λειτουργίες της μνήμης. Από πλαστές, κατασκευασμένες μνήμες, που η ζωγραφική μπορεί και αποδίδει σαν όνειρα και που η πραγματικότητα τους δεν ξέρουμε καν αν υπάρχει και ποια είναι… Σκεφτείτε λίγο τις πραγματικότητες και τα πιστεύω που υπερασπιζόμαστε καθημερινά στη ζωή.







- Και εν τέλει, μήπως το έργο σας είναι και μια αντίδραση σε αυτό τον εγκλωβισμό στην πραγματικότητα;

Μα ποια πραγματικότητα όμως? Η πραγματικότητα σήμερα δεν είναι μία, είναι ένα σύστημα από πραγματικότητες. Επιστήμη και τέχνη μας διδάσκουν από κοινού, εδώ κι έναν τουλάχιστον αιώνα, πως η έννοια της πραγματικότητας είναι κάτι πολύ ρευστό, πολύ σχετικό. Κάτι σαν το νερό που λέγαμε. Έχει χαρακτηριστικά ελεγχόμενα, αλλά και άλλα πολλά, τελείως άγνωστα κι ανεξέλεγκτα για την λογική μας. Αλίμονο αν ζωγράφιζα για να αντιδράσω σε κάποιου είδους πραγματικότητα, ή ακόμα χειρότερα πιστεύοντας ότι με τη ζωγραφική μου μπορώ να αποδράσω από κάτι. Με τα έργα μου επιδιώκω, πρώτα απ’ όλα για μένα, να σχετιστώ με όλα αυτά τα ανοιχτά πεδία, να τα κοινωνήσω στους ανθρώπους γύρω μου, να αποτυπώσω την ομορφιά σαν πολυπλοκότητα της ζωής, τη δυνατότητα για ελευθερία και ζωντάνια, το δικαίωμα και τη δυνατότητα που έχουμε για φως.

- Οι νέες τεχνολογίες, τα smartphone, τα κοινωνικά μέσα, το instagram ωθούν σε μια μανία φωτογραφικής αποτύπωσης της πραγματικότητας. Η φαντασία πού βρίσκεται μέσα σε όλα αυτά; Είναι η ζωγραφική μια υπενθύμιση της αξίας της;

Είναι ένα τελείως άλλο πεδίο αυτό στο οποίο μας ωθεί η ζωγραφική. Παίζει πλέον, έχοντας όλα αυτά τα μέσα γύρω της, έναν ρόλο φιλοσοφικό ως προς την εικόνα. Είναι η φιλοσοφία της οπτικής αντίληψης. Το κέντρο της έρευνας. Υποχρεωτικά, γιατί λόγω του τεράστιου βάθους που έχει να παρουσιάσει, φανταστείτε ότι υπάρχει αδιάκοπα από την αρχή του ανθρώπου μέχρι τις μέρες μας, όλα, ότι έχει να κάνει με την οπτική αντίληψη του κόσμου, ζυγίζονται υποχρεωτικά πάνω της. Καμιά οπτική τέχνη ή τεχνολογία δεν υπάρχει χωρίς την προϋπόθεση της ζωγραφικής. Άρα κάθε αμφισβήτηση της μόνο σαν ενδυνάμωση της αξίας και της διαχρονικότητας της μπορεί να λογιστεί.








- Στους πίνακές σας βλέπουμε δημιουργήματα του ανθρώπου μέσα στο φυσικό περιβάλλον, αλλά δεν βλέπουμε τον ίδιο τον άνθρωπο. Κατ’ επιλογή ή κατά τύχη;

Ο άνθρωπος στα έργα μου είναι πανταχού παρών, ως θεατής όμως. Η παρουσία του υπάρχει, η φιγούρα του λείπει. Είναι αυτός που βλέπει. Αυτός που βρίσκεται πίσω από την «κάμερα». Η Τρίτη διάσταση της εικόνας. Αθέατος, δίνει με την ματιά του ένα βάθος, ένα νόημα στον κόσμο. Η ματιά, αυτή καθ’ αυτή, είναι το θέμα των έργων μου κι όχι τα αντικείμενα. Μ’ ενδιαφέρει ο τρόπος που βλέπουμε και πως αυτό που βλέπουμε μας επιστρέφεται σαν αλήθεια. Ποια είναι όμως η αλήθεια? Μόνο εν αινίγματι και εν εσόπτρω αποκαλύπτεται. Με αφαιρέσεις κι αινίγματα. Βέβαια να μην ξεχάσουμε και κάποιες ενότητες της δουλειάς μου που είναι αποκλειστικά αφιερωμένες στην ανθρώπινη φιγούρα. Αλλά και σ΄αυτές τις θεματικές ενότητες πάλι το ζητούμενο είναι το βλέμμα.

- Ποια είναι η σχέση σας με την ποίηση; Και πώς δουλεύετε όταν έχετε να εργαστείτε παράλληλα με τον ποιητικό λόγο; Εμπνέεστε απ’ αυτόν για να δημιουργήσετε ή επιλέγετε προϋπάρχουσες δημιουργίες και τις συνταιριάζετε με το κείμενο;

Είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε τη ζωγραφική σαν ποίηση. Η εικόνα όταν φεύγει από την περιγραφή και την οποιαδήποτε εφαρμοσμένη χρήση της, γίνεται οπτική ποίηση. Και κάπου εκεί συναντά την άλλη ποίηση, του λόγου. Τις βάζεις μαζί και δημιουργούν μια έκρηξη. Δημιουργούν από κοινού κάτι που η κάθε μια μόνη της δεν μπορεί να κάνει. Καινούργιες συνάψεις απρόσμενες, καινούργιες διαδρομές.








- Έργα σας έχουν συντροφεύσει και μουσικές εκδόσεις – ιδιαίτερη είναι η παρουσία της τέχνης σας στο έργο της Τατιάνας Ζωγράφου, για παράδειγμα. Ποια η σύνδεση μουσικής και ζωγραφικής;

Είναι ακριβώς αντίστοιχη της σύνδεσης της με την ποίηση. Ένα μουσικό έργο κι ένα ζωγραφικό μπορούν να συναντηθούν μ’ έναν τρόπο μυστικό, όπως είναι κι ο τίτλος μιας κοινής μας δουλειάς με την Τατιάνα. Κι αυτή η συνάντηση, για να έχει ενδιαφέρον, κι έτσι το προσπαθήσαμε, πρέπει να δημιουργεί απρόσμενες παράπλευρες «εκρήξεις».

- Σε ένα έργο σας από το ημερολόγιο, γράφετε αγγλιστί: «Άλλη μια νύχτα, θα περιμένω το φως». Τι ακριβώς περιμένετε, κύριε Κεχαγιόγλου; Και πώς θα έρθει αυτό;

Το φως δεν κατακτιέται. Έρχεται όταν και όποτε αυτό θέλει. Ζώντας την νύχτα, που κυκλώνει τον άνθρωπο, όχι μόνο σήμερα λόγω της γενικότερης κρίσης, αλλά τη νύχτα που πάντα τυφλώνει και τρομάζει, την παλιά και αιώνια νύχτα, αναλογίζομαι το φως. Η νύχτα είναι μέσα μας, είναι ο φόβος. Μέσα μας όμως είναι και οι δυνατότητες να την ξεπεράσουμε, να την ανταλλάξουμε με φως. Όχι σαν κάτι ουτοπικό και μακρινό, που δεν πιστεύουμε καν ότι μπορεί να έρθει, αλλά σαν αυτό που εκ των πραγμάτων μέσα σ’ έναν κύκλο πάντα περιμένει να μας χαριστεί, να ανατείλει για μας. Εμείς αρκεί να έχουμε την σοφία να το περιμένουμε. Να το αποζητούμε. Και ίσως έτσι, περιμένοντας το κι αποζητώντας το, να το προσελκύουμε κιόλας με μια έννοια. Για άλλη μια νύχτα λοιπόν κι εγώ το περιμένω, με εγρήγορση, με τα μάτια του νου και της καρδιάς ανοιχτά.